Tibetan
བརྫུན་པའི་བདེན་པའམ་བརྫུན་པར་བདེན་པའང་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་བདེན་གཉིས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་གཟུགས་(༢༠༥ན) ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་དངོས་པོ་ཆོས་ཅན་དང་དངོས་མེད་ཆོས་ཉིད་ལ་སོགས་པར་སྒྲོ་སྐུར་དུ་བཏགས་པ་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པར་མཛད་ལ། དེས་ན་སྤྲོས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡོད་མེད་སོགས་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ནི་འདིར་གདུལ་བྱའི་ངོར་མཐུན་འཇུག་ཙམ་དུ་སྨྲས་ཞེས་དང༌། འཇིག་རྟེན་གྱི་རྗེས་བརྗོད་ཙམ་དུ་བྱས་སོ་ཞེས་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་དབུ་མ་ཐལ་རང་གི་ཁྱད་པར་ཡང་ཕྱེས་པ་ཡིན་ཏེ། དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པས་ནི་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་ཚད་མ་འཇིག་རྟེན་ན་ཚད་མར་གྲགས་པ་དེ་ཉིད་ཐ་སྙད་དུ་ཚད་མས་གྲུབ་པར་ཁས་བླངས་པའི་སྒོ་ནས་མཐུན་པར་འཇུག་སྟེ་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་འགོག་པར་བྱེད་ལ། ཐལ་འགྱུར་བས་ནི་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་ཚད་མ་འཇིག་རྟེན་ན་ཚད་མར་གྲགས་པ་དེ་ཉིད་ཐ་སྙད་དུའང་ཚད་མས་མ་གྲུབ་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་ན་དེ་ལྟར་གྲགས་པའི་རྗེས་བརྗོད་ཙམ་གྱི་སྒོ་ནས་འཇིག་རྟེན་དང་རྩོད་སྐབས་ཕྱེ་བའི་མཐུན་འཇུག་ཏུ་སྨྲས་ནས་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་འགོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་འདི་ནི་བཀའ་བརྒྱུད་དྭགས་སྐོར་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ལ་འཁྲུལ་པ་དང་བྲལ་བའོ། ། སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་དགག་པ། གཉིས་པ་ལ། ཕྱོགས་སྔ་མ་དང༌། དེ་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། གསུང་རབ་ཀྱི་དོན་རྣམ་པར་གཞག་པ་དང༌། དེས་རང་ལུགས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ། རྒྱལ་སྲས་ཀྱིས་སྲིད་གསུམ་རྣམ་ཤེས་ཙམ་དུ་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན། ཕྱི་དོན་མེད་ཀྱང་ཤེས་པའི་རྒྱུ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། གཟུང་བ་མེད་པར་འཛིན་པ་མ་མཐོང་ཞིང༌། །སྲིད་གསུམ་རྣམ་ཤེས་ཙམ་དུ་རབ་རྟོགས་པས། །ཤེས་རབ་ལ་གནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེས། །རྣམ་ཤེས་ཙམ་དུ་དེ་ཉིད་རྟོགས་པར་འགྱུར། །རྣམ་རིག་ཏུ་སྨྲ་བ་དག་གིས་དབུ་མའི་ལུགས་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་མི་བཟོད་པས་རང་གི་རྟོག་བཟོའི་ལུགས་འཇོག་པར་བྱེད་པ་དེ་འདིར་བསལ་བའི་ཆེད་དུ་བརྗོད་ན། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་(༢༠༥བ) ཏུ་ཕྱིན་པ་སྒོམ་པ་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ས་དྲུག་པ་བ་དེས་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དོན་དམ་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྣམ་ཤེས་ཙམ་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། སེམས་ལ་བཟུང་བ་མེད་པར་རྟོགས་པས་དེར་བལྟོས་ཀྱི་འཛིན་པ་ཡང་མ་མཐོང་ཞིང༌། སྲིད་གསུམ་འདི་དག་ཕྱི་རོལ་དོན་གྱིས་དབེན་པར་ཤེས་པ་ཙམ་མོ། །ཞེས་ཡུན་དུ་གོམས་པ་ལས་གཟུང་འཛིན་དང་བྲལ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བརྗོད་མེད་ཙམ་དུ་
Chinese
由于虚假的真理或虚假为真理也不成立，因此，以二谛所涵盖的色（205a）乃至一切智之间的有法事物和无有法性等等所作的增益和诽谤，都已确定为并非以自性成立。因此，对于一切戏论法的有无等进行安立，这里说是仅为了顺应所化众生的意愿而说，以及说是仅是对世间的一种复述，这本身就区分了中观应成派和自续派的差别。中观自续派是通过承认在世间被认为是量（ प्रमाण，pramāṇa， प्रमाण ）的衡量标准，在名言中也成立为量的方式来顺应，从而遮破事物的自性。而应成派则是说，即使在世间被认为是量（ प्रमाण，pramāṇa， प्रमाण ）的衡量标准，在名言中也没有成立为量，但仅以复述世间如此认为的方式，在与世间辩论时分开的顺应，从而遮破事物的自性。这段话是噶举达波传承的论述，没有错谬。 破斥唯识宗的观点。 第二，分为前派观点和破斥该观点两部分。第一部分分为：安立经文的意义，以及由此显示自宗的安立。第一部分分为：王子了悟三有唯识的原因，以及显示无外境却有识的原因。第一部分是： 无所取故不见能取者，三有唯是识，如是善了知。 安住慧菩萨，彼即悟入唯识性。 那些宣说唯识的人，无法忍受中观宗所说，因此为了排除他们建立自己臆造的宗派，在这里陈述：安住在修习般若波罗蜜多（智慧到彼岸）的第六地菩萨，将了悟诸法胜义谛的真如唯识性，因为了悟心无所取，因此也未见依赖于此的能取。这三有只是远离外境的识而已。通过长久串习，就能达到远离所取和能取的不可言说的唯识。
English
Since neither a false truth nor truth as false is established, all the imputations and slanders made upon phenomena, both existent and nonexistent, from form (205a) to omniscience, which are encompassed by the two truths, have been determined as not established by their own nature. Therefore, the establishment of the existence or nonexistence of all phenomena of elaboration is said here to be merely in accordance with the wishes of those to be tamed, and this very statement that it is merely a reiteration of the world distinguishes the difference between the Prāsaṅgika and Svātantrika schools of Madhyamaka. The Svātantrika Madhyamikas accord by acknowledging that the means of valid cognition for refutation and establishment, which are renowned as valid in the world, are established as valid in conventional truth, and thereby refute the inherent nature of phenomena. The Prāsaṅgikas, on the other hand, say that even though the means of valid cognition for refutation and establishment, which are renowned as valid in the world, are not established as valid in conventional truth, they refute the inherent nature of phenomena by speaking in accordance with the way things are renowned in the world, separating the occasion for debate with the world. This statement is a faultless explanation of the Kagyu Dakpo tradition. Refutation of the Mind-Only School's View. Secondly, there are two parts: the former position and the refutation of that position. The first part is divided into: establishing the meaning of the scriptures, and thereby showing the establishment of one's own system. The first part is divided into: the reason why the prince realizes the three realms as only mind, and showing the reason why there is consciousness even without external objects. The first part is: Because there is no object of grasping, the grasper is not seen, The three realms are well understood as only consciousness. The bodhisattva abiding in wisdom, Will realize that very nature as only consciousness. Those who speak of mind-only cannot tolerate what the Madhyamaka school says, so in order to eliminate their establishment of their own fabricated schools, it is stated here: The bodhisattva on the sixth ground, who abides in the practice of the Perfection of Wisdom, will realize the suchness of the ultimate truth of all phenomena as only consciousness, because he realizes that the mind has no object of grasping, and therefore he does not see the grasper that depends on it. These three realms are merely consciousness devoid of external objects. Through prolonged habituation, one can attain the inexpressible state of consciousness that is free from the grasped and the grasper.
Tibetan
སོ་སོ་རང་རིག་གི་ཚུལ་གྱིས་རབ་ཏུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཇི་ལྟར་རླུང་གིས་བསྐུལ་བས་རྒྱ་མཚོ་ནི། །ཆེ་ལས་ཆུ་རླབས་འབྱུང་བ་དེ་བཞིན་དུ། །ཀུན་གྱི་ས་བོན་ཀུན་གཞི་ཞེས་བྱ་ལས། །རང་གི་ནུས་པས་རྣམ་ཤེས་ཙམ་ཞིག་འབྱུང༌། །ཅི་དོན་མེད་པར་རྣམ་ཤེས་ཙམ་དུ་ཟད་ན་གཟུགས་སོགས་དོན་སྣང་གི་རྣམ་ཤེས་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་རླུང་གིས་བསྐུལ་བས་རྒྱ་མཚོ་ནི་ཆེན་པོ་ལས་ཆུ་རླབས་ཆེ་ཆུང་རྣམས་རྐྱེན་ཇི་ལྟ་བར་འབྱུང་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཆོས་ཀུན་གྱི་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ཐོག་མེད་ནས་ཞུགས་པ་སྐད་ཅིག་གིས་བརྒྱུད་པ་གཟུང་འཛིན་དུ་ཞེན་པའི་བག་ཆགས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་ལས་བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ཐོབ་པ་འགག་བཞིན་པས། ཀུན་གཞི་ལ་བག་ཆགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རང་གི་རྣམ་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་རྣམ་ཤེས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་རང་གི་ནུས་པ་ལ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའི་རྐྱེན་གྱིས་མ་དག་པ་གཞན་དབང་གི་རྣམ་ཤེས་ཙམ་ཞིག་འབྱུང་བ་ཉིད་ལ་བྱིས་པས་གཟུང་འཛིན་དུ་རྟོག་གི། ཤེས་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་གཟུང་བ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་དབང་ཕྱུག་རྒྱུར་སྨྲ་བ་ནི། བ་ནི་བ་བལ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ། །ཆུ་ཤེལ་ཆུ་རྣམས་ཀྱི་བཞིན་དང༌། །པླཀྴ་ཡལ་ག་རྣམས་ཀྱི་ལྟར། །དེ་ནི་ལུས་ཅན་ཀུན་གྱི་རྒྱུ། །ཞེས་དབང་ཕྱུག་འགྲོ་བའི་བྱེད་པོར་འདོད་པ་བཞིན། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་སྨྲ་བས་ཀྱང་ཀུན་(༢༠༦ན) གཞི་དངོས་པོ་མཐའ་དག་འབྱུང་བའི་ས་བོན་གྱི་རྒྱུར་སྨྲ་བར་བྱེད་ལ། དབང་ཕྱུག་རྟག་ལ་ཀུན་གཞི་མི་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ཙམ་ཞིག་ནི་ཁྱད་པར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ཕྱིར་གཞན་གྱི་དབང་གི་ངོ་བོ་གང༌། །དངོས་པོ་བཏགས་པར་ཡོད་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་ཞིང༌། །ཕྱི་རོལ་གཟུང་བ་མེད་པར་འབྱུང་འགྱུར་ལ། །ཡོད་དང་སྤྲོས་ཀུན་ཡུལ་མིན་རང་བཞིན་ཡོད། །ཀུན་གཞི་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ནི་གསུང་རབ་ཀྱིས་འདི་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་གོ་ཞེས་གྲགས་པ་དེའི་ཕྱིར་བརྗོད་ན། གཞན་གྱི་དབང་གི་ངོ་བོ་གང་ཞིག་བདག་གཉིས་ཀྱི་དངོས་པོ་སྒྲོ་བཏགས་པར་ཡོད་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་ཞིང༌། དེར་ཁས་བླངས་དགོས་ཏེ། རྟོག་པའི་དྲྭ་བ་ཀུན་གྱི་གཞིར་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཞན་དུ་འཁྲུལ་གཞི་མེད་པས་འགའ་ཡང་བདག་གཉིས་སུ་འཁྲུལ་བར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་སྦྲུལ་དུ་འཁྲུལ་པ་ཐག་པའི་རྒྱུ་དང༌། བུམ་པ་ལ་སོགས་པར་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ས་སོགས་ལ་མ་བལྟོས་པར་མཁའ་སོགས་སུ་མི་འབྱུང་བ
Chinese
为了各自以自证的方式完全理解，第二点是：犹如风的吹动，大海中，从大处生起波浪一样。一切的种子，从名为阿赖耶识中，以自身的能力生起唯识。如果无意义地仅仅是唯识，那么色等境相的识是如何产生的呢？犹如风的吹动，大海从大处生起大小不一的波浪，同样，从一切烦恼法的种子，一切的阿赖耶识，从无始以来，刹那刹那相续，执著于能取所取的习气完全成熟，获得自身实有，正在灭亡。阿赖耶识中，习气的差别，与自身的形象和随之相关的识生起的因，成为自身能力完全成熟的缘，从而生起不净的依他起识，仅仅是这样，但孩童却认为这是能取所取。与识不同的所取，丝毫也不存在。例如，主张自在天为因者说：牛是牛毛等的因，水精是水等的相，毕钵罗树是枝条等的像，那是所有有情众生的因。如同自在天被认为是众生的作者一样，阿赖耶识论者也说阿赖耶是所有事物生起的种子的因。自在天是常，而阿赖耶是不常，这仅仅是差别而已。第二点是：因此，依他起的自性，成为事物假立存在的因，外境不存在而产生，存在和戏论都不是对境，而是自性存在。证明阿赖耶识存在的理由是，经典中如此安立，因此说，依他起的自性，成为我二取的事物虚假存在的因。必须承认这一点，因为认为是所有分别的网络的基石。否则，没有错乱的基础，任何事物都不会错乱为我二取。例如，错认为蛇的绳子的因，以及错认为瓶子等的因，不依赖于土地等，不会在空中等处产生。
English
In order to fully understand each in its own self-aware way, the second point is: Just as the wind stirs the ocean, waves arise from the vastness. From the seed of all, called the Alaya consciousness, arises only consciousness through its own power. If it is meaningless to merely be consciousness, then how does the consciousness of objects such as form arise? Just as the wind stirs the ocean, and waves of various sizes arise from the vastness, similarly, from the seed of all defiled dharmas, the all-encompassing Alaya consciousness, which has been entering from beginningless time, moment by moment, the habit of clinging to the apprehended and the apprehender fully ripens, obtaining its own real entity, and is ceasing. In the Alaya consciousness, the difference of habit, the cause of the arising of consciousness related to its own form and following it, becomes the condition for the full ripening of its own power, and thus only impure other-dependent consciousness arises, but children perceive this as the apprehended and the apprehender. The apprehended, which is different from consciousness, does not exist at all. For example, those who claim Ishvara as the cause say: The cow is the cause of cow hair, etc., the crystal is the likeness of water, etc., the Plaksha tree is like branches, etc., that is the cause of all sentient beings. Just as Ishvara is considered the maker of beings, so too the Alaya consciousness proponents say that the Alaya is the cause of the seed from which all things arise. Ishvara is permanent, while the Alaya is impermanent, this is merely the difference. The second point is: Therefore, the nature of other-dependence becomes the cause of the imputed existence of things, arising without an external object, existence and all elaborations are not objects, but are inherently existent. The proof of the existence of the Alaya consciousness is that the scriptures establish it in this way, therefore, the nature of other-dependence becomes the cause of the false existence of things of the two selves. This must be admitted, because it is considered the foundation of all networks of conceptualization. Otherwise, without a basis for confusion, nothing can be mistaken for the two selves. For example, the cause of mistaking a rope for a snake, and the cause of mistaking a pot, etc., do not arise in the sky, etc., without relying on earth, etc.