Tibetan
མས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་དང་རྟེན་དང་སྒྲུབ་པ་པོར་བཞག་པའི་ཕྱིར། བསྐྱེད་རྫོགས་ཀྱི་ང་རྒྱལ་ཀྱང་འདི་ལ་འཇོག་པ་ཡིན་ཏེ། བསྐྱེད་རྫོགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ་འཇུག་པ་ན་མ་དག་འཁྲུལ་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་འཇིག་རྟེན་ཐ་སྙད་དུའང་མེད་པས་སྟོང་པར་སྦྱངས་ཏེ། ཐ་སྙད་ཙམ་དུའང་སྟོང་ཉིད་རྟེན་འབྱུང་དུ་འཐད་པ་ལས་གཞན་པའི་འཁྲུལ་པས་རྣམ་པར་དག་པ་དྲི་མ་མེད་པའི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་དེ་ཉིད་ལ་བདག་དང་ངའོ་ཞེས་ང་རྒྱལ་འཇོག་པའི་ཕྱིར། ཇི་སྐད་དུ། འཆད་པ་པོ་ང་ཆོས་ཀྱང་ང༌། །རང་གི་ཚོགས་ལྡན་ཉན་པ་ང༌། །འཇིག་རྟེན་འཇིག་རྟེན་འདས་པ་ང༌། །འཇིག་རྟེན་སྟོན་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ང༌། །ཞེས་དང༌། ང་ལས་གནས་གསུམ་པོ་ཡང་བྱུང༌། །ང་ཡིས་འདི་ཀུན་ཁྱབ་པ་སྟེ། །འགྲོ་བའི་རང་བཞིན་གཞན་མ་མཐོང༌། །རྟག་ཏུ་རང་བཞིན་བདེ་བ་ཅན། །ཅེས་དང་(༣༠༡ན) ཐོག་མ་མེད་པ་སྤྲོས་མེད་བདག །དེ་བཞིན་ཉིད་བདག་དག་པའི་བདག །ཅེས་དང༌། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད། །ཅེས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པའི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ལ་སངས་རྒྱས་འཕགས་པའི་མིང་སྟེ་གང་ཟག་གི་ཆ་ནས་བཞག་ལ། དོན་འདི་ལ་དགོངས་ནས་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་སེམས་ཅན་ཆེན་པོ་ཞེས་པའི་རྣམ་གཞག་ཀྱང་མཛད་ཅིང༌། གང་ཟག་འདི་ལས་བརྩམས་ནས་ཁྱབ་བདག་དང་པོའི་མགོན་པོ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ལ་སོགས་རྒྱུ་དུས་ཀྱི་ཧེ་རུ་ཀ་དང༌། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང༌། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པའི་དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་གཞི་ལམ་གྱི་དུས་ཀྱི་སེམས་ཅན་དང༌། འཕགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡང་རྒྱ་ཆེན་ཆོས་ཀྱི་སྤྱན་དང་ལྡན་པ་དག་གིས་ལེགས་པར་འཇོག་མཁྱེན་པ་ལ་ཆོས་མཐུན་གྱི་རྩོད་པས་བརྫི་བ་མེད་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དོན་འདི་མདོའི་ངེས་དོན་སྟོན་པའི་དབུ་མའི་གཞུང་ལུགས་བླ་ན་མེད་པ་རྣམས་སུ་སྦས་དོན་གྱི་ཚུལ་དུ་ཤུགས་ལ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་བྱམས་པ་དང་ཀླུ་སྒྲུབ་དག་གི་ཞལ་སྔ་ནས། མ་དག་མ་དག་དག་པ་དང༌། །ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་གོ་རིམ་བཞིན། །སེམས་ཅན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང༌། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཞེས་དང༌། ཉོན་མོངས་དྲ་བས་གཡོགས་པ་ན། །སེམས་ཅན་ཞེས་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། །དེ་ཉིད་ཉོན་མོངས་བྲལ་གྱུར་ན། །སངས་རྒྱས་ཞེས་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། །ཞེས་སོགས་མདོ་རྒྱུད་བསྟན་བཅོས་མཐའ་ཡས་པ་ནས་འབྱུང་བའི་དོན་རྒྱས་པར་ཁོ་བོས་བྱས་པའི་དགོངས་གཅིག་ལ་སོགས་པར་བསྟན་པས་དེར་ཤེས་པར་བྱོས་ཤིག འདིར་བོ་དོང་ཕྱོགས་ལས་རྣམ་(༣༠༡བ) རྒྱལ་གྱིས། གསང་སྔག
Chinese
因为将一切都安立为本续和所依以及修行者。生圆次第的慢也安立于此，进入生圆次第瑜伽时，因为所有不净的错乱之法，即使在世间名言中也不存在，所以修习空性。仅仅在名言中，除了空性缘起之外，以错乱而清净，无垢的如来藏智慧金刚，就对其安立为我和我慢。如是说：讲者是我，法也是我。具有自之眷属的听者是我。世间和超世间是我。世间导师和所证是我。又说：从我生出三处。我以遍及这一切。不见众生的其他自性。恒常具有自性安乐。又说(301a)：无始无终，无戏论之我。如是之自性，清净之我。又说：众生即是佛。因为对于一切众生都具有的如来藏，安立为佛陀圣者的名称，这是从补特伽罗的角度安立的。考虑到这个意义，在时轮金刚中也作了“大有情”的安立。从这个补特伽罗出发，以及遍主第一怙主金刚持等，作为因时之黑汝嘎，金刚萨埵，以及最初的佛陀等，有垢染的如来藏，作为基道时之有情，以及圣者的瑜伽士，也以具广大法眼者们善巧安立，以符合正法的辩论而无有驳斥地成立。这个意义在宣说经部了义的无上中观宗义中，是以隐义的方式暗示的。圣者弥勒和龙树的面前说：不净，不净，清净，以及极其清净，依次说为众生，菩萨，以及如来。又说：当被烦恼之网覆盖时，就称为众生。当其远离烦恼时，就称为佛陀。等等，从无量经续论典中出现的意义，在我所作的《一义》等中广说，在那里了解吧。在此，波东·乔列南(301b) 嘉说：密咒
English
Because everything is established as the continuum, basis, and practitioner. The pride of the generation and completion stages is also placed on this, because when entering the yoga of the generation and completion stages, all impure and deluded dharmas do not exist even in worldly terms, so emptiness is practiced. Even in mere terms, other than emptiness and dependent arising, it is purified by delusion, and the stainless Sugatagarbha wisdom vajra is the very one on which pride is placed as "I" and "mine." As it is said: The speaker is I, and the Dharma is also I. The listener who possesses his own assembly is I. The world and the transcendent world are I. The world teacher and the object to be attained are I. And: From me, the three places also arise. I pervade all of this. I do not see another nature of beings. Always possessing the nature of bliss. And (301a): Without beginning, without elaboration, the self. The self of suchness, the pure self. And: Sentient beings are themselves Buddhas. Because the Sugatagarbha that all sentient beings possess is given the name of the Buddha and the noble one, this is established from the aspect of the individual. Considering this meaning, in the Kalachakra, the designation "great sentient being" is also made. Starting from this individual, and the all-pervading first protector Vajradhara, etc., as the Heruka of the cause time, Vajrasattva, and the first Buddha, etc., the defiled Suchness, as the sentient being of the base and path time, and the yogis of the noble ones, are also well established by those who possess the vast eye of Dharma, and are established without being refuted by arguments that conform to the Dharma. This meaning is implicitly indicated in the supreme Madhyamaka tenets that explain the definitive meaning of the sutras, in the manner of hidden meaning. In the presence of the noble Maitreya and Nagarjuna, it is said: Impure, impure, pure, and extremely pure, are spoken of in order as sentient beings, Bodhisattvas, and Tathagatas. And: When covered by the net of afflictions, it is called a sentient being. When it is free from afflictions, it is called a Buddha. Etc., the meaning that appears from the endless sutras, tantras, and treatises is extensively explained in my "One Meaning," etc., understand it there. Here, Bo Dong Chokley Nam(301b) Gyal said: Secret mantra
Tibetan
ས་ནས་བཤད་པའི་བདེར་གཤེགས་སྙིང་པོ་འདི་ལ་དྭངས་མ་མི་ཤིགས་པ་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་གྱི་ཐིག་ལེའི་ཐ་སྙད་བྱས་ནས་འདི་ཉིད་མ་དཔྱད་པར་མ་ཟད་དཔྱད་པ་ན་ཡང་བདག་ཡིན་ཅིང༌། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ན་མཐའ་བྲལ་གྱི་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཟླ་གྲགས་ཀྱི་བཞེད་པས་བདག་བདེན་དུའང་མ་གྲུབ་བོ། །ཞེས་སྨྲའོ། །སྙིང་པོ་འདི་ལ་དྭངས་མའི་ཐ་སྙད་སོགས་འགལ་བ་མེད་ཀྱང་དཔྱད་པ་ན་དེ་བདག་ཡིན་པ་དང༌། དེར་ཡོད་པ་ལ་སོགས་པར་བཞག་པ་ནི་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་གནད་ཆེན་པོ་བཅོས་པ་ཡིན་ཏེ། དྭངས་མ་བདེར་གཤེགས་སྙིང་པོ་དེ་རང་ལྡོག་ཆོས་ཡིན་ཅིང༌། དེ་འཁོར་འདས་ཀྱི་བྱེད་པོ་གང་ཟག་ཡིན་པར་ཡང་འདོད་ལ། དེ་ནི་དཔྱད་ནས་བདག་བདེན་དུ་འཇོག་པའི་ཕྱིར། དཔྱད་བཟོད་དུ་ཐལ་བས་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཚིག་གི་ཟོལ་གྱིས་དགག་པ་ལྟར་བྱས་ནས་ཞེ་འདོད་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཆེས་ཐ་ཆད་དུ་སྨྲས་ལ། ཤིན་ཏུ་དཔྱད་པ་ན་བདག་བདེན་དུ་མ་གྲུབ་པ་ཟླ་གྲགས་ཀྱི་བཞེད་པའི་དབུ་མའི་ལུགས་ལྟར་རོ་ཞེས་པའང་མཚོན་ཆས་གནད་བཅད་ཟིན་པའི་འོག་ཏུ་སྲོག་གསོ་བའི་བདུད་རྩི་བྱིན་པ་ལྟར་དེ་ལ་སུ་ཞིག་ཡིད་རྟོན། ཁོ་བོ་ཅག་རྒྱུ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེར་གཤེགས་སྙིང་པོ་ལ་གང་ཟག་ཏུ་མ་དཔྱད་པར་འཇོག་པ་ནའང་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་སྙིང་པོ་དེ་གང་ཟག་དང་བདག་ཏུ་མ་གྲུབ་པར་འདོད་ལ། ཁྱོད་ཅག་ནི་སྙིང་པོ་དེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བདག་ཏུ་གྲུབ་པར་སྨྲས་པས་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཅན་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་སྐྱེ་འཕགས་དག་གིས་མ་དཔྱད་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ལ་(༣༠༢ན) འཇུག་པ་ན་སྙིང་པོ་ལ་གང་ཟག་དང་བདག་གི་ཐ་སྙད་སྦྱར་བ་དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་ཤེས་བྱ་རྒྱུ་ལམ་འབྲས་བུའི་འཇིག་རྟེན་འདུས་བྱས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཐུན་མོང་མིན་པ་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པ་དག་གིས་ནི་ཐ་སྙད་དེ་ལྟར་བྱེད་པ་མིན་པས། སྙིང་པོ་ལ་བདག་གི་སྒྲ་བཏགས་པ་འདི་ནི་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པ་གྲུབ་མཐས་བློ་མ་བསྒྱུར་བ་དང༌། ཕྱི་རོལ་པ་དང༌། ནང་པ་སངས་རྒྱས་པའི་ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པ་ཕྱིན་ཆད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ལ་གནས་པའི་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་སྨྲ་བ་དག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་བདག་ལྟའི་འཛིན་སྟངས་གཅིག་གི་ཡུལ་དུ་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དང༌། བདེར་གཤེགས་སྙིང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་གཉིས་བྱུང་ཡང་ལྟ་པོའི་རྒྱུད་གང་ཟག་གཉིས་སུ་མི་འགྱུར་ཏེ། འཇིག་ལྟའི་ཡུལ་དུ་ཕུང་པོ་ལྔ་ཆར་
Chinese
從地上所說的如來藏，對於此具有清淨、不壞、殊勝三種特性的明點，給予了這樣的稱謂，不僅沒有加以觀察，即使觀察了也認為是「我」。如果非常仔細地觀察，按照離邊的大師月稱的觀點，「我」也無法成立為真實。如是說。對於此藏性，給予清淨等稱謂沒有矛盾，但如果觀察後認為它是「我」，並將其安立於此處等等，這就篡改了能獲得解脫和一切智的殊勝佛法的重大要點。因為清淨如來藏本身就是自反體，並且也認為它是輪涅的作者——補特伽羅。這是為了經過觀察後將「我」安立為真實。由於過於可觀察，所以用遮掩人我和法我的方式來否定，然後為了滿足自己的意願而進行建立，因此說得極為惡劣。如果非常仔細地觀察，「我」無法成立為真實，就像按照月稱的觀點的中觀宗一樣，這也如同在用武器刺穿要害之後，再給予起死回生的甘露一般，誰會相信呢？我們對於俱生因的如來藏，即使不觀察而安立為補特伽羅，也認為在二諦中，此藏性都不能成立為補特伽羅和「我」。你們卻說此藏性在世俗諦中成立為「我」，因此會變成具有我見者。金剛乘的聖者們在不觀察而進入世間世俗諦時（302a），將補特伽羅和「我」的稱謂加於藏性，這是因為沒有領會金剛乘所知的基道果世間有為法世俗諦的獨特之處，所以不會那樣稱謂。因此，將「我」的名稱加於藏性，這不是未被宗派轉變思想的普通人，以及外道，乃至內道佛教的波羅蜜多乘等安住於世間的世間世俗諦論者們的行境。那時，在一個我見的執著對境中，既有依賴於蘊而產生的我見，也有依賴於如來藏而產生的我見，但見者的相續不會變成兩個人，因為在壞聚見的對境中，五蘊全部
English
Regarding the Tathāgatagarbha spoken of from the ground, this bindu with the three characteristics of purity, indestructibility, and excellence is given such a designation. Not only has it not been examined, but even when examined, it is considered "I." If examined very carefully, according to the view of the great master Candrakīrti, who is free from extremes, "I" cannot be established as truly existent either. Thus it is said. There is no contradiction in giving designations such as purity to this essence, but if, after examination, it is considered to be "I," and it is established as being there, etc., this is a tampering with the great essential points of the sacred Dharma that brings about liberation and omniscience. Because the pure Tathāgatagarbha is itself a reflexive entity, and it is also considered to be the agent of saṃsāra and nirvāṇa—a person. This is because, after examination, "I" is to be established as truly existent. Since it is too examinable, it is said in an extremely inferior way, as if negating with the guise of words of self of person and self of phenomena, and then establishing it to satisfy one's own desires. If examined very carefully, the fact that "I" cannot be established as truly existent, like the Madhyamaka school according to Candrakīrti's view, is like giving the nectar of life after the vital point has been cut off with a weapon. Who would trust that? We, even when establishing the innately born Tathāgatagarbha without examining it as a person, believe that in both truths, that essence is not established as a person or "I." You, however, say that that essence is established as "I" in conventional truth, and therefore you will become those who have a view of self. When the noble beings of the Vajrayāna enter the conventional truth of the world without examination (302a), the fact that they apply the designations of person and "I" to the essence is because they have not understood the unique aspects of the conventional truth of the world of cause, path, and result, which is known by the Vajrayāna, so they do not make such designations. Therefore, applying the name of "I" to the essence is not the domain of ordinary people whose minds have not been transformed by tenets, or of non-Buddhists, or even of those who speak of the conventional truth of the world who abide in the world from the Pāramitāyāna of the inner Buddhist path onwards. At that time, in the object of one grasping of the view of self, there is both the view of self that arises in dependence on the aggregates and the view of self that arises in dependence on the Tathāgatagarbha, but the continuum of the seer does not become two persons, because in the object of the view of the perishable collection, all five aggregates