Tibetan
དེ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་ན་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ལམ་མཐའ་གཉིས་སྤངས་པ་དབུ་མའི་ལམ་གྱིས་ངེས་པར་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་འཁོར་བའི་རྩ་བ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཡིན་པས་དེའི་ཡུལ་གྱི་བདག་འགོག་པའི་རིགས་པ་གཞུང་དུ་མི་བརྗོད་པར་ཀུན་བརྟགས་པའི་བདག་འགོག་པའི་རིགས་པ་འབའ་ཞིག་བརྗོད་པ་མི་རིགས་སོ་སྙམ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་བདག་དང་གང་ཟག་དང་སེམས་ཅན་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་དཔྱད་པར་ཐ་སྙད་ཁས་ལེན་པའི་ཚེ་དགག་བྱ་མ་ཡིན་ཅིང་(༢༧༤བ) དགག་མི་ནུས་ལ་བཀག་པ་ལ་དགོས་པའང་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་འགོག་ལ། དཔྱད་ནས་འགོག་པའི་ཚེ་ནི་རིགས་པའི་དཔྱོད་ཚུལ་གསུམ་ལས་མི་འདའ་བས་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་བདག་གསུམ་འགོག་པའི་རིགས་པ་རྣམས་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདག་འགོག་པའི་རིགས་པ་ཡང་ཡིན་ཅིང༌། འཇིག་ལྟའི་རིའི་རྩེ་མོ་ཉི་ཤུའི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་བཀག་པའི་ཕྱིར། གཞུང་དུ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདག་མ་བཀག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཀྱི་བདག་ནི། གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཞེན་པ་ཕལ་ཆེར་ཐ་སྙད་འཁྲུལ་ངོ་ཙམ་དུ་ཡོད་ཅིང༌། ཁྱད་པར་དུ་ཞེན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་པའམ་གྲགས་སུ་རུང་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་རབ་ལས་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་གདུལ་བྱའི་ངོར་གསུངས་པ་ཕལ་ཆེ་བ་ཡང་ཐ་སྙད་འཁྲུལ་ངོར་ཡོད་ལ། འཇིག་རྟེན་ལ་མ་གྲགས་ཤིང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་མ་གསུངས་པ་ཕྱི་ནང་གི་མུ་སྟེགས་རྣམས་ཀྱི་རྟོག་པས་བཏགས་པ། ཤེས་བྱ་ཚིག་གི་དོན་དྲུག་དང་དགུ་དང་རང་བཞིན་ཉེར་བཞི་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང༌། རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དང༌། ཕྱིར་རོལ་གྱི་དོན་ལྐོག་ན་མོ་དང༌། གཉིས་མེད་ཀྱི་གཞན་དབང་བདེན་པ་དང༌། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དང༌། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་མཚན་དཔེས་སྤྲས་པའི་འདུས་མ་བྱས་པའི་རྟག་པ་དང༌། བཏགས་བཞག་གི་བདག་ཐ་སྙད་ཚད་གྲུབ་དང༌། བདེན་མེད་དོན་དམ་བདེན་པ་དེར་བདེན་དུ་གཞི་གྲུབ་སོགས་ནི་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མེད་དོ། །འོ་ན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་སོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་པ་མིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་སྟོན་པས་མ་དཔྱད་པར་གསུངས་པ་ན་ཐ་སྙད་དུའང་དྲང་ངེས་གཉིས་ཡོད་པ་ལས། དེ་ལྟའི་གསུང་ནི་ཐ་སྙད་(༢༧༥ན) དུའང་དྲང་དོན་དགོངས་པ་ཅན་གྱི་གསུང་ཡིན་པས་རང་སྡེ་དག་ཐ་སྙད་དུ་སྟོན་པས་དེ་ལྟར་གསུངས་སོ་ཞེས་ཞེན་ཀྱང༌། དེ་ལྟར་གསུངས་པ་ཐ་སྙད་དུ་ངེས་དོན་མིན་ལ། སྟོན་པས་དཔྱད་ནས་གསུངས་སོ་ཅོག་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་ངེས་དོན་ཁོ་ན་ཉིད་ལས་དྲང་བའི་དོན་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །མདོར་ན་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། ཁྱད་པར་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཐམས་ཅད་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་དབུ་མའི་ཆོས་ཚུལ་འདི་དག་གི་སྲོག་གནད་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའོ། །དེ་ལྟར་ལེགས་པར་བཤད་པ་དེ་དག་གིས་དོན་ཅི་ཞིག་གྲུབ་སྙམ་ན། ཤར་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོས། བྱེ་སྨྲ་མདོ་སེམས་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་དང་བཅས་པ་དག་གི་གསུང་རབ་ལས་གང་ཟག་བདག་འགོག་གི་རིགས་པ་རྒྱས་པར་འབྱུང་ཡང༌། ལུགས་དེ་དག་གིས་གང་ཟག་གི་བདག་འགོག་པར་མི་ནུས་ཏེ། ལུགས་དེ་དག་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་ཅེས་ཐུན་མོང་མིན་པའི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱའི་རྣམ་གཞག་དེ་མི་འབྱུང་ལ། བདག་དེ་ངོས་མ་ཟིན་པར་དེ་འགོག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་བདག་དེ་ལྟ་བུ་དེ་སྲིད་མཐའ་བཀག་པའི་ཚུལ་གྱིས་ངོས་བཟུང་ནས་གང་ཟག་གི་བདག་འགོག་པར་བྱེད་པ་ནི་ཐལ་འགྱུར་བའི་གཞུང་ཁོ་ན་ལས་འབྱུང་བས་ལུགས་དེ་ལ་མ་བརྟེན་པར་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་བཟློག་མི་ནུས་སོ། །ཞེས་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དང༌། ཕྱི་དོན་ལྐོག་ན་མོ་དང༌། ཕྱི་དོན་གཟུགས་སོགས་རྣམ་རིག་པའི་གཞུང་ལས་རྒྱ་ཆེར་དགག་པར་བྱེད་ཀྱང་ལུགས་དེས་ཆོས་ཅན་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་དགག་པར་མི་ནུས་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་བཤད་མ་ཐག་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ཆོས་(༢༧༥བ) དེ་དག་གི་དངོས་འཛིན་ཀྱང་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ལ་མ་བརྟེན་པར་དགག་མི་ནུས་ཤིང༌། འཇིག་ལྟ་དང་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ལའང་མུ་བཞི་ལ་སོགས་པར་ཡོད་དོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དེ་དག་ཐལ་འགྱུར་བའི་བཞེད་པར་འགྲོ་བའི་གནས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཆེས་གསལ་བར་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། རང་ཅག་ཚུར་མཐོང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདག་འཛིན་འདི་ཉིད་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་མིན་པར་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་དུ་དཔྱད་པ་དང་མི་འགལ་བར་ཐ་སྙད་ཚད་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་དོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དེ་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་འདིས་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱར་མཛད་ནས་བཀག་གོ་ཞེས་གོང་དུ་གསལ་བར་རྒྱ་ཆེར་བཤད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཐེག་པ་དང་གྲུབ་མཐའ་འོག་མར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ལུང་དང་ལུང་དོན་གྱི་རིགས་པས་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་བསྒྲུབས་པ་ན་དེའི་ལྡོག་ཕྱོགས་ཀྱི་བདག་བདེན་འགོག་མི་ནུས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གདུལ་བྱ་དང་འཚམས་པར་ཐེག་པ་དང་གྲུབ་མཐའ་འོག་མར་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་བསྟན་པས་དེའི་ལྡོག་ཕྱོགས་ཀྱི་བདག་བདེན་བཟློག་པར་མཛད་པའང་དོན་དུ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། དེ་ལྟར་བསྟན་པ་དེས་གང་ཟ
Chinese
如果对它执着，那么解脱和一切智的道路，就无法通过舍弃两边，以中道而必然产生。然而，轮回的根本是俱生的我执，因此认为不应在论典中阐述破斥其境之我的道理，而只阐述破斥遍计所执之我的道理。并非如此，因为俱生的境之我和补特伽罗、有情等，在未经观察而承认名言时，不是所破，(274b) 既不能破，破了也没有必要，所以不破。但在观察后破斥时，不会超出三种理性的观察方式，因此破斥遍计所执之三我的道理，也是破斥俱生之我的道理。因为破斥了二十种坏聚见山的顶峰之境的一切。因此，论典中并非没有破斥俱生的我。法我方面：对于从色蕴到一切智之间的一切法，执着为自性，大多只存在于名言错乱的层面。特别是，在执着的事物中，世间所称或可称的事物，如来在经典中仅以名言的方式，为调伏对象而宣说的大部分，也存在于名言错乱的层面。而世间未称，如来未说，由内外道徒的分别念所安立的，如所知六句义、九句义、二十四自性等，以及无分微尘，外道的胜论派，二无自性的他起有，阿赖耶识，具有相好的如来藏，无为常，假立的我，名言量成，无实义胜义谛中成立真实等，在名言中也不存在。那么，阿赖耶识等不是佛陀所说吗？如果导师未经观察而宣说，那么在名言中也有不了义和了义两种。像这样的宣说，即使在名言(275a) 中也是不了义、具有密意的宣说，因此自宗认为导师在名言中宣说，所以如此宣说。但如此宣说在名言中不是了义。导师观察后宣说的一切，在二谛中都是唯有了义。
English
If one clings to that, then liberation and the path to omniscience will not necessarily arise through the Middle Way, which abandons both extremes. However, since the root of samsara is the innate clinging to self, it is thought that the reasoning for refuting the object of that self should not be stated in the treatises, but only the reasoning for refuting the imputed self. This is not the case, because the object of the innate self, such as persons and sentient beings, is not what is to be refuted when nominal existence is accepted without investigation (274b), and it cannot be refuted, nor is there any need to refute it, so it is not refuted. But when refuting after investigation, it does not go beyond the three ways of reasoning, so the reasoning for refuting the three imputed selves is also the reasoning for refuting the innate self. Because it refutes all the objects of the twenty peaks of the mountain of the view of the perishable. Therefore, the innate self is not not refuted in the treatises. As for the self of phenomena: clinging to all phenomena from form to omniscience as their own nature mostly exists only on the level of nominal delusion. In particular, among the things that are clung to, most of what is known or can be known in the world, which the Tathagata speaks of in the scriptures only nominally for the sake of those to be tamed, also exists on the level of nominal delusion. And what is not known in the world and not spoken of by the Tathagata, but is posited by the conceptual thoughts of the external and internal heretics, such as the six and nine meanings of knowable words and the twenty-four natures, as well as indivisible particles, the external object of the Nyaya school, the other-powered truth that is non-dual, the alaya-consciousness, the Tathagatagarbha adorned with marks and signs, the uncompounded permanence, the imputed self, the nominal valid cognition, and the establishment of truth as true in the ultimate truth that is without truth, etc., do not even exist nominally. Then, are not the alaya-consciousness, etc., spoken of by the Buddha? If the Teacher speaks without investigation, then there are two types of speech in nominal existence, provisional and definitive. Such speech, even in nominal existence (275a), is provisional and intentional speech, so the self-school thinks that the Teacher speaks in nominal existence, so he speaks in this way. But such speech is not definitive in nominal existence. All that the Teacher speaks after investigation is only definitive in both truths.
Chinese
並非正直之義。總之，從色法乃至一切種智之間的所有法的自性，特別是所有增益在二諦中自性空性，是這些中觀宗法之精要。那麼，如此善說有何意義呢？東宗喀巴大師說： 雖然經部、唯識、中觀自續部等之論典中，廣泛闡述了破除人我的理路，但這些宗派無法破除人我，因為這些宗派中，所謂的人我，並不存在非共同的標識之破除對象的安立，而且在未認識我之前，無法破除它。那麼，以遮止有邊的方式來認識我，並破除人我，唯有應成派的論典中才有，因此不依賴該宗派，就無法遣除人我之見。 如是，雖然唯識宗的論典中廣泛地破斥了極微、外境隱蔽分、外境色等，但該宗派無法破除這些法之自性，原因與前述相同。法（275b）的實執，若不依賴應成派的宗派，也無法破除。而且，對於壞聚見和人我執等，也有四句等說法，這些說法並非應成派的觀點。 已經非常清楚地說明了，我們這些目光短淺之輩，說俱生我執並非標識之破除對象，作為業果之所依，與觀察不相違，在名言中是成立的，大師已經將其作為標識之破除對象而遮破了，因為以上已經廣泛地闡述過了。而且，在下乘的宗派中，如果世尊的教言和教言之理無法成立人法無我，那麼其反面的我真就無法遮止，那麼世尊為了適應所化，而在下乘的宗派中宣說人法無我，那麼其反面的我真就被遮止也將變得毫無意義。如此宣說，那
English
It is not the meaning of uprightness. In short, the essence of all phenomena from form to omniscience, and especially the emptiness of inherent existence in both truths of all superimpositions, is the excellent lifeblood of these Madhyamaka doctrines. What is the point of such a well-spoken explanation? The great Tsongkhapa of the East said: Although the scriptures of the Vaibhashika, Sautrantika, Chittamatra, and Svatantrika Madhyamaka extensively explain the reasoning for refuting the self of a person, these systems cannot refute the self of a person, because in these systems, the designation of the object to be refuted by the uncommon sign called the self of a person does not occur, and because without recognizing that self, it cannot be refuted. So, recognizing that kind of self by way of negating the extreme of existence and refuting the self of a person occurs only in the Prasangika's treatises, so without relying on that system, the view of self of a person cannot be reversed. Similarly, although the Chittamatra treatises extensively refute atoms, external objects, and external forms, etc., that system cannot refute the inherent existence of those phenomena, for the same reason just stated. (275b) The grasping of reality of those phenomena cannot be refuted without relying on the Prasangika system. And those who say that there are four alternatives, etc., for the view of the perishable collection and the grasping of the self of a person, etc., do not have a place to go to the Prasangika's tenets. It has been made very clear that we short-sighted people say that this innate grasping of self in our minds is not the object to be refuted by a sign, and that it is not contradictory to investigate as the basis of karma and its effects, and that it exists as a valid convention. The great teacher has made it the object to be refuted by a sign and has refuted it, because it has already been extensively explained above. Moreover, if the Buddha's words and the reasoning of the meaning of the words in the lower vehicles and tenets cannot establish the selflessness of persons and phenomena, then the opposite of that, the true self, cannot be prevented. Then, the Buddha, in accordance with the disciples to be tamed, taught the selflessness of persons and phenomena in the lower vehicles and tenets, so the opposite of that, the true self, would also become meaningless to be reversed. Such a teaching, then,