Chinese
如若有无机会观，此无真实已领会，当于所察如是察，彼之分别亦无依，无依故此不生慧，无生即是说灭尽，尔时名言量所成，为遣断边俗谛故，于真性空无有欺，遗留于后诸有情，如是思维一切行。如是说。 讲述人无我。 广说人无我和法空性之时。第二，人我必须遮破之理由。广说遮破之理。遮破后，仅显示人是依仗而假立，共三点。第一点是： 烦恼诸过皆不余，坏聚见中所生起，我为此境已觉知，瑜伽士即遮我矣。 以教理和理证遮破法我后，现在要遮破人我，希求解脱的瑜伽士理应遮破坏聚见执着的对境之我，因为贪欲等烦恼和生老病死忧伤等过患全部和于我执的具有染污智慧的坏聚见中(272页背面) 所生起，以智慧见到后理应遮破。我即是坏聚见之所缘境。普遍来说，在没有驳倒我执的对境之前，无法驳倒有境。经中说：一切烦恼皆以坏聚见为根本，以坏聚见为因，以坏聚见为生起之处。如是说，从坏聚见中产生行等缘起支，以三烦恼所摄的生死轮回兴盛且长久流转，因此舍弃坏聚见的此种观察是成就解脱的无上方便。现在从二无我开始谈起，人与法的我执是什么？遮破它们的理证是什么？它们是如何不存在的呢？人我是指，执着我和我所的坏聚见之所缘境，即是我、有情、人、士夫、命、力生、力
English
As if there is or isn't an opportunity to observe, having understood this unreality, When one examines what is to be examined in various ways, That discriminating wisdom also has no basis. Since there is no basis, discriminating wisdom does not arise, That which is unborn is also called nirvana. At that time, the conventional truth established by valid cognition, In order to eliminate extremes of nihilism, From true emptiness, there is no denying its function, Will it remain as a legacy, or will all beings think about all actions? Thus it is said. Explanation of the Absence of Self of a Person. When extensively explaining the absence of self of a person and the emptiness of phenomena. Secondly, the reason why the self of a person must be refuted. The reasons for refuting it are explained extensively. After refuting, it is shown that a person is merely imputed in dependence, in three points. The first is: All afflictions and faults without exception, Arise from the view of the aggregates; Having realized that the self is the object of this, The yogi refutes the self. After refuting the self of phenomena with scripture and reasoning, now to refute the self of a person, the yogi who desires liberation should refute the self that is the object of the clinging of the view of the aggregates, because all afflictions such as desire and faults such as birth, aging, sickness, death, sorrow, etc., arise entirely from the view of the aggregates, which is the defiled wisdom that clings to "I" and "mine" (page 272b). Having seen this with wisdom, it should be refuted. The self is the object of this view of the aggregates. Generally speaking, without refuting the object of clinging to the self, one cannot refute the subject. The sutra says: "All afflictions have the view of the aggregates as their root, the view of the aggregates as their cause, and the view of the aggregates as their origin." Thus, from the view of the aggregates arise the branches of dependent origination such as actions, which are included in the three afflictions, and the wheel of existence flourishes and revolves for a long time. Therefore, this investigation that abandons the view of the aggregates is the supreme means of accomplishing liberation. Now, starting from the two selflessnesses, what is the self of a person and of phenomena? What is the reasoning for refuting them? How do they not exist? The self of a person refers to the object of clinging of the view of the aggregates that clings to "I" and "mine," which is the self, sentient beings, persons, individuals, life, power-born, power.
Tibetan
དག་དང༌། ཚོར་བ་པོ་ལ་སོགས་པར་གྲགས་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཡུལ་དང༌། ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་ཡུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ལོག་པའི་བཤེས་གཉེན་དང་གྲུབ་མཐའ་ངན་པས་བརྟགས་པ་སོགས་ལ་མ་བལྟོས་པར་ཐོག་མེད་ནས་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པའི་བག་ཆགས་ཡོངས་སུ་གོམས་པས་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་ནས་ངའོ་བདག་གོ་འདི་ནི་ངའིའོ་བདག་གིའོ་སྙམ་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཅན་ཐ་ན་བྱ་དང་རི་དྭགས་ཚུན་ཆོད་ལའང་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་ནི་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ཞེས་བྱ་ལ། (༢༧༣ན) དེའི་ཡུལ་ནི་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་བདག་སྟེ་གྲུབ་མཐས་བཏགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འཇིག་ལྟ་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་ཡུལ་ལའང་གསུམ་སྟེ། ཆོས་འདི་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལས་དོན་གཞན་དུ་རྟག་གཅིག་རང་དབང་ཅན་སོགས་སུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་དང༌། མང་པོས་བཀུར་བ་ཁ་ཅིག་གིས་ཕུང་པོའམ་སེམས་ཉིད་བདག་ཏུ་བཏགས་པ་དང༌། གནས་མ་བུ་པ་དག་ཕུང་པོ་དང་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་མེད་པར་ལྟ་བ་དང༌། ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོ་ནི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱའི་བདག་དང་མ་འདྲེས་པའི་ཕུང་པོ་ལ་བཏགས་པའི་བདག་ཐ་སྙད་ཚད་གྲུབ་ཀྱི་བདག་འདོད་པ་རྣམས་སོ། །དེ་དག་འཛིན་པ་ལ་ནི་འཇིག་ལྟ་ཀུན་བརྟགས་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཐོག་མེད་ཀྱི་བག་ཆགས་གོམས་པ་འབའ་ཞིག་ལས་རང་ཤུགས་ཀྱིས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་གྱི། བཤེས་གཉེན་ངན་པ་དང་གྲུབ་མཐའ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལ་ཐོས་བསམ་སྒོམ་པ་བྱས་པ་སོགས་ཀྱི་རྐྱེན་ལས་རྟོག་པས་གསར་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་གི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཡུལ་ནི་འཇིག་ལྟ་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་བདག་གོ། །ཆོས་ཀྱི་བདག་ནི། གང་ཟག་མ་ཡིན་པའི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་འཇིག་རྟེན་པ་དང་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་རང་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་ཁྱད་པར་རྟག་མི་རྟག་ལ་སོགས་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་སྟེ་ཕྱེ་ན། ཀུན་བརྟགས་དང༌། ལྷན་སྐྱེས་གཉིས་སོ། །དེ་དག་འགོག་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་ནི་གཞུང་ནས་འཆད་པར་འགྱུར་བ་ལྟར་ཕྱི་རོལ་པ་དང༌། མང་པོས་བཀུར་བ་དང༌། གནས་མའི་བུ་པ་རྣམས་ཀྱི་བདག་འགོག་པར་བྱེད་པའི་རིགས་པ་རྣམས་ཡིན་ཅིང༌། ཆོས་ལ་བདག་འགོག་པའི་རིགས་པ་ནི་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལ་(༢༧༣བ) འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་བདག་ནི་མ་དཔྱད་ན་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཡོད་དེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ངའོ་ཞེས་དང་ང་ཡིའོ་ཞེས་མངོན་པར་ཞེན་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་ཡུལ་ནི་གྲུབ་མཐའ་ལོག
Chinese
以及，被称为感受者等等。其中又分俱生我见之境和遍计我见之境两种。第一种是，不依赖于邪恶的善知识和恶劣的宗派等分别，从无始以来，由于对我和我所的执著串习纯熟，以蕴为对境，心想“我是，是我的，这是我的，是我所”，乃至鸟类和野兽等也都会产生，这被称为俱生我见。（273那）它的境是俱生我见之境的我，不是宗派所安立的。遍计我见之境也有三种：其他外道将蕴之外的事物执著为常、一、自在等等；一些大众部将蕴或心性执著为我；上座部之子部则认为蕴和它本身以及他者没有差别；宗喀巴大师则认为，安立于与应破之我无有混杂的蕴上的我，是名言量成立的我。执著这些的，被称为遍计我见，不是仅仅从无始以来的串习而自然产生的，而是由于听闻、思考、修习恶知识和颠倒的宗派等因缘，由分别新造作的缘故。它们的执著方式的境，是遍计我见之境的我。法我则是，将非人我的蕴、界、处所摄的色蕴乃至一切种智之间的法，被世间人和宗派论者执著为各自的自性以及差别、常与无常等等，如果加以区分，则有遍计和俱生两种。这些的破除之理，如经中所说，是破除外道、大众部和上座部之子部等的我之理，而破除法我之理，如前所说。其中（273瓦）成为俱生我见之境的我，如果不加以观察，则仅仅是名言存在，因为见到一切有情都明显执著“我是”和“是我的”。遍计之境则是邪宗。
English
And, it is known as the feeler and so on. Among them, there are two types of objects: the object of innate view of self and the object of imputed view of self. The first is: without relying on bad spiritual friends and bad tenets, etc., from beginningless time, due to the complete familiarity with the habit of clinging to self and what belongs to self, focusing on the aggregates, thinking "I am, I am the self, this is mine, it belongs to me", even birds and wild animals will arise, which is called innate view of self. (273a) Its object is the self of the object of innate view of self, which is not established by tenets. There are also three types of objects of imputed view of self: other non-Buddhists impute things other than the aggregates as permanent, single, independent, etc.; some of the Mahasamghikas impute the aggregates or the nature of mind as self; the Sthavira-putras see no difference between the aggregates and itself and others; The great Tsongkhapa believes that the self established on the aggregates that are not mixed with the self to be refuted by reasoning is the self established by name and measure. Clinging to these is called imputed view of self, which is not spontaneously arising from the habit of beginningless time, but because of hearing, thinking, and meditating on bad spiritual friends and inverted tenets, etc., it is newly fabricated by thought. The object of their clinging is the self of the object of imputed view of self. The self of phenomena is: the phenomena from the form aggregate to the omniscient wisdom, which are included in the aggregates, elements, and sources that are not persons, are clung to by worldly people and tenet proponents as their own nature and differences, permanence and impermanence, etc. If divided, there are two types: imputed and innate. The reasoning that refutes these, as explained in the scriptures, is the reasoning that refutes the self of non-Buddhists, Mahasamghikas, and Sthavira-putras, etc., and the reasoning that refutes the self of phenomena is as previously explained. Among them (273b) The self that becomes the object of innate view of self exists only in name if not examined, because it is seen that all sentient beings clearly cling to "I am" and "it is mine". The object of imputation is the wrong tenet.