Tibetan
ལྔ། དང་པོ་ལ། ཕྱོགས་སྔ་མ་བརྗོད་པ་དང༌། དེ་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཟ་པོ་རྟག་དངོས་བྱེད་པོ་མིན་པའི་བདག །ཡོན་ཏན་བྱ་མེད་མུ་སྟེགས་རྣམས་ཀྱིས་བརྟགས། །དེའི་དབྱེ་ཅུང་ཟད་ཅུང་ཟད་ལ་བརྟེན་ནས། །མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ལུགས་ནི་ཐ་དད་འགྱུར། །འཇིག་ལྟའི་ཡུལ་གྱི་བདག་དེ་གྲངས་ཅན་པས་ཀུན་ཏུ་བཏགས་པ་ནི། རྩ་བའི་རང་བཞིན་རྣམ་འགྱུར་མ་ཡིན་ལ། །ཆེན་པོ་སོགས་བདུན་རང་བཞིན་རྣམ་འགྱུར་ཞིང༌། །བཅུ་དྲུག་པོ་ནི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། །སྐྱེས་བུ་རང་བཞིན་མ་ཡིན་རྣམ་འགྱུར་མིན། །ཞེས་སྨྲ་སྟེ། རང་བཞིན་ནི་པྲ་ཀྲི་ཏ་ཞེས་རབ་ཏུ་བྱེད་པའི་དོན་ཅན་ཏེ་དེས་སྐྱེས་བུ་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པར་འདོད་པའི་དུས་སུ་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེས་བུས་ལོངས་སྤྱད་བྱ་རྣམས་འབྱིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། ཇི་ལྟར་འབྱིན་པ་ནི། རང་བཞིན་ལས་ཆེན་པོའམ་བློ་འབྱུང་ལ། དེ་ལས་ང་རྒྱལ་ལོ། །དེ་ལས་བཅུ་དྲུག་པོའི་ཚོགས་སོ། ། བཅུ་དྲུག་པོའི་སྒྲ་སོགས་དེ་ཙམ་ལྔ་ལས་འབྱུང་བ་ལྔ་འབྱུང་ངོ༌། །རྩ་བའི་རང་བཞིན་ནི་རྒྱུ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། ཆེན་པོ་སོགས་ལྟར་རྣམ་འགྱུར་མ་ཡིན་ནོ། །ཆེན་པོ། ང་རྒྱལ། དེ་ཙམ་ལྔ་དང་བདུན་ནི་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་རྣམ་འགྱུར་ལ་བལྟོས་ནས་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། རྩ་བའི་རང་བཞིན་ལ་བལྟོས་ནས་རྣམ་འགྱུར་ཡིན་ནོ། །དབང་པོ་བཅུ། ཡིད། འབྱུང་བ་ལྔ་དང་བཅུ་དྲུག་ནི་རྣམ་འགྱུར་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་ལས་བྱུང་ཞིང་འབྲས་བུ་མི་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། སྐྱེས་བུ་ནི་རང་བཞིན་རྣམ་འགྱུར་གཉིས་ཀ་མིན་ཏེ། རྒྱུ་ལས་མ་བྱུང་ཞིང་འབྲས་བུ་མི་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། རིག་པ་འདིས་རྣམ་འགྱུར་གྱི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་སྐྱེས་པས་འདོད་པ་སྐྱེས་པའི་སྐྱེས་(༢༨༢བ) བུ་ཟ་བ་པོར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་ནི། རྣ་བ་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་ཡིད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དག་གི་ཡོངས་སུ་བཟུང་བའི་ཡུལ་སྒྲ་སོགས་ལ་བློས་ཞེན་པར་བྱེད་ལ། ཞེན་པར་བྱས་པའི་དོན་ལ་སྐྱེས་བུས་སེམས་པར་བྱེད་དོ། །དེས་ན་སྐྱེས་བུའམ་བདག་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཡུལ་དེ་དག་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པས་ཟ་བ་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སྐྱེས་བུ་དེ་ནི་ཡུལ་ལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པའི་སེམས་པ་ཡོད་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའི་ཚེ་ན་འཁོར་བ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེ་ལྟར་བདག་གི་འདོད་པས་ཡུལ་སྤྱོད་ཟིན་ནས་གང་གི་ཚེ་སྐྱེས་བུ་ཡུལ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བར་གྱུར་པའི་ཚེ་རིམ་གྱིས་བསམ་གཏན་བསྒོམས་པས་ལྷའི་མིག་ཐོབ་ནས་དེས་རང་བཞིན་ལ
Chinese
五、首先：陈述前者的观点，以及驳斥它，共有两部分。首先是：常恒、实体、非作者的“我”，具有功德、无作为，这是外道们所设想的。由于对这些的细微差别有所依赖，外道们的宗派就变得各不相同。数论派普遍认为，毁灭性观点的对象“我”是：根本自性不是转变，伟大等七者是自性和转变，十六者是转变，补特伽罗（སྐྱེས་བུ་，梵文：puruṣa，梵文罗马拟音：puruṣa，汉语字面意思：士夫）不是自性也不是转变。他们这样说。自性（པྲ་ཀྲི་ཏ་，梵文天城体：प्रकृति，梵文罗马拟音：prakṛti，汉语字面意思：自性）的意思是“完全作用者”，因为它在补特伽罗想要享受对象时，会产生声音等补特伽罗所享受的事物，所以是自性。那么，它是如何产生的呢？自性产生伟大或智慧，从那产生我慢，从那产生十六者的集合。从十六者的声音等“仅仅如此”五者产生五大种。根本自性仅仅是因，不像伟大等那样不是转变。伟大、我慢、“仅仅如此”五者和七者既是因也是果，相对于自己的转变来说是自性，相对于根本自性来说是转变。十根、意、五大种和十六者仅仅是转变，因为它们从因产生而不产生果。补特伽罗既不是自性也不是转变，因为它不是从因产生也不产生果。通过这种知识，由于产生了所有转变的集合，那么，产生了欲望的补特伽罗（༢༨༢བ）如何变成享用者呢？通过耳朵等根，被意加持的根完全抓住的对象，如声音等，会被心所执着，补特伽罗会思考所执着的事物。因此，补特伽罗或“我”本身会享用这些对象，所以被称为享用者，因为补特伽罗是具有享用对象的想法的自身。那时，被称为轮回。这样，在“我”的欲望中享用对象之后，当补特伽罗不再执着于对象时，通过逐渐修习禅定获得天眼，从而看到自性。
English
5. Firstly: Stating the former view and refuting it, there are two parts. The first is: The "self" that is permanent, substantial, and not an agent, possessing qualities and being inactive, is conceived by the non-Buddhists. Due to relying on slight differences in these, the tenets of the non-Buddhists vary. The Samkhya school universally asserts that the object of the destructive view, the "self," is: The fundamental nature is not a transformation, the seven, such as the Great One, are both nature and transformation, the sixteen are transformations, and the purusha (སྐྱེས་བུ་，梵文：puruṣa，梵文罗马拟音：puruṣa，汉语字面意思：士夫) is neither nature nor transformation. They say this. Nature (པྲ་ཀྲི་ཏ་，梵文天城体：प्रकृति，梵文罗马拟音：prakṛti，汉语字面意思：自性) means "the complete agent," because it produces sounds and other things to be enjoyed by the purusha when the purusha wants to enjoy objects, so it is nature. How does it produce them? From nature arises the Great One or intellect, from that arises ego, from that arises the collection of the sixteen. From the five "thatness" such as the sounds of the sixteen arise the five elements. The fundamental nature is only a cause, not a transformation like the Great One and others. The Great One, ego, the five "thatness," and the seven are both cause and effect, being nature in relation to their own transformations and transformation in relation to the fundamental nature. The ten senses, mind, the five elements, and the sixteen are only transformations, because they arise from a cause and do not produce an effect. The purusha is neither nature nor transformation, because it does not arise from a cause and does not produce an effect. Through this knowledge, since the collection of all transformations has arisen, how does the purusha who has generated desire (༢༨༢བ) become an enjoyer? Through the senses such as the ears, the objects completely grasped by the senses blessed by the mind, such as sounds, are clung to by the mind, and the purusha thinks about the things clung to. Therefore, the purusha or "self" itself enjoys these objects, so it is called an enjoyer, because the purusha is its own nature of having the thought of enjoying objects. At that time, it is called samsara. Thus, after enjoying objects in the desire of the "self," when the purusha becomes detached from objects, by gradually practicing meditation, he obtains the divine eye and sees nature.
Tibetan
་བལྟས་པ་ན་གཞན་གྱི་བུད་མེད་ལྟར་རང་བཞིན་ངོ་ཚ་བར་གྱུར་པས་བདག་གི་ཆེད་དུ་རྣམ་འགྱུར་རྣམས་འགྲོ་བར་མི་བྱེད་དེ། རྣམ་འགྱུར་གྱི་སྐྱེ་རིམ་ལུགས་ལས་བཟློག་ནས་གཙོ་བོར་མི་གསལ་བར་ཞ་བར་འགྱུར་ཏེ། སྐྱེས་བུ་ཟླ་མེད་ཉག་གཅིག་པར་གྱུར་ཏེ་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཚེ་རྣམ་འགྱུར་ཞ་བ་ལྟར་བདག་ཞ་བ་མ་ཡིན་པས་རྟག་པའི་དངོས་པོའོ། །རང་བཞིན་དང་རྣམ་འགྱུར་བྱེད་པོ་ཡིན་པ་ལྟར་བདག་ནི་བྱེད་པོ་མིན་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་བྱ་བ་ལ་སྙོམས་ལས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡོན་ཏན་མེད་པ་ཉིད་དེ། རྡུལ་མུན་སྙིང་སྟོབས་ཀྱི་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར། བྱ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་སྐྱེས་བུའི་ཁྱད་པར་དག་གོ། །དེ་ལ་རང་བཞིན་ནི་བྱེད་པོ་ཡིན་ལ། རྣམ་འགྱུར་རྣམས་ལ་བྱེད་པོ་ཡིན་མིན་གཉིས་ལས་བྱེད་པོ་ཡིན་མིན་གང་ཞེ་ན། དེ་ལ་རྡུལ་མུན་སྙིང་སྟོབས་ནི་ཡོན་ཏན་གསུམ་(༢༨༣ན) མོ། །རྡུལ་ནི་བློ་ཡུལ་ལ་གཡོ་བ་དང་འཇུག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། །མུན་པ་ནི་ལུས་ལ་སོགས་པ་ལྕི་བ་དང་མི་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། །སྙིང་སྟོབས་ནི་ལུས་ལ་སོགས་པ་ཡང་བ་དང་རབ་ཏུ་དང་ཞིང་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། །བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་བཏང་སྙོམས་ནི་རྣམ་གྲངས་སོ། །ཡོན་ཏན་གསུམ་པོ་ཆ་མཉམ་པའི་གནས་སྐབས་ནི་གཙོ་བོ་སྟེ། འདིར་ཡོན་ཏན་དག་གཙོ་བོར་གྱུར་ཅིང་རྣམ་འགྱུར་རྣམས་རབ་ཏུ་ཞི་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེ་དག་ནི་རྣམ་པར་མི་འགྱུར་བའི་སྐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །རང་བཞིན་འདི་ནི་བུམ་པའོ། །འདི་ནི་སྣམ་བུའོ་ཞེས་ཡུལ་ངེས་པ་ནི་ཆེན་པོའོ། །དེ་ལས་བདག་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པར་བལྟ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་ནི་ང་རྒྱལ་ལོ། །དེ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཆ་ལྡན་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་དང༌། བདེ་བའི་ཆ་ལྡན་སྙིང་སྟོབས་ཅན་དང༌། བཏང་སྙོམས་ཀྱི་ཆ་ལྡན་མུན་པ་ཅན་ནོ། །ང་རྒྱལ་དང་པོ་ལས་གཟུགས་སོགས་དེ་ཙམ་ལྔའོ། །དེ་ཙམ་ལྔ་ལས་ས་སོགས་འབྱུང་བ་ལྔའོ། །ང་རྒྱལ་གཉིས་པ་ལས་དབང་ལྔ་དང་དབང་པོ་ལྔ་དང་གཉིས་ཀའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཡིད་དང་བཅུ་གཅིག་གོ། །ང་རྒྱལ་གསུམ་པས་ནི་ང་རྒྱལ་གཉིས་ཀའི་འཇུག་པར་བྱེད་པའོ། །ཞེས་མུ་སྟེགས་གྲངས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་བརྟགས་ཤིང༌། བདག་དེའི་དབྱེ་བ་ཅུང་ཟད་ཅུང་ཟད་ལ་བརྟེན་ནས་མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ལུགས་ནི་ཐ་དད་དུ་གྱུར་ཏེ། བྱེ་བྲག་པ་ནི་བློ་དང་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་འདོད་པ་དང་སྡང་བ་དང་འབ
Chinese
觀看時，如同其他女子一般，自性感到羞恥，因此為了我，各種姿態不再展現。姿態的生起次第與常規相悖，主要變得不明顯而遲鈍。成為無與倫比的唯一士夫，從而解脫。那時，如同姿態遲鈍一般，我並非遲鈍，而是恆常的事物。如同自性和姿態是作者一般，我則是無作者的自性，因為它對事物是中立的。它本身沒有功德，因為它沒有微塵、黑暗、勇氣的自性。它本身沒有作用，因為它是遍在的，那是士夫的特點。對此，自性是作者，對於各種姿態，有作者和非作者兩種，那麼作者和非作者是什麼呢？對此，微塵、黑暗、勇氣是三種功德。微塵是心識對境搖動和進入的自性。黑暗是身體等沉重和無知的自性。勇氣是身體等輕盈、極其澄澈和明亮的自性。快樂、痛苦和捨棄是種類。三種功德等分的狀態是主要，因為在此，功德成為主要，各種姿態極其寂靜。它們是不變狀態的自性。這個自性是瓶子。這個是氈子，像這樣確定對境是偉大的。從那裡，應當視我為具有分，具有這樣的形態是傲慢。它變成三種形態：具有痛苦部分的變異，具有快樂部分的勇氣，具有捨棄部分的黑暗。從第一種傲慢產生色等五唯。從五唯產生地等五大。從第二種傲慢產生五根和五境以及具有兩者自性的意，共十一種。第三種傲慢是使兩種傲慢進入的。像這樣，外道數論者們進行了考察，依靠對我的少許少許區分，外道們的宗派變得各不相同。勝論師則認為是智慧、快樂、痛苦、慾望、憎恨和
English
When looking, like other women, the self-nature feels ashamed, therefore, for my sake, various postures no longer appear. The order of arising of postures is contrary to the norm, and mainly becomes unclear and sluggish. Becoming the unparalleled unique Purusha, thereby liberating. At that time, like the postures being sluggish, I am not sluggish, but a constant thing. Just as self-nature and postures are the doers, I am the nature of non-doer, because it is neutral to things. It itself has no merit, because it has no nature of dust, darkness, courage. It itself has no action, because it is pervasive, that is the characteristic of Purusha. To this, self-nature is the doer, and for various postures, there are two types, doer and non-doer, then what are the doer and non-doer? To this, dust, darkness, and courage are the three qualities. Dust is the nature of the mind consciousness moving and entering the object. Darkness is the nature of the body and other heavy and ignorant things. Courage is the nature of the body and other light, extremely clear and bright things. Happiness, suffering, and equanimity are the categories. The state of equal parts of the three qualities is the main, because here, the qualities become the main, and the various postures are extremely peaceful. They are the nature of the unchanging state. This self-nature is a vase. This is a felt, like this, determining the object is great. From there, one should regard me as having a share, having such a form is arrogance. It becomes three forms: variation with painful parts, courage with happy parts, darkness with abandoned parts. From the first arrogance arise the five tanmatras of form, etc. From the five tanmatras arise the five great elements of earth, etc. From the second arrogance arise the five organs and the five senses, and the mind with the nature of both, a total of eleven. The third arrogance is what causes the entry of both arrogances. Like this, the heretical Samkhyas have investigated, and relying on the slight distinctions of the self, the tenets of the heretics have become different. The Vaisheshikas consider it to be wisdom, happiness, suffering, desire, hatred, and