Tibetan
ལུགས་ཀྱིས་བཞག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དབུ་མ་པས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་བྱིས་ངོར་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆོས་སུ་འཇོག་པའི་རྟེན་འབྲེལ་ཡང་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་དག་གི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆོས་སུ་སྨྲ་བ་དེ་དག་དང་མིང་མཐུན་ཀྱང་དོན་མཐུན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གི་རྟེན་འབྲེལ་ནི་དངོས་པོའི་ཆོས་སུ་རང་ལུགས་ཀྱིས་གྲུབ་ཅིང་འཇོག་པ་དང༌། འདིར་ནི་རང་ལུགས་ཀྱིས་མ་གྲུབ་ཅིང་དངོས་པོ་དངོས་མེད་གང་དུ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མི་འགྲུབ་པས་ཐ་སྙད་དུ་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་གྲགས་པ་ལྟར་མི་འཇིག་ཀ་མེད་འཇིག་རྟེན་གྱི་ངོར་བྱུང་བའི་ཕྱིར། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་གི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་རྣམ་པར་གཞག་པས་དོན་དམ་བདེན་པ་རྒྱུ་འབྲས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བདེ་བླག་ཏུ་འཇུག་པའི་རྟེན་བྱེད་པ་ནི། བྱེད་པོ་དང་ལས་དང༌། བདག་དང་ཉེ་བར་ལེན་པ་དང༌། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དང༌། འགྲོ་བ་དང་འགྲོ་བ་པོ་དང༌། བལྟ་བྱ་དང་ལྟ་བྱེད་དང༌། བརྗོད་བྱ་དང་རྗོད་བྱེད་དང༌། ཡན་ལག་དང་ཡན་ལག་ཅན་དང༌། ཆ་ཤས་དང་ཆ་ཤས་ཅན་དང༌། ཡོན་ཏན་དང་ཡོན་ཏན་ཅན་དང༌། ཁྱད་གཞི་དང་ཁྱད་ཆོས་དང༌། མཚན་ཉིད་དང་མཚན་གཞི་དང༌། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དང༌། ཤེས་བྱ་དང་ཤེས་པ་དང༌། ཚད་མ་དང་གཞལ་བྱ་དང༌། བསྒྲུབ་བྱ་(༢༦༢བ) དང་སྒྲུབ་བྱེད་དང༌། སྤང་བྱ་དང་གཉེན་པོ་དང༌། ཟག་བཅས་དང་ཟག་མེད་དང༌། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་མ་འདས་དང༌། དངོས་པོ་དང་དངོས་མེད་དང༌། རྟག་མི་རྟག་དང༌། འདུས་བྱས་མ་བྱས་དང༌། རྣམ་ཤེས་དང་ཡེ་ཤེས་དང༌། བརྫུན་པ་དང་བདེན་པ་དང༌། ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཉིད་དང༌། ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་དང༌། འཁོར་བ་དང་མྱང་འདས་སོགས། མདོར་ན་གཉིས་ཆོས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཕན་ཚུན་གཅིག་ལ་བལྟོས་ནས་གཅིག་བཞག་པ་མ་གཏོགས་རང་གི་ངོ་བོས་བལྟོས་མེད་དུ་གྲུབ་པ་འགའ་ཡང་ཡོད་པས་ཡིན་པས་ཆད་པ་དང་རྟག་པའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རྟེན་འབྲེལ་རྒྱུ་རྐྱེན་དང་སྐྱེ་འགག་དང་གཅིག་ཐ་དད་ལ་སོགས་པ་འདི་ལྟར་འཐད་དོ་ཞེས་རང་ལུགས་ཀྱིས་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ནི་སྟོན་པའི་བསྟན་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། བསྟན་བཅོས་ལས། གང་དག་བདག་དང་དངོས་པོ་རྣམས། །དེ་བཅས་ཉིད་དང་ཐ་དད་པར། །སྟོན་པས་དེ་དག་བསྟན་དོན་ལ། །མཁས་སོ་སྙམ་དུ་མི་སེམས་སོ། །ཞེས་སོ། །དེ་དག་ལ་གཅིག་དང་ཐ་དད་སོགས་སུ་བལྟ་བ་ནི་བྱིས་པ་རྣམས་ཁོ་ནའི་ཡིན་གྱི། འཕགས་པ་རྣམས་ལ་མི་མངའ་སྟེ། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས། དེ་
Chinese
不是以理而安立。中观派将世俗谛在凡夫面前安立为缘起之法，此缘起虽与那些说有实事者所说的缘起之法名称相同，但意义并不相同。因为他们的缘起是作为实事之法，以自性成立而安立的；而此处则不是以自性成立，无论在实事或非实事中，任何成立之法，在名言中也不成立，因此，在名言中，缘起之法的体性，如同通常所说的那样，在世间面前不会磨灭。由于安立了缘起之世俗法，因此能轻易进入胜义谛，即因果自性空性之中，成为其所依之基础。即作者与业，我与近取，因与果，行者与所行，所见与能见，所说与能说，支分与有支，部分与有分，功德与有功德，基体与特性，自相与相基，所取与能取，所知与能知，量与所量，所成立（262b）与能成立，所断与对治，有漏与无漏，超世与未超世，实事与非实事，常与无常，有为与无为，识与智慧，虚假与真实，法与法性，世俗与胜义，轮回与涅槃等等。总之，由二法所摄的一切法，都是互相观待而安立的，除此之外，没有任何事物是以自己的体性不观待而成立的，因此能从断常二边中解脱。像这样的缘起，因缘和合、生灭、一异等等，如果以自宗的方式来安立“如此合理”，那就是背离了佛陀的教法。如经中所说：“何者于我及诸法，彼等自体及异体，导师未说彼等义，智者不应作是念。”因此，对这些事物以一或异等方式观察，只是孩童的行为，圣者不会如此。如《六十正理论》中说：
English
It is not established by reason. The Madhyamikas establish the conventional truth as the law of dependent origination in front of ordinary people. Although this dependent origination has the same name as the law of dependent origination spoken by those who speak of reality, the meaning is not the same. Because their dependent origination is established as the law of reality and established by its own nature; but here, it is not established by its own nature, and any established law, whether in reality or non-reality, is not established in name, so in name, the nature of the law of dependent origination, as commonly said, will not be erased in front of the world. Because the conventional law of dependent origination is established, it can easily enter the ultimate truth, that is, the emptiness of the nature of cause and effect, and become its foundation. That is, the author and the karma, the self and the near-taking, the cause and the effect, the goer and the going, the seen and the seer, the spoken and the speaker, the branch and the branched, the part and the part-possessing, the merit and the merit-possessing, the base and the characteristic, the self-character and the character-base, the object and the subject, the knowable and the knowing, the measure and the measurable, the to-be-established (262b) and the establishing, the to-be-abandoned and the antidote, the contaminated and the uncontaminated, the transcendent and the non-transcendent, the real and the unreal, the permanent and the impermanent, the conditioned and the unconditioned, the consciousness and the wisdom, the false and the true, the dharma and the dharma-nature, the conventional and the ultimate, the samsara and the nirvana, and so on. In short, all the dharmas included in the two dharmas are established in dependence on each other. Apart from this, there is nothing that is established independently by its own nature, so it can be liberated from the extremes of permanence and annihilation. Such dependent origination, the combination of causes and conditions, arising and ceasing, one and different, etc., if one establishes "it is so reasonable" in one's own way, then it is deviating from the Buddha's teachings. As it is said in the scriptures: "Whoever thinks of me and all dharmas, their own nature and different nature, the teacher did not say their meaning, the wise should not think so." Therefore, observing these things in terms of one or different is only the behavior of children, and the saints do not do so. As it is said in the Sixty Stanzas of Reasoning: