Tibetan
པར་འགྱུར་བའི་འཐད་པས་གཟུགས་དང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་རྣམས་ཀྱང་ཡོད་པ་མིན་པས། དེ་དག་ཀྱང་མཆིག་གུ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པར་འགྱུར་ན། དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་པས་འདི་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་རྣམ་པར་གཞག་པ་འདི་ཡང་དབུ་མ་ལ་འཇུག་པ་ལས་རྒྱས་པར་བསྟན་པས་དེ་ཉིད་ལས་ཡོངས་སུ་བཙལ་བར་བྱའོ།།ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །དེས་ན་ཐལ་འགྱུར་བས་ཕྱི་རོལ་པའི་རྟོག་གེ་སྡེ་ལྔ་དང༌། ནང་གི་མུ་སྟེགས་བྱེད་རྣམས་ཀྱིས་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་སོགས་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་ལ་སྒྲོ་སྐུར་དང་རྟག་ཆད་དུ་སྨྲ་བ་ལ་དེ་ལྟར་སྨྲ་པོའི་བློ་ལྷན་སྐྱེས་དང་གྲུབ་མཐའ་ལ་ཚད་མར་གྲགས་པ་དང་ཁས་ལེན་གྱི་དབང་གིས་ཚད་མར་བཏགས་པ་ཙམ་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་ཚིག་གི་རྟེན་དུ་བཟུང་ནས་དེ་དག་གི་ལོག་རྟོག་ངན་པའི་དབལ་བཅོམ་པར་བྱེད་པ་ནི་གཤེད་མ་རང་སྲོག་རང་གིས་གཅོད་དུ་འཇུག་པ་ལྟར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་རིགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་པ་ན་ཐལ་འགྱུར་བས་རྒོལ་བ་དེ་ངོར་གཞན་གྲགས་ཀྱི་རྗེས་བརྗོད་ཙམ་དུ་སྒྲུབ་བྱེད་འཕེན་མི་འཕེན་གྱི་ཐལ་འགྱུར་དང༌། ཐལ་དོན་དེ་དག་གི་སྒྲུབ་ངག་དང༌། ཚུལ་སོ་སོར་བསྒྲུབས་ནས་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ངག་འགོད་པ་དང༌། དམ་བཅའ་བརྗོད་ནས་ཚུལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡོད་ཀྱང་དེ་ཚེ་ཐལ་འགྱུར་བ་དེ་རང་རྒྱུད་སྨྲ་བ་པོར་མི་འགྱུར་ཏེ། དབུ་མ་པ་ཁོ་ནའམ་འབའ་ཞིག་པར་སྨྲ་ན། བདེན་པ་གཉིས་ཀར་རང་ལུགས་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་(༨༨ན) དང༌། བསྒྲུབ་བྱའི་དངོས་ཆོས་དང་བཅས་པ་ཁས་མི་ལེན་པ་གང་ཞིག དེ་མི་ལེན་བཞིན་རྒོལ་བ་གཞན་གྱི་ལོག་རྟོག་སུན་འབྱིན་བྱེད་དུ་ངག་ཇི་ལྟར་ཡང་བཀོད་དུ་རུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རྟགས་ཆོས་ལ་སོགས་ཀྱི་འབྲེལ་བའི་ཞེན་དོན་ཀྱང་གཞན་ཁོ་ནའི་ཕྱོགས་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར། རང་ཕྱོགས་ལ་ནི་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་འགལ་འབྲེལ་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་ལ་སྨིག་རྒྱུ་གྲོལ་བ་ལྟར་ཞིག་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་ནི་སྐྱེས་བུའི་འདོད་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་གྱི། རང་མི་འདོད་བཞིན་བཀྲི་བྱེད་གླང་ཆེན་གྱི་ལྕགས་ཀྱུ་ལྟར་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཚིག་གསལ་ལས། དངོས་པོ་རྣམས་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་དེ། རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་ལ་ཡང་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར། འཇིམ་དུས་ཀྱི་བུམ་པ་ཡང་མངོན་གསལ་གྱི་བུམ་པ་བཞིན་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་མི་དགོས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པའང་ཐལ་འགྱུར་བས་གྲངས་ཅན་ལ་གཞན་ལ་གྲགས་ཀྱི་རྗེས
Chinese
由于转变的合理性，色和受等也不存在。如果承认它们也像梦遗等一样，在世俗中也不存在，但事实并非如此，所以这不是存在的。依赖于此的安立也已在《入中论》中详细阐述，应从中寻找。因此，应成派论师驳斥外道的五种论理学派和内道的耆那教徒等，他们对四边生等二谛之法妄加诽谤，说常断论，应成派论师只是以如此说者的俱生智慧和在宗派中被认为是量，以及随顺承认的势力而假立为量的那些（观点），作为破立之词的依据，从而摧毁他们的邪分别恶念，这就像让刽子手自己割断自己的生命一样。当依靠这样的理路进行破立时，应成派论师只是为了使论敌信服，才以随顺他人共许的方式，提出是否成立的应成，以及那些应成论题的论证，并分别论证各个方面，从而提出随后的推论之语，以及说出宗义并论证其合理性。即使有这些，应成派论师也不会变成自续派论者。如果只说自己是中观派，那么对于二谛，凡是不承认以自宗的量成立的能立（８８a）和所立的法，既然不承认这些，那么为了驳斥论敌的邪分别，无论如何都可以安立语言，因为标志、法等关联的执着对象也只存在于他人的立场上。对于自方来说，破立的一切矛盾关联都像空中的阳焰一样消失了。因此，说出语言是随顺人的意愿，而不是像驱使大象的铁钩一样，在自己不愿意的情况下也被迫接受。因此，《明句论》中说：事物不是从自性中产生的，因为对于已经存在于自性中的事物来说，产生是没有意义的。就像陶器制作时的陶罐，由于已经像显现的陶罐一样存在，所以不需要产生。这也说明了应成派论师以他人共许的方式驳斥数论派。
English
Because of the validity of transformation, form and feeling, etc., also do not exist. If it is admitted that they, like nocturnal emissions, etc., also do not exist conventionally, but this is not the case, so this is not existent. This establishment based on dependence has also been extensively explained in the Madhyamakāvatāra, and should be sought from there. Therefore, the consequentialists refute the five schools of logic of the outsiders and the Jainas, etc., of the insiders, who falsely accuse the four extremes of birth, etc., of the two truths and speak of permanence and annihilation. The consequentialists merely take those (views) that are considered valid by the innate wisdom of such speakers and in the tenets, and that are nominally established as valid by the power of acceptance, as the basis for words of refutation and establishment, thereby destroying their evil thoughts of wrong discrimination, which is like letting the executioner cut off his own life. When refuting and establishing based on such reasoning, the consequentialists, only in order to convince the opponent, put forward consequences that may or may not be established in accordance with what is accepted by others, as well as the arguments for those consequences, and separately argue each aspect, thereby putting forward the words of subsequent inference, and stating the thesis and arguing for its rationality. Even if these exist, the consequentialist will not become a Svātantrika proponent. If one only says that one is a Madhyamika, then with respect to the two truths, whatever does not admit the valid proof (88a) and the object to be proven that are established by one's own system of valid cognition, since one does not admit these, then in order to refute the opponent's wrong discriminations, one can establish language in any way, because the object of attachment to the connection of the sign, the property, etc., also exists only in the position of others. For one's own side, all contradictory connections of refutation and establishment disappear like a mirage in the sky. Therefore, speaking words follows the wishes of the person, and is not like the iron hook that drives an elephant, forcing one to accept even when one does not want to. Therefore, the Prasannapadā says: Things do not arise from themselves, because for things that already exist in their own nature, arising is meaningless. Just like the pot at the time of pottery making, since it already exists like a manifest pot, it does not need to arise. This also explains that the consequentialist refutes the Sāṃkhya school in a way that is accepted by others.
Tibetan
་དཔག་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ངག་ཏུ་བཀོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཐལ་འགྱུར་ཡིན་ན་ཁས་ལེན་མེད་པའི་ཐལ་འགྱུར་བཞད་གད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟའི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ངག་སྦྱར་བས་རང་རྒྱུད་དམ་རང་ལུགས་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་བསྒྲུབས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དབུ་མ་པ་རང་གི་རིགས་པ་ཚད་གྲུབ་རང་བདེན་པས་བཞག་པའི་ཕྱོགས་མེད་པ་གཞིར་བྱས་ནས་རྩོད་པའི་ངག་ཐམས་ཅད་གཞན་ལ་སུན་འབྱིན་ཁོ་ནར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུའི་སུན་འབྱིན་ལ་ཐལ་བར་བརྗོད་པ་དང་རྣལ་མར་བརྗོད་པ་ལས་དེ་སྐབས་ཀྱི་ངག་དེ་ཕྱི་མར་སྣང་བའི་ཕྱིར། འོ་ན་རང་ལུགས་དང་རང་ཕྱོགས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་བཞག་བཞིན་གཞན་ཁོ་ན་སུན་འབྱིན་པ་ནི་དགོས་པ་མེད་དེ། གཞན་(༨༨བ) སུན་འབྱིན་པ་ལས་གྲུབ་པའི་དོན་མེད་པར་ཅོ་འདྲི་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མ་གྲུབ་སྟེ། གཞན་ལ་ཅོ་འདྲིའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་གྱི། གང་ཕྱོགས་ལ་གནས་པའི་བློ་ཅན་དེ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ལ། གང་ཕྱོགས་དེ་ཐམས་ཅད་དེ་ངོར་གཞན་ལ་གྲགས་པའི་རིགས་པ་འཐད་ལྡན་གྱིས་བསལ་ནས་ཕྱོགས་ལ་གནས་པའི་བློ་དང་བྲལ་བ་དེ་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དབུ་མ་པ་ཡིན་ན་རང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཞེས་པ་འདི་ལ་ཁོ་བོས་བཤད་པའི་གནད་ཟབ་མོ་འདི་མ་རྟོགས་པར་བོད་གངས་ཅན་པ་གྲགས་ལྡན་སྔ་ཕྱི་མང་པོས་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བས་དེ་ཉིད་འཚོལ་བའི་དགག་སྒྲུབ་ཀྱིས་གདུལ་བྱ་ཚར་གཅོད་རྗེས་འཛིན་བྱེད་པ་ན། སྒྲུབ་བྱེད་མི་འཕེན་པའི་ཐལ་འགྱུར་དང་སྒྲུབ་ངག་ཀྱང་ཐལ་འགྱུར་དང་གཞི་མཐུན་གྱི་ངག་ཁོ་ན་འགོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་གཞན་ངོར་གཞན་དག་གིས་མི་འདོད་པའི་ཕྱོགས་རང་གི་ཚིག་ཟིན་ལ་དམ་བཅའ་བ་དང་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་འགོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྟར་འགོད་ན་དེ་རང་རྒྱུད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨྲ་བ་དེ་ནི་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་དང་ཟླ་བ་གྲགས་པའི་གཞུང་ལུགས་རྒྱ་ཆེན་རྣམས་ཁོ་བོས་ཚར་གཅིག་ཙམ་ཡང་མ་བཀླགས་པར་འཇུག་པའི་གཞུང་སྦྱོར་ཐོར་ཙམ་དང༌། དེའི་སྤྱི་མ་ཐལ་ཙམ་ཞིག་གིས་བློ་ཚིམ་ནས་ཕྱུགས་ལྟ་བུ་མང་དུ་འདུས་པའི་དབུས་ན་དབུ་མའི་འཆད་རྩོད་རྩོམ་པ་བྱེད་དོ་ཞེས་ང་རོ་ངན་པ་འདོན་པ་ནི་ཀུན་ཏུ་རྨོངས་པའི་དབང་གིས་མི་སྒྲོགས་ཀ་མེད་བྱུང་ངོ་ཞེས་གསལ་བར་སྟོན་པའི་མེ་ལོང་དུ་སྣང་ངོ༌། །ཚིག་གསལ་དུ་སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་བྱེད་ལ་རྟོག་གེ་པ་འདི
Chinese
这是为了生起比量，而安立自续的语言，如果是应成，就会变成没有承认的应成，成为笑话。像这样结合自续的语言，并不是以自续或自宗的量所成立的所立成立，因为中观派以自己的理智，以量成立的自证所安立的无偏为基础，所有辩论的语言都只是为了使他人破斥。对于这样的破斥，有说成是应成，有说成是如实，但当时的语言似乎是后者。那么，在没有安立丝毫自宗和自方的情况下，仅仅破斥他人是没有必要的，因为破斥他人除了徒劳的诘难之外，没有成立的意义。如果这样问，那是不成立的，因为说这些话不是为了诘难他人，而是因为凡是安住于一方的有智者，都是对如实颠倒执着，并且为了使一切那方，在那方面，以他方共称的合理理智遣除，从而使脱离安住于方的智慧者，安立为通达如实。因此，如果是中观派，那么随顺自己的相续而生起比量是不合理的。对于此，由于没有领悟我所说的这个甚深要点，所以许多前后的藏地雪域的著名人士，以中观应成派，以寻求那样的遮破和成立，来调伏所化，摄受后学。不发出能立的应成，以及立论也只是安立与应成和基础相同的语言，因为除此之外，不承诺在他人面前，他人不认可的宗派，在自己的词句中，并且不作能立，因为如果那样作，就会变成自续派。说这些话，就像没有读过一次大学者佛护和月称的广大论典，仅仅以涉猎的零星论述，以及粗略的了解就满足，像牲畜一样聚集在众人之中，发出恶劣的叫声，说在作中观的讲辩著述，这完全是由于愚昧的驱使，不得不宣扬出来，这就像一面明镜一样显现。在《明句论》中，对于大学者善慧，这位
English
This is to establish the language of Svatantrika in order to generate inference. If it were Prasangika, it would become an unacknowledged Prasangika, turning into a joke. Combining the language of Svatantrika in this way does not establish the thesis established by Svatantrika or the valid cognition of one's own system, because the Madhyamika, based on the impartiality established by his own reasoning and valid cognition of self-awareness, all the words of debate are only expressed to refute others. Regarding such refutations, some are expressed as consequences, and some are expressed as reality, but the language at that time seems to be the latter. So, without establishing even a little bit of one's own system and one's own side, it is unnecessary to merely refute others, because refuting others has no meaning of establishment other than mere futile challenges. If you ask this, it is not established, because these words are not spoken for the sake of challenging others, but because those intelligent beings who abide on one side are those who are deluded about reality, and in order to make all those sides, in that aspect, be removed by the reasonable and valid reasoning known to others, thereby establishing those who are free from the wisdom of abiding on the side as understanding reality. Therefore, if one is a Madhyamika, then it is unreasonable to generate inference following one's own continuum. Regarding this, because many famous people in the snowy land of Tibet, both before and after, did not understand this profound key point that I have spoken about, they use the Madhyamika Prasangika to tame disciples and take in followers by seeking such negation and establishment. The Prasangika that does not issue the proof, and the statement of proof, are only establishing the language that is the same as the Prasangika and the basis, because other than that, they do not commit to the tenets that others do not accept in front of others, in their own words, and they do not make proofs, because if they do that, they will become Svatantrika. Saying these words is like not having read even once the vast treatises of the great scholars Buddhapalita and Chandrakirti, and being satisfied with just a few scattered theories and a rough understanding, gathering in the midst of many like livestock, making bad noises, saying that they are doing Madhyamika teaching, debate, and writing, this is entirely due to the drive of ignorance, and it is inevitable to proclaim it, which appears like a clear mirror. In the Clear Words, regarding the great scholar Lekdenjed, this