Tibetan
ས་བསླད་པ་ལས་བྱུང་བར་བཞེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱད་པར་ཇོ་ནང་པས་དོན་དམ་བདེན་པའི་བདག་རྟག་པར་ཡོད་པ་དང༌། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་བདག་ཏུ་བཏགས་པ་ནི་རི་བོང་གི་རྭ་ལྟར་གཏན་མེད་དོ་ཞེས་རྩལ་འདོན་དུ་སྨྲ་བ་ནི་ཀུན་རྫོབ་གྲགས་པའི་བདག་མ་དཔྱད་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་བཀག་ཅིང༌། དོན་དམ་བདེན་པར་དེ་འདྲའི་ཆོས་གཏན་མེད་དཔྱད་ནས་བསྒྲུབས་པས་བདེན་པ་གཉིས་ཀ་ལ་སྒྲོ་སྐུར་མུ་མེད་པ་བཏབ་ནས་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་ཆེན་པོའི་གཡང་ས་ལ་འཛེམ་པ་མེད་པར་བག་ཡངས་སུ་དལ་བར་རྒྱུ་བར་མཛད་པ་ནི་སྔོན་ཆད་ཆོས་འདི་པ་ལ་གཏན་མ་གྲགས་ཤིང༌། ཟི་ལུང་ཤཱཀྱ་པས་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་བདག་ཡིན་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་(༣༠༤ན) སར་ཡེ་ཤེས་དམ་པའི་བདག་ཡིན་པར་འདོད་པ་ནི་སེམས་ཙམ་པས་གཞན་དབང་ལ་བདག་ཏུ་འདོད་པས་དེའི་ལུགས་སུ་མོས་ནས་དེ་སྐད་སྨྲ་བར་སྣང་ནའང༌། སེམས་ཙམ་པས་གང་ཟག་གི་གདགས་གཞི་གཞན་དབང་ལ་བྱེད་པ་ནའང༌། དེ་ལྟར་བཏགས་པའི་གང་ཟག་དེ་གདགས་གཞི་གཞན་དབང་ཡིན་པར་མི་སྨྲ་བ་ཁོང་དུ་མ་ཆུབ་པའི་འཁྲུལ་གཏམ་དུ་ཟད་དོ། །ལུགས་འདིའི་ཕྱོགས་འཛིན་ཁ་ཅིག་སླར་ཡང་འཛེམ་པ་མེད་པར་འདི་སྐད་དུ། བདག་ཡིན་པ་ལ་བདག་ཏུ་བལྟས་པས་དོན་ལ་ཤེས་པའི་འཛིན་སྟངས་མ་འཁྲུལ་བས་སྒྲིབ་སོགས་སྤང་བྱར་མི་འགྱུར་ལ། བདག་མ་ཡིན་པ་ལ་བདག་ཏུ་བལྟས་པས་དོན་དང་ཤེས་པའི་འཛིན་སྟངས་མི་མཐུན་པས་སྒྲིབ་སོགས་སྤང་བྱར་འགྱུར་བས་ཀུན་རྫོབ་གཟུང་འཛིན་གྱི་ཀུན་བརྟགས་པའི་ཕུང་ལྔ་བདག་མིན་པས་དེ་ལ་བདག་ཏུ་བཟུང་བ་འཁོར་བའི་རྩ་བ་ཡིན་ཀྱང༌། དོན་དམ་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བདག་ཡིན་པས་དེ་ལ་བདག་ཏུ་བལྟ་བ་ནི་བྱང་གྲོལ་ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་བླ་ན་མེད་པ་ཡིན་ལ། ཐར་པ་ཐོབ་པ་ནའང་བདག་དེ་ཉིད་ཀྱི་གོ་འཕང་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་དག་ན། །བདག་མེད་མཆོག་གི་བདག་ཐོབ་པས། །སངས་རྒྱས་དག་པའི་བདག་ཐོབ་ཕྱིར། །བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་བདག་ཏུ་འགྱུར། །ཞེས་དང༌། བདག་དང་བདག་མེད་སྤྲོས་པ་དག །ཉེ་བར་ཞི་བ་དམ་པའི་བདག །ཅེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལྟར་སྨྲ་བ་དེ་ནི་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་བཀའ་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྨྲས་པ་ཡིན་ཏེ། ལུང་དེ་དག་གི་དོན་བདག་མེད་དང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མངོན་དུ་མཛད་པ་ལ་བདག་མངོན་དུ་(༣༠༤བ) མཛད་དོ་ཞེས་སྒྲ་སྦྱར་བ་དང༌། སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་ཁོང་དུ་དམ་པ་དག་གིས་ཆུད་པ་ན་སྤྲོས་དང་བྲལ་བ་ལ་བདག་གི་མིང་བཏགས་ནས་དེ་ལྟར་བརྗོད་པར་མཛད་པ་ལ་གོ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་ཆགས་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་དང༌། དོན་དམ་པའི་བདག་ཡོད་ན་འཁོར་བ་ལས་གཏན་མི་ཐར་བའམ་འབད་མེད་དུ་གྲོལ་བ་གང་རུང་དུ་འགྱུར་ཏེ། དོན་དམ་པར་བདག་ཡོད་པ་དེས་སྐྱེས་བུ་ལ་ལ་འཁོར་བ་དང༌། ལ་ལ་མྱང་འདས་སོགས་ལ་འདོད་དགུར་བཅིང་གྲོལ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་བྱ་བ་བྱེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དོན་དམ་པར་གྲུབ་པའི་བདག་ནི་ཀུན་རྫོབ་པའི་བདག་ལྟར་མ་ཡིན་པའི་དོན་ཤེས་མཐུན་པའི་དབང་ཕྱུག་དང་ལྡན་པར་ཡང་ཁྱེད་འདོད་པའི་ཕྱིར། དོན་དམ་པར་བདག་ཡོད་ན་བདེན་པ་གཉིས་བསྡུས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བདག་མེད་པར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་འགལ་བར་སྨྲས་པའི་ཕྱིར་དང༌། དོན་དམ་པར་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བདག་ཡིན་ན་དེ་ལ་གང་ཟག་གིས་སླར་བདག་ཏུ་བལྟས་ཀྱང་ཐར་པའི་རྒྱུར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདག་ལྟ་ཅན་གྱི་གང་ཟག་གིས་དེར་མི་ལྟ་ལ། དོན་དམ་གྱི་བདག་ལྟ་ཅན་གྱི་གང་ཟག་གིས་ནི་དེ་ལྟར་མ་བལྟས་ཀྱང་ཐར་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པའི་དོན་དམ་པའི་བདག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཀུན་རྫོབ་པའི་བདག་ལྟ་ཅན་གྱི་གང་ཟག་ནི་ཁྱེད་ཐ་སྙད་དུའང་མེད་པས་དེས་དེ་ལ་བལྟས་ཀྱང་ཐ་སྙད་ཙམ་དུའང་ཐར་པ་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཁྱེད་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་སློབ་པ་དང་མི་སློབ་པའི་ས་དང་ལམ་དུའང་འདོད་པས་ལམ་དང་གང་ཟག་གཞི་མཐུན་དུའང་སྨྲ་དགོས་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་ན་བགྲོད་བྱ་ཉིད་སྒྲོད་པོར་ཁས་ལེན་དགོས་པ་དང༌། དོན་དམ་པར་གཉིས་མེད་ཀྱི་(༣༠༥ན) ཡེ་ཤེས་ཉིད་གདོད་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བདག་ཏུ་གྲུབ་ན་སླར་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསར་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བདག་ཏུ་ཐོབ་པར་སྨྲ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་འདི་ལྟར་སྨྲ་བ་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་ལས་བླུན་པ་གཞན་མེད་དོ་ཞེས་དམོད་ཆེན་པོ་བོར་བའི་མཚན་རྟགས་ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་ལྟར་བཞག་པའོ། །མདོར་ན་གཞུང་ལུགས་འདི་འཆད་པ་ན་མ་དཔྱད་འཁྲུལ་པའི་ངོར་གང་ཟག་སེམས་ཅན་སོགས་ཡོད་པ་ལྟར་བདག་ཀྱང་ཡོད་ལ། དཔྱད་ན་བདག་ཡོད་པ་མིན་པ་ལྟར་གང་ཟག་སོགས་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཅིང༌། དེར་མ་ཟད་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་བུམ་པ་དང་སྣམ་བུ་ནགས་ཚལ་སོགས་ཡོད་པ་ལྟར་བདག་ཀྱང་ཡོད་ལ། དཔྱད་ན་བདག་ཡོད་པ་མིན་པ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པའི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག གཉིས་པ་ནི། དངོས་ཡོད་མིན་ཕྱིར་འདི་ནི་བརྟེན་མིན་ཞིང༌། །མི་བརྟེན་ཉིད་མིན་འདི་ནི་སྐྱེ་འཇིག་མིན། །འདི་ལ་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡང༌། །ཡོད་མིན་དེ་ཉིད་དང་ནི་གཞན་ཉིད་མིན། །བ
Chinese
因为他们认为这是从土地的污染中产生的。特别是觉囊派主张，胜义谛的“我”是常有的，而世俗谛中安立的“我”就像兔子的角一样，是完全不存在的。这种说法只是在世俗名言中遮止了未经观察的“我”，并且通过观察论证了在胜义谛中根本不存在这样的法，从而对两种真谛都施加了无端的诽谤，毫不顾忌地在常断二边的巨大悬崖上悠闲地游荡。这种情况在以前的这个教派中是根本没有的。孜隆释迦派认为二无别的智慧是“我”，并且佛陀的(304页a) 境界是殊胜智慧的“我”，这似乎是唯识宗认为他空是“我”而赞同他们的观点，所以才那样说的。然而，即使唯识宗将补特伽罗的安立基础设定为他空，他们也不会说那样安立的补特伽罗就是安立基础的他空，这完全是不理解的错误言论。这个宗派的一些执持者再次毫不顾忌地说：将是“我”的视为“我”，因为对意义的认识方式没有错乱，所以不会成为障碍等应断之法；将不是“我”的视为“我”，因为意义和认识方式不一致，所以会成为障碍等应断之法。因此，世俗的能取所取之遍计所执的五蕴不是“我”，执着于它就是轮回的根本；然而，胜义的二无别智慧是“我”，所以将它视为“我”是获得解脱的无上因。并且，获得解脱也是成就那个“我”的果位。如是说：空性若清净，获得无我胜我故，获得佛陀清净我，故成大我之我。以及，我与无我戏论灭，寂静殊胜是真我。因为这样说的缘故。如此说来，这完全是颠倒了善逝的教言。那些经文的意义是，佛陀证悟了无我和空性的方式，而将“证悟了我”强行 जोड़ना，当殊胜者们领悟了远离戏论时，将“我”的名字安立在远离戏论上，并那样宣说。
English
Because they consider it to arise from the defilement of the earth. In particular, the Jonangpas assert that the self of ultimate truth is permanent, and the imputed self of conventional truth is completely non-existent like a rabbit's horn. This assertion merely negates the unexamined self of conventional fame, and by examining and proving that such a dharma is completely non-existent in ultimate truth, they place limitless accusations on both truths, and without hesitation, they leisurely wander on the great precipice of the extremes of permanence and annihilation. This situation has never been heard of in this Dharma school before. Zilong Shakya asserts that the non-dual wisdom is the self, and that the Buddha's (304a) state is the self of supreme wisdom, which seems to be because the Mind-Only school considers other-powered nature to be the self and agrees with their view, so they say that. However, even though the Mind-Only school sets the basis of imputation for a person as other-powered nature, they do not say that the person imputed in that way is the other-powered nature that is the basis of imputation, which is just a confused statement of not understanding. Some adherents of this system again say without hesitation: Looking at what is the self as the self, because the way of grasping the meaning is not mistaken, it will not become an object to be abandoned such as obscurations; looking at what is not the self as the self, because the meaning and the way of grasping the meaning do not agree, it will become an object to be abandoned such as obscurations. Therefore, the five aggregates of the conventionally imputed grasping and grasped are not the self, and clinging to them as the self is the root of samsara; however, the ultimate non-dual wisdom is the self, so looking at it as the self is the supreme cause for attaining enlightenment and liberation. And, attaining liberation is also the accomplishment of the state of that very self. As it is said: When emptiness is pure, because one obtains the supreme self of no-self, because one obtains the pure self of the Buddha, one becomes the self of the great self. And, the self and no-self, the cessation of elaboration, is the sacred self. Because it is said so. To say so is to speak perversely from the words of the Sugata. The meaning of those scriptures is that the Buddha manifested the way of no-self and emptiness, and to forcibly जोड़ना that "he manifested the self", when the noble ones understood the freedom from elaboration, they placed the name of self on the freedom from elaboration and declared it in that way.
Chinese
并且因为显现为丝毫也不执著；如果存在实有的我，要么永远不能从轮回中解脱，要么会毫不费力地解脱。因为存在实有的我，那就会随心所欲地束缚某些众生于轮回，而解脱某些众生于涅槃等，会做各种各样束缚和解脱之事。因为你们也认为，实有成立的我，不像世俗的我一样，具有意义相符的自在力。如果存在实有的我，那么就与世尊所说的，在包含二谛的一切法上无我的教言印相违背。并且，如果二无别的智慧是实有的我，那么即使有人再次视其为我，也不会成为解脱之因。因为具有世俗我见的人不会那样看，而具有胜义我见的人，即使不那样看，也因为是已经成立解脱的胜义我。具有世俗我见的人，因为你们连名言中也不存在，所以即使他们那样看，也不会仅仅在名言中获得解脱。并且，因为你们也认为那二无别的智慧本身也是有学和无学之地和道，所以也必须说道和补特伽罗是同一基础。如果那样，就必须承认所行本身是能行。并且，如果实有的二无别（305a） 智慧本身从一开始就成立为佛的自性，那么再次说它被佛新获得为佛的自性，在世间除了这样说的人自己之外，没有比这更愚蠢的了，这是像太阳和月亮一样被放置的抛弃巨大诅咒的标志。总之，在讲解这个宗义时，在未经观察的错误面前，就像存在有情众生等一样，我也存在；如果观察，就像我不存在一样，有情等也不存在。不仅如此，就像名言中存在瓶子和布匹、森林等一样，我也存在；如果观察，就像我不存在一样，要知道一切法都远离存在与不存在等一切戏论。第二是：因为不是实有，所以此非所依；因为不是不依，所以此非生灭；于此常等亦非有；非是彼性亦非异。
English
And because it appears without the slightest attachment; if there were a truly existent self, one would either never be liberated from samsara or would be liberated effortlessly. Because that truly existent self would bind some beings to samsara at will, and liberate others to nirvana, etc., it would perform various acts of binding and liberation. Because you also believe that the truly established self, unlike the conventional self, possesses the power of autonomy that is consistent with meaning. If there were a truly existent self, then it would contradict the seal of the Blessed One's teachings that all phenomena encompassing the two truths are without self. Furthermore, if the non-dual wisdom were the truly existent self, then even if someone were to regard it as self again, it would not become a cause of liberation. Because those who have a conventional view of self do not look at it that way, while those who have a ultimate view of self, even if they do not look at it that way, it is because it is the ultimate self that has already been established as liberation. Those who have a conventional view of self, because you do not even exist in name, so even if they look at it that way, they will not attain liberation even in name only. And because you also believe that that very non-dual wisdom is also the ground and path of learning and non-learning, it must also be said that the path and the person are of the same basis. If so, one must admit that the object to be traversed is the traverser itself. And if the truly non-dual (305a) wisdom itself is established as the nature of the Buddha from the beginning, then to say again that it is newly obtained by the Buddha as the nature of the Buddha, in the world there is no one more foolish than the one who says this, this is the sign of abandoning a great curse placed like the sun and the moon. In short, when explaining this system, in the face of unexamined error, just as sentient beings etc. exist, so does the self; if examined, just as the self does not exist, so sentient beings etc. do not exist. Moreover, just as in name there exist pots and cloths, forests, etc., so does the self; if examined, just as the self does not exist, know that all phenomena are free from all elaboration of existence and non-existence, etc. The second is: Because it is not real, therefore this is not dependent; because it is not non-dependent, therefore this is not arising and ceasing; permanence etc. are also not present in this; it is neither the same nor different.