Tibetan
གས་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང༌། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། ས་ཆུ་མེ་དང་རླུང་རྣམས་ནི། །རེ་རེའང་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་མེད། །གང་གསུམ་མེད་པར་རེ་རེ་མེད། །གཅིག་མེད་པར་ཡང་གསུམ་མེད་དེ། །གལ་ཏེ་གསུམ་མེད་རེ་རེ་མེད། །གཅིག་མེད་པར་ཡང་གསུམ་མེད་ན། །སོ་སོར་རང་ཡོད་མ་ཡིན་ཏེ། །ཇི་ལྟར་འདུས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཞེས་ས་ཆུ་མེ་རླུང་སོགས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲན་ཡང་རྡུལ་ཕྲན་གཞན་ལ་མ་བལྟོས་པར་རེ་རེ་བ་ཟླ་མེད་ཀྱི་དེར་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྐྱེན་མེད་པར་རྒྱུ་རང་གི་ངོ་བོས་འབྱུང་བ་མིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་གདགས་གཞི་རྫས་སུ་ཡོད་དུ་ཆུག དེ་ལྟར་ན་དོན་དམ་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ལས། ཀུན་རྫོབ་རྫས་སུ་མེད་པ་སྐྱེ་མི་རིགས་ཏེ། དོན་དམ་པར་བདེན་གྲུབ་རྟག་པ་ལས་དེར་མ་གྲུབ་པའི་བདེན་མེད་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། དངོས་པོ་རྟག་པ་ལས་(༢༦༡ན) བྱུང་བ། །མི་རྟག་པར་ནི་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །རྒྱུ་འབྲས་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པ། །ནམ་ཡང་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་བཏགས་ཡོད་མེ་ལོང་དང་བཞིན་སོགས་ཀྱི་ཚོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་གཟུགས་བརྙན་བཏགས་པ་ཙམ་དམིགས་པ་དང༌། བརྟགས་ཡོད་ཀ་བ་སོགས་ལ་བརྟེན་ནས་ཁྱིམ་དུ་བཏགས་པ་དང༌། དེ་བཞིན་ཤིང་གི་རྟེན་ལ་ནགས་ཚལ་བཏགས་པ་དང༌། རྨི་ལམ་དུ་མ་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ས་བོན་ལས་མ་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བར་དམིགས་པ་བཞིན་དངོས་པོ་བཏགས་ཡོད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བཏགས་པ་ཡང་བཏགས་པར་ཡོད་པའི་རྟེན་ཅན་དུ་རིགས་ཏེ། བསྟན་བཅོས་ལས། ཇི་ལྟར་སྟོན་པས་སྤྲུལ་པ་ནི། །རྫུ་འཕྲུལ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་སྤྲུལ་ཞིང༌། །ཞེས་པ་ནས། དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ལྟ་བུ་དང༌། །སྨིག་སྒྱུ་རྨི་ལམ་འདྲ་བ་ཡིན། །ཞེས་པའི་བར་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྐྱེ་བ་རྟེན་འབྲེལ་དུ་བསྟན་པ་དངོས་དང༌། རྟེན་འབྲེལ་རྟོགས་པའི་ཕན་ཡོན་གཉིས། དང་པོ་ནི། གང་ཕྱིར་རྒྱུ་མེད་པ་དང་དབང་ཕྱུག་གི། །རྒྱུ་ལ་སོགས་དང་བདག་གཞན་གཉིས་ཀ་ལས། །དངོས་རྣམས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པ། །དེ་ཕྱིར་བརྟེན་ནས་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་མཐའ་བཞི་ལས་སྐྱེ་བ་བཀག་ན། མ་རིག་པ་དང་འདུ་བྱེད་ལས་རྣམ་ཤེས་དང་ས་མྱུག་སོགས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་ཇི་ལྟར་ངེས་ཞེ་ན། མ་དཔྱད་གྲགས་པར་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་མི་བཅད་པ་དེའི་ཆེད་དུ་ས་བོན་སྣང་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་རྐྱེན་འདི་ལ་བརྟེན་ནས་མྱུ་གུ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་འདི་དག་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བར་འགྱུ
Chinese
也没有。如《宝鬘论》云：地水火风诸，一一非自性，何三无一无，一无亦无三，设若三无一，一无亦无三，各自非自有，云何集而生。如是地水火风等之微尘，亦不待他微尘，不成一一个别之体。以无缘故，体性之因不生故。设若许立基之实事有，如是则胜义有实事，世俗无实事，不应理。以胜义谛实有常法，不生彼不成立之无实之故。《四百论》云：物从常有生，云何为无常，因果相各异，未曾得见故。如是也。是故依于假有之镜及面等之集合，而缘假立之影像，依于假立之柱等，而假立为房屋，如是依于树木之所依，而假立为森林，如于梦中，缘未生之自性之种子，而生未生之自性之苗芽。如是一切假有事物之假立，亦应是假立之所依。经中云：如是导师之化身，神通圆满而化现，乃至如乾闼婆城，如阳焰如梦。如是说也。二者，显示世俗生为缘起之体性，及了悟缘起之利益。初者，何以故，从无因及自在天，因等及自他二者，诸物不生，是故依缘而生。设若汝遮止从四边生，从无明及行生识，及从地生芽等，如何决定是世俗生耶？为不遮止未经观察之世间共称，故依于种子显现之因缘，此等苗芽等之果，极生也。
English
Nor is there. As the Ratnavali says: Earth, water, fire, and wind, each is not self-existent. Without any three, there is no one. Without one, there are no three. If there are no three, there is no one. If there is no one, there are no three. Each is not self-existent separately. How can they arise by assembling? Thus, even the atoms of earth, water, fire, and wind, etc., do not exist as single, indivisible entities without depending on other atoms. Because without conditions, the cause does not arise by its own nature. If it is accepted that the basis of imputation exists as a substance, then it would follow that there is a truly existent substance in the ultimate sense, and it would be unreasonable for there to be no substance in the conventional sense. Because from the ultimately truly established and permanent, the non-existent, which is not established as such, does not arise. The Four Hundred says: How can a thing that arises from the permanent become impermanent? It is never seen that the characteristics of cause and effect are different. So it is. Therefore, depending on the collection of conventionally existent mirrors and faces, etc., one perceives the mere imputation of an image. Depending on conventionally existent pillars, etc., one imputes a house. Similarly, depending on a support of trees, one imputes a forest. Just as in a dream, one perceives the sprout of an unarisen nature arising from a seed of an unarisen nature, so too, the imputation of all conventionally existent things should be understood as having a basis for imputation. As the scriptures say: Just as the Teacher emanates, manifesting a perfect display of miraculous powers, and so on, like a city of gandharvas, like a mirage, like a dream. This is what is said. Secondly, there are two topics: showing the conventional arising as dependent origination, and the benefits of understanding dependent origination. The first is: Why is it that things do not arise from no cause, from a lord, from a cause, etc., or from both self and other? Therefore, they arise dependently. If you refute arising from the four extremes, how is it certain that consciousness arises from ignorance and action, and sprouts arise from the earth, etc., in a conventional way? In order not to cut off the worldly conventions that are renowned without investigation, these effects, such as sprouts, etc., arise greatly depending on the cause and conditions of the mere appearance of the seed.
Tibetan
ར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ན་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱི་རྒྱུ་མེད་པ་དང་དབང་ཕྱུག་གི་རྒྱུ་ལ་སོགས་པ་དང༌། བདག་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀ་ལས་དངོས་པོ་རྣམས་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །དེའང་ཇི་སྐད་དུ་(༢༦༡བ) བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། དེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་བརྡ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ། འདི་ཡོད་ན་འདི་འབྱུང༌། འདི་སྐྱེས་པས་འདི་སྐྱེ་སྟེ། གང་འདི་མ་རིག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་འདུ་བྱེད་རྣམས། ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། འདི་ཡོད་པས་ནི་འདི་འབྱུང་དཔེར། །རིང་པོ་ཡོད་ན་ཐུང་ངུ་བཞིན། །འདི་སྐྱེས་པས་ན་འདི་སྐྱེ་དཔེར། །མར་མེ་བྱུང་བས་འོད་བཞིན་ནོ། །ཞེས་དང༌། བསྟན་བཅོས་ལས། བྱེད་པོ་ལས་ལ་བརྟེན་བྱས་ཤིང༌། །ལས་ཀྱང་བྱེད་པོ་དེ་ཉིད་ལ། །བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་མ་གཏོགས་པར། །གྲུབ་པའི་རྒྱུ་ནི་མ་མཐོང་ངོ༌། །དེ་བཞིན་ཉེར་ལེན་ཤེས་པར་བྱ། །ལས་དང་བྱེད་པ་བསལ་ཕྱིར་རོ། །བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་དག་གིས། །དངོས་པོ་ལྷག་མར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་རྐྱེན་འདི་པ་ཙམ་ཞིག་ཁོ་ནའོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་རྗེས་བརྗོད་དུ་སྨྲའོ། །དེས་ན་རྐྱེན་འདི་པ་ཙམ་ལ་བལྟོས་ནས་འབྱུང་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཉི་ཚེ་བའི་གྲུབ་མཐའ་དངོས་པོར་ལྟ་བའི་སྐྱེ་འགག་གི་རྣམ་གཞག་ལ་གནོད་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་སྤྱི་མཐུན་གྱི་སྐྱེ་འགག་དང་མི་འགལ་བས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་དང་མི་མཐུན་པ་མ་ཡིན་ཞིང༌། དོན་དམ་བདེན་པའི་ངང་ཚུལ་དང་ཡང་མཐུན་པར་འཇུག་པའི་འཇིག་རྟེན་མཐུན་འཇུག་འདི་ནི་ཇི་སྲིད་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྣམ་གཞག་བྱེད་པ་སྤྱི་ལ་གནས་ཤིང་གྲུབ་མོད་ཀྱང༌། རྟེན་འབྱུང་གི་ཀུན་རྫོབ་འདི་ལས་དམ་པའི་དོན་ལ་འཇུག་པའི་ཆེད་དང་ཐབས་གཞན་མེད་པས་རྟེན་འབྱུང་གི་ཀུན་རྫོབ་འདི་ལྟ་བུའི་ཐ་སྙད་ཀུན་རྫོབ་འཇིག་རྟེན་སྤྱི་དང་མཐུན་པར་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་རྗེས་འཇུག་ཏུ་སྨྲ་བ་ནི་གཞན་གྱིས་དབུ་མར་འབོད་པར་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་ཀྱི། རྒྱང་འཕེན་ནས་རྣམ་རིག་(༢༦༢ན) པའི་བར་གཞན་ལ་མེད་ལ། གཞན་གྱི་འདོད་པའི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཕལ་ཆེ་བ་དོན་དམ་ལ་འཇུག་པའི་རྟེན་དུ་མི་རུང་བར་མ་ཟད། ཐ་སྙད་དུའང་བླང་དོར་གྱི་གཞིར་གཏན་མེད་པ་ཁོ་ནར་བཏགས་པ་ཉིད་མང་བས་མ་དཔྱད་པའི་དབང་དུ་ན་ཡང་ཐ་སྙད་པའི་ཀུན་རྫོབ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་ལ་སྒྲོ་སྐུར་སྣ་ཚོགས་ཤིག་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ནའང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་འབྱུང་བ་འདི་དབུ་མ་པ་རང་
Chinese
如是，因为如前所说的无因和自在天的因等，以及从自、他、二者中事物都不会在二谛中产生。因此，如是所说： 世尊说：“对此，法的表示是这样的，即此有故彼生，此生故彼生，即无明缘行等。”《宝鬘论》中说：“此有故此生，譬如长有则短有。此生故此生，譬如灯生则光生。”又论中说：“作者依赖于业，业也依赖于作者，除了依赖而生之外，未见有成立之因。同样应知近取，为了遣除业和作者。应知作者和业，是剩余的事物。”说仅仅是这些因而已，这是世间随语而说。因此，仅仅依赖于这些因的产生，虽然损害了世间庸常的实有论者的生灭安立，但与世间共许的生灭不相违，因此世俗的名称也与世俗不相违，并且与胜义谛的体性也相合而入，这种世间随入，只要世间存在世俗的安立，就普遍存在和成立。然而，没有其他方法可以从缘起的世俗进入胜义，因此像这样的缘起世俗的名称，与世间共许的一样，如实地随顺而说，只有被称为中观的圣者才具有，从顺世外道到唯识之间的人都没有。而且，其他宗派所认为的大部分世俗谛，不仅不能作为进入胜义的所依，而且在名言中也大多是安立为根本没有取舍之处。即使是不观察的情况下，也对名言的世俗缘起作了各种各样的增益。即使这样，世俗的缘起生起，也是中观自宗。
English
Thus, because things do not arise in either of the two truths from causelessness, the cause of the Lord of Power, etc., and from self, other, or both. Therefore, as it is said: The Blessed One said, "For this, the sign of Dharma is this: this being, this arises; this arising, this arises; that is, actions conditioned by ignorance, etc." In the Precious Garland it is said, "This being, this arises, like long being, short exists. This arising, this arises, like a lamp arising, light exists." And in the treatise it is said, "The agent depends on the action, and the action also depends on the agent. Apart from arising in dependence, no cause of establishment is seen. Likewise, the proximate cause should be known, in order to eliminate action and agent. The agent and actions should be known as remaining things." It is said that it is only these causes, which is spoken of in accordance with worldly speech. Therefore, arising in dependence on only these causes, although it harms the establishment of arising and ceasing of the mundane substantialists, it does not contradict the worldly conventional common agreement of arising and ceasing. Therefore, the conventional term is not inconsistent with the conventional, and this worldly conformity that accords with the nature of ultimate truth exists and is established in general as long as the worldly conventional establishment exists. However, since there is no other means to enter the ultimate from this conventional dependent arising, only noble beings who are called Madhyamikas have the ability to speak of such a conventional dependent arising term in accordance with the worldly common agreement, as it is. Others, from the Carvakas to the Mind-Only school, do not have it. Moreover, most of the conventional truths that other schools believe in are not only unsuitable as a basis for entering the ultimate, but also in terms of terminology, they are mostly established as having no basis for acceptance or rejection. Even if one does not examine it, they have made various kinds of exaggerations about the conventional dependent arising of terminology. Even so, this conventional dependent arising is the Madhyamika's own.