Tibetan
། གནོད་པའི་དོན་ཡང་ཕྱིར་རྒོལ་ལ་ངེས་ཤེས་བསྐྱེད་ནས་དེས་ཁོའི་ལོག་རྟོག་སེལ་བར་བྱེད་དགོས་སོ་ཞེས་གཞན་གྲགས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ངན་པས་གཞན་ངོར་ལོག་རྟོག་བཟློག་མི་ནུས་པའི་སྐབས་ནི་ཆེས་མང་བས་སྐབས་དེ་ལྟ་བུ་དེ་སྦྱར་བྱ་མ་ཡིན་པ་ནི་གསང་བའི་གནད་ཆེས་ཆེ་བ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་རང་ཉིད་དབུ་མ་པ་དག་གིས་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པའི་གྲུབ་མཐའ་བསྲུང་བ་ན། རང་གི་སྡེ་པ་འོག་མ་ལྟ་བུའི་ཁ་བཟུང་ནས་གཞན་སྡེ་འགོག་པའི་ཚེ་གཞན་སྡེའི་རིགས་པ་ཚད་མར་སྨྲ་ན་རང་སྡེའི་གྲུབ་པ་ལ་སྨོད་པར་འགྱུར་བ་དང༌། ནང་གི་མུ་སྟེགས་བྱེད་དང་དབུ་མ་པ་རྩོད་པ་ནའང་ནང་གི་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱིས་ཕུང་སོགས་ཀྱི་ཆོས་བདེན་པར་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་རང་རྒྱུད་ལྟ་ཅི་སྨོས། གཞན་གྲགས་ཀྱི་ཚད་མ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་དེ་ལྟའི་གཞན་གྲགས་ཀྱི་ཚད་མའང་ཁས་ལེན་པར་མི་རིགས་ཞེས། སློབ་དཔོན་ཟླ་བས་རབ་བྱེད་བཅུ་དྲུག་པའི་འགྲེལ་པར། སྟོང་ཉིད་རིགས་པར་སྨྲ་བ་ནི་གཞུང་ལུགས་གཞན་དུ་གྲགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཁས་ལེན་པ་མེད་དེ། གཞན་གྱི་གཞུང་ལུགས་དེ་ཉིད་མི་རིགས་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར། གང་དུ་རྒོལ་བ་རྣམས་ལ་ལྟ་བ་ཡོད་པ་དེར་ནི་གཉིས་ཀས་ཀྱང་དོན་ཁས་བླངས་པས་ཚད་མ་ཉིད་དུ་རིགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། རིགས་པར་སྨྲ་ན་ནི་འཐད་པ་དང་བཅས་པའི་དོན་མ་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཁོ་ན་འཛིན་ཏེ། ཞེས་འབྱུང་ལ། དེའི་དོན་ཡང་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་དངོས་པོའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་རྩོད་པ་ན་གཉིས་ཀས་ཀྱང་ཚད་མས་གནོད་པ་མ་མཐོང་བའི་(༨༡བ) ཡུལ་ཁོ་ན་ལ་རིགས་པས་འཇུག་དགོས་ཀྱི། རང་ངམ་གཞན་ལ་གྲགས་པའི་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱོགས་རེ་ལ་བདེན་ཞེན་གྱིས་སྨྲ་ན་ནི་རྒྱལ་བ་དང་ཕམ་པ་གང་ཡང་མེད་ཅིང༌། དངོས་པོ་དེའི་དེ་ཉིད་དུ་གང་ཞུགས་ཀྱང་རྒོལ་བ་དེ་དག་གི་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་དགོངས་སོ། །ཁྱད་པར་རྒོལ་བ་གཞན་དང་རྩོད་པ་ན་དཔལ་ལྡན་ཕྱོགས་གླང་གྲགས་པའི་ལུགས་ཀྱི་དགག་སྒྲུབ་དང་མཐུན་པར་ཐལ་འགྱུར་བས་ཡེ་མི་རྩོད་ཅེས་པ་དང༌། ཐལ་འགྱུར་བས་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་ཁྱད་ཆོས་ཐུན་མོང་མིན་པ་འགལ་བ་བརྗོད་པའི་ཐལ་འགྱུར་སོགས་ལྔ་ཁས་ལེན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་རང་ཚིག་འགལ་བ་བླ་ན་མེད་པར་སོང་བ་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་བསྒྲུབ་བྱ་དང་མཚུངས་པའི་མ་གྲུབ་པ་དང༌། རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་མགོ་སྙོམས་གཉིས་ནི་ཕྱོགས་གླང་གྲགས་པའི་ལུགས་ལ་སུན་འབྱིན་ལྟར་སྣང་གི་ལན་ལ་རྟགས་དང་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་པའི་ལན་དུ་བཤད་ལ། འགལ་བ་བརྗོད་པའི་ཐལ་འ
Chinese
而且，对于有害的意义，也应该通过使反驳者产生定解，从而消除他的邪见。因为以他人共许的恶劣理由无法驳斥他人心中的邪见的场合非常多，所以那种场合是不应该使用的，这是秘密中的极重要之处。特别是，我们这些中观派为了守护佛教的宗义，如果执持自己较低的部派的观点来反驳其他部派，那么如果说其他部派的理证是正确的，就会变成诽谤自己部派的宗义。而且，在与内部的顺世外道和中观派辩论时，内部的顺世外道对于色蕴等法成立为真实的论证，不要说自续，就连他人共许的量也是不存在的，因此不应该承认那种他人共许的量。如月称论师在《入中论》第十六品的注释中说：‘宣说空性理证者，不承认其他论典中著名的理由，因为想要揭示其他论典本身是不合理的。凡是辩论者有观点的地方，双方都承认意义，因此只有理证才是正确的。如果宣说理证，那么只会抓住不成立的过失。’其意义是，如果正反双方在事物的如实性上辩论，那么双方都应该以理证来探究没有被量所损害的(81b)领域。如果以对自方或他方共许的量执着真实而说，那么无论胜负都没有意义，无论进入该事物的哪一方面，都不会被那些辩论者所理解。特别是，在与他人辩论时，按照法称和陈那的论式进行破立，说应成派根本不辩论，以及应成派承认破立的特点，即不共的相违应成等五种说法，这实在是自相矛盾到了极点。因为立宗与所立相同的不成立，以及理由相同的均势，这两种在法称和陈那的论式中，似乎是作为驳斥的回答，但实际上是作为理由和周遍不成立的回答来解释的。相违应成
English
Moreover, regarding the meaning of harm, one should also generate certainty in the opponent so that it eliminates his wrong views. Because there are very many occasions when one cannot refute wrong views in the minds of others with bad reasons that are accepted by others, such occasions should not be used, as this is the most important secret. In particular, when we Madhyamikas defend the tenets of Buddhism, if we hold onto the views of our own lower schools to refute other schools, then if we say that the reasoning of other schools is correct, it will become a slander of the tenets of our own school. Moreover, when debating with internal materialists and Madhyamikas, the internal materialists, for the proof that the skandhas and other dharmas are established as true, let alone the Svātantrika, even the valid cognition accepted by others does not exist, so one should not accept such valid cognition accepted by others. As the teacher Chandrakirti said in the commentary on the sixteenth chapter of the Madhyamakāvatāra: 'Those who speak of the reasoning of emptiness do not accept reasons that are famous in other treatises, because they want to reveal that other treatises themselves are unreasonable. Wherever there are views for the debaters, both sides accept the meaning, so only reasoning is correct. If one speaks of reasoning, then one only grasps the fault of non-establishment along with the justification.' Its meaning is that if the pro and con sides debate on the reality of things, then both sides should use reasoning to explore the (81b) realm that has not been harmed by valid cognition. If one speaks with attachment to truth to one side that is accepted as valid cognition by oneself or others, then there is no meaning in victory or defeat, and whichever aspect of that thing one enters, it will not be understood by those debaters. In particular, when debating with others, to say that Prasangikas do not debate at all in accordance with the system of Dharmakirti and Dignāga, and that Prasangikas accept the characteristics of refutation and establishment, that is, the five uncommon contradictory Prasangas, is a supreme contradiction of one's own words. Because the unestablishedness of the thesis being the same as the probandum, and the equality of the reason being the same, these two in the system of Dharmakirti and Dignāga seem to be answers of refutation, but in reality they are explained as answers of the reason and pervasion being unestablished. Contradictory Prasanga
Tibetan
གྱུར་ནི་དེའི་ལུགས་ལ་གཞན་ཕྱོགས་དགག་པའི་ཐལ་འགྱུར་ཡང་དག་ཏུ་བཤད་པ་དང༌། གཞན་གྲགས་ཀྱི་རྗེས་དཔག་ཀྱང་དེའི་རིགས་ཚུལ་ལ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལུགས་དེར་རྒོལ་བ་ཕ་རོལ་པོ་ལ་རྗེས་དཔག་བསྐྱེད་ནུས་ཀྱི་སྒྲུབ་པའི་ཐལ་འགྱུར་གང་དུ་མ་དང་འབྲེལ་ན་ཆ་དང་བཅས་པས་ཁྱབ། དཔེར་ན། སྣོད་ཐ་དད་ཀྱི་རྒྱ་ཤུག་བཞིན། བ་ལང་གི་སྤྱི་ཡང་རང་གི་གསལ་བ་དུ་མ་དང་འབྲེལ་བར་ཁས་བླངས་སོ། །ཞེས་པའི་ངག་དེ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཕྱོགས་གླང་གྲགས་པའི་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་ལུགས་ལས་ཐལ་འགྱུར་བའི་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་ཚུལ་གཞན་དུ་ཡིན་ཅེས་སྨྲ་བའང་གསོག་གསོབ་པོར་མ་གྱུར་ཏམ། ཡང་རང་ལུགས་ལ་དམ་བཅའ་མེད་པའོ་ཞེས་(༨༢ན) པ་དེའང་ཐལ་འགྱུར་བའི་རང་ལུགས་ཀྱི་ཁྱད་ཆོས་སུ་མི་རུང་སྟེ། ཐལ་འགྱུར་བ་ལ་རང་ལུགས་འདི་ཡིན་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་པ་དང་བྲལ་ཞིང༌། དེས་དམ་བཅའ་མེད་པའོ་ཞེས་ཀྱང་བསམ་བརྗོད་ཀྱིས་རྟོག་པར་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སློབ་དཔོན་མཻ་ཏྲི་པས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བཅུ་པར། དབུ་མའི་ལུགས་སུ་སྨྲ་ན། སློབ་དཔོན་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཟླ་གྲགས་ཀྱི་ལུགས་ལྟར་སྨྲ་དགོས། ཞེས་གསུངས་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བཅུ་པའི་འགྲེལ་པར། སློབ་དཔོན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རྡོ་རྗེས་ཟླ་གྲགས་ཀྱི་ལུགས་དེ་སྐྱོང་བའི་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ནི་ཕྱོགས་གླང་གྲགས་པའི་ལུགས་ལྟར་སྨྲ་དགོས་ལ། གཞན་དུ་མི་རིགས་པ་ཚར་གཅོད་ཅིང་རིགས་པ་ལ་དབུགས་འབྱིན་པའི་ནུས་པ་མེད་དོ་ཞེས། ཇི་སྐད་དུ། ལམ་འདིར་ཡང་ཕལ་མོ་ཆེ་དག་ཚད་མ་པ་རྣམས་ཀྱི་གཙུག་གི་ནོར་བུ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས་བརྩམས་ཤིང་ཞུགས་པའི་ལུགས་ཀྱི་ལམ་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཐམས་ཅད་སྦྱོར་བར་བྱེད་ཀྱི། རང་དབང་ཁོ་ནར་སྨྱོན་པའི་འགྱིང་བ་འདི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་འབྱུང་ལ། དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བས། དགག་སྒྲུབ་བྱེད་པ་ན་དེ་ལུགས་ཀྱི་དགག་སྒྲུབ་ལ་བརྟེན་ཀྱང་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བས་དེ་ལྟའི་ཚད་མ་དེ་བདེན་པ་གཉིས་ཅར་དུ་རང་བཞིན་ཚད་གྲུབ་ཏུ་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་དེར་དེའི་ལམ་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ན་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་ཡང་འགྱུར་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་དགོས་པའི་དབང་གིས་རེ་ཞིག་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རྒྱ་ཆེར་རྣམ་པར་གཞག་པར་མཛད་ན་ཡང་རིགས་པ་ཕྱི་མས་དེ་བརྩད་ནས་ཕྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །གཉིས་པ་ནི། སྤྱིར་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་དང་ཐལ་འགྱུར་བ་གཉིས་ལ་ཆོས་དབྱིངས་ཟབ་མོ་སྟོང་པ་ཉིད་དོན་དམ་བདེན་པའི་བལྟ་བྱའི་(༨༢བ)
Chinese
因此，正确地阐述了该宗派中驳斥他方观点的归谬论，并且并非没有其他公认的推论也符合该宗派的推理方式。因为，如果能对该宗派的论敌产生推论的论证性归谬论与许多部分相关联，则它必然包含所有部分。例如，就像不同容器中的芥菜籽一样，公牛的整体也被认为是与其自身的许多显现相关联的。因为这就是那句话本身。因此，如果说归谬论者的驳斥方式不同于陈那、法称的驳斥方式，那难道不是一种虚张声势吗？此外，认为“自宗没有承诺” (82a) 这一点也不能作为归谬论者的自宗特征，因为归谬论者不作任何关于“这是自宗”的言说、思考或表达，并且他们也不会通过思考或表达来设想“没有承诺”。因此，弥勒菩萨在《究竟十义论》中说：“如果宣说中观宗，就必须按照大学者月称的宗派来宣说。”并且在《究竟十义论》的注释中，俱生金刚阿阇黎说：“为了维护月称的宗派，进行辩驳的量，必须按照陈那、法称的宗派来宣说，否则就没有能力驳倒不合理之处，也没有能力赋予正理以生命。”正如所说：“在此道中，大多数人也都是追随由量论师之顶饰法称所著述和实践的宗派之路，从而结合所有的范畴，而不是这种仅仅是自作主张的傲慢。”并且，中观应成派在进行辩驳时，虽然依赖于该宗派的辩驳，但中观应成派不会将那样的量在二谛中都说成是自性成立的量。如果说，在那里追随他的道路也会变成自性成立，那不是的。正如，即使由于需要而暂时广泛地安立外境，但后来的正理也会对此进行诘难并将其驳倒。这是这样出现的。第二点是，一般来说，中观自续派和应成派二者，对于甚深法界空性作为胜义谛的观察对象 (82b)
English
Therefore, it is correctly explained that in that system, refutations of other viewpoints are valid reductios, and it is not the case that other well-known inferences are not in accordance with that system's reasoning. Because, if a probative reductio that can generate inference for the opponent in that system is related to many parts, then it necessarily encompasses all parts. For example, just as mustard seeds in different containers, the generality of a bull is also acknowledged to be related to its own many manifestations. Because that is the very statement itself. Therefore, is it not a pretentious claim to say that the way of refutation of the reductio adherents is different from the way of refutation of Dignāga and Dharmakīrti? Furthermore, the assertion that "there is no commitment to one's own system" (82a) cannot be a characteristic of the reductio adherents' own system, because the reductio adherents are free from speaking, thinking, or expressing that "this is one's own system," and they do not conceive of "no commitment" through thought or expression. Therefore, Master Maitrīpa said in the Daśatathatā, "If one speaks of the Madhyamaka system, one must speak according to the system of the great master Candrakīrti." And in the commentary on the Daśatathatā, Ācārya Sahajavajra said, "In order to maintain the system of Candrakīrti, the valid cognition that performs refutation must be spoken according to the system of Dignāga and Dharmakīrti, otherwise there is no ability to refute the unreasonable and no ability to give life to reason." As it is said, "In this path, most people also follow the path of the system composed and practiced by Dharmakīrti, the crown jewel of logicians, and thereby combine all categories, not this arrogance of merely being self-willed." And, when the Madhyamaka Prāsaṅgikas engage in refutation, although they rely on the refutation of that system, the Madhyamaka Prāsaṅgikas do not say that such valid cognition is self-established valid cognition in both truths. If it is said that following his path there would also become self-established, that is not the case. Just as, even if external objects are temporarily extensively established due to necessity, later reason will challenge and refute it. This is how it appears. The second point is that, in general, for both the Madhyamaka Svātantrikas and the Prāsaṅgikas, the profound dharmadhātu, emptiness, as the object of observation of the ultimate truth (82b)