Tibetan
བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་བློ་དེ་ཤེས་བྱ་ལ་ཆོས་དང་གང་ཟག་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བདེན་འཛིན་གྱི་བློ་ཡིན་ནམ། གང་ཟག་ལ་བདེན་འཛིན་གྱི་བློ་ཡིན། གཉིས་པ་ལྟར་ན་དེ་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་དུ་འགྱུར་ལ་དེར་ཡང་ཁྱེད་མི་འདོད་དོ། །དང་པོ་ལྟར་ན་དེ་ཆོས་ཅན། ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ཡིན་པར་ཐལ། དང་པོ་དེའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཚད་མ། འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན་འཇིག་ལྟ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱབ་པ་ཁྱེད་རང་གིས་ཁས་བླངས། གསལ་བ་དངོས་འགལ། ཡང་དེ་འདྲའི་བློ་དེ་ཆོས་ལ་བདེན་འཛིན་མིན་ན། མིག་རྣ་སོགས་དེ་ལ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་ཆོས་མ་ཡིན་པར་འགྱུར། དེ་འདྲའི་བློ་དེ་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་གང་ཡང་མ་ཡིན་ན་དེ་བདག་འཛིན་ཕུང་གསུམ་པར་འགྱུར་རོ། ། གང་ཟག་གཞན་ལ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་འཇིག་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གང་ཟག་ཏུ་ལྟ་བར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། གང་ཟག་གཞན་དེའི་འཇིག་(༢༧༨བ) ཚོགས་ལ་མ་བལྟས་པར་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡན་ལག་དང་ཆ་ཤས་ལ་མ་བལྟས་པར་ཡན་ལག་ཅན་དང་ཆ་ཤས་ཅན་ལ་ལྟ་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཐལ་རང་གཉིས་ལ་བདག་མེད་གཉིས་ཀྱི་ལྟ་བ་ལ་བཟང་ངན་ཡོད་དེ། བདག་མེད་དེའི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱའི་བདག་དེ་ཇི་ལྟ་བར་ངོས་ཟིན་མ་ཡིན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་འདི་ནི་སྔོན་འཕགས་པའི་ཡུལ་དང་གངས་ཅན་གྱི་ལྗོངས་འདིར་བྱུང་བའི་དབུ་མའི་གཞུང་འགྲེལ་མན་ངག་ལྟ་ཁྲིད་ཟིན་བྲིས་སྟོང་ཐུན་དབུ་མའི་གྲུབ་ཐོབ་དག་གི་མགུར་མར་དེ་འདྲའི་རྣམ་གཞག་ཚིག་ཕྱེད་ཙམ་གྱི་གསལ་ཁ་ཡོད་པ་མེད་དོ་ཞེས་ཁོ་བོ་མནའ་ཆུ་མཐུང་བར་བྱེད་ལ། ཡང་ཁྱོད་མཐོང་ཐོས་ཆུང་བས་དེ་ལྟར་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། ཁུངས་ཐུབ་ཀྱི་ལུང་རྣམ་པར་དག་པ་སྟོན་ཅིག དེར་མ་ཟད་ཁྱེད་ཆོས་དང་གང་ཟག་ཐམས་ཅད་ལ་སེམས་ཅན་གྱི་བློ་ཕལ་པ་ཐ་སྙད་འཛིན་པའི་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་གང་བཟུང་འདི་ཚུར་མཐོང་གི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ལྟར་གྱུར་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དག་གི་དགོངས་དོན་མཆོག་དེ་ལ་ཁྱེད་ཆེས་སྐྲག་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ལས་འབྲས་འཇོག་ན། དངོས་པོ་འདུས་བྱས་སྔ་ཕྱི་སྐད་ཅིག་ཐ་དད་པས་དངོས་པོ་བར་སྟོང་ལུས་ན་རྒྱུས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པར་རྒྱུན་ཆད་དོགས་པའི་སེམས་ཁྲལ་ཆེན་པོ་བབས་ནས་དངོས་སྨྲ་བའི་ཕྱི་ནང་གི་སྡེ་པ་ཁ་ཅིག་ལྟར་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་དང་ཐོབ་པ་དང་ཆུད་མི་ཟ་དང་ཀུན་གཞི་ཁས་ལེན་པ་ལྟར་དངོས་པོ་ལ་ཆེར་སྲེད་པ
Chinese
以显现而成立的执着，对于所知分为法与补特伽罗二者，是对法执着之念，还是对补特伽罗执着之念？如果是后者，那就会变成补特伽罗我执，而对此你也是不认可的。如果是前者，那么，该法，应是法我执。因为是前者之故。周遍是量。如果认可，那么，该法，应不是坏聚见。因为是认可之故，周遍是你自己承诺的。显而易见，自相矛盾。还有，如果那样的念头不是对法执着，那么，眼耳等就不会变成分在那二者中的法。如果那样的念头既不是补特伽罗我执也不是法我执，那么它就会变成我执的第三种。如果视其他补特伽罗为我不是坏聚见，那么也不会变成视补特伽罗，因为不看其他补特伽罗的坏(278b)聚，就不会产生视补特伽罗为我，因为不看支分和部分，就不可能看有支分者和有部分者。因此，对于应成派和自续派二者，有二无我的见解的好坏，因为对于无我，那个作为标志的破除之我的认识如何，有这样的差别之故。这段话是说，以前在圣地和雪域（指西藏）这片土地上出现的，中观宗的论典注释、口诀、观修引导、记录、空性讲义中，中观成就者们的道歌里，像这样对名相有半句的清晰阐述也是没有的，我敢发誓。如果说，你因为见闻少所以才这样认为，那么请拿出可靠的清净的教证来。不仅如此，你对于一切法和补特伽罗，都被凡夫俗子执持名言概念的俱生心所占据，这如同被现量所证实一样，正是因为这样，你才非常害怕空性的空性，害怕佛陀和伟大菩萨们的甚深密意，如果安立有情相续的业果，那么，由于有为法前后刹那各异，物体中间空无所有，就会非常担心因产生果会中断，因此像一些内外道宗派一样，非常贪恋总相和别相、获得和不失坏以及阿赖耶识。
English
That clinging mind that is established by appearance, regarding the knowable as divided into two, phenomena and persons, is it a mind that clings to the truth of phenomena, or a mind that clings to the truth of persons? If it is the latter, then it will become the self-grasping of persons, and you do not accept that either. If it is the former, then, that phenomenon, should be the self-grasping of phenomena. Because it is the former. The pervasion is valid. If you accept, then, that phenomenon, should not be the view of the perishable aggregate. Because it is the acceptance, the pervasion is accepted by yourself. It is clear and contradictory. Also, if that kind of mind does not cling to the truth of phenomena, then, eyes, ears, etc., will not become phenomena divided into those two. If that kind of mind is neither the self-grasping of persons nor the self-grasping of phenomena, then it will become the third kind of self-grasping. If viewing another person as self is not the view of the perishable aggregate, then it will not become viewing a person either, because without looking at the perishable (278b) aggregate of that other person, the viewing of a person as self will not arise, because without looking at the limbs and parts, it is impossible to see the one with limbs and the one with parts. Therefore, for both Prasangikas and Svatantrikas, there is good and bad in the view of the two selflessnesses, because regarding selflessness, how the self to be refuted as the sign is recognized, there is such a difference. This is saying that in the past, in this land of the holy land and the snowy land (referring to Tibet), in the commentaries on the Madhyamaka treatises, oral instructions, meditation guides, records, and emptiness lectures that appeared, in the songs of the Madhyamaka accomplished ones, there is not even half a sentence of clear explanation of such terms, I dare to swear. If you say that you think so because you have little knowledge and hearing, then please show reliable and pure scriptural evidence. Moreover, you, regarding all phenomena and persons, are occupied by the innate mind of ordinary people who hold onto terms and concepts, which is like being proven by direct perception, and it is precisely because of this that you are very afraid of the emptiness of emptiness, afraid of the profound intentions of the Buddhas and great Bodhisattvas, and if you establish the karma and result of the sentient being's continuum, then, because conditioned phenomena are different in each moment before and after, and the object is empty in the middle, you will be very worried that the cause will be interrupted in producing the result, therefore, like some internal and external schools of thought, you are very attached to the general and specific, attainment and non-loss, and the alaya.