Tibetan
་གཏོང་བར་མ་ནུས་ནས་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་དུ་ཞིག་པ་དངོས་པོ་བ་ཞིག་དང༌། ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་གྱི་བདག་གཉིས་ཁས་(༢༧༩ན) བླངས་པས། ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་དེ་གཉིས་གཅིག་གམ་ཐ་དད། གཅིག་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་བྱེད་པའི་གང་ཟག་ཏུ་ཐལ། དངོས་པོའི་འཇིག་ཞིག་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་ཡིན་པར་ཁྱེད་རང་འདོད་ཅིང་ཞིག་དངོས་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་ཡིན་པར་རིགས་ན་འཇིག་དངོས་དེ་ཡིན་པ་ལའང་གནོད་བྱེད་མེད་ཅིང་སྒྲུབ་བྱེད་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། རྟགས་དང་པོ་ཁས་བླངས། གཉིས་པ་ཚད་གྲུབ། འདོད་ན། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་གང་ཟག་ཏུ་འགྱུར་བས་སྔོན་མེད་ཀྱི་ལེགས་བཤད་དུ་འགྱུར་ལ། ཐ་དད་ན་སྐྱེས་བུ་གཅིག་གིས་སྲོག་གཅོད་ཀྱི་ལས་གཅིག་བགྱིས་པ་ན་སྐྱེས་བུ་དེའི་རྒྱུད་ལ་ལས་གཉིས་དང་དེའི་འབྲས་བུ་གཉིས་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་བདག་དང་དེའི་རྟེན་གྱི་ཞིག་པ་དངོས་པོ་བའི་རྟེན་ཅན་གྱི་ལས་སོ་སོར་བསགས་ནས་འབྲས་བུའང་དེ་ལྟར་སོ་སོར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། ཡང་མ་གྲུབ་སྟེ། སྐྱེས་བུའི་ལས་སོག་པ་ན་དེ་གཉིས་བསྡོམས་ནས་ལས་གཅིག་ལས་མི་སོག་པའི་ཕྱིར་སྙམ་ན། འོ་ན་དེ་ལྟའི་ལས་དེ་ཆ་མེད་ཡིན་ནམ་ཆ་བཅས་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་རྟེན་གཉིས་ཀྱིས་བསྡོམས་ཏེ་བྱས་པའི་ལས་ཀྱི་ཆར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ལས་དེ་ཆ་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ལས་དེ་རྟེན་གཉིས་ཀྱི་ཆས་མ་བྱས་པར་མ་སོང་ངོ༌། །གཉིས་པ་ལྟར་ན་ལས་དེ་གཅིག་མ་ཡིན་པར་ཐལ། རྟེན་གཉིས་ཀྱིས་བྱས་པའི་ཆ་སོ་སོར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱད་པར་དབུ་མ་པས་རང་ལུགས་ཀྱི་ངེས་པར་ཁས་ལེན་དགོས་པའི་བདག་དང་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱའི་བདག་གཉིས་ཏེ་གསུམ་ཡོད་པ་ནི་རང་སྡེ་གནས་མ་བུ་པ་དང་མང་བཀུར་བ་ཁ་ཅིག་མ་གཏོགས་རང་(༢༧༩བ) གི་སྡེ་པ་གང་གིའང་གཞུང་ལས་དེ་ལྟར་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཅིང༌། དེ་ལྟར་སྨྲ་བ་དེ་ནི་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བས་གཞུང་འདིར་བཀག་པ་ཉིད་ཁྱེད་ཅག་གིས་སྒྲུབ་པ་ནི་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བའི་གཞུང་ལེགས་པར་བཤད་པར་བྱས་པར་འགྱུར་རམ། ངེས་པར་ཁས་ལེན་རྒྱུའི་གང་ཟག་གི་བདག་སྨྲ་བའི་རང་སྡེ་འོག་མ་སྔར་བྱུང་ཡང༌། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་པར་ཁས་འཆེ་བ་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་ཁས་ལེན་པ་ནི་རྒྱ་བོད་འདིར་ཁྱེད་ལས་སྔོན་མ་བྱུང་བས་ཁྱེད་ཅག་རྗེས་འབྲངས་དང་བཅས་པ་དག་གཞི་གྲུབ་ན་བདག་མེད་མ་ཡིན་པ་བུད་ཅེས་སངས་རྒྱས་པ་སྤྱི་ལ་རླུང་ལྟར་གྲགས་པ་འདི་ལ་ཁྱབ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁས་ལེན་རྒྱུའི་བདག་དེ་གཞི་གྲུབ་ཅིང་བདག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཐལ་འགྱུར་བའི་ཐུན་མོང་མིན་པའི་གྲུབ་མཐར་འཇམ་དབྱངས་ཀྱིས་བཀའ་བསྩལ་ཏོ། །ཞེས་སླར་གླེགས་བམ་ཆེན་པོ་སྦྱར་བར་རིགས་ཏེ། གྲུབ་མཐའ་གུང་བསྒྲིག་དགོས་པའི་ཕྱིར། གཞི་གྲུབ་ན་བདག་མེད་མ་ཡིན་པ་འབུད་མི་ནུས་པའི་ལུགས་འཇོག་དགོས་པ་ཀྱེ་མ་ལ། འདིར་སྨྲས་པ། གང་དག་དུད་འགྲོར་བསྐལ་མང་བརྒལ་གྱུར་པ། །དེས་ཀྱང་ལས་འབྲས་རྟེན་བདག་མ་མཐོང་ལ། །ངར་འཛིན་དེ་དག་ལ་ཡང་འཇུག་མཐོང་སྟེ། །དེས་ན་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་བདག་འགའ་མེད། །ཅེས་པའང་བསམ་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཡོད་པའི་བདག་དང་ཤེས་བྱ་ལ་མེད་པའི་བདག་གི་ཆོས་ཀྱང་ཁྱེད་ཁས་ལེན་རིགས་པར་ཐལ། དགག་རྒྱུའི་བདག་དང་ཁས་ལེན་རྒྱུའི་བདག་གཉིས་ཁས་ལེན་ཅིང༌། དང་པོ་དེ་ཤེས་བྱ་ལའང་མེད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས་བླངས༌། ཁྱབ་པ་ཚད། འདོད་ན་ཤིན་ཏུ་ལེགས་ཏེ་ཁྱེད་རང་གི་གྲུབ་མཐའ་(༢༨༠ན) ཐམས་ཅད་གུང་འགྲིགས་པ་དང་བཙན་པར་འགྱུར། ཡང་དགག་བྱའི་བདག་དེ་ཆོས་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། འོ་ན་དགག་བྱའི་བདག་དེས་བདག་འཛིན་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མི་འཛིན་པར་ཐལ། མཚན་ཉིད་འཛིན་པ་དང་མི་འཛིན་པ་ལས་ཆོས་ཡིན་མིན་དུ་འཇོག་པ་གང་ཞིག རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱའི་བདག་དེ་ཆོས་སུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱའི་བདག་ཆོས་ཅན། རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་བདག་འཛིན་བསྐྱེད་པའི་ཆོས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཁྱེད་ཅག་རྟོག་པས་བཏགས་གཞག་གི་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་བྱེད་པའི་དངོས་ཆོས་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པ་བྱ་དང་རི་དྭགས་ཚུན་ཆོད་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་བཞིན་པ་དེ་བཏགས་བཞག་གི་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་མ་ཚིམ་པར་དེ་ལྟར་བཏགས་པའི་བཏགས་དོན་འཚོལ་ན་གནས་ལུགས་ལ་དཔྱད་པར་སོང་བ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ཐུན་མོང་མིན་པའི་དཔྱོད་པའོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དེ་ལྟར་ན། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་འཇིག་རྟེན་སྤྱི་ལ་གྲགས་ཤིང༌། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་སློབ་དཔོན་ཀླུ་ཞབས་ཀྱིས་ཐ་སྙད་དུ་བདེན་པ་གསལ་བར་མཛད་པའི་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་དེ་སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱིས་ལུང་རིགས་དྲི་མ་མེད་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་མཛད་མི་དགོས་པར་འགྱུར་ཏེ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་གི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དོན་ནི་བཏགས་བཞགས་བལྟོས་ནས་འབྱུང་བའི་ཆོས་ཡིན་ལ། དེ་ནི་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་བཏགས་བཞག་ཙམ་དུ་དེ་ངོར་དེའི་བྱ་བ་བྱེད་པར་ཤེས་ཤིང༌། དེ་ཙམ་གྱིས་བློ་
Chinese
既然无法舍弃，就承认一个作为业果所依的坏灭事物，以及作为业果所依的我和我的所依的坏灭事物这二者。（279a）那么，业果的所依是二者是一还是他异？如果是一，那么一切事物都应成为造作业果所依之人。你们自己也承认一切事物的坏灭都是事物，如果坏灭事物可以作为业果所依之人，那么坏灭事物就是它也没有损害，而且有同样的能立。第一个宗法已承认，第二个是现量成立。如果承认，那么一切事物都将变成人，这会成为前所未有的善说。如果是他异，那么一个人做了一件杀生的业，那个人相续中就会得到两个业和两个果，因为作为业果所依的我，以及作为我的所依的坏灭事物的所依的业各自积累，果也会同样各自产生。这不成立，因为人造业时，这两个业加起来也只会积累一个业。那么，这样的业是无分还是有分？如果是前者，那么由两个所依共同造作的业不会变成部分，因为业是无分的。如果承认，那么业就不是由两个所依的部分所造作的。如果是后者，那么业就不是一个，因为有两个所依造作的各个部分。特别是，中观应成派必须承认自宗的必须承认的我，以及作为宗法所破的我这二者，总共有三个我，除了自宗的住自部和一些大众部之外，自己（279b）的任何宗派的论典中都没有这样说的。而且，你们所成立的正是圣者月称在此论中遮破的，这难道不是很好地解释了圣者月称的论典吗？虽然过去曾出现过说必须承认的补特伽罗我的自宗下部，但是在自诩为大乘行者的人中，承认补特伽罗我的，在汉藏地区你们之前没有出现过，因此你们这些追随者如果成立了所依，那么“非我”就不是被抛弃的，这种像风一样传遍整个佛教界的说法并不是普遍的，因为必须承认的我就是所依并且是我的缘故。
English
Since it is impossible to abandon, one should acknowledge a perishable entity as the basis of karma and its result, and the self that is the basis of karma and the perishable entity that is its basis. (279a) Then, are the two bases of karma and its result one or different? If they are one, then all entities would necessarily become persons who perform the basis of karma and its result. You yourselves acknowledge that all destructions of entities are entities, and if a destroyed entity can be the person who is the basis of karma and its result, then there is no harm in that destroyed entity being it, and there is equal proof. The first reason is acknowledged, the second is established by valid cognition. If you accept, then all entities will become persons, which will become an unprecedented good saying. If they are different, then when a person commits an act of killing, that person's continuum will receive two karmas and two results, because the self that has become the basis of karma and its result, and the karma of the perishable entity that is the basis of its basis, are accumulated separately, and the results will also arise separately in the same way. This is not established, because when a person accumulates karma, the two are combined and only one karma is accumulated. So, is such karma partless or partful? If it is the former, then the karma done jointly by the two bases will not become a part, because the karma is partless. If you accept, then the karma was not done by the parts of the two bases. If it is the latter, then the karma is not one, because there are separate parts done by the two bases. In particular, the Prasangika Madhyamikas must necessarily acknowledge the self that must be acknowledged in their own system, and the self that is the object of negation of the reason, these two, making a total of three selves. Apart from some of the Sthavira Nikaya and the Mahasamghika of one's own (279b) school, it does not appear that way in the scriptures of any of one's own schools. Moreover, your establishing what the glorious Chandrakirti refuted in this treatise, would that not be a good explanation of the glorious Chandrakirti's treatise? Although lower schools of one's own that speak of the self of the person that must be acknowledged have appeared in the past, among those who claim to be Mahayanists, acknowledging the self of the person has not appeared before you in this Sino-Tibetan region, therefore, if you and your followers establish a basis, then the saying that "non-self" is not abandoned, which is known like the wind throughout the entire Buddhist world, is not pervasive, because the self that must be acknowledged is the basis and is the self.
Chinese
因此，妙音（འཇམ་དབྱངས）已对中观应成派不共的宗义作了开示！因此，应该再次合订大部头的书，因为需要统一宗义。如果基成立，就必须确立不能去除非我之理，唉呀！此处说道：无论何者于畜生中度过众多劫，彼亦未见业果所依之我，然于彼等亦见有我执之行相，是故蕴聚之外别无有我。这也需要思考啊！而且，你们也应该承认有之我和于所知中无之我的法。因为你们承认所破之我和所许之我二者，并且认为前者于所知中亦无。立宗已承许，周遍已成立。如果承认，那就太好了，因为你们自己的所有宗义（༢༨༠ན）都会统一且稳固。又，如果认为所破之我不是法，那么，所破之我便不具有产生我执之相。从具有相和不具有相中，哪一个可以安立为法与非法呢？因为立宗的所破之我未成立为法。如果承认，那么立宗的所破之我，法性，便不是立宗的所破。因为它不是产生我执之法。还有，你们以分别念假立的作为业果所依的实法，连普通人和鸟兽都以量成立，仅仅满足于假立的存在，如果寻找如此假立的假立义，那就是走向了对实相的考察，这是应成派不共的观察，如果这样说，那么，缘起世俗谛在世间普遍流传，圆满正等觉佛陀和论师龙树已在名言中明确阐述的世间世俗缘起，就不需要佛菩萨们以无垢的教理来让众生领悟了。因为缘起的世俗之义是观待假立而产生的法，而所有普通人也都知道业果之所依仅仅是假立，并且知道在其面前做其事，仅仅如此
English
Therefore, Jamyang (འཇམ་དབྱངས) has given instructions on the uncommon tenets of the Prasangika Madhyamaka! Therefore, the large volumes should be compiled again, because the tenets need to be unified. If the basis is established, then it is necessary to establish the principle that the non-self cannot be removed, alas! Here it is said: Whatever beings have spent many eons in the animal realm, they have not seen the self that is the basis of karma and its results, but they also see the behavior of self-grasping in them, therefore, there is no self other than the aggregates. This also needs to be considered! Moreover, you should also admit the dharma of the existing self and the non-existent self in the knowable. Because you admit both the self to be refuted and the self to be accepted, and you think that the former does not exist even in the knowable. The sign has been accepted, and the pervasion has been established. If you admit it, that's great, because all your own tenets (༢༨༠ན) will be unified and firm. Also, if you think that the self to be refuted is not a dharma, then the self to be refuted does not have the characteristic of generating self-grasping. From having characteristics and not having characteristics, which one can be established as dharma and non-dharma? Because the self to be refuted in the sign has not been established as a dharma. If you admit it, then the subject of the sign, the self to be refuted, is not the object to be refuted in the sign. Because it is not the dharma that generates self-grasping. Also, you conceptually impute the real dharma that serves as the basis of karma and its results, which is established by the valid cognition of ordinary people, birds, and wild animals. If you are not satisfied with the mere existence of imputation, and if you seek the meaning of such imputation, then that is going to the investigation of reality, which is the uncommon examination of the Prasangika. If you say that, then the dependent arising of conventional truth, which is widely known in the world, and the dependent arising of worldly convention, which the perfect Buddha and the teacher Nagarjuna have clearly explained in terms of language, will not need to be understood by sentient beings through the flawless reasoning of the Buddhas and Bodhisattvas. Because the meaning of the conventional in dependent arising is the dharma that arises in dependence on imputation, and all ordinary people know that the basis of karma and its results is merely imputation, and they know that they are doing their work in front of it, and just that much