Tibetan
ནས་སེམས་ཅན་དང༌། བདག་དང༌། ང་དང་ང་ཡི་བར་རྟོག་པ་ལ་བདག་ལྟར་འཇོག་གོ། །དེས་ན་སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱི་མཛོད་རྩ་འགྲེལ་དང༌། སློབ་དཔོན་ཟླ་གྲགས་ཀྱི་འཇུག་པ་རྩ་འགྲེལ་གཉིས་ཀར་ཐ་སྙད་དུའང་ཕུང་པོ་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་བདག་རྫས་གྲུབ་བཀག་ནས་བཏགས་ཡོད་ཙམ་དུ་བཞེད་པ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་ཅིང༌། དེ་ལྟའི་བདག་རྫས་གྲུབ་ཏུ་འཛིན་པ་ལྷན་སྐྱེས་དེ་ཉིད་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱར་བྱེད་པ་ལ་མི་མཐུན་པ་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་མེད་ལ། དེ་ལས་གཞན་དུ་ཡུལ་རང་ངོས་ནས་གྲུབ་པའི་བདག་དང་གང་ཟག་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས། དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ང་དང་ང་ཡི་བར་ལྟ་བ་བདག་ལྟར་བཤད་པ་ག་ལ་ཡོད། དེ་ལྟར་ནའང་བྱེ་སྨྲས་བཏགས་ཡོད་ཀྱི་བདག་དེ་དཔྱད་ནས་ཡོད་པར་འཇོག་པ་དང༌། དེ་བཏགས་ཡོད་ཀྱི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་པར་འདོད་ལ། ཐལ་འགྱུར་བས་དེ་དཔྱད་ནས་ཡོད་པར་མི་འདོད་ཅིང༌། མ་དཔྱད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་དེ་ལྟའི་བཏགས་ཡོད་ཀྱི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་པར་མི་བཞེད་དོ། །བྱེ་སྨྲས་གང་ཟག་གི་བདག་(༢༧༧ན) གིས་སྟོང་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ནི་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པའི་ཤེས་བྱའི་དངོས་པོའི་རྫས་སུ་ཁས་ལེན་ཅིང༌། ཐལ་འགྱུར་བས་ནི་དེ་ལྟའི་བདག་མེད་དང༌། སྟོང་ཉིད་ནི་ཤེས་བྱ་དང༌། ཤེས་བྱ་མ་ཡིན་པ་དང༌། དངོས་པོ་དང་དངོས་མེད་རྫས་བཏགས་སོགས་ཀྱི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་བརྗོད་དོ། །མདོར་ན་ཐལ་འགྱུར་བས་མ་དཔྱད་བལྟོས་བཞག་གི་བདག་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་རང་བཞིན་མེད་པའི་དོན་ཡང་དེ་ལྟའི་བདག་རང་རང་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་དོན་དུ་འཆད་པ་ལས། དགེ་ལུགས་ལྟར་ཡུལ་གྱི་སྡོད་ལུགས་ཀྱི་རང་ངོས་ནས་གྲུབ་མ་གྲུབ་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་མི་སྟོང་དུ་འཇོག་པའི་གནས་མེད་དེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡུལ་གྱི་རང་ངོས་ནས་ཚུར་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བྱུང་ཞིང་གྲུབ་པར་འདོད་པ་ནི་མུ་སྟེགས་ངོ་བོ་ཉིད་རྒྱུར་སྨྲ་བ་ཙམ་མ་གཏོགས་དེ་འདྲའི་བདེན་དངོས་སུ་འཛིན་པ་རང་གཞན་གྱི་སྡེ་པའི་གྲུབ་མཐས་ཀུན་བརྟགས་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བློ་གང་ལའང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། མུ་སྟེགས་ངོ་བོ་ཉིད་རྒྱུད་སྨྲ་བ་མ་གཏོགས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འབད་མེད་དུ་གྲོལ་བར་འགྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོར་ན་ཤར་རྩོང་ཁ་པ་ཆེན་པོས་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་སུ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་སྨྲ་བ་ན། ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་བཟུང་བའི་བདག་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་དུ་འགོག་བྱ་མིན་ཞེས་པ་ནི། དེ་འདྲའི་བདག་ཡོད་ན་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཡུལ་གྱི་གནས་ཚུལ་ལ་མ་ཞུགས་པར་འགྱུར་བ་དང༌། བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་འཛིན་སྟངས་དོན་ལ་མ་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་བ་དང༌། རང་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་(༢༧༧བ) མེད་དུ་སྨྲ་བ་དང་ཡང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་དེ་རྫུན་ཚིག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། རང་ཅག་ཚུར་མཐོང་གི་བླང་དོར་བྱེད་པར་རློམ་པའི་བདག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་བདག་དེ་མ་དཔྱད་པ་ནའང་འཛིན་སྟངས་དང་མཚུངས་པར་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་དུ་ཡོད་ལ། དཔྱད་པ་ནའང་ཐེག་པ་གསུམ་གར་གྱི་ལུང་རིགས་ཀྱི་དགག་བྱའི་བདག་དེ་དེ་མ་ཡིན་ཅིང༌། དེ་མ་ཡིན་ན་སྤང་བྱ་མ་ཡིན་པར་འདོད་དགོས་པ་གང་ཞིག ཐེག་པ་གསུམ་གའི་གསུང་རབ་རྒྱ་མཚོ་ལས་བདག་དེ་ལས་གཞན་པའི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱའི་རྣམ་གཞག་ཡི་གེ་ན་གཅིག་ཀྱང་སྔོན་མ་གསུངས་ཤིང༌། དེ་ལྟར་གསུངས་པ་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཐོང་ཐོས་ཙམ་ཡང་མི་འདུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་ཁྱབ་ཚད་མས་གྲུབ། མི་འདོད་ཀ་མེད། དེ་ལྟར་ན་དེ་འདྲའི་བདག་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུད་ལའང་ཡོད་པ་ལ་སྤོང་བྱེད་གཞན་མེད་པས་སངས་རྒྱས་བདག་ལྟ་དང་འཇིག་ལྟ་ཅན་དུ་འགྱུར་ལ། དེའང་འདོད་དོ་ཞེ་ན། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འཁོར་བ་ལས་མ་གྲོལ་བར་འགྱུར་ཏེ། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ཅན་གྱི་ཕྱིར། འདི་ལྟར་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བ་དེ་ལ་དབུ་མ་པ་ཡིན་པར་སུ་ཞིག་ཡིད་རྟོན་པར་བྱེད། དེ་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་གནས་མ་ཡིན་ན་འཇིག་ལྟ་དང་གང་ཟག་གི་བདག་ལྟ་ལ་ཡིན་མིན་གྱི་མུ་བཞིའི་རྣམ་གཞག་ནི་སྔོན་བྱུང་བའི་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་བཀའ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་གསུང་རབ་རྒྱ་མཚོའི་བརྡ་ཁྱད་འཇོག་མཚམས་ཟད་མི་ཤེས་ཤིང་དཔག་དཀའ་བ་ལ། གཏན་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རང་བཟོ་དེ་དག་ལ་ཡ་མཚན་དུ་སུ་ཞིག་འཛིན་ཏེ། འཛིན་ན་བཤོས་དང་པག་ལའང་ཡིན་མིན་གྱི་མུ་བཞི་བརྩི་(༢༧༨ན) དགོས་པའང་ཐལ་འགྱུར་བའི་ཐུན་མོང་མིན་པའི་ལུགས་སུ་འཇོག་རིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། ནས་ཟན་གྱི་བཤོས་དེ་བཤོས་ཡིན་ཀྱང་གྲོ་ཟན་གྱི་པག་མ་ཡིན་པའི་མུ་ལ་སོགས་སུ་སྨྲ་དགོས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་སྨྲས་པས་ཅི་སྟོ་སྙམ་ན། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དག་གི་གཞུང་ལུགས་ལ་འཆད་རྩོད་རྩོམ་པ་དང་ཐོས་བསམ་སྒོམ་པས་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ན་ཐར་པའི་རྒྱུར་མི་འགྱུར་བའི་ཟེར་རྒྱུ་ཟད་པའི་ལོང་གཏམ་གྱིས་བྲེལ་བར་བྱེད་ན་བདུད་ཀྱི་ལས་སུ་མི་འགྱུར་རམ། ཁྱོད་ཀྱིས་འདོད་པའི་མུ་དེ་དག་གི་བརྡ་ཁྱད་གསར་འཇོག་གི་དོན་ཡང་ཤིན་ཏུ་འཕྱུགས་ཏེ། ང་ཡི་བ་མིག་རྣ་སོགས་རང་
Chinese
因此，对于有情、我、以及我和我所之间的分别念，都执着为我。因此，世亲论师的《俱舍论》及其注释，以及月称论师的《入中论》及其注释，都在名言中，仅仅依靠蕴而假立的我，遮止了实有成立，而仅仅承许是假立，这之间没有差别。像这样执着实有成立的我，与生俱来的这种执着本身，作为推理的破斥对象，也没有丝毫的矛盾。除此之外，如果将从境自方成立的我与补特伽罗作为对境，然后以其为对境的我与我所之间的见解，说成是执着于我，那怎么可能呢？即使如此，毗婆沙宗认为假立的我经过分析后是存在的，并且认为它是假立的事物的自性而存在的。但是，应成派不认为它经过分析后是存在的，并且在未经分析的名言中，也不承许它是那样的假立的事物的自性而存在的。毗婆沙宗承认以补特伽罗的我(277a) 所空之补特伽罗无我，是苦谛所知的事物的实有。但是，应成派则说那样的无我与空性，是远离所知与非所知、实有与非实有、实物与非实物、自相与假立等等一切相状的。总而言之，应成派认为未经分析的观待安立的我，在二谛中都是无自性的，其意义也是解释为那样的我自身空性，而不是像格鲁派那样，根据境的住法是否从自方成立来安立是否自性空。因为，如果认为一切法都是从境自方以自性产生并成立的，那就仅仅是顺世外道说自性为因，除此之外，执着于那样的真实事物，无论自宗还是他宗的部派的宗义所遍计的，以及世间与生俱来的心识，都是不存在的。因此，除了顺世外道说自性为因之外，一切有情都将毫不费力地获得解脱。总而言之，东宗喀巴大师说，应成派的宗义中说补特伽罗无我时，说与生俱来的执着所执着的我不是业果之所依的破斥对象，这是因为，如果存在那样的我，那么通达无我的智慧就不会
English
Therefore, for sentient beings, the self, and the distinctions between "I" and "mine," all are grasped as the self. Thus, in both Vasubandhu's *Abhidharmakośa* and its commentary, and in Candrakīrti's *Madhyamakāvatāra* and its commentary, even in conventional truth, the self that is merely imputed in dependence on the aggregates is said to be merely imputed, denying its substantial existence. There is no difference between them. There is not even the slightest contradiction in taking the innate grasping of such a substantially existent self as the object to be refuted by reasoning. Apart from that, how could it be said that the view of "I" and "mine" that takes as its object a self and a person established from their own side is grasping at a self? Even so, the Vaibhāṣikas assert that the conventionally existent self exists upon analysis, and they consider it to exist as the nature of a conventionally existent thing. However, the Prāsaṅgikas do not assert that it exists upon analysis, and in the unanalyzed conventional truth, they do not accept that it exists as the nature of such a conventionally existent thing. The Vaibhāṣikas assert that the selflessness of the person (277a) that is empty of the person's self is a substantially existent object of knowledge of the truth of suffering. However, the Prāsaṅgikas say that such selflessness and emptiness are devoid of all characteristics such as knowable and unknowable, existent and nonexistent, substance and imputation, etc. In short, the Prāsaṅgikas explain that the meaning of the unanalyzed, dependently designated self being without inherent existence in both truths is that such a self is empty of its own essence, rather than, as the Gelugpas do, establishing emptiness or non-emptiness of inherent existence based on whether or not something is established from its own side in the way it abides. Because, to assert that all phenomena arise and are established from their own side with their own essence is merely to assert self-nature as the cause, as the Tirthikas do. Apart from that, grasping at such a truly existent thing, whether it is imputed by the tenets of one's own or another's school, or by the innate mind of the world, does not exist. Therefore, apart from the Tirthikas who assert self-nature as the cause, all sentient beings would effortlessly attain liberation. In short, Shar Tsongkhapa Chenpo said that when the Prāsaṅgikas speak of the selflessness of the person, saying that the self grasped by innate grasping is not the object to be refuted as the basis of actions and their results, it is because if such a self existed, then the wisdom that realizes selflessness would not
Chinese
并且会变成错误，并且对俱生我执的执着不会错乱于意义，并且自己所说的诸法无我（277b）也相违背。而且，佛陀所说的诸法无我，那会变成谎言，因为我们这些自以为是能辨别取舍的人，对于俱生我执的对境之我，即使不观察，也和执着一样作为业果的所依，即使观察，也不是三乘经论所破斥的我，如果不是，那又为何要认为是所断呢？三乘的一切经论大海中，没有说过一个字，说我之外的，作为能立的所破的法相。像这样说，一切圣者连听都没听过。能立的周遍已经由量成立。无法不承认。这样一来，像这样的我也存在于佛陀的相续中，因为没有其他的对治，所以佛陀会变成具有我见和坏聚见者。如果也承认那样，那么圆满的佛陀会变成没有从轮回中解脱，因为具有坏聚见。像这样说法的应成派中观师，谁会相信他是中观师呢？如果他不值得信任，那么对于坏聚见和人我见的是与非的四句分别，是先前三乘的经论的言语差别，安立的界限是无法穷尽和难以测量的。因为根本不会出现，所以谁会对那些自造的东西感到惊奇呢？如果感到惊奇，那么也应该对糌粑和面疙瘩计算是与非的四句（278a），那也会变成应成派不共的宗派，因为必须说青稞糌粑是糌粑，但不是小麦面疙瘩等等。像那样说了之后，会怎么样呢？如果对于佛陀和伟大菩萨的论典，进行讲说、辩论、写作和闻思修，从而确定下来，却忙于那些不会成为解脱之因的空话，那不会变成魔业吗？你所希望的那些四句分别的新的安立的意义也极其错误，我的牛、眼睛、耳朵等自身
English
and it will become wrong, and the clinging to innate self-grasping will not be confused about the meaning, and it will also contradict what one says that all phenomena are without self (277b). Moreover, what the Buddha said that all phenomena are without self, that will become a lie, because we who pride ourselves on being able to distinguish between what to take and what to reject, even if we do not examine the object of innate self-grasping, the self, it exists as the basis of karma and its results just like clinging, and even if we examine it, it is not the self that is refuted by the scriptures and reasoning of the three vehicles, and if it is not, then why should it be considered something to be abandoned? In the ocean of all the scriptures of the three vehicles, not a single word has been said about the characteristics of the object to be refuted, which is the proof other than the self. Saying it like that, all the holy beings have not even heard of it. The pervasion of the proof has been established by valid cognition. There is no way to not admit it. In that case, such a self also exists in the Buddha's continuum, and because there is no other antidote, the Buddha will become one who has self-view and view of the perishable aggregate. If you also admit that, then the perfect Buddha will become not liberated from samsara, because he has the view of the perishable aggregate. Who would believe that such a consequentialist Madhyamika who speaks like this is a Madhyamika? If he is not trustworthy, then the fourfold distinctions of yes and no regarding the view of the perishable aggregate and the view of the self of a person are the verbal differences of the scriptures of the three vehicles of the past, and the limits of establishment are inexhaustible and immeasurable. Because it will never appear, who would be surprised by those self-made things? If you are surprised, then you should also calculate the fourfold distinctions of yes and no for tsampa and dumplings (278a), and that will also become a unique tenet of the consequentialists, because you have to say that barley tsampa is tsampa, but not wheat dumplings, and so on. After saying that, what will happen? If you engage in explaining, debating, writing, and studying, contemplating, and meditating on the treatises of the Buddha and the great Bodhisattvas, and thereby ascertain them, but are busy with empty talk that will not become a cause of liberation, will that not become the work of a demon? The meaning of the new establishment of those fourfold distinctions that you desire is also extremely mistaken, my cow, eyes, ears, etc.