Tibetan
ཡུལ་དང༌། དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་བློའི་འཇུག་པ་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་ཞི་བའི་ཚུལ་ལ་ཐལ་འགྱུར་དུ་སྨྲ་བ་ལས་རང་རྒྱུད་དུ་སྨྲ་བའི་བཞེད་པ་ཐ་དད་དུ་མེད་དེ། བལྟ་བྱ་ཡུལ་གྱི་སྟོང་ཉིད་ལས་བརྩམས་ནས་མཚོན་མེད་མཚོན་པར་མཛད་པའི་སྟོན་པ་ལ་བསྔགས་པ་ནི། རྟོག་གེ་འབར་བར། གང་གིས་དེ་ཉིད་རབ་བརྟགས་མིན། །རྣམ་ཤེས་བྱ་མིན་གཞི་མ་ཡིན། །མཚོན་མིན་རྟགས་མིན་རིག་བྱ་མིན། །སྐྱེ་འཇིག་མེད་ཅིང་བདེ་བ་དང༌། །རྣམ་བཏགས་མ་ཡིན་སྣང་བ་མེད། །མཚན་མ་མེད་ཅིང་གསལ་བྱེད་མེད། །གཉིས་མིན་གཉིས་མེད་མ་ཡིན་དང༌། །ཞི་དང་བློ་འཇུག་རྣམ་སྤངས་པ། །ཡི་གེ་མེད་པ་ཡི་གེ་ཡི། །ཐུགས་རྗེ་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་མཛད་པ། །སྟོན་པ་མ་ནོར་བ་ཉིད་གསུངས། །དེ་ལ་གུས་པར་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་དང༌། ཟབ་མོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བལྟ་བྱའི་ཡུལ་གྱི་རང་ངོ་ནས་མཐོང་བྱ་མིན་པ་ལ་མཐོང་བྱར་ཐ་སྙད་བྱས་སོ་ཞེས། དེར། རབ་ཏུ་བརྟགས་མིན་རྣམ་ཤེས་མིན། །བརྟག་བྱ་མ་ཡིན་དཔེ་མེད་པ། །མཚན་མ་མེད་ཅིང་སྣང་བ་མེད། །རྣམ་རྟོག་མེད་ཅིང་ཡི་གེ་མེད། །ལྟ་བའི་བློ་ཡིས་རྟོགས་བྱ་བ། །མཐོང་བ་མེད་པས་དེ་མཐོང་ཡིན། །ཅེས་འབྱུང་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་བྱ་དང་ཤེས་པའི་འཇུག་པ་ཐམས་ཅད་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་དོན་དམ་པའི་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་ལས་བཞེངས་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དེ་ལ་སངས་རྒྱས་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་གདུལ་བྱ་དག་གིས་བརྡ་བྱེད་པར་ཟད་ཀྱི། ཡང་དག་པར་ན་ཆོས་དེ་ལྟ་བུ་ནི་བརྡ་འབྲེལ་གྱི་ཡུལ་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ཐལ་རང་གི་སློབ་དཔོན་དག་དབྱངས་གཅིག་(༨༣ན) མགྲིན་གཅིག་སྨྲ་བར་གོ་སྟེ། རྟོག་གེ་འབར་བར། རབ་རིབ་བྲལ་བར་གྱུར་པའི་མིག །རྣམ་རྟོག་དྲི་མ་མེད་པ་ལ། །སྐྲ་དང་སྦྲང་བུ་ཟླ་གཉིས་དང༌། །རྨ་བྱའི་མདོངས་སོགས་མི་སྣང་ལྟར། །མཁས་པས་ཉོན་མོངས་ཤེས་བྱ་ཡི། །སྒྲིབ་མུན་རབ་རིབ་བྲལ་གྱུར་ཅིང༌། །ཡང་དག་མཁྱེན་སྤྱན་དྲི་མེད་ལ། །དེ་བཞིན་ཅི་ཡང་སྣང་བ་མེད། །དཔེར་ན་གཉིད་ལོག་གཉིད་དབང་གིས། །བུ་དང་བུད་མེད་གཞལ་ཡས་ཁང༌། །གནས་ལ་སོགས་པ་མཐོང་གྱུར་པ། །སད་ན་དེ་དག་མི་མཐོང་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཀུན་རྫོབ་ཤེས་པ་དག །བློ་གྲོས་མིག་ནི་ཕྱེ་གྱུར་ཅིང༌། །མི་ཤེས་གཉིད་དང་བྲལ་གྱུར་ནས། །སད་པའི་ཚེ་ནི་མི་མཐོང་ངོ། །དཔེར་ན་མཚན་མོ་མུན་ཁྲོད་ན། །འབྱུང་པོ་ཡང་དག་མིན་མཐོང་བ། །ཉི་མ་ཤ
Chinese
對於境，以及如此證悟的心的行境，對於遠離一切戲論而寂靜的體性，中觀應成派與自續派的觀點並無不同。首先讚頌從所觀察的境之空性開始，而以無可表示者來表示的導師：在《思擇焰》中說：「以何者彼性非極成，非是識，非是所依，非可表示，非是相，非可了知，無生滅且具安樂，非是假立，亦無顯現，無相且無能顯，非二，非不二，亦非是，寂靜且心行皆遠離，無有文字，然是文字之，以大悲心而示現者，宣說無錯謬之導師，於彼恭敬而頂禮。」又說，甚深空性的所觀察境，從其自性而言，並非可見，卻被稱為可見。其中說：「非極成，非是識，非是所觀，無譬喻，無相且無顯現，無分別且無文字，以觀看之心所能證悟者，以不見故，彼即是見。」如是的證悟空性的智慧，由於遠離境與有境的戲論，因此對於所知與能知的行境皆不住留，從涅槃勝義諦的大海中所生起的無生之法身，僅僅是為了引導有情，才以佛陀與如來等名稱來稱呼，然而真實而言，這樣的法性是遠遠超越名言概念的對象。對於此，應成派與自續派的論師們，一致（83a）異口同聲地宣說。在《思擇焰》中說：「如是眼離翳膜，於無垢之識，不顯現髮蠅二月等，以及孔雀之彩羽等。如是智者離煩惱所知之翳膜，以及無明之翳膜，於無垢之正見，亦不顯現任何事物。譬如睡眠時，因睡眠之力，見童男童女、宮殿、處所等，醒時則不見彼等。如是世俗之識，當智慧之眼開，且離無明之睡眠時，於醒覺之時則不見。譬如夜晚黑暗中，見非真實之鬼神，當太陽
English
Regarding the object and the engagement of the mind that realizes it, there is no difference in the views of the Prāsaṅgika and Svātantrika schools concerning the nature of peace that is free from all elaboration. First, praise to the teacher who, starting from the emptiness of the object of observation, reveals the unrepresentable: In the Tarka-jvālā it says: "By whom thatness is not thoroughly examined, is not consciousness, is not a basis, is not representable, is not a sign, is not knowable, is without birth and death and has bliss, is not imputed, and has no appearance, is without characteristics and has no illuminator, is not two, is not non-two, and is not, is peaceful and has abandoned all mental engagement, is without letters, but is of letters, is shown by compassion itself, the teacher who speaks of the unerring one, to him I respectfully prostrate." It also says that the object of observation of profound emptiness, from its own nature, is not visible, but is called visible. There it says: "Not thoroughly examined, not consciousness, not to be examined, without example, without characteristics and without appearance, without conceptualization and without letters, what is to be realized by the mind of seeing, by not seeing, that is seeing." Such wisdom that realizes emptiness, because it is free from the elaboration of object and subject, does not abide in all the engagements of what is to be known and what knows, and that dharmakāya that arises from the great ocean of the ultimate truth of nirvāṇa, is merely designated by trainees as Buddha and Tathāgata, but in reality, such a dharma is completely beyond the object of conventional expression. It is understood that the teachers of Prāsaṅgika and Svātantrika speak with one voice (83a) in unison on this. In the Tarka-jvālā it says: "Like an eye free from cataracts, to a stainless consciousness, hairs, flies, two moons, and peacock feathers do not appear. Likewise, a wise person, free from the cataracts of afflictions and what is to be known, and the cataracts of ignorance, to a stainless correct view, nothing appears in that way. For example, when one is asleep, by the power of sleep, one sees boys and girls, palaces, places, and so on, but when one is awake, one does not see them. Likewise, conventional consciousness, when the eye of intelligence is opened, and one is free from the sleep of ignorance, one does not see when one is awake. For example, in the darkness of night, one sees spirits that are not real, when the sun