Tibetan
ས་པར་དེའི་སྒྲ་སྦྱོར་བ་བཀག་ན་རྒོལ་བ་གཞན་དང་རྩོད་སྐབས་མི་འབྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་བདག་སྐྱེ་འདོད་པ་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། སྐྱེ་བ་དོན་མེད་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱོགས་ཆོས་ཐལ་འགྱུར་བ་རང་གིས་ཁའམ་ངག་ཏུ་བླངས་ནས་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ན་སྐབས་དེར་གཞན་གྱི་ལོག་རྟོག་ཟློག་པར་བྱེད་པའི་ལུགས་ཡིན་པ་ལ་བསྙོན་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་གཞན་གྲགས་ཀྱི་ཚུལ་གསུམ་གཞན་གྱི་ལོག་རྟོག་འགོག་པའི་ཆེད་དུ་དབུ་མ་པ་རང་གི་ངག་ཏུ་བླངས་ནས་རྩོད་པའི་སྐབས་སུ་བརྗོད་པ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ལ་གཏན་མེད་དོ་ཞེས་གངས་ཅན་གྱི་ཁྲོད་འདིར་མགྲིན་པ་བསྟོད་དེ་སྨྲ་བ་དེ་ལྟར་ན། རྒོལ་བ་ཐལ་འགྱུར་བ་དང་དངོས་སྨྲ་བ་རྩོད་པའི་ཚེ། ཐལ་འགྱུར་བའི་ལན་འདེབས་ཀྱི་བྱེད་པོ་དེ་མ་ཟིན་པའི་ངག་ཏུ་གྱུར་ཏེ་ཐལ་འགྱུར་བ་རང་གི་ངག་ཏུ་བརྗོད་པར་བྱེད་པའི་ལུགས་ལས་འདས་ཏེ། སྐྱེས་བུའི་རྩོལ་མ་བྱུང་གི་ངག་གཅིག་གིས་བྱེད་པ་ལས་འོས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྩོད་པའི་སྐབས་འདིར་ཚིག་ཟིན་རྒོལ་བ་རང་གི་ངག་ཏུ་བརྗོད་པའི་ལུགས་དང༌། དེ་ལྟར་བརྗོད་པའི་ཞེན་དོན་རང་གི་ལུགས་ཀྱིས་གྲུབ་མཐར་བརྗོད་པའི་རང་ལུགས་གཉིས་ལས། གཉིས་པ་མི་འདོད་པ་གཞིར་བཅས། དང་(༨༠ན) པོའི་རང་ལུགས་ངག་ཏུ་བརྗོད་པས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཁས་ལེན་བརྗོད་པ་དང༌། དེ་ལྟར་བརྗོད་པས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རང་ལུགས་བཞག་པར་མ་སོང་ཡང༌། དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བ་རང་གི་ཚུལ་གསུམ་ཁའམ་ངག་ཏུ་ལེན་པར་བྱེད་དུ་རུང་བ་ལ་གནོད་པ་ཅི་ཡང་མེད་པ་ལ་ཡོད་དོ་ཞེས་ཞེན་ཅིང༌། ཁར་འབྱིན་པ་འདི་ནི་གངས་ཅན་གྱི་ཆེན་པོ་དག་ལ་རྣམ་པར་མི་འཚམས་པའི་དོན་མ་ཡིན་པ་ཆེན་པོ་ལ་བློ་ཆུང་གང་དག་ལེགས་བཤད་བླ་མེད་དུ་འཁྲུལ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་གནད་ཆེན་པོ་འཕྱུགས་པའོ། །གཞན་ཡང་ཐལ་འགྱུར་བས་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་པ་ན། གཞན་གྱིས་བརྗོད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཁོ་ན་བརྗོད་དགོས་ཀྱི། རང་གི་རིགས་པ་དག་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བ་འདི་ཡང་ཐལ་འགྱུར་བའི་བཞེད་པར་མཐའ་གཅིག་ཏུ་སྨྲ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱིས་མ་ཐུབ་པར་སྨྲས་པའི་གཏན་ཚིགས་བཟང་པོ་མིན་པས་གཞན་འགོག་པར་མི་ནུས་པའི་སྐབས་སུ་ནི་དབུ་མ་པ་རང་གི་བློ་ལ་ཤར་བའི་མི་རིགས་པ་དེར་བལྟོས་ཀྱི་རིགས་པ་འཐད་ལྡན་གྱི་གཏན་ཚིགས་བཀོད་ནས་གཞན་གྱི་མི་རིགས་པ་ཚར་གཅོད་དགོས་ལ། དེ་ལྟར་མིན་པར་གཏན་ཚིགས་ངན་པ་དེ་གཞན་ལ་གནོད་པར་རེ་ནས་རང་གིས་དེ་ལྟར་སྒྲས་ཟིན་ལ་ཁས་བླངས་ཏེ་བརྗོད་ན་རང་ཉིད་ཀྱང་ཉེས་པས་གོས་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སློབ་དཔོན་ཟླ་ཞབས་བཞེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བཞི་བརྒྱ་པའི་རབ་བྱེད་དགུ་པའི་འགྲེལ་པར། རྟོག་གེ་པ་དག་ནི་གང་ཞིག་ཕ་རོལ་པོས་འབྲས་བུའི་དོན་དུ་མ་སྐྱེས་པ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པ་དེ་ནི་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འབྲས་བུའི་དོན་དུ་སྐྱེས་པ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་སྨྲ་སྟེ། འདིར་རེ་ཞིག་ཕ་རོལ་པོས་ཀུན་བརྟགས་པ་ས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་གི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་སྐྱེ་བ་དང་(༨༠བ) འཇིག་པ་མི་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་ལྟར་རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡོད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་འདི་རྣམས་ལ་ནི་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་ལྟར་རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡོད་པ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་འདི་རྣམས་ལ་རྒྱུ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་སྐྱེ་བ་སྒྲུབ་པས་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པར་རིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རང་ཉིད་ལ་འབྲས་བུའི་དོན་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང༌། གཞན་ལ་གྲུབ་པ་གཏན་ཚིགས་སུ་ཁས་ལེན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་མི་རིགས་པར་ཁས་བླངས་པས་ཕ་རོལ་པོ་བཟློག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་རྟག་པ་འབྲས་བུའི་དོན་ཉིད་དུ་ཁས་བླང་བར་རིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འདིས་གཞན་གྱི་དམ་བཅའ་བ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང༌། འགལ་བ་བརྗོད་པ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་པ་ཁོ་ནས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་འབྱུང་བས། དེའི་དོན་ནི་རྟོག་གེ་པ་དག་ནི་གཞི་བརྒྱ་པའི་ཊཱིཀ་བྱེད་ཞིག་སྟེ། བྱེ་བྲག་པས་འབྱུང་བཞིའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་མ་སྐྱེས་པར་ཁས་ལེན་པ་ན། དེ་དག་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྐྱེ་བ་གྲུབ་པས་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱིས་བཏགས་པའི་འབྱུང་བཞི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དངོས་པོར་མི་རུང་བས། སྐབས་འདིར་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་ཅེས་བཤད་ནས། ཆོས་ཅན་དེའི་སྟེང་དུ་འབྲས་བུའི་དོན་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པ་རང་ལ་མ་གྲུབ་པས་གཏན་ཚིགས་སུ་མི་འགྱུར་ལ། རང་ལ་མ་གྲུབ་ཀྱང་གཞན་ལ་གྲུབ་པ་གཏན་ཚིགས་སུ་ཁས་ལེན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་ཅིང༌། གཞན་ལ་གྲུབ་པ་དེ་རེ་ཞིག་རང་གིས་ཁས་བླངས་པས་ཕ་རོལ་པོའི་ལུགས་བཟློག་པར་སེམས་ན་རང་གིས་མི་རིགས་པ་ཁས་བླངས་ནས་དེས་གཞན་གྱི་འཁྲུལ་པ་(༨༡ན) བཟློག་པར་འདོད་པ་ཡང་ཤིན་ཏུ་མི་རིགས་ཤིང༌། ཕ་རོལ་ལ་གནོད་པ་བརྗོད་པ་ཡང་གཉིས་ཀ་ལ་གྲགས་པས་གྲུབ་པ་ཞིག་དགོས་ཏེ། རང་གི་ངེས་པ་གཏན་མེད་ཀྱི་ངག་གིས་ནི་གཞན་རྒྱུད་ལ་ཚད་མ་རྣམ་དག་བསྐྱེད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར
Chinese
如果禁止那样使用声音，在与其它论敌辩论时就无法区分，因为我方有产生（自生）的意愿。如果反驳“生是无意义的”这一宗法，论敌自己口头承认并陈述时，那时毫无疑问是用来遣除他人邪见的规矩。因此，如果有人在雪域高原上高声宣称，为了阻止他人的邪见，中观自续派在辩论时绝不会口头承认并陈述他人的名声的三相。那么，当论敌是应成派和实在论者时，应成派的回答者就会变成无法控制的言语，超越了应成派自己口头陈述的规矩，只能由未经过人为努力的单一言语来完成。因此，在此辩论场合，有两种情况：一是按照论敌自己的说法来陈述；二是按照自己的宗义来陈述，即以自己的宗义来表达所执着的内容。其中，第一种情况是不希望的。第一种情况，虽然口头陈述自己的宗义并没有表达自续派的承诺，也没有因此而确立自续派的自宗，但是，坚持认为中观应成派可以口头承认三相，并没有任何妨碍。这种说法对于雪域的大师们来说，是非常不合适的。那些小心眼的人误以为这是无上的善说，这是对佛法要义的重大偏离。此外，应成派在进行破立时，只能陈述他人所说的理由，而不能陈述自己的理路。这种说法也不是应成派的唯一观点。因为，当他人所说的理由不够充分，无法驳倒对方时，应成派必须依靠自己心中所产生的理路，运用合理且有说服力的理由来驳斥他人的非理性。如果不是这样，而是希望用不好的理由来伤害他人，自己也认可并陈述这种理由，那么自己也会被过失所染污。
English
If that way of using sound is prohibited, it will be impossible to distinguish when debating with other opponents, because we have the intention to produce (self-origination). If the opponent himself verbally acknowledges and states the subject-property of 'production is meaningless,' then at that time it is undoubtedly the rule to dispel others' wrong views. Therefore, if someone proclaims loudly in this snowy land that in order to prevent others' wrong views, the Madhyamaka-Svatantrika will never verbally acknowledge and state the three aspects of others' fame during debate, then, when the opponent is a Prasangika and a realist, the Prasangika's respondent will become uncontrollable speech, exceeding the rule of the Prasangika himself verbally stating, and can only be accomplished by a single speech without human effort. Therefore, in this debate situation, there are two situations: one is to state according to the opponent's own statement; the other is to state according to one's own tenet, that is, to express the content adhered to with one's own tenet. Among them, the first situation is not desired. In the first case, although verbally stating one's own tenet does not express the Svatantrika's commitment, nor does it establish the Svatantrika's own tenet, it is insisted that there is no obstacle to the Madhyamaka-Prasangika being able to verbally acknowledge the three aspects. This statement is very inappropriate for the great masters of the snowy land. Those small-minded people mistakenly believe that this is the supreme good saying, which is a major deviation from the essential points of the Dharma. Furthermore, when the Prasangika engages in refutation and establishment, he can only state the reasons stated by others, and cannot state his own reasoning. This statement is not the only view of the Prasangika. Because, when the reasons stated by others are not sufficient and cannot refute the opponent, the Prasangika must rely on the reasoning that arises in his own mind, and use reasonable and persuasive reasons to refute the irrationality of others. If it is not like this, but hopes to harm others with bad reasons, and also recognizes and states this reason himself, then he himself will be stained by faults.
Chinese
呜呼！这是因为导师月称所赞同的。在《四百论》第九品的注释中说：论理学家们，如果对方承认不是为了果实而生起，那么它就是生起的，因为它是为了果实。就像为了果实而生起一样。如此说。在此，暂且对方所遍计的，地、水、火、风的极微，与生起和（80b）坏灭不相符顺的那些，就像虚空中的花朵一样，因为没有因，所以不是存在。这些不存在的，就像虚空中的花朵一样，因为没有因，所以存在本身不是存在。对于这些不存在的，虚妄地执着为因，然后成立生起，以此来成立无常，也是不合理的。因为自己没有成立果实之义，并且，如果承认在他人那里成立作为理由，那就太过分了。因为承认了不合理的法，所以应该驳斥对方，因此，承认常法作为果实之义也是不合理的。以此来推断他人的承诺，以及陈述相违，也是不合理的。因为那只有在双方都成立的情况下才能陈述。如此说。它的意思是，论理学家们是《四百论》的注释者，如果胜论派承认四大极微没有生起，那么，那些是生起的，因为是因，如此通过成立生起来成立无常是不合理的。因为他人所安立的四大极微不合理作为事物，所以在此处所立宗不成。并且，在所立宗之上，具有果实之义的因，在自己这里没有成立，所以不能成为理由。即使在自己这里没有成立，如果在他人那里成立就承认作为理由，那就太过分了。如果暂且认为在他人那里成立，自己承认了就可以驳斥对方的宗派，那么自己承认了不合理的，然后想用它来驳斥他人的错误（81a）也是非常不合理的。并且，对对方陈述损害，也需要是双方都公认成立的。因为自己没有确定的言语，所以不能在他人的相续中生起清净的正量。
English
Alas! This is because it is approved by the teacher Chandrakirti. In the commentary on the ninth chapter of the Four Hundred, it says: Logicians, if the opponent admits that something is not produced for the sake of a result, then it is produced, because it is for the sake of a result. Just like something produced for the sake of a result. Thus it is said. Here, for the moment, those that are completely imputed by the opponent, the subtle particles of earth, water, fire, and wind, which are not in accordance with arising and (80b) ceasing, are not existent because they are without cause, like flowers in the sky. These non-existents, like flowers in the sky, are not existent because they are without cause. It is also unreasonable to establish impermanence by falsely clinging to these non-existents as causes and then establishing arising. Because the meaning of the result is not established in oneself, and if one accepts what is established in others as a reason, it would be too extreme. Since one has accepted an unreasonable dharma, one should refute the opponent, therefore, it is also unreasonable to accept permanence as the meaning of the result. It is also unreasonable to infer the commitments of others and to state contradictions with this. Because that can only be stated when it is established for both. Thus it is said. Its meaning is that the logicians are commentators on the Four Hundred. If the Vaisheshikas admit that the subtle particles of the four elements are not produced, then those are produced, because they are causes. Thus, it is unreasonable to establish impermanence by establishing arising. Because the subtle particles of the four elements established by others are unreasonable as things, therefore, the subject is not established here. And, on top of the subject, the cause that has the meaning of a result is not established in oneself, so it cannot become a reason. Even if it is not established in oneself, if it is established in others, it is too extreme to accept it as a reason. If one temporarily thinks that what is established in others, and one admits it, can refute the opponent's system, then it is also very unreasonable to admit what is unreasonable and then want to use it to refute the mistakes of others (81a). Furthermore, stating harm to the opponent also requires something that is recognized and established by both parties. Because one's own uncertain words cannot generate pure valid cognition in the minds of others.