Tibetan
དག་གིས་ཀྱང་སྟེ། དམྱལ་སོགས་ཀྱི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱི་འདོད་པའི་མ་སྐྱེས་རྟག་པའི་བདག་འདི་དང༌། ཤར་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོ་བཞེད་པའི་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་གྱི་བདག་ཐ་སྙད་ཚད་གྲུབ་ཀྱི་བཏགས་ཡོད་དང༌། བཏགས་པ་ཙམ་གྱིས་མ་ཚིམ་པར་བཏགས་དོན་བཙལ་ནས་མ་རྙེད་རྒྱུའི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱའི་བདག་སོགས་ཞེན་ཡུལ་དུ་མ་མཐོང་ལ། ཕུང་པོ་ལ་ངར་འཛིན་པ་ནི་དེ་དག་ལ་ཡང་འཇུག་པར་མཐོང་སྟེ། དེས་ན་ཤེས་རབ་ཅན་དག་གིས་ངར་འཛིན་གྱི་རྟེན་དུ་བདག་དེ་ལྟ་བུ་འཇོག་སྲིད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། ངར་འཛིན་གྱི་རྟེན་གྱི་བདག་བཏགས་(༢༨༥ན) བཞག་གི་ཆོས་ཡིན་པ་དང༌། དེ་ཐ་སྙད་པའི་མངོན་སུམ་ཚད་མའི་ཡུལ་དུ་འཇོག་པ་འདི་ལྟ་བུ་ནི་འཇིག་རྟེན་དང་བསྟན་བཅོས་གང་དུ་ཡང་མ་གྲགས་པའི་རྟོག་བཏགས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། ཕྱོགས་སྔ་མ་བརྗོད་པ་དང༌། དེ་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། འདོད་ཚུལ་དང༌། དབྱེ་བ་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཕུང་པོ་ལས་གཞན་བདག་གྲུབ་མེད་པའི་ཕྱིར། །བདག་ལྟའི་དམིགས་པ་ཕུང་པོ་ཁོ་ནའོ། །མང་པོས་བཀུར་བ་སོགས་རང་སྡེ་ན་རེ། བདག་ལྟའི་དམིགས་པ་ཕུང་པོ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རིགས་པས་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་པའི་བདག་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་བདག་ནི་ཕུང་པོ་ཙམ་ཁོ་ནའོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཁ་ཅིག་བདག་ལྟའི་རྟེན་དུ་ཕུང་པོ་ནི། །ལྔ་ཆར་ཡང་འདོད་ཁ་ཅིག་སེམས་གཅིག་འདོད། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག་བདག་ལྟའི་རྟེན་དུ་སྟེ་དམིགས་ཡུལ་བདག་ཏུ་ཕུང་པོ་ནི་ལྔ་ཅར་ཡང་འདོད། ཁ་ཅིག་སེམས་གཅིག་པོ་བདག་ཏུ་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ། དགག་པ་དངོས་དང༌། བདག་ལྟ་མི་སྤོང་བར་ཐལ་བས་མཇུག་བསྡུ་བ་གཉིས། དང་པོ་ལ། གནོད་བྱེད་བརྗོད། སྒྲུབ་བྱེད་དགག གང་ཟག་བརྟེན་ནས་གདགས་པ་གསུམ།དང་པོ་ལ། རིགས་པས་གནོད། ལུང་གིས་གནོད། རྣལ་འབྱོར་པའི་མཐོང་བས་གནོད་པ་གསུམ། (དང་པོ་ལ། བདག་མང་པོ་སོགས་སུ་ཐལ་བ། ཆད་པ་སོགས་སུ་ཐལ་བ། མཇུག་བསྡུ་བ་གསུམ་གྱི།(2དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་བདག་ན་དེ་ཕྱིར་དེ། །མང་བས་བདག་དེ་དག་ཀྱང་མང་བར་འགྱུར། །བདག་ནི་རྫས་སུ་འགྱུར་ཞིང་དེར་ལྟ་བ། །རྫས་ལ་འཇུག་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མི་འགྱུར། །དེ་ལྟར་ན་རྒྱུད་གཅིག་ལ་བདག་དང་གང་ཟག་སོགས་དེ་དག་ཀྱང་མང་པོར་འགྱུར་ཏེ། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་རྣམས་བདག་ཡིན་ན་དེའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། གཟུགས་ཚོར་སོགས་དེ་དག་ཆེས་མང་བས་སོ། །སེམས་བདག་ཡིན་པར་འདོད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མིག་སོགས་དྲུག་དང་དེ་དག་གི་སྐད་ཅིག་དུ་མས་བ
Chinese
也因为如此，地狱等所有众生，都未曾将外道所认为的未生常恒之我，以及大学者宗喀巴所认为的作为业果之所依的、名言量成立的假立之我，以及不满足于仅仅假立，而寻求假立之义，却无法寻得，作为以不可得之理所破斥的应破之我等，视为执着之境。而是将对蕴的“我执”也施加于它们之上。因此，有智慧的人们不会将那样的我安立为我执之所依。作为我执之所依的我，是假立（285a）安立之法，并且像这样将其安立于名言现量之境，这是在世间和论典中都未曾听闻过的分别假立。第二，分为：陈述前派观点和破斥前派观点两部分。第一部分分为：观点和分类两部分。第一部分是：因为蕴之外没有成立的“我”，所以，我见之所缘唯是蕴。多闻敬重等自宗说：我见之所缘唯是蕴，因为如前所说的道理，蕴之外没有成立的“我”。因此，“我”仅仅是蕴而已。他们这样说。第二部分是：有些认为作为我见之所依的蕴，是五者全部，有些认为唯是一个心。其中，有些认为作为我见之所依，即作为所缘境的“我”，是五蕴全部。有些认为唯有一个心是“我”。第二部分分为：真实破斥和以无法舍弃我见而作总结两部分。第一部分分为：陈述损害、破斥能立、以及从补特伽罗的角度进行安立三种。第一部分分为：以理损害、以教证损害、以及以瑜伽士的见地进行损害三种。（第一部分分为：成为多我等、成为断灭等、以及总结三部分。（2第一部分是：如果蕴是我，那么因此，因为多，那些我也将成为多。我是实物，并且在那里观察，因为施加于实物上，所以不会颠倒。这样一来，一个相续上，我和补特伽罗等也将成为多，如果蕴是我的话。因为，周遍，因为色受等非常多。因为认为心是我，所以眼等六根以及它们的众多刹那
English
Also because of this, all sentient beings in hells, etc., have never seen the unproduced, permanent self that is considered by non-Buddhists, as well as the nominally established self that is the basis of karmic results, which is considered by the great scholar Tsongkhapa, and the self that is to be refuted by the reason of unobtainability, which is sought after the meaning of the imputation without being satisfied with mere imputation, as the object of attachment. Instead, they apply the "I-grasping" to the aggregates to them as well. Therefore, wise people would not establish such a self as the basis of I-grasping. The self as the basis of I-grasping is a phenomenon of imputation (285a), and to establish it in the realm of nominal direct perception is a conceptual imputation that has never been heard of in the world or in the scriptures. Second, it is divided into two parts: stating the former position and refuting the former position. The first part is divided into two parts: the view and the classification. The first part is: Because there is no established "self" other than the aggregates, therefore, the object of the view of self is only the aggregates. The Many Honored Ones and others of our own school say: The object of the view of self is only the aggregates, because as the reason stated earlier, there is no established "self" other than the aggregates. Therefore, the "self" is only the aggregates. They say so. The second part is: Some think that the aggregates as the basis of the view of self are all five, and some think that only one mind. Among them, some think that as the basis of the view of self, that is, as the object of the view, the "self" is all five aggregates. Some think that only one mind is the "self." The second part is divided into two parts: the actual refutation and the conclusion with the implication that the view of self cannot be abandoned. The first part is divided into three parts: stating the harm, refuting the proof, and establishing from the perspective of the person. The first part is divided into three parts: harming with reason, harming with scripture, and harming with the vision of yogis. (The first part is divided into three parts: becoming many selves, etc., becoming annihilation, etc., and the conclusion. (2 The first part is: If the aggregates are the self, then therefore, because of the many, those selves will also become many. The self is a substance, and observing there, because it is applied to the substance, it will not be reversed. In this way, on one continuum, I and the person, etc., will also become many, if the aggregates are the self. Because, pervasive, because form, feeling, etc., are very many. Because the mind is considered to be the self, therefore, the six sense organs such as the eye and their many moments
Tibetan
དག་ཀྱང་དེ་སྙེད་དུ་འགྱུར་རོ། །འདོད་དོ་ཞེ་ན། ལུང་ལས། འཇིག་རྟེན་སྐྱེ་བ་ན་གང་ཟག་ཉག་གཅིག་སྐྱེའོ། །ཞེས་པ་དང་འགལ་ལོ། །བདག་ནི་རྫས་སུ་འགྱུར་ཞིང་ཞེས་བདག་རྫས་སུ་ཐལ། (༢༨༥བ) གཟུགས་སོགས་དུས་གསུམ་གྱི་རྫས་སྤུངས་པ་ལ་ཕུང་པོར་བརྗོད་ཅིང་དེ་ཉིད་བདག་ཏུ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར། འདོད་དོ་ཞེ་ན། ལུང་ལས། དགེ་སློང་དག་ཕུང་པོ་འདི་དག་ནི་མིང་ཙམ། ཐ་སྙད་ཙམ། བཏགས་པ་ཙམ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། འདས་པའི་དུས་དང་མ་འོངས་པའི་དུས་དང་ནམ་མཁའ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་གང་ཟག་གོ། །ཞེས་དང༌། ཇི་ལྟར་ཡན་ལག་ཚོགས་རྣམས་ལ། །བརྟེན་ནས་ཤིང་རྟར་བརྗོད་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཕུང་པོ་རྣམས་བརྟེན་ནས། །ཀུན་རྗོབ་སེམས་ཅན་ཅེས་བྱའོ། །ཞེས་པ་དང་འགལ་ལོ། །ཡང་བདག་ལྟ་འཛིན་སྟངས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། བདག་དེར་བལྟ་བའི་ཡུལ་རྫས་ཡོད་ལ་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྔོ་སེར་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ལྟར་རོ། །འདོད་ན། བདེན་པ་མཐོང་བ་ན་འཇིག་ལྟ་ཀུན་འབྱུང་ཐོབ་པའི་ཐག་པ་བཅད་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཐོང་སྤང་སྤོང་བར་མ་བྱས་པར་ཐལ། སྔོ་སེར་སོགས་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་པ་ལྟར་བདག་དེ་ལ་དམིགས་པའི་འདོད་ཆགས་སྤངས་པ་ཁོ་ནས་སྤོང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ལྟར་ན་བདེན་པ་མཐོང་བ་དོན་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། ཁམས་གོང་མས་སྒོམ་སྤང་གི་ཉོན་མོངས་སྤངས་ཀྱང་བདག་ལྟ་མ་སྤངས་པ་བཞིན་འདིར་ཡང་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ན་བདེན་པ་མཐོང་བ་ཡང་ཚིག་གིས་སྟོངས་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན། ལྷ་ཡང་སྒོམ་སྤང་དུ་ཐལ། ཁྱོད་སྤོང་བྱེད་མཐོང་ལམ་མི་དགོས་པར་སྒོམ་ལམ་གྱིས་ཀྱང་ཆོག་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། དངོས་དང༌། ཉེས་སྤོང་གི་ལན་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། མྱ་ངན་འདས་ཚེ་ངེས་པར་བདག་ཆད་འགྱུར། །མྱ་ངན་འདས་སྔོན་སྐད་ཅིག་དག་ལ་ནི། །སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པོ་མེད་པས་དེ་འབྲས་མེད། །གཞན་གྱིས་བསགས་ལ་གཞན་གྱིས་ཟ་བར་འགྱུར། །ཕུང་པོ་ལྷག་མེད་དུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ཚེ་ངེས་པར་བདག་ཆད་(༢༨༦ན) པར་འགྱུར་ཏེ། བདག་ཕུང་པོའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་རྒྱུན་ཆད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མཐར་ལྟ་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ། འཇིག་ལྟས་བདག་ཏུ་བཟུང་བ་དེ་ཉིད་ལ་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐར་འཛིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ལྟ་བས་བདག་ལྷག་མ་མེད་པར་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་སྨྲ་བ་དང་ཡང་འགལ་བ་ཉིད་དོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་ཞུགས་པའི་སྔོན་རོལ་གྱི་སྐད་ཅིག་དག་ལ་ནི་ཕུང་པོ་རྣམས་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་སྐྱེ་འཇིག་
Chinese
也变得那么多。如果你们这样认为。经中说：世界产生时，只有一个补特伽罗产生。这与经文相违背。自我是实有，因此自我成为实有。（285b）色等三时的实有堆积起来称为蕴，并且你们承认它就是自我。如果你们这样认为。经中说：诸比丘，这些蕴只是名称，只是术语，只是假立而已。例如：过去时、未来时、虚空、涅槃和补特伽罗。又如：犹如依靠肢体的集合，而称为车一样。同样依靠蕴，而称为世俗有情。这与经文相违背。还有，我见的执着方式不会颠倒。因为，观察自我的对境是实有，并且是具有能进入对境的。如同蓝黄等知识一样。如果你们这样认为。那么，证悟真谛时，没有以断除坏聚见生起之绳的方式，断除见道所断。如同缘于蓝黄等的知识一样，仅仅断除缘于自我的贪欲，就会断除见道所断。如果你们这样认为。那么，如此一来，证悟真谛也将变得没有意义。如同上界断除了修道所断的烦恼，却没有断除我见一样，这里也会这样。如此一来，证悟真谛也将变得只是空话而已。或者，天也成为修道所断。因为，你们不需要以见道来断除，仅以修道也可以。第二，分二：驳斥对真实和遮除过失的回答。第一：涅槃之时必定自我断灭。涅槃之前刹那间，没有产生毁灭的作者，因此没有果。他人积累，他人享受。当蕴无余地进入涅槃时，必定自我断灭（286a）。因为，如果自我就是蕴的自性，那么那时五蕴就会断绝。如果你们这样认为。那么，将成为执持边见。因为，以坏聚见执取的自我，会执持常断的边见。如此一来，与说自我无余地完全进入涅槃也相违背。进入涅槃之前的刹那间，蕴每一刹那都在生灭
English
It also becomes that much. If you think so. The sutra says: When the world arises, only one person arises. This contradicts the scriptures. The self is real, therefore the self becomes real. (285b) Forms and other realities of the three times are piled up and called aggregates, and you admit that it is the self. If you think so. The sutra says: Monks, these aggregates are just names, just terms, just designations. For example: past time, future time, space, nirvana, and person. Also, just as relying on the collection of limbs, it is called a chariot. Similarly, relying on the aggregates, it is called a conventional sentient being. This contradicts the scriptures. Furthermore, the way of clinging to the view of self will not be reversed. Because, the object of observing the self is real, and it has the ability to enter the object. Like the knowledge of blue and yellow, etc. If you think so. Then, when realizing the truth, the afflictions to be abandoned by seeing the path are not abandoned in the way of cutting the rope of the arising of the view of the collection of bad things. Just like the knowledge that arises from blue and yellow, etc., only by abandoning the desire for the self, the afflictions to be abandoned by seeing the path will be abandoned. If you think so. Then, in this way, realizing the truth will also become meaningless. Just as the upper realms have abandoned the afflictions to be abandoned by meditation, but have not abandoned the view of self, it will be the same here. In this way, realizing the truth will also become just empty words. Or, the gods also become objects to be abandoned by meditation. Because, you do not need to abandon it with the path of seeing, but only with the path of meditation. Second, divided into two: refuting the answers to the real and the removal of faults. First: At the time of nirvana, the self will definitely be annihilated. In the moment before nirvana, there is no creator of arising and destruction, so there is no result. Others accumulate, others enjoy. When the aggregates enter nirvana without remainder, the self will definitely be annihilated (286a). Because, if the self is the nature of the aggregates, then at that time the five aggregates will be cut off. If you think so. Then, it will become clinging to extreme views. Because, the self grasped by the view of the collection of bad things will cling to the extreme views of permanence and annihilation. In this way, it also contradicts saying that the self completely enters nirvana without remainder. In the moment before entering nirvana, the aggregates arise and cease in each moment.