Tibetan
་བྱའི་ཐུན་མོང་གི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མདོ་སྔགས་ཟབ་ཁྱད་མེད་ཀྱང་མདོ་སྔགས་གང་གིའང་ཐོས་བསམ་གྱི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་པའི་སྟོང་ཉིད་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་མཚན་ཙམ་གཞལ་བར་རློམ་པ་ལས། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་ལུགས་ཀྱི་ལུས་སེམས་བཅིངས་པའི་རྟེན་འབྲེལ་ལས་སྒོམ་བྱུང་གི་སྒོ་ནས་སྟོང་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་གཏན་ལ་དབབ་པ་ལྟ་བུའི་སྙིང་པོ་དང་མི་ལྡན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལས་གཞན་ཕུང་སོགས་དཔྱད་སྒོམ་གྱི་སྟོང་པར་གཏན་ལ་དབབ་པའི་སྟོང་ཉིད་བསྒོམ་པ་ཐར་ལམ་དུ་འགོག་པར་བྱེད་པ་ག་ལ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་བདེ་བར་གཤེགས་པ་རང་ཉིད་ཀྱི་ལུང་གིས་རང་ཉིད་སུན་འབྱིན་པར་འགྱུར་རོ། །སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཟླ་གྲགས་རྩོད་དུས་ཀྱི་པནྚི་ཏ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ཡང་ཁྱོད་རང་གི་ལུགས་ལ་ནང་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་རང་གི་ཡེ་གེར། དུས་བཞི་གཉིས་ཀྱི་རབ་དབྱེ་རབ་བཤད་བྱ། །དུས་བཞི་ཆེན་པོ་བསྐལ་དུས་བཟང་ངན་ཏེ། །དུས་བཞི་ཆུང་བ་བསྟན་པའི་བཟང་ངན་ཡིན། །དང་པོ་ལོ་ནི་ས་ཡ་ཕྲག་བཞི་དང༌། །སུམ་འབུམ་(༣༣༠བ) ཉི་ཁྲིའི་དེ་ཡི་བཅུ་ཆ་ནི། །རྐང་པ་ཞེས་གསུངས་རྐང་པ་གཅིག་དང་གཉིས། །གསུམ་དང་བཞི་ལ་རིམ་བཞིན་རྩོད་ལྡན་དང༌། །གཉིས་ལྡན་གསུམ་ལྡན་རྗོགས་ལྡན་ཅེས་གསུངས་སོ། །དུས་བཞི་ཆུང་བ་བསྟན་པའི་བཟང་ངན་ནི། །མི་ལོ་ཉི་ཁྲི་ཆིག་སྟོང་དྲུག་བརྒྱའི་བར། །དེ་ཡི་བཞི་ཆ་དུས་བཞི་སོ་སོའི་ཚད། །སྐྱོན་མེད་ཡོན་ཏན་ཚང་བ་རྫོགས་ལྡན་ཆོས། །དེ་ནས་བཞི་ཆ་ཉམས་པ་སུམ་ལྡན་སྟོད། །ཕྱེད་ཉམས་གྱུར་ན་སུམ་ལྡན་སྨད་དུ་འགྱུར། །བཞི་གསུམ་ཉམས་པའི་ལྷག་མ་གཉིས་ལྡན་ཡིན། །བཞི་ཆ་གཅིག་ཀྱང་མེད་ན་རྩོད་ལྡན་ཏེ། །ལྷ་མིན་ཀླ་ཀློ་ནག་པོའི་ཆོས་སུ་གསུངས། །ཞེས་བརྗོད་པར་བྱས་སྣང་ལ། དེ་ལྟའི་དུས་བཞིའི་འཇོག་ལུགས་ལ་དཔྱད་དུ་ཡོད་མོད་ཀྱང་སྐབས་བབ་མིན་པས་དཔྱད་པ་བོར་ལ། དེ་ལྟར་ན་དུས་བཞི་ཆུང་ངུ་དེ་ལ་དུམ་བུ་བཞིར་བགོས་པ་ན་ལྔ་སྟོང་བཞི་བརྒྱ་རེ་འབྱུང་བས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་འདིའང་མདོ་ལུགས་ལྟར་ན་སྟོན་པ་གཤེགས་ནས་ལོ་ལྔ་སྟོང་ལས་མི་གནས་པར་བཤད་ཅིང༌། དེས་ན་ད་ལྟའི་དུས་འདིར་ཡང་དུས་འཁོར་གྱི་རྩིས་ལྟར་ན་སངས་རྒྱས་འདས་ནས་ལོ་ཉིས་སྟོང་ལྷག་ཙམ་ལས་མ་སོང་བར་འདུག་པ་ལ། རྩོད་དུས་ནི་སྟོན་པ་གཤེགས་ནས་ལོ་ཆིག་ཁྲི་དྲུག་སྟོང་ཉིས་བརྒྱ་འཆར་བ་ན་འབྱུང་བས། སློབ་དཔོན་ཟླ་གྲགས་ནི་མདོ་ལུགས་ལྟར་གྱི་སངས་རྒྱས་འདིའི་བསྟན་པ་ནུབ་པའི་རྗེས་རིང་མོར་ཡོང་དགོས་རྒྱུ་ལ། སྟོན་པ་གཤེགས་ནས་ལོ་བཞི་བརྒྱ་ན་མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་བྱོན་ཞིང༌། མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ལ་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བས་དངོས་ཀྱིས་བསྙེན་པར་ཇོ་བོ་རྗེ་དཔལ་ལྡན་ཨ་ཏི་ཤས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ན་ཁྱེད་རང་འདོད་པའི་རྫོགས་ལྡན་གྱི་དུས་མ་རྫོགས་པར་ཟླ་གྲགས་(༣༣༡ན) འཕགས་ཡུལ་དུ་བྱུང་བས་ཟླ་གྲགས་རྩོད་ལྡན་དུས་སུ་བྱུང་བའི་པཎྜི་ཏ་ཡིན་པར་ཁས་བླངས་པའང་རང་ཚིག་གིས་རང་གི་དམ་བཅའ་ལེགས་པར་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཁྱེད་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་འདི་རིགས་ལྡན་ཤམྦྷ་ལ་པའི་རྫོགས་ལྡན་གྱི་ཆོས་ཡིན་ན་འདི་ལྟའི་གྲུབ་མཐའ་འདི་དུས་འཁོར་བསྒྱུར་བའི་བོད་ཀྱི་ལོ་པཎ་ཐམས་ཅད་ནས་བརྒྱུད་དེ། ཁྱེད་རང་གི་རྩ་བའི་བླ་མ་ཀུན་མཁྱེན་ཡོན་ཏན་རྒྱ་མཚོ་ཡན་དུ་ནི་མ་གྲགས་པས་ཁྱེད་རང་རིགས་ལྡན་ཀྱི་གན་དུ་ཕར་བྱོན་ནམ། རིགས་ལྡན་ཚུར་བྱོན་ནས་འཆད་པ་གང་རུང་ལས་འོས་མེད་པའམ། ཡང་ན་ཉིད་ཅག་རིགས་ལྡན་གྱི་སྤྲུལ་པར་ཡང་གོར་མ་ཆག་པས་རང་ཚིག་འགལ་བའི་རྫུན་ཚིག་འདི་ཐམས་ཅད་དྲང་བའི་དོན་ཅན་གྱི་ངག་ཡིན་ན་རུང་གི། གཞན་ངེས་དོན་དུ་སྨྲ་བ་ཡིན་ན། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཅན། གཞན་སྟོང་དུ་ཐལ། ལས་རྒྱུ་འབྲས་བསླུ་བ་མེད་པ་ཐ་སྙད་དུ་སོ་སྐྱེའི་བློ་ལ་སྣང་བ་ལྟར་བདེན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་སོ་སྐྱེས་ཐ་སྙད་དུའང་ལས་རྒྱུ་འབྲས་ལ་བླང་དོར་ཚུལ་བཞིན་བྱེད་མི་དགོས་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། མ་ཁྱབ་ན་སོ་སྐྱེས་ཐ་སྙད་དུའང་རི་བོང་གི་རྭའི་སྐས་ལ་ལྷུང་དོགས་ཚུལ་བཞིན་བྱེད་དགོས་པར་ཐལ། ཐ་སྙད་དུའང་ལས་རྒྱུ་འབྲས་དང༌། རི་རྭ་བློ་ལ་སྣང་བ་ལྟར་མི་བདེན་པར་མཚུངས་ཤིང༌། རྒྱུ་འབྲས་ལ་དེ་བྱེད་རིགས་ན་ཅིག་ཤོས་ལའང་དེ་རིགས་པར་བསྐལ་པའི་བར་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། ཡང་དོན་དམ་ཆོས་ཅན། རང་སྟོང་དུ་ཐལ། དོན་དམ་བདེན་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་བློ་ལ་སྣང་བ་གང་ཞིག སྣང་བ་ལྟར་མི་བདེན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་དང་པོ་མ་གྲུབ་སྙམ་ན། ཁྱོད་ཀྱིས་སློབ་མ་འཇིག་རྟེན་(༣༣༡བ) པ་རྣམས་ལ་གཞན་སྟོང་འདུས་མ་བྱས་རྟག་པ་སོགས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་དོན་དམ་བདེན་པ་བློ་ཡུལ་དུ་བསྟན་མི་ནུས་པར་ཐལ། དེ་ལྟའི་ཁྱད་གཞི་དོན་དམ་དེ་འཇིག་རྟེན་པའི་བློ་ལ་གཏན་སྣང་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཁྱེད་ཀྱིས་ཆོས་འདིའི་ཆེད་དུ་ངལ་བ་རྩོམ་པ་དེ་ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་ལ་ཡི་ཆད་འབའ་ཞིག་གི་རྒྱུ་ལས་ཅི་བྱར་ཡོད། ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཆོས་ཅན། མ་འཁྲུལ་པར་ཐལ། འཇིག་རྟེན་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་གཅིག་དང་དུ་མར་སྣང་བ་ལྟར་བདེ
Chinese
虽然显密共同的空性，显密在空性上没有深奥的差别，但是显密任何一方，都只是自以为用闻思的智慧去衡量空性，衡量空性的一般特征而已。不像金刚乘的宗派那样，从束缚身心的缘起中，通过修所生的方式，现量地确定空性，不具备那样的精髓。除此之外，观修蕴等的分析观修的空性，怎么会阻碍通往解脱的道路呢？如果那样的话，善逝自己就会用自己的教证来推翻自己了。说大论师月称是争论时期的班智达，这也是与你自己的观点相违背的。因为在你自己的书中写道： 应当善加区分、善加解说四时。 四大时是劫时的好与坏， 四小时是教法的好与坏。 最初的年份是四百万， 三十三万（330b）二千的十分之一， 被称为足。说一足和二足， 三足和四足依次是争论时、 二倍时、三倍时、圆满时。 四小时是教法的好与坏： 直到二万一千六百年， 它的四分之一是四时的量。 没有缺点、功德圆满是圆满时之法。 从那以后，四分之一衰败是三倍时上。 如果衰败一半，就变成三倍时下。 衰败四分之三，剩余的是二倍时。 如果连四分之一都没有，就是争论时， 被说是天魔、野蛮人、黑人的法。 似乎是这样说的。 虽然对这样的四时安立方式可以进行考察，但因为不是当前要讨论的问题，所以放弃考察。 这样的话，把那个小小的四时分成四份，每一份就是五千四百年，因此按照显宗的说法，释迦牟尼佛的教法也说世尊涅槃后只能存在五千年。 这样看来，即使按照现在的时轮历，释迦牟尼佛涅槃也只过去了二千多年。 争论时是在世尊涅槃后一万六千二百年出现。 论师月称按照显宗的说法，应该是释迦牟尼佛的教法衰败很久以后才会出现。
English
Although the common emptiness of Sutra and Tantra, there is no profound difference between Sutra and Tantra on emptiness, but either Sutra or Tantra, they only presume to measure emptiness with the wisdom of hearing and thinking, measuring only the general characteristics of emptiness. Unlike the Vajrayana school, from the dependent arising that binds body and mind, through the path of meditation-born, directly establishing emptiness, it does not possess such essence. Apart from that, how can meditating on the emptiness of analyzing and meditating on aggregates etc., obstruct the path to liberation? If that were the case, the Sugata himself would refute himself with his own words. Saying that the great master Chandrakirti was a Pandit of the time of strife is also contradictory to your own view. Because in your own book it is written: The four times should be well distinguished and well explained. The four great times are the good and bad of the kalpa time, The four small times are the good and bad of the doctrine. The first year is four million, Three hundred and thirty thousand (330b) one-tenth of twenty thousand, Is called a foot. It is said that one foot and two feet, Three feet and four feet are respectively the time of strife, The double time, the triple time, and the perfect time. The four small times are the good and bad of the doctrine: Until twenty-one thousand six hundred years, One-fourth of it is the measure of the four times respectively. Without defects and with complete merits is the Dharma of the perfect time. From then on, one-fourth decline is the upper triple time. If half declines, it becomes the lower triple time. The remainder of three-fourths decline is the double time. If there is not even one-fourth, it is the time of strife, It is said to be the Dharma of Asuras, barbarians, and blacks. It seems to be said like this. Although such a way of establishing the four times can be examined, but because it is not the issue to be discussed at the moment, the examination is abandoned. In this way, if that small four times is divided into four parts, each part is five thousand four hundred years, therefore, according to the Sutra school, the Buddha Shakyamuni's doctrine is also said to exist only five thousand years after the passing away of the World Honored One. In this way, even according to the current Kalachakra calendar, only two thousand years have passed since the Nirvana of Shakyamuni Buddha. The time of strife will appear sixteen thousand two hundred years after the Nirvana of the World Honored One. According to the Sutra school, the master Chandrakirti should appear long after the decline of the doctrine of Shakyamuni Buddha.
Chinese
在（佛陀）逝世四百年后，圣者龙树（Nāgārjuna）出现。至尊阿底峡（Atiśa）曾说，圣者龙树是由圣者月称（Candrakīrti）亲自教导的，因此，你所认为的圆满时期尚未结束，月称（331a）就已在印度出现，那么承认月称是争论时期出现的班智达，也是用自己的话语完全驳斥了自己的誓言。此外，如果你的宗派是香巴拉（Shambhala）的圆满时期的教法，那么这样的宗派应该由所有翻译时轮金刚的藏族译师和班智达传承下来，直到你的根本上师全知云丹嘉措（Yönten Gyatso）为止都没有名声，那么是你去了香巴拉，还是香巴拉来此宣讲，除此之外别无可能。或者，你们一定是香巴拉的化身，所以这些自相矛盾的谎言，如果是正直且有意义的言语，那还可以。否则，如果说的是究竟意义，那么所有世俗的法，都是有法，应成他空。因为业因果不虚，在世俗中如凡夫所见一样是真实的。如果不成立，那么凡夫在世俗中也不需要如理取舍业因果。因为这就是所希望的。如果不周遍，那么凡夫在世俗中也需要如理提防从兔角梯子上掉下来。因为在世俗中，业因果和兔角，在心中显现一样，都是不真实的。如果因果是那样，那么另一个也应该那样，直到劫末都是一样的。此外，究竟意义是有法，应成自空。因为究竟真理是世间人的心识所显现的，如显现一样是不真实的。如果认为第一个理由不成立，那么你无法向你的世间（331b）的学生们展示以他空、无为、常等所区分的究竟真理，因为那样的差别基础究竟真理，不可能永远在世间人的心识中显现。如果承认，那么你为了这个法而努力，除了给自己带来失望之外，还有什么用呢？此外，世俗的对境是有法，应成不虚妄。因为在世间对境的意识中，显现为一和多一样是真实的。
English
Four hundred years after the passing of the Buddha, the protector Nāgārjuna appeared. Lord Atiśa said that the glorious Chandrakīrti directly attended on the protector Nāgārjuna. Therefore, since Chandrakīrti appeared in India before the end of the perfect age that you desire, admitting that Chandrakīrti was a paṇḍita who appeared in the age of strife is also a perfect refutation of your own pledge with your own words. Furthermore, if your doctrine is the Dharma of the perfect age of the lords of the clans of Shambhala, then such a doctrine should have been transmitted by all the Tibetan translators and paṇḍitas who translated the Kālacakra, but since it was not known up to your root guru, the omniscient Yönten Gyatso, did you go to the lords of the clans, or did the lords of the clans come here to teach? There is no other possibility. Or, you must be an incarnation of the lords of the clans, so if all these contradictory lies are honest and meaningful words, that would be fine. Otherwise, if you are speaking of the definitive meaning, then all mundane dharmas are subjects, and it follows that they are other-empty. Because the unerringness of cause and effect is true as it appears to the minds of ordinary beings in conventional truth. If it is not established, then ordinary beings do not need to properly accept and reject cause and effect in conventional truth. Because that is what is desired. If it is not pervasive, then ordinary beings also need to properly guard against falling from a rabbit's horn ladder in conventional truth. Because in conventional truth, cause and effect and rabbit horns are equally untrue as they appear to the mind. If that is the case for cause and effect, then the same should be true for the other, and it will be the same until the end of the kalpa. Furthermore, the ultimate meaning is a subject, and it follows that it is self-empty. Because the ultimate truth is whatever appears to the minds of worldly people, and it is untrue as it appears. If you think that the first reason is not established, then you will not be able to show your worldly (331b) students the ultimate truth distinguished by other-emptiness, unconditionedness, permanence, etc., because such a basis of distinction, the ultimate truth, cannot permanently appear to the minds of worldly people. If you accept that, then all the effort you put into this Dharma, what else is it but a cause for despair for yourself? Furthermore, the object of conventional truth is a subject, and it follows that it is not mistaken. Because it is true as it appears as one and many to the consciousness that has the world as its object.