Tibetan
བྱེད་པ་བཞིན་བདག་ཀྱང་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་དུ་འགྱུར་ཏེ། བདག་ཕུང་པོའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་སྟོན་པས། དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་ང་རྒྱལ་པོ་ང་ལས་ནུ་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར། ཅེས་གསུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཚེ་བདག་ཀྱང་ལུས་ལྟར་ཞིག་ནས་ལུས་གཞན་སྐྱེ་བར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར། བསྟན་བཅོས་ལས་ཀྱང༌། ཉེ་བར་ལེན་པ་བདག་མ་ཡིན། །དེ་དག་འབྱུང་དང་འཇིག་པ་ཡིན། །ཉེ་བར་བླང་བ་ཇི་ལྟ་བུར། །ཉེ་བར་ལེན་པོ་ཡིན་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །མ་འོངས་པའི་སྐྱེ་བའི་དུས་ན་སྔོན་གྱི་ལས་བྱེད་པོའི་བདག་ཞིག་ནས་ཕྱིས་རྟེན་བདག་མེད་པས་བརྟེན་པ་ལས་དང༌། དེའི་འབྲས་བུ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཕུང་པོ་ལྟར་བདག་ཀྱང་སྐྱེས་ནས་འཇིག་ཅིང་འགག་པའི་ཕྱིར། ཐལ་བ་འདི་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་འཕེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལས་དང་འབྲས་བུ་འཇོག་ན་རང་ལུགས་ལ་དེའི་རྟེན་གྱི་བདག་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཞན་གྱི་གྲགས་པ་ལྟར་ཐ་སྙད་དུ་བདག་ལྟ་དྲུངས་ཕྱུང་ན་འཁོར་བར་མི་སྐྱེ་བ་བཞིན་རྟེན་བདག་ཆད་ན་བརྟེན་པ་ལས་འབྲས་ཀྱང་ཡན་གར་གནས་མི་ནུས་སོ་ཞེས་འཕེན་པའོ། །ཤར་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོས་(༢༨༦བ) དངོས་པོའི་ཞིག་པ་དངོས་པོ་ཡིན་པར་བཞེད་པ་དེ་ལྟར་ན། བདག་ཆད་པ་བདག་ཡིན་པར་ཐལ་འགྱུར་བའི་ཐུན་མོང་མིན་པའི་ཁྱད་ཆོས་ཀྱི་གྲུབ་མཐར་འཇོག་པར་འོས་ཏེ། དེ་གཉིས་རིགས་པའི་གནད་གཅིག་ཏུ་འབབ་ཅིང་སྔོན་མེད་ཀྱི་རྗེ་བཙུན་འཇམ་པའི་དབྱངས་ཀྱི་ཞལ་ལུང་དུའང་འགྱུར་རོ། །ཡང་གཞན་གྱིས་བསགས་པའི་ལས་འབྲས་ལ་གཞན་གྱིས་ཟ་བར་འགྱུར་ཏེ། སྐད་ཅིག་སྔ་མར་ལས་བྱས་པའི་འབྲས་བུ་སྐད་ཅིག་ཕྱི་མར་ལོངས་སྤྱོད་ན། བདག་སྔ་ཕྱི་ཐ་དད་པས་གཞན་གྱིས་བསགས་པ་གཞན་གྱིས་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བྱས་པ་ཆུད་ཟོས་པ་དང་མ་བྱས་པའི་འབྲས་བུ་དང་ཕྲད་པར་འགྱུར་རོ། །ངག་དོན་རྒྱུ་འབྲས་གཞན་དུ་འདོད་པ་ལ་སྐྱོན་འདིར་འགྱུར་གྱི་དབུ་མ་པ་ལ་ནི་མི་འགྱུར་ཏེ། ལས་འབྲས་དང་གང་ཟག་སྔ་ཕྱི་སོགས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་གང་དུའང་མི་སྨྲ་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། དེ་ཉིད་དུ་རྒྱུད་ཡོད་ན་སྐྱོན་མེད་ན། །སྔར་རྣམ་དཔྱད་ཚེ་རྒྱུད་ལ་ཉེས་བཤད་ཟིན། །སྐྱོན་དེ་མི་འཇུག་སྟེ། སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱིའི་བདག་གཞན་ཡིན་ཀྱང་རྒྱུད་གཅིག་པའི་ཕྱིར་སྙམ་ན། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་རྒྱུད་ཡོད་པར་གྱུར་ན། དེའི་སྐྱོན་མེད་ན་ཡང་སྔར། བྱམས་པ་ཉེར་སྦས་ལ་བརྟེན་ཆོས་རྣམས་ནི། །ཞེས་སོགས་སུ་རྒྱུད་ལ་རྣམ་པར་དཔྱད་ཚེ་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་རྣམས་རྒྱུད་གཅིག་ཡི
Chinese
如同所作，我亦将变为生灭之物，因我乃蕴之自性故。又，导师云：“彼时彼刻，我为国王我乐努。”此言不应理，因彼时我亦如身般坏灭，而许诺生起他身故。经中亦云：“近取非为我，彼等生与灭，近取为何如，成为近取者。”如是。于未来生之时，先前的业作者我已灭，其后无所依之我，故所依之业及彼之果亦将不存，因如蕴般，我亦生已灭尽故。此责难非为成立之推论，若立业与果，则于自宗，非为成立彼之所依我存在故，如他人所许，若于名言中连根拔除我见，如不生于轮回般，若所依我断绝，则所依之业果亦不能独立存在也，如是责难之。东宗喀巴大师（286b） 若许事物之坏灭为事物，则应将我之断灭立为唯识宗之不共特征，因二者落入同一理之要点，且亦变为前所未有之至尊文殊之口诀。又，他人所积之业果将由他人受用，若于前一刹那所作之业果于后一刹那受用，因前后之我相异，故他人所积由他人受用。若许，则将变为所作无果及未作遇果。此过失唯于许能诠因果为异体者有，然于中观师则无，因业果与前后补特伽罗等，不言为彼即此，亦不言为异体故。第二，若于彼性续存则无过失，然先前于分析时已说过续之过失。此过失不成立，纵然前后刹那之我为异体，然因续为一故，如是思惟。若彼性续存，彼之过失虽无，然先前于《慈氏密意庄严经》中，“以慈氏密意为依，诸法……”等中，于分析续时，前后刹那为一续也。
English
As it is done, I will also become something that arises and ceases, because I am the nature of the aggregates. Also, the teacher said, "At that time, at that moment, I was King Ilaranu." This statement is not reasonable, because at that time I also perished like the body, and promised to arise in another body. It is also said in the scriptures: "The near-taking is not the self, these arise and perish, how is the near-taking, it becomes the near-taker." Thus. In the future time of birth, the previous self who performed the actions has perished, and afterwards there is no self to rely on, so the actions that are relied upon and their results will also not exist, because like the aggregates, I also arise and then perish. This refutation is not a proof-establishing inference, because if actions and results are established, then in one's own system, it does not establish that the self on which they rely exists, like others claim, if the view of self is uprooted in name, like not being born in samsara, if the self on which they rely is cut off, then the actions and results on which they rely cannot exist independently, thus it is refuted. The great Shar Tsongkhapa (286b) If it is accepted that the destruction of things is a thing, then the cessation of the self should be established as a unique characteristic of the Mind-Only school, because the two fall into the same essential point of reasoning, and it also becomes the unprecedented oral instruction of the venerable Manjushri. Also, the karmic results accumulated by others will be enjoyed by others, if the karmic results done in the previous moment are enjoyed in the later moment, because the previous and later selves are different, so what is accumulated by others is enjoyed by others. If accepted, then it will become actions being wasted and encountering the results of what was not done. This fault only occurs to those who accept the expressible cause and effect as different entities, but it does not occur to the Madhyamikas, because karmic results and previous and later individuals, etc., are not said to be the same as this, nor are they said to be different entities. Second, if there is a continuum in that very nature, then there is no fault, but previously when analyzing, the faults of the continuum have already been stated. This fault does not apply, even though the previous and later moments of the self are different entities, because the continuum is one, so it is thought. If that nature exists in a continuum, even if there is no fault in it, previously in the Maitreya's Hidden Meaning Ornament Sutra, "Relying on Maitreya's hidden meaning, all phenomena..." etc., when analyzing the continuum, the previous and later moments are one continuum.
Tibetan
ན་པ་ལ་ཉེས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་ཕྱིར་ཕུང་པོ་དང་སེམས་བདག་མི་རིགས། །རིགས་པས་གནོད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་རྣམས་དང་སེམས་བདག་ཡིན་པར་མི་རིགས་སོ།།གཉིས་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་མཐའ་ལྡན་ལ་སོགས་མེད་ཕྱིར་རོ། །སངས་རྒྱས་པའི་སྡེ་པ་དག་འདོན་པའི་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་ལྟ་བ་བཅུ་བཞི་ནི། འཇིག་རྟེན་མཐའ་དང་ལྡན་མི་ལྡན་སོགས་བཞི་དང༌། འཇིག་རྟེན་རྟག་མི་རྟག་སོགས་བཞི་དང༌། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གྲོངས་ཕན་ཆད་ཡོད་མེད་སོགས་(༢༨༧ན) བཞི་དང༌། ལུས་སྲོག་གཅིག་ཐ་དད་པ་ལ་བརྟེན་པ་གཉིས་དང་བཅུ་བཞི་པོ་འདི་ནི་མཐའ་གཅིག་ཏུ་སྨྲ་མི་ནུས་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ལུང་མ་བསྟན་པར་རྣམ་པར་བཞག་གོ། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་ནམ་བདག་གི་སྒྲ་ཕུང་པོ་ལ་འཇོག་ཅིང༌། དེ་དག་བདག་དང་སེམས་ཅན་དང་འཇིག་རྟེན་ཡིན་ན། ཕུང་པོ་རྣམས་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་མི་རྟག་པར་ལུང་སྟོན་པར་ཡང་འགྱུར་ལ། མྱང་འདས་ཀྱི་འོག་ཏུ་ཕུང་པོ་རྣམས་རྒྱུན་ཆད་པས་འཇིག་རྟེན་མཐའ་ལྡན་དུའང་ལུང་བསྟན་པ་དང༌། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གྲོངས་ཕན་མི་འབྱུང་བར་ལུང་བསྟན་རིགས་པར་འགྱུར་བ་ལས་དེ་ལྟར་མིན་པར་འཇིག་རྟེན་མཐའ་ལྡན་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་སྟེ་མ་ཡིན་པར་ཡང་ཁྱེད་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་རྣམས་དང་སེམས་བདག་ཏུ་སྨྲ་བར་མི་རིགས་སོ། །གསུམ་པ་ལ། བདག་མེད་མཐོང་བ་ལ་ཕུང་པོ་མི་སྣང་བར་འགྱུར་བ་དང༌། བདག་མེད་མཐོང་ཡང་ཉོན་མོངས་མི་སྤོང་བར་ཐལ་བ་གཉིས། དང་པོ་ལ། དངོས་དང༌། ཀླན་ཀ་སྤང་བ་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཁྱོད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་བདག་མེད་མཐོང་བ་ལ། །དེ་ཚེ་ངེས་པར་དངོས་རྣམས་མེད་པར་འགྱུར། །ཁྱོད་ཀྱི་ལྟར་ན་རྣལ་འབྱོར་པས་བདེན་པ་མཐོང་བའི་དུས་སུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པའོ་ཞེས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་བདག་མེད་པའི་རྣམ་པར་མཐོང་བ་ལ་དེ་ཚེ་ངེས་པར་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་རྣམས་མེད་པ་སྟེ་ཆད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཕུང་ལྔ་བདག་ཡིན་པ་དང་བདག་མེད་པར་ཡང་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། རྟག་བདག་སྤངས་ན་དེ་ཚེ་དེ་ཡི་ཕྱིར། །ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་སམ་ཕུང་པོ་བདག་མི་འགྱུར། །ཅི་སྟེ་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་སྟོན་པའི་དུས་སུ་བདག་གི་སྒྲ་ཕུང་པོ་རྣམས་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་ལ། བདག་མེད་མཐོང་ཚེ་གཞན་གྱིས་བཏགས་པའི་ནང་གི་བྱེད་པོའི་སྐྱེས་བུ་ཉིད་ལ་འཇུག་པས། བདག་མེད་མཐོང་བ་ན་(༢༨༧བ) ནང་གི་བྱེད་པོའི་སྐྱེས་བུ་དང་བྲལ་བའི་འདུ་བྱེད་པ་ཅན་གྱི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་ཙམ་མཐོང་བས་གཟུགས་སོགས་
Chinese
已经说完了反驳。第三，因此蕴和心不应是“我”。因为理证妨害的缘故，因此蕴等和心不应是“我”。第二，因为没有世界有边等。佛教的部派所提出的十四无记见是：世界有边和无边等四种，世界常和无常等四种，如来死后存在和不存在等四种，身与命是一还是异所依的两种，这十四种因为不能肯定地说，所以世尊才安立为无记。其中，如果世界或我的声音安立在蕴上，并且那些是“我”和有情和世界，那么蕴等因为生和灭的缘故，也会变成宣说世界是无常，并且涅槃之后蕴等断绝，也会变成宣说世界是有边，以及如来死后不出现可以宣说的道理，但是并非如此，因为你们也承认没有世界有边等，即不是，因此不应说蕴等是“我”。第三，见到无我时，蕴不显现，以及见到无我也不舍弃烦恼，这两种过失。第一种，分二：真实和遣除诤论。第一：你的瑜伽见到无我时，那时必定诸事物灭。按照你的观点，瑜伽士在见到真谛的时候，所有法都是无我的，这样见到苦谛的无我相时，那时必定色等的诸事物灭，即断灭，因为五蕴既认为是“我”，也认为是无我的缘故。第二：如果舍弃常我，那时因为那个缘故，你的心或蕴不会变成“我”。如果为了显示业果的关系，我的声音仅仅用在蕴等上，见到无我时，仅仅用在由他所安立的内在作者的补特伽罗上，因此，见到无我时(287b)，仅仅见到与内在作者的补特伽罗分离的行蕴五蕴，所以色等
English
The refutation has been completed. Third, therefore, the aggregates and mind should not be "I." Because of the harm of reasoning, therefore the aggregates and so on and the mind should not be "I." Second, because there is no world with edges, etc. The fourteen unrecorded views put forward by the Buddhist sects are: four kinds of world with edges and without edges, etc., four kinds of world constant and impermanent, etc., four kinds of Tathagata existing and not existing after death, etc., and two kinds based on whether body and life are one or different. These fourteen kinds cannot be said with certainty, so the Blessed One established them as unrecorded. Among them, if the sound of the world or self is established on the aggregates, and those are "I" and sentient beings and the world, then the aggregates will also become a statement that the world is impermanent because of birth and death, and after Nirvana, the aggregates will be cut off, and it will also become a statement that the world has edges, and the reason why the Tathagata does not appear after death can be stated, but it is not so, because you also admit that there is no world with edges, etc., that is, it is not, so it should not be said that the aggregates are "I." Third, when seeing no-self, the aggregates do not appear, and when seeing no-self, one does not abandon afflictions. The first kind is divided into two: reality and dispelling controversy. First: When your yoga sees no-self, then all things will surely perish. According to your view, when a yogi sees the truth, all dharmas are no-self. When he sees the no-self aspect of the truth of suffering, then all things such as form will surely perish, that is, be cut off, because the five aggregates are considered both "I" and no-self. Second: If you abandon the permanent self, then because of that reason, your mind or aggregates will not become "I." If, in order to show the relationship between karma and effect, the sound of "I" is only used on the aggregates, and when seeing no-self, it is only used on the inner actor, the person established by others, therefore, when seeing no-self (287b), only the five aggregates of the aggregate of action separated from the inner actor, the person, are seen, so form, etc.