Tibetan
ར་ཏེ། གཞན་དབང་རྫས་གྲུབ་ཡོད་པ་སྔར་བཀག་ཅིང༌། དེ་མེད་ན་ཆོས་ཅན་སྤངས་པའི་ཆོས་ཉིད་ཡན་གར་བ་ཡང་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། ཁོ་བོ་ཅག་དབུ་མ་པ་ནི་འདི་ལྟར་སྨྲ་སྟེ། དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་སོགས་ལས་ཀྱང་དབུ་མ་པའི་བཞེད་པ་ཁོ་ན་ལྟར་སྟོན་པ་ཡིན་གྱི། རྣམ་རིག་པའི་འདོད་པ་ལྟར་སྟོན་པ་ཐུགས་རྗེ་ཅན་གྱིས་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མདོ་དེ་དག་ལས་མཚན་ཉིད་གསུམ་ཡོད་མེད་ཀྱི་དབྱེ་བསལ་གསུངས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་སྒྲས་ཟིན་དྲང་དོན་ཉིད་ཡིན་ལ། དེའི་དོན་སྒྲ་(༢༤༨ན) ཇི་བཞིན་མ་ཡིན་པས་ངེས་པའི་དོན་མཚན་ཉིད་གསུམ་ག་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་རིག་པའི་འདོད་པ་ལྟར་མ་བསྟན་པས་སེམས་ཙམ་སྟོན་པའི་མདོར་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། དོན་གྱི་དབང་འདི་གཟིགས་ནས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་མགོན་པོ་འབྲི་གུང་པས། སེམས་ཙམ་སྟོན་པའི་མདོ་ཉིད་ལྷག་པར་དབུ་མ་སྟོན་པའི་མདོར་གསལ་ལོ་ཞེས་སེང་གེའི་སྒྲ་ཆེན་པོ་བསྒྲགས་པར་མཛད་དོ། །དེས་ན་རྣམ་རིག་པ་སོགས་དངོས་སྨྲ་བ་སོ་སོའི་འདོད་པ་བདེན་པ་གཉིས་ཀ་དང་འགལ་བར་རྣམ་གཞག་བྱས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་སྟོན་པའི་གསུང་རབ་ཀྱི་བཞེད་དོན་དུ་མི་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། གནས་ན་གསུང་རབས་ཐམས་ཅད་ནང་འགལ་ཅན་དང་རིགས་པས་གནོད་པས་མི་འཇིགས་པར་སྨྲ་བའི་དམ་བཅའ་དང་འགལ་བ་དང༌། གསུང་རབས་ཐམས་ཅད་ཡི་གེ་ཐ་དད་དོན་གཅིག་ལ་འབབ་པ་དང་འགལ་བ་དང༌། སྟོན་པ་ཀུན་མཁྱེན་མིན་པར་རང་གི་མཐའ་མ་ཆོད་པར་གཞན་ལ་སྟོན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གནད་འདི་མ་རྟོགས་པར་དེང་སང་ཟི་ལུང་པ་སོགས་ཁ་ཅིག་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞི་ཀའི་རང་ལུགས་དེ་སོ་སོ་ནས་དབུ་མའི་གྲུབ་པ་ཡང་དག་པར་སོང་བ་ཡིན་ཏེ། རང་ལུགས་ཀྱི་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་བསལ་ནས་དབུ་མར་འཇོག་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་ཚུལ་སྟོན་པས་བཀའ་བསྩལ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨྲའོ། །དེ་ནི་མ་གྲུབ་སྟེ། གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་འོག་མ་གསུམ་པོས་སྟོན་པའི་གསུང་རབས་ཀྱི་དོན་རང་ལུགས་ཀྱི་རྒྱབ་ཏུ་འདྲེན་ཅིང༌། གཞན་གྱི་རྒྱབ་ཏུ་འདྲེན་པར་བྱེད་ན་ལུང་དོན་དེ་ལྟར་དུ་འཆད་པ་བཀག་ནས་སྟོན་པའི་གསུང་ལ་དངོས་སུ་བརྩི་བ་སྐད་དུ་བྱེད་པར་ཟད་ལ། སྟོན་པས་གང་ཟག་སོ་(༢༤༨བ) སོར་རྟག་ཆད་དང་བྲལ་བའི་རིགས་པས་གྲུབ་པའི་དབུ་མ་བཞི་རྣམ་པར་མ་བཞག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བཞག་ན་ཤེས་བྱ་ལ་བདེན་གཉིས་གྲུབ་མཐའ་བཞི་དང་མཐུན་པར་གནས་ཚུལ་མི་འདྲ་བ་བཞི་ཡོད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་ལྟར་ན་ནི་གྲུབ་མཐའ་འོག་མ་ལ་གོང་མའི་རིགས་པས་གནོད་པ་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་བས་གྲུབ་
Chinese
如是，他性实有先前已被遮止，若无彼，则舍弃有法之法性游荡者亦不成立。我等中观派如是说：如《解深密经》等中，亦唯如中观派之观点而宣说，非如唯识宗之观点而宣说，是具悲者所未宣说。彼等经中，所说三自性有无之差别，彼一切皆是字面直解之正义，以彼义非如字面之故，乃是了义，以显示三自性皆无自性之故，未如唯识宗之观点而宣说，故不成唯识宗所说之经。观此义之自在，三界之怙主直贡巴云：“唯识宗所说之经，尤为显明中观之经”，作狮子大吼。是故，唯识等实事师各自之观点，皆与二谛相违，如是安立者，皆非导师之经论之意趣所在。若如是，则一切经论皆成自相矛盾，且为理智所害，与无畏宣说之誓言相违，一切经论皆成文字各异而义一，与此相违，且导师将成非全知，于自宗未决而为他宣说。未解此要点，现今孜隆巴等 कुछ 人，主张四宗各自之自宗，皆已成为中观之真实宗派，谓以自宗之断常边已遣除，以显示安立为中观之法相，故是导师所说。此不成立，以三下部宗派，将导师之经义引为自宗之后盾，若引为他宗之后盾，则遮止如是阐释经义，徒以口头尊重导师之语而已。以导师未于各别有情，安立以理智成立之离断常之中观四者之故，若安立，则于所知，将成有与二谛、四宗相符之四种不同安立之故，如是则下部宗派亦将成无有上部宗派之理智所害之故。
English
Thus, the existence of other-powered substantially existent has been previously refuted, and without that, the wandering nature of phenomena that abandons the subject of phenomena is also not established. We Madhyamikas say as follows: In the Samdhinirmocana Sutra and others, it is also shown only according to the Madhyamika's view, and it is not shown according to the Yogacara's view, it was not taught by the compassionate one. In those sutras, all the distinctions of whether the three characteristics exist or not are all literally definitive meanings, because their meaning is not as literal, it is a definitive meaning, because it shows that all three characteristics are without self-nature, it is not taught according to the Yogacara's view, so it does not establish the sutra that teaches only mind. Seeing this meaning's power, the protector of the three realms, Drikungpa, said, "The sutra that teaches only mind is especially clear as the sutra that teaches Madhyamika," making a great lion's roar. Therefore, all the views of the respective substantialists such as Yogacara, which are established as contradictory to both truths, are not the intention of the Teacher's scriptures. If so, all the scriptures would become self-contradictory and harmed by reason, contradicting the vow to speak without fear, and all the scriptures would become different in words but the same in meaning, contradicting this, and the Teacher would become non-omniscient, teaching others without deciding on his own view. Not understanding this key point, some Zilungpas and others nowadays claim that the self-views of all four tenet systems have become the correct Madhyamika system, saying that because the extremes of permanence and annihilation of their own system have been eliminated, and because the Teacher has taught the Dharma that establishes Madhyamika, it is said. This is not established, because the three lower tenet systems draw the meaning of the Teacher's scriptures to support their own system, and if they draw it to support another system, then they only verbally respect the Teacher's words by prohibiting such explanations of the meaning of the scriptures. Because the Teacher has not established the four Madhyamikas that are established by reason and free from permanence and annihilation for each individual person, if they were established, then in the knowable, there would be four different establishments that are in accordance with the two truths and the four systems, and in that case, the lower systems would also become unharmed by the reason of the upper systems.
Tibetan
མཐའ་བཟང་ངན་དག་ཐར་ལམ་གང་ལ་ཡོད་མེད་སོགས་མ་དཔྱད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་གྲགས་པར་ཡང་འཇོག་བྱེད་མི་རྙེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དངོས་སྨྲ་བས་བཏགས་པའི་གྲུབ་པ་ནི་དེ་དག་གི་འདོད་པའི་ཁུངས་སུ་སྨྲོས་པའི་ལུང་དེའི་དགོངས་པར་ཡང་མི་གནས་ན། དེ་སྟོན་པའི་ངེས་དོན་གྱི་དགོངས་པར་སོང་བ་ལྟ་ག་ལ་ཞིག རྒྱུ་མཚན་དེས་དངོས་སྨྲ་བས་ངེས་དོན་དུ་བཞག་པ་ཤས་ཆེ་བ་དེ་དག་དྲང་དོན་ཁོ་ནར་འགྲེལ་དགོས་པ་ཤ་སྟག་ཡིན་ལ། དྲང་དོན་གྱི་གསུང་རབས་ལ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའི་ངེས་དོན་དུ་མོས་ན་ནི་སྟོན་པའི་བཞེད་པ་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། དོན་སྒྲ་ཇི་བཞིན་ཡོངས་རྟོག་ན། །བདག་ཉིད་སྙེམས་ཤིང་བློ་ཉམས་འགྱུར། །ལེགས་པར་གསུངས་པའང་སྤངས་པས་ན། །བརླག་འགྱུར་ཆོས་ལ་ཁོང་ཁྲོས་སྒྲིབ། །ཅེས་སོ། །ངག་དོན་འཁོར་ལོ་བར་པ་ངེས་དོན་དང༌། འཁོར་ལོ་ཐ་མ་ལ་དྲང་ངེས་གཉིས་ཡོད་དེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་བསྟན་པ་ནི་ངེས་དོན་དང༌། གཞན་དབང་ཀུན་གཞི་རང་རིག་བདག་དང་རྟག་པ་མི་སྟོང་པ་དང་རིགས་ཆད་དང་རིགས་གཏན་ངེས་དང་མཐར་ཐུག་ཐེག་གསུམ་སོགས་བསྟན་པ་དྲང་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་བསྟན་སྒྲས་ཟིན་ལྟར་དོན་ལ་མི་གནས་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་མདོ་ལས་བར་པ་དྲང་དོན་(༢༤༩ན) དང༌། ཐ་མ་ངེས་དོན་དུ་གསུངས་པ་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དེ་ནི་གདུལ་བྱའི་ངོར་དེ་སྐད་དུ་བསྟན་ནའང་དྲང་ངེས་རྣམ་འབྱེད་དེ་དགོངས་དོན་མཐར་ཐུག་པའི་དབྱེ་བ་མ་ཡིན་པས་གནོད་པ་མེད་དོ། །དེ་ཡང་སྟོན་པའི་འཁོར་ལོ་ཐོག་བར་མཐའ་གསུམ་ནི་གདུལ་བྱ་ཐེག་དམན་གྱི་གང་ཟག་ཐུན་མོང་མིན་པ་དང༌། ཐེག་ཆེན་གྱི་ཐུན་མོང་མིན་པ་དང༌། ཐེག་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། དང་པོ་ལ་བདེན་བཞི་དང༌། བར་པ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང༌། ཐ་མ་ལ་མཚན་ཉིད་གསུམ་སོགས་བསྟན་པ་ལ། དངོས་པོར་ལྟ་བ་ཅན་དག་གིས་ནི་དྲང་དོན་ལ་ངེས་དོན་དུ་མོས་ནས་ངེས་དོན་གྱི་བཀའ་དྲང་དོན་དུ་བསྒྲུབས་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་དགོངས་པ་དེར་འགྲེལ་ཞིང༌། དངོས་པོར་མི་དམིགས་པ་དག་ནི་དྲང་དོན་ལ་ངེས་དོན་དུ་མི་འཛིན་པར་ངེས་དོན་ཉིད་ངེས་དོན་དུ་བཟུང་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་དགོངས་པ་དེར་འགྲེལ་བར་བྱེད་ཅིང༌། སྟོན་པས་ཆོས་འཁོར་རིམ་གསུམ་དུ་དྲང་ངེས་ཀྱི་བཀའ་ཇི་ལྟར་སྩལ་བ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཐེག་གསུམ་གྱི་གདུལ་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་མངོན་མཐོ་དང་ངེས་ལེགས་ཀྱི་ཐབས་སུ་མ་གྱུར་པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་པས་གསུང་རབས་དེ་ཐམས་ཅད་རྣམ་གྲོལ་གྱི་རྒྱུ
Chinese
对于好坏等极端以及解脱道是否存在等，如果不对这些进行考察，那么就连在名言的声誉中，也找不到安立之处。因此，如果唯实论者所安立的宗义，也不符合他们所说的教证的意旨，那么又怎么能通达宣说它的究竟意旨呢？因此，唯实论者所认为的究竟意义，大多只能解释为不了义。如果将不了义的经典视为字面意义上的究竟意义，那就完全颠倒了佛陀的意愿。如《经庄严论》中说：若于义唯依言诠释，则生骄慢及失坏慧，善说亦舍故当知，于法忿恚障解脱。中间法轮的意义是究竟意义，而最后法轮则有不了义和究竟意义两种。因为，宣说一切法无自性是究竟意义，而宣说他起、阿赖耶识、自性、我、常、不空、种姓断绝、种姓决定、究竟三乘等是不了义，因为它们并不符合字面意义所表达的意义。那么，如果经中说中间法轮是不了义（249a），而最后法轮是究竟意义，那又是怎么回事呢？即使为了调伏众生而如此宣说，但这种不了义和究竟意义的区分并不是最终的意旨区分，因此没有损害。也就是说，佛陀的初、中、后三法轮是针对不同根器的众生，即小乘的不共、大乘的不共以及各种根器的众生而宣说的。在初法轮中宣说了四谛，在中间法轮中宣说了无自性，在最后法轮中宣说了三自性等。对于执着实有的人来说，他们将不了义视为究竟意义，并将究竟意义的教法解释为不了义，从而解释为世尊的意旨。而不执着实有的人，则不将不了义执为究竟意义，而是将究竟意义视为究竟意义，从而解释为世尊的意旨。佛陀在三转法轮中如何宣说了不了义和究竟意义的教法，所有这些都成为了三乘一切所化众生获得增上生和决定胜的方便，没有丝毫例外，因此所有这些经典都是解脱之因。
English
If one does not examine extremes such as good and bad, and whether or not there is a path to liberation, then even in the reputation of conventional terms, one will not find a place to establish them. Therefore, if the established tenets of the realists do not even accord with the intent of the scriptures they cite as the source of their claims, how can they possibly understand the ultimate intent that those scriptures reveal? For this reason, what the realists consider to be of ultimate meaning must mostly be interpreted as provisional meaning. If one regards scriptures of provisional meaning as being of ultimate meaning in their literal sense, then one completely reverses the intention of the Buddha. As it says in the Ornament of the Sutras: 'If one fully interprets the meaning according to the literal sound, one becomes arrogant and loses intelligence. Because one abandons what is well-spoken, one will be obscured by anger towards the Dharma, leading to ruin.' The meaning of the intermediate turning of the wheel is definitive meaning, while the final turning of the wheel has both provisional and definitive meanings. This is because the teaching that all phenomena are without inherent existence is definitive meaning, while the teachings of other-powered nature, the basis of all, self-awareness, self, permanence, non-emptiness, the cutting off of lineage, the determination of lineage, and the ultimate three vehicles are provisional meaning, because they do not accord with the meaning as grasped by the literal expression. Then, if the sutras say that the intermediate turning is of provisional meaning (249a) and the final turning is of definitive meaning, what is the explanation? Even if it is taught in that way for the sake of training disciples, there is no harm because this distinction between provisional and definitive meaning is not the ultimate distinction of intent. That is, the Buddha's three turnings of the wheel, the first, intermediate, and final, are made in accordance with the dispositions of trainees, namely, those who are not common to the lesser vehicle, those who are not common to the great vehicle, and those of various vehicles. In the first turning, the four noble truths are taught; in the intermediate turning, the absence of inherent existence is taught; and in the final turning, the three characteristics, etc., are taught. Those who hold to things as real regard the provisional meaning as definitive meaning and establish the definitive meaning teachings as provisional meaning, and thus interpret them as the intention of the Bhagavan. Those who do not perceive things as real do not hold the provisional meaning as definitive meaning, but hold the definitive meaning as definitive meaning, and thus interpret them as the intention of the Bhagavan. How the Buddha taught the provisional and definitive meaning teachings in the three turnings of the wheel of Dharma, all of that has become a means for all trainees of the three vehicles to attain higher realms and definite goodness, without any exception, and therefore all those scriptures are the cause of liberation.