Tibetan
ཙམ་ལས་ཤེས་བྱར་ཡོད་མི་སྲིད་པར་ཐལ། དེ་ལྟའི་བདེན་མེད་གཅིག་ཡོད་ན་དེ་ལྟའི་བདེན་གྲུབ་གཅིག་རྟག་མཐའ་བཟུང་བའི་ཚུལ་དུ་ངེས་པར་ཡོད་པ་ངོས་ཟིན་དགོས་སོ་ཞེས་ཁྱེད་རང་གིས་སྨྲས་ནས་དེ་མེད་པ་ལ་བལྟོས་ནས་བདེན་མེད་དུ་ཁྱོད་རང་འཇོག་པ་གང་ཞིག དེ་ལྟའི་བདེན་གྲུབ་དེ་ཤེས་བྱར་རྟག་མཐའ་བཟུང་བ་ཙམ་ལས་ཤེས་བྱ་ན་མེད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་དང་པོ་མ་ཁྱབ་བོ་ཞེ་ན། ཁྱབ་པར་ཐལ། བདག་བདེན་དུ་མེད་པ་དེ་དགག་བྱ་བདེན་གྲུབ་ཤེས་བྱ་ལ་མེད་ཅིང༌། ཡོད་སྲིད་ན་འབྱུང་གི། མི་སྲིད་པར་མི་འབྱུང་བ་དེ་གཉིས་བལྟོས་གྲུབ་ཡིན་པས་གཅིག་གཏན་མེད་ན་དེར་བལྟོས་ཀྱི་ཅིག་ཤོས་ཀྱང་གཏན་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། ཡང་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་ཤེས་བྱ་ལ་མེད་ཤེས་བྱར་ཡོད་ཅེས་སྨྲ་ན་ནི་སྒྲའི་རྣམ་དབྱེ་བརྒྱད་ལ་སོགས་པའི་འཇུག་པ་ལ་བློ་ཁ་ཅུང་ཟད་ཕྱོགས་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་ཞེ་ཁྲེལ་བའི་གདུང་དབྱངས་དེ་གླུར་མ་ལེན་ཅིག གཉིས་པ་ལྟར་ན། རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་ཤེས་བྱ་ལ་མེད་དོ་ཞེས་ཤེས་བྱར་རང་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་མངོན་སུམ་དུ་མ་སྙོན་ཅིག ཡང་ཤེས་བྱ་ན་མེད་པའི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་བདེན་གྲུབ་ཤེས་བྱ་ལ་བཀག་པའི་ཚེ་ཆོས་ཅན། ཤེས་བྱ་ན་ཡོད་པའི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་བདེན་མེད་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་རིགས་པར་ཐལ། ཁྱེད་ཅག་(༣༣༥ན) དབུ་མའི་རིགས་ཚུལ་ལ་གནས་སྐབས་ཀུན་ཏུ་རང་ལུགས་ཀྱི་དགག་པ་གཉིས་རྣལ་མར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཤེས་བྱར་ཡོད་པའི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་བདེན་མེད་ཆོས་ཅན། དགག་གཞི་ཕུང་སོགས་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་ཤེས་བྱ་བདེན་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་མིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། ཡང་ཐ་སྙད་དུ་དགག་བྱ་མེད་ན་དེ་བཀག་པའི་སྟོང་ཉིད་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་ནི། ཤེས་བྱ་རྟེན་འབྲེལ་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་ན་རྒྱུ་བུད་ཤིང་ཡེ་མེད་པ་ཞིག་མེས་བསྲེག་ནས་འབྲས་བུ་ཐལ་བའི་ཕུང་པོ་ལས་རི་བོ་མཆོག་རབ་འབྱུང་ཞེས་བརྗོད་པ་ལྟར་སོང་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་དཔལ་མགོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་དོན་འགྲེལ་བ་ན་མ་དཔྱད་པ་ན་དགག་བྱ་འགོག་བྱེད་བཀག་པ་གསུམ་ག་བལྟོས་ནས་འཇོག་པ་དང༌། དཔྱད་ན་དེ་གསུམ་ཆར་གྱི་སྤྲོས་མཐའ་དང་བྲལ་བར་དགོངས་པ་སྐོང་བར་མཛད་པ་ལས་ཁྱེད་ཅག་དཔྱད་པའི་སྐབས་སུ་རང་ལུགས་ལ་དགག་བྱ་ཤེས་བྱ་ན་མ་གྲུབ་པ་དང༌། འགོག་བྱེད་བཀག་པ་གྲུབ་པར་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་པ་དེ་ལྟར་ན་འགོག་བྱེད་དགག་པ་རྣམས་དོན་
Chinese
僅僅是作為所知而存在是不可能的，因為如果存在這樣一個無真實，那麼就必須認識到，必定存在這樣一個以常邊為依據的真實成立。你說，因為你依靠不存在的那個而將自己置於無真實之中。因為那樣的真實成立僅僅是在所知中執持常邊，而並非存在於所知之中。如果說第一個理由不遍及，那是遍及的。因為我所沒有的真實，是所破的真實成立不存在於所知之中，如果可能存在就會產生，不可能存在就不會產生，這兩者是相互依存的，所以如果一個完全不存在，那麼依賴於它的另一個也完全不會產生。如果又說理由的所破不存在於所知之中，而是存在於所知之中，那麼僅僅稍微將心思放在聲音的八種變格等的運用上，也不要唱出令人羞愧的悲鳴。如果按照第二種說法，不要公開否認你自己正在所知中建立理由的所破不存在於所知之中。此外，當在所知中遮止不存在於所知的理由的所破真實成立時，有法，承認存在於所知的理由的所破無真實是合理的。因為你們(335a)在任何情況下都真實地承認中觀宗的兩種自宗破斥。如果承認，那麼存在於所知的理由的所破無真實，有法，不可能是與所破基礎蘊等不同的東西。因為那是所知的無真實。如果承認，那麼那不是理由的所破。因為那是所承認的。此外，如果說名言中沒有所破，那麼被遮止的空性在名言中存在，這就是對所知緣起的誹謗。因為這就像說，在世間上，用根本不存在的木柴燃燒，從果實灰燼堆中產生了須彌山王一樣。因此，聖者龍樹在解釋圓滿佛陀的意旨時，未經觀察時，所破、能破、被破三者都依賴於彼此而安立，經過觀察時，則認為這三者都遠離了戲論邊。然而，你們在觀察時，卻承認自宗的所破在所知中不成立，而能破和被破成立，如果這樣，那麼能破破斥等就
English
It is impossible for it to exist merely as something to be known, because if there is such a non-truth, then it must be recognized that there must be such a truth established based on the extreme of permanence. You say that because you rely on that which does not exist, you place yourself in the non-truth. Because such a truth is established only by holding onto the extreme of permanence in what is to be known, and it does not exist in what is to be known. If you say that the first reason is not pervasive, it is pervasive. Because the truth that I do not have is that the truth established to be refuted does not exist in what is to be known, and if it could exist, it would arise, and if it could not exist, it would not arise. These two are interdependent, so if one is completely non-existent, then the other that relies on it will also never arise. If you say that the object of negation of the reason does not exist in what is to be known, but exists in what is to be known, then do not sing the lament of shame even if you only slightly turn your mind to the application of the eight cases of sound, etc. According to the second statement, do not openly deny that you yourself are establishing in what is to be known that the object of negation of the reason does not exist in what is to be known. Furthermore, when the truth established as the object of negation of the reason that does not exist in what is to be known is negated in what is to be known, the subject, it is reasonable to admit that the non-truth that is the object of negation of the reason that exists in what is to be known exists. Because you (335a) always truly admit the two self-system refutations of the Middle Way in all situations. If you admit, then the non-truth that is the object of negation of the reason that exists in what is to be known, the subject, cannot be something other than the basis of negation, the aggregates, etc. Because that is the non-truth of what is to be known. If you admit, then that is not the object of negation of the reason. Because that is what is admitted. Furthermore, if you say that there is no object of negation in convention, then the emptiness that is negated exists in convention, which is a slander against dependent origination of what is to be known. Because it is like saying that in the world, burning with firewood that does not exist at all, Mount Sumeru arises from the heap of ashes of the fruit. Therefore, when the noble protector Nagarjuna explained the intention of the fully enlightened Buddha, he stated that when not examined, the object of negation, the negator, and the negated are all established in dependence on each other, and when examined, he fulfilled the intention that all three are free from the extremes of elaboration. However, when you examine, you admit that the object of negation is not established in what is to be known in your own system, and that the negator and the negated are established. If this is the case, then the negator, refutation, etc.
Tibetan
དམ་བདེན་པ་དཔྱད་བཟོད་དུ་གྲུབ་པར་ཡང་དོན་ལ་ཁས་བླངས་པར་སོང་བས་བསགས་པ་ཅན་དག་ཚུལ་འདིར་ལེགས་པར་སོམས་ཤིག དོན་དམ་བདེན་པ་དོན་དམ་བདེན་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཅེས་སྨྲས་པ་འདི་ཡང་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཤེས་བྱ་རྟེན་འབྲེལ་དང་མཐུན་པར་མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ལུགས་ལྟར་ཁྱེད་སྨྲ་ན་ཁྱེད་ལ་འགལ་བ་ཆེན་པོར་འགྱུར་ཏེ། འདི་(༣༣༥བ) ལྟར་དོན་དམ་བདེན་པ་ཀུན་རྫོབ་པར་མི་བདེན་པར་ཐལ། དོན་དམ་བདེན་པ་དོན་དམ་པར་མི་བདེན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་མེད་སྙམ་ན་ཤེས་བྱ་རྟེན་འབྲེལ་དང་མཐུན་པར་རྗེས་བརྗོད་དུ་སྨྲ་བའི་ཀླུ་སྒྲུབ་དང་ཟླ་གྲགས་ཀྱིས་བརྗོད་པ་ལྟར་ན་ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། དོན་དམ་པར་མི་བདེན་ན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་མི་བདེན་དགོས་ཤིང༌། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བདེན་ན་དོན་དམ་པར་ཡང་བདེན་དགོས་སོ་ཞེས་ཐ་སྙད་གཞན་གྲགས་ཀྱི་རིགས་ཚུལ་འདི་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པའི་ལུགས་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས་ཆོས་བླ་ན་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་ཤེས་བྱ་ལ་མེད་པས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་ཆོས་ཅན། གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཤེས་བྱའི་ཆོས་ཅན་ལ་རྗེས་སུ་ཞུགས་པའི་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་དབྱེར་མེད་པ་དེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་ཤེས་བྱ་ལ་མེད་པའི་དངོས་པོ་བདེན་གྲུབ་པས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་ཡིན་པ་གང་ཞིག དེ་ཤེས་བྱ་རང་རང་ལ་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་བདག་བདེན་དུ་གྲུབ་པས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་དུ་མ་སོང་བའི་ཕྱིར། རྟགས་ཕྱི་མ་མ་གྲུབ་ན་དགག་བྱའི་བདག་ཤེས་བྱ་ལ་གྲུབ་པར་ཐལ། ཤེས་བྱ་རང་རང་ལ་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་བདག་བདེན་དུ་གྲུབ་པས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་ཁྱེད་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཁྱེད་ཅག་ཁྱབ་པ་མེད་དེ། ཤེས་བྱ་དངོས་པོ་རང་རང་ལ་བདག་བདེན་ཡོད་པ་དེ་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱའི་བདག་ཤེས་བྱ་རང་རང་ལ་ཡོད་པ་དེ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་འདྲའི་ཤེས་བྱ་བདེན་གྲུབ་པར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་སྙམ་ན། ཀྱེ་མ་ལ། ཁོ་བོ་ཅག་ཤེས་བྱ་རྫས་བཏགས་སུ་བདེན་པར་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་བདེན་གྲུབ་དཔྱད་ན་ཤེས་བྱ་དང་ཤེས་བྱ་མ་ཡིན་པ་འགར་ཡང་མི་འགྲུབ་(༣༣༦ན) མོད་ཀྱང༌། མ་དཔྱད་པ་ན་འཇིག་རྟེན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བློས་བཏགས་བཞག་གི་ཤེས་བྱ་དངོས་པོར་རང་རང་སོ་སོ་དེ་ཉིད་ལ་དེ་དང་དེར་བདག་བདེན་དུ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པར་བྱེད་ལ། དེའང་དེ་ལ་ཁྱེད་ཅག་ནི་དེ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མས་གྲུབ་ཅིང༌། རིགས་ཤེས་ཚད་མས་མི་གནོད་པས་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་མིན་པ
Chinese
如果胜义谛成立为经得起观察的真实，那么实际上也已经承认了这一点，因此有积聚者们请好好思考这个道理。如果说胜义谛不是胜义谛，那么如果你们像怙主龙树一样，按照世俗谛的真理，与所知缘起相符的方式来说，那么你们就会有很大的矛盾。像这样，胜义谛不成立为世俗谛，因为胜义谛不成立为胜义谛。如果认为没有周遍，那么就像龙树和月称一样，按照与所知缘起相符的方式，以随说的方式来说，那么就有周遍，因为如果胜义谛不成立，那么世俗谛也不应该成立。如果世俗谛成立，那么胜义谛也应该成立，因为这种名称他称的道理，是比自续派的宗义更殊胜无上的法。此外，作为宗法的空性，因为所立的对立面在所知中不存在，所以是空性。作为随顺于从色到一切种智之间的所知之法的法性空性，不应该是与色等的自性无别的，因为它是以所知中不存在的实有成立的事物为空性的空性。因为它不是以所知各自存在的实有自性成立的事物为空性的空性。如果后面的理由不成立，那么应该成立所立的自我在所知中成立。因为你们已经承认了以所知各自存在的实有自性成立的事物为空性的空性。此外，你们没有周遍，因为所知事物各自存在的自性，不是宗法的对立面的自我，即所知各自存在的那个，因为不可能存在那样成立为实有的所知事物。如果这样想，唉呀！我们如果观察以名言假立成立为真实的所知事物，那么所知和非所知任何一个都不会成立，但是如果不观察，那么世间俱生的心识所假立安立的所知事物，各自都会执取和认为那个就是那个的自性。而且，你们认为那个是以名称的量成立的，并且理智的量不会损害，所以不是宗法的对立面。
English
If the ultimate truth is established as a truth that can withstand scrutiny, then in reality, this has already been acknowledged. Therefore, those with accumulations, please contemplate this reasoning well. If it is said that the ultimate truth is not the ultimate truth, then if you speak in accordance with the truth of conventional truth, in accordance with the dependent origination of knowable objects, as does the Protector Nagarjuna, then you will have a great contradiction. Like this, the ultimate truth does not hold true conventionally, because the ultimate truth does not hold true ultimately. If you think there is no pervasion, then as Nagarjuna and Chandrakirti say, in accordance with the dependent origination of knowable objects, in a way that follows, then there is pervasion, because if the ultimate truth does not hold true, then the conventional truth should also not hold true. If the conventional truth holds true, then the ultimate truth should also hold true, because this reasoning of other-renowned terms is a supreme and unsurpassed Dharma that is more distinguished than the system of the Svātantrika school. Furthermore, the emptiness of emptiness as the subject, because the object of negation of the sign does not exist in the knowable, the nature of emptiness that follows the knowable objects from form to omniscience, should not be inseparable from the nature of form, etc., because it is the emptiness of emptiness that is empty of things that are established as truly existent and do not exist in the knowable. Because it is not the emptiness of emptiness that is empty of things that exist in each of the knowable objects and are established as self-existent. If the latter reason is not established, then it should be established that the self of the object of negation is established in the knowable. Because you have acknowledged the emptiness of emptiness that is empty of things that exist in each of the knowable objects and are established as self-existent. Furthermore, you do not have pervasion, because the self-existence that exists in each of the knowable objects is not the self of the object of negation of the sign, which is that which exists in each of the knowable objects, because it is impossible for such knowable objects to exist as things that are established as truly existent. If you think like that, alas! If we examine the knowable objects that are nominally established as truly existent, then neither the knowable nor the non-knowable will be established, but if we do not examine, then the knowable objects that are imputed and established by the innate mind of the world, each will grasp and consider that that is the self-existence of that, and you consider that to be established by the valid cognition of terms, and the valid cognition of reason does not harm it, so it is not the object of negation of the sign.