Tibetan
ན་མིང་དང་སྲོག་ཀྱང་མི་རྙེད་དེ། །ཆོས་འདི་རྣམས་ནི་དབུ་བ་ཆུ་ཤིང་འདྲ། །ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །གསུམ་པ་ནི། འདི་ན་ཇི་ལྟར་སད་བཞིན་ཇི་སྲིད་དུ། །མ་སད་དེ་སྲིད་དེ་ལ་གསུམ་པོ་ཡོད། །སད་པར་གྱུར་ན་གསུམ་ཆར་ཡོད་མིན་ལྟར། །གཏི་མུག་གཉིད་སད་ལས་དེ་དེ་བཞིན་ནོ། །འཇིག་རྟེན་འདི་ན་ཇི་ལྟར་སད་པའི་གནས་སྐབས་ན་མ་རིག་པའི་གཉིད་ཆེན་གྱིས་ཡུལ་དབང་རྣམ་ཤེས་གསུམ་ཡོད་པ་དེ་བཞིན་ཇི་སྲིད་དུ་འཕྲལ་གྱི་སེམས་བྱུང་གཉིད་ཆུང་ལས་མ་སད་པ་དེ་སྲིད་དུ་རྨི་པོའི་སྐྱེས་བུ་དེ་ལ་ཡུལ་དབང་རྣམ་ཤེས་གསུམ་པོ་ཡོད་དེ། གསུམ་དུ་སྣང་བ་ཡོད་ཅིང༌། སྣང་བ་ལྟར་ཞེན་པ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར། སེམས་འགྲེལ་ལས། རྨི་ལམ་སད་པའི་གནས་སྐབས་དག །དོན་བྱེད་པ་ལ་ཁྱད་མེད་དེ། །རྨི་ལམ་ན་ནི་རྨིས་པ་བཞིན། །དོན་བྱེད་མཚུངས་པར་རང་བཞིན་མེད། །ཅེས་འབྱུང་བས། བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་དཔལ་མགོན་ཀླུ་སྒྲུབ་སོགས་དབུ་མ་པའི་སློབ་དཔོན་སྔར་བྱོན་པ་དེ་དག་གིས་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་དམིགས་ཞེས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་པའི་ཆོས་དེ་བོད་ཕྱི་མ་དག་གིས་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ལ་འཆད་པ་ནི་ཆེས་ལོག་རྟོག་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ནི་འཇིག་རྟེན་པས་མ་རིག་པའི་དབང་གིས་དོན་བྱེད་ནུས་བདེན་པའི་ཆོས་སུ་བློ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་བཟུང་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་རྟོག་པ་ནི་བློ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཁོ་ནར་ངེས་ཏེ། གང་དངོས་ཆོས་རྨི་ལམ་གྱི་ཡུལ་ལྟར་དོན་བྱེད་དང་བྲལ་བར་རྟོགས་པ་དེས་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཟབ་མོ་སྟོང་པ་ཉིད་རང་བཞིན་མེད་པ་མཉམ་པ་ཉིད་ལས་གཞར་ཡང་(༢༡༡ན) གཡོ་བའམ་འཕོ་འགྱུར་མེད་བཞིན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ལྟར་སྲིད་པའི་སྐྱེ་འགག་སོགས་ཀྱང་རྫུན་ངོ་དང་བསླད་ངོ་དང་འཁྲུལ་ངོར་འབྱུང་རུང་ལ། དེ་ལྟར་འབྱུང་རུང་བའི་དངོས་པོ་དེ་ནི་ཡང་དག་པར་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་དོན་ལ་གནས་པའི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་པའོ། །ཞེས་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་པོ་དོན་བྱེད་པར་འཛིན་པ་ནི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཉིད་དུ་ངེས་སོ་ཞེས་འཆད་པ་ཡིན་ལ། ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོ་ནི་དེ་ལྟར་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་དང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་དཔེ་དོན་སྦྱོར་ཚུལ་ཡང་ལོག་པར་སོང་བར་མ་ཟད། ཐ་སྙད་དུའང་དོན་བྱེད་པ་ཅན་གྱི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ལས་རྒྱུ་འབྲས་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པས་ལོག་པའི་ལྟ་བ་འཛིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ངན་སོང་གི་གཡང་ས་ཆེན་པོར་ལྟུང་བར་འགྱུར་བས
Chinese
名与命亦不可得，此等诸法如水泡阳焰。如是说。三者是：于此如何醒，如是尽其时，未醒如是时，彼有三者也。若已醒觉时，三者全无如，愚昧眠醒后，彼亦如是也。于此世间如何醒觉之时，以无明之大眠，有境、根、识三者，如是尽其时，未从暂时的心生小眠中醒来之时，如是睡者之人，彼有境、根、识三者，有显现为三，以有如显现般之执着故。《心释》中说：梦醒之时节，于作用无别，梦中如梦见，作用同然性非有。如是说故，薄伽梵与圣怙主龙树等中观派之先贤论师们，广说事物之自性不可得之法，然彼后世藏人等，将事物之自性解释为能起作用，实乃极大之邪分别也。事物之自性，乃世间人以无明之故，于能起作用之真实法，以俱生智而执取之故。如是颠倒错乱之分别，乃是错乱之识，故决定是应断除者。何者若能了知诸法如梦境般与作用相离，则彼能知二谛之诸法皆是甚深空性、无自性、平等性，更无有（211a）动摇或变异，然于世俗中，如缘起之作用般，轮回之生灭等亦可如虚假相、欺诳相、错乱相般生起。如是可生起之事物，则非于胜义谛与世俗谛二者中，真实存在的事物之自性。如是通达之后，若执着事物为能起作用，则定是所知障也，如是宣说。宗喀巴大师若如是，则一切法如梦如幻之比喻之意义连接方式亦成颠倒，不仅如此，于名言中，亦因从能起作用的事物之自性上诽谤因果，故以执持邪见之故，将堕入恶趣之大悬崖也。
English
Name and life are also unattainable, these dharmas are like bubbles and mirages. So it is said. The third is: How is it to be awake here, as long as it is, not awake as long as it is, he has three. If one becomes awake, all three are not there, just as after waking from the sleep of ignorance, it is the same. In this world, when one is awake, with the great sleep of ignorance, there are three: object, faculty, and consciousness. As long as one is not awake from the temporary small sleep of mental events, the sleeper has these three: object, faculty, and consciousness. There is appearance as three, because there is attachment as it appears. In the 'Mind Commentary' it says: At the time of waking from a dream, there is no difference in function, in a dream as in dreaming, the function is the same but the nature is not. Therefore, the previous teachers of the Madhyamaka school, such as the Bhagavan and the noble protector Nagarjuna, extensively taught the dharma that the essence of things is unattainable, but the later Tibetans explain the essence of things as being able to function, which is a great wrong conception. The essence of things is that worldly people, due to ignorance, grasp the ability to function as a true dharma with innate intelligence. Such a reversed conception is a confused consciousness, so it is definitely something to be abandoned. Whoever realizes that things and dharmas are separated from function like objects in a dream, then he knows that all the dharmas of the two truths are profound emptiness, without self-nature, equality, and there is no (211a) shaking or change, but in the conventional, like the function of dependent origination, the arising and ceasing of samsara can also arise like false appearances, deceptive appearances, and confused appearances. Such things that can arise are not the essence of things that truly exist in both the ultimate truth and the conventional truth. After understanding this, if one clings to things as being able to function, then it is definitely an obscuration of knowledge, so it is said. If the great Tsongkhapa is like this, then not only is the way of connecting the meaning of the metaphor of all dharmas being like dreams and illusions reversed, but also in conventional terms, because of slandering cause and effect from the essence of things that can function, one will fall into the great abyss of evil destinies because of holding wrong views.
Tibetan
་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་དམིགས་ཞེས་པའི་ངོ་བོ་ནི་རྒྱ་བོད་སུས་ཀྱང་སྔར་གསལ་བར་ཁར་འབྱིན་མ་ནུས་པའི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་ཐུན་མོང་མིན་པ་ཞིག་ཡིན་ལ། དེ་ནི་རྗེ་བཙུན་འཇམ་པའི་དབྱངས་ཀྱིས་དངོས་སུ་གསུངས་པ་ངེད་ཀྱི་ལུགས་ལས་འབྱུང་བ་མ་གཏོགས་བོད་སྔ་རབས་པའི་དབུ་མ་པ་སོགས་སྐལ་མེད་རྣམས་ཀྱིས་མི་རྟོགས་པས། གངས་ཅན་དུ་སྔར་བྱོན་གྱི་དབུ་མ་པ་ཞང་ཐང་སག་པ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་གཏོང་བ་སོགས་ཀྱི་ཆ་ནས་སྐྱེས་བུ་དམ་པར་གྱུར་ཀྱང༌། དོན་དམ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དབུ་མའི་ལྟ་སྒོམ་ནི་རྒྱ་ནག་ཧྭ་ཤང་ལྟར་ནོར་བས་ཕྱིན་ཅད་སྐྱེས་བུ་བློ་གྲོས་ཀྱི་ནོར་ཅན་དག་ལུགས་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་མ་བྱེད་ཅིག བྱེད་ན་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་(༢༡༡བ) མཁྱེན་པའི་ལམ་གཏན་མེད་དོ་ཞེས་ཡ་གི་ཁ་ཆེ་ནས་མ་གི་རྒྱ་ནག་ཕོ་བྲང་ཏས་ཏུ་ཡན་ཆད་དུ་དྲིལ་བསྒྲགས་ནས་དེང་སང་རི་བོ་དགེ་ལྡན་པ་རྣམས་ཙོང་ཁ་པའི་སྐུ་དྲིན་ཆེ་ཤོས་ཀྱི་རྩ་བའི་བླ་མ་རྗེ་བཙུན་རེད་མདའ་བ་ལའང་སྐུ་ཚེ་དེར་ལྟ་སྒོམ་སྔ་རབས་དབུ་མའི་ལུགས་དེ་ཙམ་ལས་དབུ་མའི་ལྟ་སྒོམ་ནོར་མེད་ཤར་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོས་རྟོགས་པ་དེ་ཐུགས་ལ་མ་འཁྲུངས་སོ་ཞེས་མོས་པར་བྱེད་ལ། དེས་ན་བོད་ཀྱི་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བ་སྔ་ཕྱིའི་ལུགས་གཉིས་པོ་དག་སྣང་མུན་ལྟར་སྲོལ་ཐ་དད་དུ་སྣང་བས་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་གསུང་རབས་རྣམས་ལ་ཐོས་བསམ་བགྱིས་ཏེ། ཕྱོགས་ལྷུང་ཞེན་ལྟ་དང་བྲལ་བར་གཟུ་བོའི་བློས་དཔྱད་ནས། གང་འཁྲུལ་པ་དང་བྲལ་བ་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་དུས་ལ་བབ་ཀྱི། རང་རང་གི་རིགས་བརྒྱུད་གང་མོས་ཀྱི་ཕྱོགས་འཛིན་དང༌། ཐོག་མར་ཆོས་སྒོར་ཆུད་སྔ་ཕྱིའི་སྐྱོ་མ་སྔ་བཙན་གྱི་ཞེན་ཕྱོགས་ཙམ་དང༌། གྲུབ་མཐའ་ལ་ཞུགས་པ་མང་ཉུང་དང༌། དེང་སང་མདོ་དབུས་མངའ་རིས་ན་ཁས་བཙན་དཔའ་བརྗིད་ཕྱུག་འབྱོར་གང་ཆེ་ལ་འཁྲུལ་བྲལ་དུ་ཡིད་གདེང་བཅས་ནས་ཕྱོགས་གཅིག་པར་ཁ་ཚོན་བཅད་ན་ཕྱོགས་ལྷུང་གི་ལྟ་བར་འགྲོ་ཉེན་ཆེ་བར་གདའོ། །དེས་ན་གཞུང་འདིས་ཀྱང་རྨི་ལམ་དུ་ཁམས་བཅོ་བརྒྱད་པོ་ཐ་སྙད་དུའང་ཡོད་མཉམ་དུ་སྟོན་པ་མིན་གྱི། སད་མ་སད་ཀྱི་ཁམས་བཅོ་བརྒྱད་པོ་དོན་གནས་ལ་བདེན་རྫུན་ཁྱད་མེད་དུ་བརྫུན་མཉམ་ཁོ་ནར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིད་ཆུང་སད་པར་གྱུར་ན་རྨི་ལམ་གྱི་གསུམ་པོ་ཡོད་པ་མིན་པ་ལྟར་གཏི་མུག་མ་རིག་པའི་གཉིད་ཆེན་སད་པ་ལས་ཆོས་དབྱིངས་མངོན་དུ་གྱུར་ན་འཕྲལ་གྱི་འཁྲུལ་རྒྱུས་མ་(༢༡
Chinese
所謂“不見事物自性”的自性，是無論漢藏，誰也無法事先明確指出的，一種獨特的標識所破之法。這是至尊文殊菩薩親口所說，只存在於我們的宗派中，而西藏早期中觀派等沒有福分的人們無法理解。因此，在雪域（西藏）先前出現的中觀派香塘薩迦大師等，雖然在世俗菩提心、戒律和佈施等方面是聖人，但對於勝義菩提心和中觀的見修行，卻像中國和尚一樣錯誤。從今以後，有智慧的人們不要追隨那種宗派，如果追隨，解脫和一切（211b）智的道路將會斷絕。從這邊的克什米爾到那邊的中國皇宮大都（北京），都廣為宣傳。現在格魯派的人們認為，宗喀巴大師恩德最大的根本上師，至尊熱達瓦，一生中也只是停留在早期中觀派的見修行上，而沒有生起像宗喀巴大師那樣無誤的中觀見修行。因此，西藏的中觀應成派前後兩種宗派，就像光明和黑暗一樣，傳統顯得不同。因此，應該對龍樹父子的論著進行聞思，拋棄宗派偏見，以公正的心進行分析，到了應該追隨不錯誤的宗派的時候了。如果對自己所喜歡的種姓進行宗派偏袒，或者僅僅是對最初進入佛門的先後順序的偏執，或者加入的宗派人數的多寡，或者現在在衛藏阿里誰的權勢大、勇敢、富裕，就誤以為是沒有錯誤的，並對此深信不疑，斷定為一方，那就有陷入宗派偏見的危險。因此，這部論著也不是在夢中也同時顯示十八界在名言上存在，而是顯示無論醒著還是沒醒，十八界在實質上沒有真假之分，完全是虛假的。就像小睡醒來時，夢中的三者不存在一樣，從愚癡無明的長眠中醒來，法界顯現時，暫時的錯覺之因（21
English
The nature of "not seeing the self-nature of things" is a unique object of negation by a sign that neither Chinese nor Tibetans could previously clearly point out. This was directly spoken by the venerable Manjushri and only exists in our school. Those without fortune, such as the early Tibetan Madhyamikas, do not understand it. Therefore, although the Madhyamikas who previously appeared in Tibet, such as the great Zhangtang Sakya, were holy beings in terms of conventional bodhicitta, discipline, and generosity, their understanding and practice of ultimate bodhicitta and Madhyamika were mistaken like the Chinese monk Heshang. From now on, wise people should not follow that school. If they do, the path to liberation and all (211b) knowledge will be cut off. This has been widely proclaimed from Kashmir to the Chinese imperial palace of Dadu (Beijing). Nowadays, Gelugpas believe that the root guru of Tsongkhapa, the venerable Redawa, only remained in the early Madhyamika view and practice during his lifetime, and did not generate the unerring Madhyamika view and practice that the great Tsongkhapa realized. Therefore, the two schools of Tibetan Madhyamika Prasangika, both earlier and later, appear to have different traditions, like light and darkness. Therefore, one should listen to and contemplate the scriptures of Nagarjuna and his spiritual sons, abandon sectarian bias, and analyze with an impartial mind. The time has come to follow the school that is free from error. If one is biased towards the lineage one likes, or is merely attached to the order in which one first entered the Dharma, or the number of people who have joined the school, or who is currently powerful, brave, and wealthy in U-Tsang and Ngari, mistakenly believing that they are free from error and confidently deciding to side with them, there is a great danger of falling into sectarian views. Therefore, this treatise does not show that the eighteen realms exist even nominally in a dream, but rather shows that whether awake or not, the eighteen realms have no difference between truth and falsehood in reality, and are entirely false. Just as the three things in a dream do not exist when one wakes up from a nap, when one awakens from the great sleep of ignorance, and the Dharmadhatu manifests, the temporary cause of illusion (21