Tibetan
་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང༌། དེའི་བག་ཆགས་ཡོད་པའི་གང་ཟག་འབའ་ཞིག་གིས་བརྟགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི། དེ་ལྟ་བུའི་གྲུབ་མཐའི་ཐ་སྙད་སོགས་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ལ་མ་གྲགས་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ལ་མཐུན་པར་སྣང་བའི་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པའང་མ་ཡིན་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པར་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་དུ་བདག་ཏུ་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་པ་དག་གིས་བཏགས་པའི་བདག་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མེད་པ་བདེན་མོད་ཀྱི། མང་པོས་བཀུར་བ་དག་གི་བདག་གི་གདགས་གཞི་ནི་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་དེ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་ནས་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་གནས་མ་བུ་པའི་བདག་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་དེ། འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་བདག་ཕུང་པོ་ལས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་མི་དཔྱོད་པའི་ཕྱིར་སྙམ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་རིགས་པས་དཔྱད་ནས་ངར་འཛིན་གྱི་རྟེན་ཕུང་པོར་ཁས་ལེན་ཅིང༌། དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པར་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་པས། དཔྱད་ན་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་འཇིག་རྟེན་ལ་དེ་ལྟར་མ་གྲགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ནི་རིག་པས་དཔྱད་ནས་དེ་ལྟར་ཁས་ལེན་པ་མ་ཡིན་པས། མ་དཔྱད་ན་ངར་འཛིན་གྱི་རྟེན་ཕུང་པོ་ཡིན་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་ཅིང༌། དེ་ཉིད་དང་གཞན་སོགས་སུ་དཔྱོད་པ་མ་ཞུགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི། བརྗོད་དུ་མེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་(༢༧༤ན) བདེན་པར་འདོད་པའང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རིགས་པས་དཔྱད་པའམ་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གི་ངོ་ན་ནི་ལྷན་སྐྱེས་དང་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་བདག་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། འཆད་འགྱུར་གྱི་རིགས་པ་མཐའ་དག་གིས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་བདག་ནི་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་ལྷས་བྱིན་ལྟ་བུ་སྟེ། དཔེར་ན། ཚོགས་པ་ལ་བཏགས་པའི་བུམ་པ་ལྟ་བུའོ། །འདི་ཐ་སྙད་མ་དཔྱད་པར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་མི་འགོག་ཀྱང་དཔྱད་ན་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པ་བདེན་པ་གཉིས་ཅར་དུ་འགོག་སྟེ། དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ལ་བརྟེན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་སྐྱོན་མ་ལུས་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང༌། འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གིས་ཐ་སྙད་དུའང་མ་གཟིགས་པའི་ཕྱིར། ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་བདག་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་འགོག་སྟེ། འཕགས་པ་དང་འཇིག་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་གང་དང་ཡང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བདག་ལྟས་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདག་ལྟ་ཡང་འཕེལ་ཞིང་རྒྱས་ལ་བརྟས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང༌།
Chinese
只是对宗派特别执着，以及有这种习气的人进行考察而已。因为这种宗派的术语等世间人并不知晓，所以也不是所有人都认同的术语，也不是世俗谛中存在的。然而，世间人不执着五蕴之外的“我”，所以外道所安立的“我”在名言中也不存在，这确实是事实。但是，多数人恭敬的“我”的施设处，在名言中是存在的，因为有情以五蕴为对境而执着为“我”。那么，正量部的“我”在名言中也是存在的，因为世间人不观察“我”与五蕴是一还是异，是常还是无常等等，是这样认为吗？不是的。因为他们通过理智进行观察后，承认五蕴是“我执”的所依，并且承认不可说是一还是异。因此，如果进行观察，在名言中也是不可能存在的，而且世间也不这样认为。世间人不是通过理智进行观察后才这样承认的。如果不进行观察，那么“我执”的所依是五蕴，这并没有矛盾，只是没有进行“是一还是异”等观察而已，并不是因为不可说的理由而（274页）认为是真实的。在通过理智进行观察，或者在圣者的等持面前，俱生和遍计所缘的“我”都不存在，因为所有将要阐述的理证都会对它造成损害。这样一来，俱生所缘的“我”就像是依赖五蕴而安立的“天授”一样，例如，就像是安立在集合上的“瓶子”一样。这在没有进行观察的名言中存在，并不否认，但是如果进行观察，那么自性存在的二谛都会被否定，因为以它为对境的坏聚见，依赖俱生而产生所有烦恼和过失，而且圣者的等持甚至在名言中也没有见到它。遍计的“我”在二谛中都被否定，因为它与圣者和世间人的名言都不相符，而且以它为对境的“我”见，也会使俱生的“我”见增长、扩大和稳固。
English
It is only examined by individuals who are particularly attached to sectarian views and who possess the habitual tendencies associated with them. Since such sectarian terminology is unknown to ordinary people, it is not a term that is universally accepted, nor does it exist as a conventional truth. However, it is true that ordinary people do not grasp a self as being separate from the aggregates, so the self that is posited by non-Buddhists does not exist even in name. But the basis for the imputation of a self that is revered by many does exist in name, because sentient beings grasp at the aggregates as a self. So, one might ask, does the self of the Vatsiputriyas also exist in name, since ordinary people do not investigate whether the self is the same as or different from the aggregates, whether it is permanent or impermanent, and so on? The answer is no. For they accept the aggregates as the basis of self-grasping after having investigated with reasoning, and they accept that it cannot be said to be either the same as or different from them. Therefore, it is impossible for it to exist even in name if it is investigated, and because it is not known in that way to ordinary people. Ordinary people do not accept it in that way after having investigated with reasoning. If it is not investigated, there is no contradiction in the aggregates being the basis of self-grasping, and it is merely that they have not engaged in investigating whether it is the same as or different from them, and so on. It is not that they believe it to be true (274n) for the reason that it is inexpressible. In the face of investigation with reasoning or the equipoise of the noble ones, all selves that are objects of innate and imputed grasping do not exist, because all of the lines of reasoning that will be explained will refute them. Thus, the self that is the object of innate grasping is like a Lasya who is imputed in dependence upon the aggregates, for example, like a pot that is imputed upon an assemblage. This does not preclude its existence as a convention without investigation, but if it is investigated, its existence by way of its own nature is precluded in both truths, because the view of the transitory collection that has it as its object gives rise to all defilements and faults in dependence upon the innate, and because the equipoise of the noble ones does not see it even in name. The imputed self is precluded in both truths, because it is not in accord with either the terminology of the noble ones or that of ordinary people, and because the view of self that has it as its object causes the innate view of self to increase, expand, and become entrenched.