Tibetan
ཚིམ་ནས་དེ་ལ་སྐྱེ་བོ་དག་(༢༨༠བ) དབུ་མའི་དོན་ཆེད་དུ་མི་གཉེར་བས་བཏགས་དོན་འཚོལ་བར་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་ཁྱེད་རང་གིས་རྟེན་འབྲེལ་དེ་ཀུན་མཁྱེན་མ་གཏོགས་ཕལ་པས་མི་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་སྟོན་པ་ལ་བསྟོད་པ་ཞིག་ཀྱང་བྱས་པ་མ་ཡིན་ནམ།ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་བཏགས་བཞག་ལས་གཞན་དུ་མེད་ན་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་བཏགས་ནས་བཞག་པ་ཡིན་ནམ་མིན། ཡིན་ན་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཆོས་གཞན་ལྟར་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པར་ཐལ། བཏགས་བཞག་གི་ཆོས་སུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། མ་ཡིན་ན་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་རྫས་དང་ཡུལ་རང་ངོས་ནས་གྲུབ་པ་དང་ཤེས་བྱ་ལ་ཡོད་པར་ཐལ། རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་དེ་རྫས་བཏགས་གང་རུང་གི་ཆོས་ཡིན་པ་གང་ཞིག བཏགས་ཆོས་མིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་དང་པོ་མ་གྲུབ་ན་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་དེ་བློའི་ཡུལ་དུ་བྱར་རུང་མིན་པར་ཐལ། དེ་རྫས་བཏགས་གང་རུང་གི་ཤེས་བྱར་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་མེད་ན་དེ་འདྲའི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་དེ་ཆོས་ཅན། ཤེས་བྱར་ཡོད་པར་ཐལ། བློའི་ཡུལ་དུ་བྱར་རུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་ཁྱབ་ན་བློའི་ཡུལ་དུ་བྱར་རུང་ཡིན་ན་ཤེས་བྱ་མ་ཡིན་པ་འབུད་མི་ནུས་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཁྱད་འཕགས་འཆའ་དགོས་པར་འགྱུར་བས་གྲུབ་མཐའ་བཟང༌། གོང་དང་འདོད་ན། རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་འཛིན་པའི་བདེན་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་སེམས་ཅན་ལ་གཏན་མི་སྐྱེ་བར་ཐལ། རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་དེ་བློ་ཡུལ་དུ་བྱར་རུང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་པ་ལས་འོས་མེད། དེ་ལྟར་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འབད་མེད་དུ་གྲོལ་བར་འགྱུར་བས་ཁོ་བོ་ཅག་ནི་ལུགས་འདི་ལ་ཤིན་ཏུ་མོས་ཏེ་ད་ལྟ་ཉིད་དུ་འཁོར་བའི་འཁོར་ལོ་འདི་ཉིད་རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །(༢༨༡ན) དེས་ན་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱའི་བདག་ནི་དེ་དང་དེར་མ་གྲུབ་བཞིན། དེ་དང་དེར་གྲུབ་འཛིན་གྱི་བློས་བཏགས་བཞག་མིན་ན། རང་ངོས་ནས་གྲུབ་པས་ནི་དེ་འདྲ་མ་བཞག་པས་དེ་འདྲའི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་དེ་བློ་ངོར་ཡེ་མེད་དགོས་པ་ལས་དེ་འདྲའང་མ་ཡིན་པས། ཁྱེད་ཅག་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་རྟོག་པས་བཞག་པ་མིན་པར་མོས་པ་ནི་མོས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པ་ལས་དོན་ལ་མི་གནས་ཏེ། ཐག་ཁྲ་སྦྲུལ་འཛིན་གྱི་རྟོག་ངོ་ན་སྦྲུལ་དུ་མེད་བཞིན་སྦྲུལ་དུ་རྟོག་པས་བཞག་པ་ཙམ་ཞིག་འབྱུང་གི། དེ་ལྟར་རྟོག་པས་ཐག་ཁྲ་སྦྲུལ་དུ་མ་བཞག་ན་ཐག་ཁྲ་ལ་སྦྲུལ་འཛིན་གྱི་ཤེས་པ་སྐྱེས་བུའི་རྒྱུད་ལ་མི་འཆར་བར་མྱོང་བ་མངོན་སུམ་གྱིས་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ལ་གྲུབ་པས་རིགས་པའི་དགག་བྱ་དང་བསྒྲུབ་བྱ་ཐམས་ཅད་དབུ་མའི་ལུགས་འདིར་བཏགས་ཡོད་ཡིན་ལ
Chinese
满足后，那些人（280b） 因为不寻求中观的意义，所以不寻找假立的意义。如果愿意，你们不是也赞颂了通过只有全知者才能领悟的方式来阐释缘起的佛陀吗？又，如果一切法都只是假立，那么作为理由的遣除对象是假立而安立的吗？如果是，那么就像其他的世俗法一样，应该以名言的方式存在，因为是假立的法。如果不是，那么作为理由的遣除对象应该在自性成立的实物和境以及所知中存在，因为作为理由的遣除对象是实物和假立中的任何一种法，因为不是假立的法。如果第一个理由不成立，那么作为理由的遣除对象应该不能成为意识的对境，因为它不是实物和假立中的任何一种所知。如果没有遍，那么那样的作为理由的遣除对象，作为有法，应该存在于所知中，因为能够成为意识的对境。如果不遍，如果能够成为意识的对境，那么就必须持有不能排除非所知的卓越宗义，所以宗义很好。如果同意上面所说的，那么执持作为理由的遣除对象的俱生实执应该永远不会在众生心中产生，因为作为理由的遣除对象不能成为意识的对境。除了同意之外别无选择。这样一来，一切众生都会毫不费力地解脱，所以我们非常赞同这个宗义，因为现在轮回的轮子就会断绝。（281a） 因此，作为理由的遣除对象的自性，既然不是在那和那上成立，如果不是以在那和那上成立的执著意识假立安立的，那么因为自性成立就没有那样安立，所以那样的作为理由的遣除对象应该完全不存在于意识中，但也不是那样。你们认为作为理由的遣除对象不是由分别假立的，这只是你们的观点而已，并不符合实际情况。就像花绳被误认为蛇一样，在蛇执著的分别面前，明明不是蛇却被认为是蛇，这只是一种假立而已。这样，如果分别没有把花绳假立为蛇，那么花绳上的蛇执著的意识就不会在人的相续中产生，这是所有世人都亲身体验到的。因此，一切理性的遣除对象和所要成立的对象，在中观的这个宗义中都是假立存在的。
English
Satisfied, those beings (280b) Because they do not seek the meaning of Madhyamaka, they do not seek the meaning of imputation. If you wish, haven't you also praised the Buddha for explaining dependent origination in a way that only the omniscient can understand, not ordinary people? Furthermore, if all phenomena are nothing other than imputation, then is the object of negation of the sign imputed and established or not? If it is, then it should exist nominally like other conventional phenomena, because it is a phenomenon of imputation. If not, then the object of negation of the sign should exist in substance and object established from its own side and in knowable things, because the object of negation of the sign is any phenomenon of substance and imputation, because it is not an imputed phenomenon. If the first sign is not established, then the object of negation of the sign should not be able to be an object of mind, because it does not exist in any knowable thing of substance and imputation. If there is no pervasion, then such an object of negation of the sign, as a subject, should exist in knowable things, because it is able to be an object of mind. If there is no pervasion, if it is able to be an object of mind, then one must hold a superior tenet that cannot exclude non-knowable things, so the tenet is good. If you agree with the above, then the innate clinging to truth that grasps the object of negation of the sign should never arise in sentient beings, because the object of negation of the sign is not able to be an object of mind. There is no choice but to agree. In that case, all sentient beings will be liberated effortlessly, so we are very pleased with this system, because now the wheel of samsara will be cut off. (281a) Therefore, the self of the object of negation of the sign, since it is not established in that and that, if it is not imputed and established by the mind of grasping that is established in that and that, then because it is established from its own side, it is not established in that way, so such an object of negation of the sign should not exist in the mind at all, but it is not like that either. Your belief that the object of negation of the sign is not established by concept is just your opinion, it does not conform to reality. Just like a variegated rope being mistaken for a snake, in the face of the concept of grasping a snake, even though it is not a snake, it is thought to be a snake, this is just an imputation. Thus, if the concept does not impute the variegated rope as a snake, then the knowledge of grasping a snake on the variegated rope will not arise in the mindstream of a person, this is proven to all the world by direct experience. Therefore, all rational objects of negation and objects to be established are imputedly existent in this system of Madhyamaka.
Tibetan
། ཡང་ཁྱེད་ལྟར་ན་རྟགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱའང་ཤེས་བྱར་གཏན་མེད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དགག་བྱ་གཏན་མེད་ན་བསྒྲུབ་བྱའང་གཏན་མེད་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དགག་སྒྲུབ་ཐམས་ཅད་བལྟོས་བཞག་གི་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་གཞན་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སྟོང་ཉིད་དོན་དམ་བདེན་པ་ཤེས་བྱར་མེད་པ་ཡང་ཁས་ལེན་དགོས་ལ། དེ་ཡང་ཁྱེད་ཀྱིས་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རྟགས་སམ་རིགས་པ་ཡང་དག་གི་དགག་བྱའང་བློ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྟོག་པས་བཞག་པ་མིན་པ་འདི་ནི་ཁྱེད་རང་གྲུབ་མཐའ་བཅའ་ཉེས་ཀྱི་ཁས་བླངས་ནོར་བ་ཡིན་ལ། ཤེས་བྱ་སྤྱི་མཐུན་ལ་གྲགས་པ་ནི་བྱས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་ལྡོག་ཕྱོགས་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་སྒྲ་རྟག་པ་ཡང་བློ་ཕྱིན་ལོག་(༢༨༡བ) གིས་བཏགས་བཞག་གི་ཆོས་ཡིན་ཀྱང༌། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཡུལ་དུ་ཡོད་པ་མིན་པར་འདོད་པ་ཉིད་མ་དཔྱད་ཐ་སྙད་པའི་བརྗོད་པ་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱིས་གནོད་ཅུང་ཟད་མེད་ཀྱང་མེད་དོ། །དེས་ན་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་བཏགས་བཞག་ཡིན་པར་ཁྱེད་མི་འདོད་ཀྱང༌། ཤེས་བྱ་སྤྱི་ལ་གནས་པས་དེ་དབང་བཙན་པར་བྱས་ནས་བརྗོད་ན་ཁྱེད་ལ་འདིར་འགྱུར་ཏེ། ཐ་སྙད་ཚད་གྲུབ་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡང་བརྟགས་བཞག་གི་ཡོད་པ་ཙམ་ལ་བཏགས་དོན་བཙལ་ནས་སྟོང་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱའི་ཆོས་ཀྱང་རྟོག་པས་བཏགས་བཞག་ཙམ་ཡིན་པས། དེ་ལ་ཡང་བཏགས་དོན་བཙལ་ནས་སྟོང་ཉིད་བསྒྲུབ་དགོས་པར་འགྱུར་བས། དེ་ལྟར་ན་ནི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་མ་ཡིན་པས། སླར་དེ་ལ་བཏགས་དོན་བཙལ་བཏགས་ཀྱི་དགག་བྱར་བྱས་ནས་སྟོང་ཉིད་བསྒྲུབ་དགོས་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་ན་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་ཐུག་པ་མེད་པས་དེ་ཁེགས་པའི་དུས་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་བས་དབུ་མའི་རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་བསྐྱེད་བྱར་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། ། རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་བཏགས་བཞག་མིན་ན་བཙལ་བས་རྙེད་མི་སྲིད་པ་དང་ཡང་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། །ད་ནི་སྙིང་པོ་མེད་པའི་སྦུན་ཚིག་དེ་དག་ལ་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་སྤྲོས་པ་ཆོག་སྟེ། དཀྱུས་དོན་བཤད་པར་བྱ་ན། གཉིས་པ་ལ། རྣམ་པ་ལྔས་དཔྱད་དེ་བདག་དགག་པ་དང༌། དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་བདག་དགག་པ་དང༌། བཀག་པས་མཇུག་བསྡུ་བ་གསུམ། དང་པོ་ལ། ཕུང་པོ་ལས་དོན་གཞན་པའི་བདག་དགག ཕུང་པོ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་བདག་དགག ཕུང་པོ་དང་རྟེན་བརྟེན་པའི་བདག་དགག ཕུང་(༢༨༢ན) པོ་དང་ལྡན་པའི་བདག་དགག བཀག་པའི་དོན་བསྡུས་ཏེ་འཇིག་ལྟ་ཉི་ཤུའི་གཉེན་པོར་འགྱུར་ཚུལ་དང་
Chinese
此外，按照您的观点，作为理由的所证也必然会成为完全不存在的所知，因为如果所破完全不存在，那么所立也同样会完全不存在，因为一切破立都只是依赖假立的施设，除此之外无法成立。如果承认，那么也必须承认空性胜义谛不是所知，而这也是您不认可的。因此，作为理由或正确理性的所破，并非由颠倒错乱的分别念所安立，这是您自己宗派立场的错误承诺。在共同承认的所知中，以“所作”的理由成立“声无常”的反面，作为理由的所破“声常”也是由颠倒错乱（281b）的分别念所假立的法，虽然如此，认为它并非存在于不颠倒的境中，这种未经审察的世俗言说，即使受到世间的些微损害也是没有的。因此，即使您不承认作为理由的所破是假立的，但由于它存在于共同的所知中，如果以此为依据强行陈述，那么您在这里就会出现过失，因为对于以世俗量成立的事物，也只是在寻求假立存在的意义后才成立空性，同样，作为理由的所破之法也只是由分别念所假立，因此，也必须对它寻求假立的意义来成立空性。如果那样，作为理由的所破就不是作为理由的所破，必须再次对它寻求假立的意义，并作为假立的所破来成立空性，如果那样，作为理由的所破就没有穷尽，因此破除它的时间也就不可能存在，因此也就不可能产生殊胜的中观证悟。如果作为理由的所破不是假立的，那么也会与寻求而无法找到相违背。现在可以停止对那些没有意义的空话进行破立的辩论了，现在开始讲述正文的内容。第二，以五种方式进行观察来破斥我，以及破斥不可说为即此或异他的我，以及以遮止来总结这三者。第一，破斥与蕴不同的我，破斥与蕴本体同一的我，破斥与蕴为所依能依的我，破（282a）斥与蕴具有的我，总结遮止的意义，以及成为对治二十种坏聚见的方式。
English
Furthermore, according to your view, the probandum of a sign would also inevitably become a knowable that is completely non-existent, because if the refutation is completely non-existent, then the establishment would also be equally non-existent, since all refutations and establishments are merely imputations of dependence, and cannot be established otherwise. If you accept this, then you must also accept that emptiness, the ultimate truth, is not a knowable, which you also do not accept. Therefore, the refutation of a sign or valid reasoning is not established by distorted conceptualizations, and this is a mistaken commitment of your own philosophical position. What is commonly known as a knowable is that the opposite of establishing sound as impermanent through the sign of being produced, the refutation of the sign, sound as permanent, is also a dharma imputed by distorted (281b) conceptualizations. However, the assertion that it does not exist in a non-distorted realm is a statement of unexamined convention, which is not at all harmed by the world. Therefore, even if you do not accept that the refutation of a sign is an imputation, if you forcefully state it based on its existence in a common knowable, then you will incur a fault here. Just as you establish emptiness by seeking the meaning of imputation in things established by conventional valid cognition, similarly, the dharma of the refutation of a sign is also merely imputed by conceptualization. Therefore, you must also seek the meaning of imputation in it to establish emptiness. If that is the case, then the refutation of a sign is not the refutation of a sign. You must again seek the meaning of imputation in it and establish emptiness as the refutation of imputation. If that is the case, then the refutation of a sign is endless, and therefore the time of refuting it will never exist, and therefore it will also be impossible to generate the special realization of Madhyamaka. If the refutation of a sign is not an imputation, then it will also contradict the impossibility of finding it by searching. Now, let us stop the debate of refutation and establishment on those meaningless husks. Now, let us explain the meaning of the text. Second, there are three: refuting the self by examining it in five ways, refuting the self that cannot be said to be the same or different, and concluding with negation. First, refuting the self that is different from the aggregates, refuting the self that is the same entity as the aggregates, refuting the self that is the basis and the supported of the aggregates, refuting (282a) the self that possesses the aggregates, summarizing the meaning of negation, and how it becomes the antidote to the twenty views of the perishable.