Tibetan
དོད་ན་རྣམ་རྫུན་སྨྲ་བའི་སེམས་ཙམ་པ་རང་སྟོང་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་པར་ཁས་ལེན་དགོས་པར་འགྱུར་བ་དང༌། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་པས་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཟླས་ཕྱེ་བའི་དོན་དམ་བདེན་པ་དངོས་པོའི་(༣༢༤བ) ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བདེན་པར་གྲུབ་བོ་ཞེས་སྨྲ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་སྨྲ་དེ་ནི་འཕགས་པའི་ཡུལ་དང་གངས་ཅན་གྱི་ཁྲོད་དུ་སྔོན་མ་བྱུང་བས་ངོ་བོ་ཉིད་དང་རང་བཞིན་སྨྲ་བའི་རང་བཞིན་མེད་སྨྲ་བ་འདིའང་ཅི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡིན། ཡང་ཁྱེད་ཅག་བདག་ཟློག་གི་སྐབས་སུ་ཀུན་རྗོབ་ཀྱི་རང་བཞིན་བདེན་མེད་དེ་ཉིད་དོན་དམ་གྱི་རང་བཞིན་བདེན་གྲུབ་ཏུ་བསྒྲུབས་ན་ཐལ་འགྱུར་བས་བདེན་གྲུབ་བཀག་ནས་བདེན་མེད་མི་བསྒྲུབ་པ་ཁྱད་ཆོས་ཡིན་པར་སྨྲས་པ་ཡང་མ་དྲན་ནམ། དེས་ན་ཐལ་འགྱུར་བའི་རང་ལུགས་ལ་བདེན་གྲུབ་འདོད་མི་འདོད་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་དབྱེ་བ་མང་དུ་འབྱེད་དགོས་ཟེར་བ་དེ་ནི་བདེན་གཉིས་གནས་སྣང་ཞིབ་མོ་ཐ་སྙད་དུ་འབྱེད་ཆེད་མཁས་པའི་ཚུལ་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དབུ་མའི་གསུང་རབ་ཟབ་མོར་རེས་བདེན་པ་གཉིས་ཀ་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་དང༌། རེས་དོན་དམ་བདེན་པ་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་པར་བཤད་པ་ལྟར་སྣང་བའི་འགལ་བ་གཞི་གཅིག་ཏུ་འབབ་པར་མཐོང་ནས་དེའི་གཞི་གཞན་དུ་སྒྱུར་བར་བྱེད་པས་དེའི་འགལ་བ་སྤང་དུ་རེ་བའི་བླུན་པོའི་མུན་སྤྲུལ་ཏེ། བར་དུ་བདག་ཟློག་གི་སྐབས་སུ་དོན་དམ་བདེན་པ་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་ན། ལྟ་གཞི་ཀུན་ཟློག་གི་སྐབས་སུའང་རང་བཞིན་མེད་པར་མི་འགྱུར་ཞིང༌། བར་དུ་བདག་ཟློག་གི་སྐབས་སུ་རང་བཞིན་མེད་ན་དེར་རང་བཞིན་དུ་བལྟ་བ་ལོག་ལྟ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེར་དོན་དམ་བདེན་པའི་རང་བཞིན་བསྒྲུབས་ཀྱང་ཚད་མས་མི་འགྲུབ་པས་བར་དུ་བདག་ཟློག་གི་སྐབས་སུ་དོན་དམ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་བློ་ནང་དུ་གཞོལ་ལ་ལེགས་པར་སོམས་ཤིག དེས་ན་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཟླ་བ་གྲགས་པས་འདི་ལྟར་བཤད་པས་ནི། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་གང་ཟག་དང་ཆོས་སོགས་ལ་ཐོག་མེད་ལྷན་(༣༢༥ན) སྐྱེས་ཀྱི་མ་རིག་པས་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་གང་ཟག་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་དང༌། ས་སོགས་འབྱུང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་གཟུགས་སོགས་རང་འཛིན་ཤེས་པ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་ཡོད་པར་འདོད་པའི་རང་བཞིན་ནི་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་བདག་ཉིད་དང༌། དེ་ཉིད་དུ་བདེན་པར་ཡོད་པར་རློམ་པའི་འཛིན་སྟངས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དེ་ཉིད་ཐོས་བསམ་གྱི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རིགས་པ་ཡང་དག་གི་དགག་བྱ་དང༌། དེ་ལྟའི་དངོས་འཛིན་དེ་སྒོམ་བྱུང་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གྱི་ལམ་གྱི་དགག་བྱར་བྱེད་པས་རིགས་པ་དང་ལམ་གྱི་དགག་བྱ་ནི། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་བདེན་པ་མེད་པ་ལ་རང་བཞིན་ནམ་བདེན་པའོ་ཞེས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ལྟ་ཡུལ་འདི་ཁོ་ནའོ་ཞེས་གཞུང་རྩ་འགྲེལ་འདིར་རྒྱས་ཤིང་གསལ་མ་གསལ་འདི་མཐོང་བཞིན། ཤར་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོ་སོགས་ད་དུང་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་གཞན་ནས་འཚོལ་བར་བྱེད་པ་འདི་ནི་རྐུན་མ་ཕ་རིའི་ནགས་ལ་ཡིབ་པ་མཐོང་བཞིན་ཚུ་རིའི་སྤང་ལ་རྫས་འཚོལ་བ་ལྟ་བུར་སུ་ཞིག་གིས་ངལ་བ་འབྲས་བུ་མེད་ཅིང༌། ཐར་པ་དོན་གཉེར་ལ་མི་མཁོ་བའི་སྡུག་བསྔལ་བའི་དཔྱད་པ་འདི་འདྲ་ལ་སྦྱར་བ་ཡིན། ཡང་ཤར་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོ་ནི། བདེན་གྲུབ་ཀྱི་འཛིན་སྟངས་ལ་བཅོས་མིན་བལྟོས་མིན་འགྱུར་མེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྦྱོར་བ་དེ་ལྟར་ན་བདེན་ལྟ་རྒྱ་ཆུང་བར་འགྱུར་ཏེ། སེམས་ཙམ་སོགས་ཀྱིས་དངོས་པོ་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་སྐྱེ་བར་རྟོགས་པས་དེ་ངོར་དབུ་མ་པས་བདེན་མེད་བསྒྲུབ་མི་དགོས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་ཟེར་བ་ནི་ཧ་མ་གོ་བར་ཟད་དེ། ཀྱེ་མ་སེམས་ཙམ་པ་སོགས་རྒྱུའི་དངོས་པོས་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་བསྐྱེད་པར་འདོད་ཀྱི། དེ་ལྟར་བསྐྱེད་པ་ནའང་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀར་བཅོས་མིན་བལྟོས་མིན་མི་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ངོ་བོ་རང་རྒྱུད་པར་བདེན་པར་(༣༢༥བ) ལྟ་བ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་རང་བདེན་པར་མ་གྲུབ་ན་འབྲས་བུ་ཡང་དག་པར་མི་བསྐྱེད་དོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ལ་དེ་ངོར་སླར་དབུ་མ་པས་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་དུ་གཏན་ལ་དབབ་པའི་ཚུལ་ལ་ཁྱོད་བློ་ཁ་མ་ཕྱོགས་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཁྱད་པར་དེ་ལྡན་གྱི་འཛིན་སྟངས་ཁམས་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྣང་བས་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་རྒྱ་ཆེ་ཆུང་འདི་ཙམ་དུ་སྤྱོད་པར་མཐོང་བས་བཤད་མ་ཐག་པའི་འཛིན་སྟངས་ཅན་གྱི་བདེན་འཛིན་འདི་རྒྱ་ཆུང་གི་དོགས་པའི་སེམས་ཁྲལ་ཀྱང་ཁུར་ག་ལ་དགོས། བོད་འབངས་ཤངས་པ་བཀའ་བརྒྱུད་ཕལ་གྱིས་གོས་ཆེན་པོར་བཀུར་བ་ཁ་ཅིག་དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་ལས། རང་བཞིན་དག་ནི་བཅོས་མིན་དང༌། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་གཞུང་གི་དགོངས་པ་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་ཡོད་ན་འདི་ལྟའི་རང་བཞིན་ཞིག་ཡོད་དགོས་པ་ལས། དེ་འདྲའི་རང་བཞིན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ལ་མེད་ཅིང་དོན་དམ་བདེན་པ་ལའང་འདི་ལྟའི་རང་བཞིན་མེད་དེ། ཡོད་ན་བཅོས་མིན་བལྟོས་མིན་གྱི་རྟག་དངོས་སུ་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་ཡང་མི་སྲིད་པས་དབུ་མའི་རང་ལུགས་ཀྱི་རིགས་པ་དྲི་མ་མེད་པས་བདེན་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་བཀག་ནས་རང་ལུགས་ལ་དཔྱད་པར་མ་ཟད། མ་དཔྱ
Chinese
如果这样，那么说虚假唯识宗者就必须承认自空的中观宗，并且说无自性的中观宗者说，用二谛分开的胜义谛，实法的（324b）自性以真实成立，说这种无自性者，在圣地和雪域中以前没有出现过，那么说自性和自性的无自性者又是怎么回事呢？还有，你们在破我的时候，如果把世俗的自性无实，成立为胜义的自性实有，那么你们没有想起过应成派遮破实有，不成立无实是特点吗？因此，说应成派的自宗要分很多实有不实有的情况，这不是为了用术语详细区分二谛的住处显现，而是从学者的角度出发的。因为看到中观的甚深经典中，有时说二谛都没有自性，有时又说胜义谛有自性，好像有矛盾，就把它的基础转移到其他地方，所以是希望消除这种矛盾的愚人的黑暗幻觉。中间在破我的时候，如果胜义谛有自性，那么在破一切见的时候，也不会变成无自性，中间在破我的时候，如果没有自性，那么在那里认为有自性就是邪见。在那里即使成立了胜义谛的自性，也不能用量成立，所以在中间破我的时候，胜义谛怎么能成立呢？好好想想吧。因此，大论师月称这样说：世俗谛的自性的人和法等，从无始以来（325a）俱生的无明，依靠蕴而成为人，是作为业果所依的自性，以及依靠地等元素，而产生色等自执的识的自性，就是人和法的自性和自性，并且认为在那里真实存在的执着颠倒，就是闻思的智慧的正理所要破斥的，并且那样的实执是修
English
If so, then the mind-only proponents who speak of falsehood must acknowledge the Madhyamaka proponents who speak of self-emptiness, and the Madhyamaka proponents who speak of no-self-nature say that the ultimate truth, which is divided by the two truths, the nature of reality (324b) is established as true by its own nature. Such a speaker of no-self-nature has never appeared before in the holy land and the land of snows. So what is this speaker of no-self-nature who speaks of self-nature and nature? Also, when you refute the self, if you establish the nature of conventional truth as unreal, then the nature of ultimate truth is established as real, then have you not remembered that the Consequentialists refute true establishment and not establishing non-existence is a characteristic? Therefore, saying that the Consequentialists' own system must distinguish many situations of wanting or not wanting true establishment is not from the perspective of scholars to distinguish the subtle phenomena of the two truths in terminology. Because in the profound scriptures of Madhyamaka, sometimes it is said that both truths have no self-nature, and sometimes it is said that the ultimate truth has self-nature, it seems that there is a contradiction, and they see that it falls into one basis, and they change its basis to another place, so it is the darkness of fools who hope to eliminate this contradiction. In the middle, when refuting the self, if the ultimate truth has self-nature, then it will not become no-self-nature when refuting all views. In the middle, when refuting the self, if there is no self-nature, then seeing it as self-nature is a wrong view. Even if the self-nature of the ultimate truth is established there, it cannot be established by valid cognition. So how can the ultimate truth be established in the middle when refuting the self? Think about it carefully. Therefore, the great teacher Chandrakirti said this: The self-nature of conventional truth, such as persons and dharmas, from beginningless coemergent (325a) ignorance, relying on the aggregates to become a person, is the self-nature that is the basis of karmic results, and the self-nature that relies on elements such as earth to generate self-grasping consciousness such as form, is the self-nature and nature of persons and dharmas, and the clinging to the inverted view that is believed to exist there is what the correct reasoning of the wisdom of hearing and thinking should refute, and such grasping of reality is meditation.
Chinese
由于现观瑜伽的道之所破是，将世俗谛无有真实，执为自性或真实，像这样颠倒的对境，仅此而已，此在根本论和注释中已经广说，明明看见了这些。夏东宗喀巴大师等，还在从其他地方寻找相的所破，这就像明明看见盗贼躲在远处的森林里，却在近处的草地上寻找失物一样，谁会做这种徒劳无功的事情呢？像这样将精力放在对解脱毫无用处的痛苦的辩论上。还有，夏东宗喀巴大师说，如果对真实成立的执着加上非造作、不依赖、不变的差别，那么真实观就会变得狭隘，因为唯识宗等认为事物是从因缘所生，所以对他们而言，中观宗不需要成立无真实的观点，这是有错误的，这完全是不理解。唉！唯识宗等认为因的事物能生出果的事物，但即使这样生起，因果二者都是非造作、不依赖、不变的因果自性，并执着为真实（325b）。如果因本身没有真实成立，就不会正确地产生果，当他们这样说的时候，你似乎没有注意到中观宗再次将一切因果事物都确定为无真实的道理。特别是，具有这种差别的执着，三界的一切有情都显现，看到轮回的痛苦仅仅在这种大小的范围内活动，又何必担心刚才所说的具有这种执着的真实执着会变得狭隘呢？一些被藏人香巴噶举派普遍尊崇的人，从《中观论》中说，“自性即是非造作”等经文的含义是，如果二谛都有，就必须有像这样的自性，但世俗谛没有这样的自性，胜义谛也没有这样的自性，如果有，就会变成非造作、不依赖的常有事物，但那也是不可能的，因此，中观自宗的无垢理性能遮止二谛的自性，不仅要对自宗进行观察，而且不要观察
English
Since the object to be refuted on the path of manifest yoga is the mistaken view that regards conventional truth, which lacks inherent existence, as having self-nature or being true, this alone is the object to be refuted. This has been extensively explained in the root text and commentary. Seeing this clearly, it is like seeing thieves hiding in the distant forest, yet searching for lost items in the nearby meadow. Who would engage in such fruitless labor? It is like applying effort to such painful debates that are useless for seeking liberation. Furthermore, Shar Tsongkhapa says that if the concept of truly established is qualified by the distinctions of being uncreated, independent, and immutable, then the view of truth becomes narrow. Because Mind-Only and others realize that phenomena arise from causes and conditions, Madhyamikas do not need to establish the absence of truth for them, which is a fault. Alas! Mind-Only and others assert that causal phenomena produce resultant phenomena, but even in such production, both cause and result are uncreated, independent, and immutable in their nature as cause and result, and they are regarded as true (325b). If the cause itself is not truly established, it will not correctly produce the result. When they say this, it seems that you have not turned your mind to the way in which Madhyamikas again establish all causal phenomena as devoid of truth. In particular, since the concept with these distinctions appears to all sentient beings in the three realms, and the suffering of samsara is seen to operate only within this range of magnitude, why should one worry about the truth-grasping with this concept becoming narrow? Some who are widely revered as great by the Shangpa Kagyu of Tibet say that the meaning of the texts such as "Self-nature is uncreated" in the Madhyamaka treatises is that if both truths exist, there must be such a self-nature. However, conventional truth does not have such a self-nature, and ultimate truth also does not have such a self-nature. If it did, it would become an uncreated, independent, and permanent entity, but that is also impossible. Therefore, the stainless reasoning of the Madhyamaka svatantrika refutes the self-nature of the two truths, and not only examines its own system, but also does not examine