Tibetan
ག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་བདེན་འགོག་པའི་བསྟན་པའི་བྱ་བ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་འདོད་ན། ཐེག་པ་དང་གྲུབ་མཐའ་འོག་མའི་ཆོས་ཚུལ་ཐམས་ཅད་གདུལ་བྱ་གང་ཟག་གི་བདག་སོགས་དངོས་པོར་བལྟ་བ་སྤོང་བྱེད་ཀྱི་བསྟན་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་ལྟར་བསྟན་པའི་བསྟན་པ་དང་ཆོས་ཚུལ་དེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཞིང་བདག་མེད་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་བྱེད་ཀྱི་བསྟན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། གྲུབ་མཐའ་འོག་མ་གཉིས་ནས་བཟུང་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་མན་གྱིས་(༢༧༦ན) བཀྲལ་བའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པའི་བྱ་བ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་བདེན་བཞི་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་དུ་ཁས་ལེན་ཞིང༌། དེ་ཙམ་དངོས་སྨྲ་བའི་གཞུང་ལས་བཤད་པ་དེས་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་དྲུངས་འབྱིན་པར་མི་ནུས་ཞེས་པའང་ནང་འགལ་ལོ། ། ཁོ་བོ་ཅག་ལྟར་ན། གཞི་གང་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དང༌། དེ་ལྟར་བལྟ་བའི་བདག་དང༌། བདག་འཛིན་དེ་སྤོང་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་ནི། ཁ་ཆེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ནས་མདོ་སེམས་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་བར་མི་མཐུན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འཇུག་འགྲེལ་གྱི་མཆན་རྙིང་པ་ཚབ་ལོ་ཙཱ་བས་བཏབ་པར། བདག་གོ་ཞེས་པ་བདུད་ཀྱི་སེམས། །ཞེས་སོགས་མདོའི་ལུང་དྲངས་ནས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པའི་ཚུལ་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་གང་བཤད་པ་དེ་ཉིད་དབུ་མ་ལ་འཇུག་པར་འཆད་དོ། །ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། གང་ཟག་གི་བདག་ལྟ་དང་འཇིག་ལྟ་ནི་དོན་གཅིག་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་པས། ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་ཙམ་ལ་སེམས་ཅན་དང་བདག་ཏུ་བཏགས་ནས་དེ་ཞེན་ཡུལ་དུ་བཞག་སྟེ། དེར་འཛིན་པ་ལ་འཇིག་ལྟ་དང་བདག་ལྟར་བྱས་ནས་དེ་བདག་གི་རྫས་སུ་ཡོད་ན་ཕུང་པོའི་རྫས་དང༌། ཕུང་པོ་ལས་གཞན་གྱི་རྫས་སུ་ཡོད་ཅེས་བརྟགས་ནས་འགོག་པར་བྱེད་པའི་རིགས་པ་སྨྲས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། ངའོ་སྙམ་པའི་བློ་གང་དེ། །སེམས་ཅན་ལ་ལྟ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས། །ཞེས་དང༌། མངོན་པ་ཀུན་བཏུས་ལས། འཇིག་(༢༧༦བ) ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་གང་ཞེ་ན། ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་དག་ལ་བདག་གམ་བདག་གིར་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་བལྟ་བའི་བཟོད་པ་དང༌། འདོད་པ་དང༌། བློ་གྲོས་དང༌། རྟོག་པ་དང༌། ལྟ་བ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟེན་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ནོ། །ཞེས་དང༌། འཇུག་འགྲེལ་དུ། དེ་ལ་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ནི་ང་དང་ང་ཡིར་སྙམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་ཞུགས་པ་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་ནོ། །ཞེས་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་
Chinese
因为不作遮止我和法之真实我的教法事业的缘故。如果这样认为，那么，所有下部乘和宗派的法，都应成为不是调伏对象之人对人我等事物执著的遮止教法。因为如此教法的教法和法，不是通达一切法空且无我的教法。如果承认，那么，从下部宗派二者开始，直到自续中观派（276a）所阐释的佛陀教法，将成为远离佛陀教法事业的。此外，还公开承认现量证悟苦等四谛十六行相的智慧瑜伽，仅仅这些从实事论者的论典中所说的，也不能根除俱生的人我执，这也是自相矛盾的。 如我们所认为的，对作为基础的何者执著为人我，以及如此执著的我，和遮止我执的理路是，从喀什米尔说一切有部到经部、唯识、中观应成派之间，并非不一致，因为在慈氏所造《入中论释》的古注中，擦瓦译师所作的注释中说：“我，即是魔的心。”等等，引用经部的教证，说明世亲所说的人无我之理，正是《入中论》所要阐释的。因为人我见和坏聚见是意义相同名称不同的，仅仅在近取蕴上假立有情和我的名称，并将其作为贪执的对境，将执著于此作为坏聚见和我见，如果它作为我的实体存在，那么它存在于蕴的实体中，或者存在于蕴之外的实体中，这样进行观察并遮止的理路已经阐述，如《释量论》中说：“凡是生起‘我’之念的，都是与生俱来的有情见。”以及《摄类学》中说：“坏聚见是什么呢？是对五取蕴，如实随观为我或我所的忍、欲、慧、分别、见，是作为一切见之所依的业。”以及《入中论释》中说：“其中坏聚见，就是以我与我所之想，以如是之相而转起的染污慧。”是缘于蕴的。
English
Because it does not perform the activity of the doctrine that prevents the true self of the self and the Dharma. If you think so, then all the doctrines of the lower vehicles and philosophical schools should become doctrines that do not abandon the view of the person, etc., as real objects for those who are to be tamed. Because such a doctrine of the doctrine and the Dharma is not a doctrine that understands that all dharmas are empty and selfless. If you admit it, then the Buddha's doctrine explained from the two lower philosophical schools up to the Svatantrika Madhyamaka (276a) will become separated from the activity of the Buddha's doctrine. Furthermore, it is also openly admitted that the wisdom yoga that directly realizes the sixteen aspects of the four truths, such as impermanence, etc., and that what is said in the treatises of the realists is not enough to eradicate the innate ego-grasping of the person, which is also self-contradictory. As we see it, the basis on which one clings to the self of a person, and the self that is clung to in this way, and the reasoning that prevents ego-grasping, are not inconsistent from the Kashmir Vaibhashikas to the Sutra school, Mind-Only school, and Prasangika Madhyamaka, because in the old commentary on the commentary on the "Entering the Middle Way" composed by Maitreya, the commentary by Tsap Lotsawa says: "The self is the mind of the demon." etc., quoting the scriptural authority of the Sutra school, explaining that the reason for the selflessness of the person explained by Vasubandhu is exactly what the "Entering the Middle Way" intends to explain. Because the view of the self of the person and the view of the perishable collection are the same in meaning and different in name, only the aggregates of close acquisition are nominally established as sentient beings and the self, and they are placed as objects of attachment. Taking attachment to this as the view of the perishable collection and the view of the self, if it exists as the substance of the self, then it exists in the substance of the aggregates, or it exists in the substance other than the aggregates. The reasoning of examining and preventing it in this way has been explained, as it says in the "Pramanavarttika": "Whatever thought arises as 'I' is the innate view of sentient beings." And in the "Abhidharmasamuccaya": "What is the view of the perishable collection? It is the tolerance, desire, wisdom, discrimination, and view that truly follow the five aggregates of close acquisition as the self or what belongs to the self, and it is the karma that serves as the basis for all views." And in the commentary on the "Entering the Middle Way": "Among them, the view of the perishable collection is the defiled wisdom that arises in the form of thinking 'I' and 'mine'." It is focused on the aggregates.