Tibetan
འང་དབུ་མའི་ལུགས་ལས་འབྱུང་བའི་འཇིག་ལྟ་དང་མ་རིག་པ་སོགས་ནི་མངོན་པ་ནས་བཤད་པའི་བདེན་པའི་རྣམ་པ་དག་པ་སྒོམ་པས་སྤོང་མི་ནུས་ཀྱི། དབུ་མ་ནས་བཤད་པའི་(༤༨བ) ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་བསྒོམས་ནས་སྤོང་དགོས་པས། གང་ཟག་གི་བདག་ལྟ་རགས་པ་སྤོང་བྱེད་དང༌། ཕྲ་བ་སྤོང་བྱེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཤེས་དགོས་སོ། །ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་ནོར་བ་བླ་ན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཐེག་པ་གསུམ་་ཆར་གྱི་མཐོང་སྤང་ཀུན་སྦྱོར་གསུམ་པོ་ལ། མངོན་པ་དང་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་གསུང་རབ་ཐ་དད་ལས་སྤང་བྱ་ལ་ཕྲ་རགས་ཡོད་པར་སྟོན་པའི་ཡི་གེ་ན་གཅིག་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རགས་པ་དེ་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་ན་འཕགས་པར་འགྱུར་ཞིང༌། རགས་པ་རྟོགས་པ་དེ་ཁྱེད་འཕགས་པར་ཁས་མི་ལེན་ལ། རྗེས་དཔག་གིས་རྟོགས་པ་ནི་སོ་སྐྱེ་ལའང་ཡོད་པས། དེས་འཇིག་ལྟ་དངོས་སུ་སྤོང་བར་ཡང་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་འདི་སྙམ་དུ་ཕུང་པོ་ལ་མི་རྟག་སོགས་སུ་བལྟས་པས་རྟག་གཅིག་རང་དབང་ཅན་སོགས་ཀྱི་བདག་འཛིན་བཟློག་པའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མི་འགྱུར་ཏེ། ཕུང་པོ་ལས་དོན་གཞན་པའི་རྟག་གཅིག་སོགས་ཀྱི་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པས་ཕུང་པོ་ལ་གདགས་པའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་བདག་འཛིན་དང་ཉོན་མོངས་ཟློག་པར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྟག་གཅིག་སོགས་ཀྱི་བདག་དེ་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་རྟེན་མ་ཡིན་པ་དང༌། དེ་ལྟའི་བདག་འཛིན་མེད་པ་རྣམས་ལའང་ངར་འཛིན་པ་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཡོད་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལུང་ནི་ཇི་སྐད་དུ། རིན་ཕྲེང་ལས། ཇི་སྲིད་ཕུང་པོར་འཛིན་ཡོད་པ། །དེ་སྲིད་དེ་ལ་ངར་འཛིན་ཡོད། །ངར་འཛིན་ཡོད་ན་ཡང་ལས་ཏེ། །དེ་ལས་ཡང་ནི་སྐྱེ་བ་ཡིན། །ལམ་གསུམ་ཐོག་མཐའ་དབུས་མེད་པ། །འཁོར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་མགལ་མེ་ཡི། །དཀྱིལ་འཁོར་ལྟ་བུར་ཕན་ཚུན་གྱི། །རྒྱུ་ཅན་འདི་ནི་འཁོར་བ་འགྱུར། །དེ་ནི་(༤༩ན) རང་གཞན་གཉིས་ཀ་དང༌། །དུས་གསུམ་ཉིད་དུའང་མ་མཐོང་ཕྱིར། །ངར་འཛིན་པ་ནི་ཟད་པར་འགྱུར། །དེ་ནས་ལས་དང་སྐྱེ་བ་ཡང༌། །ཞེས་གསུངས་པས། འཁོར་བ་ཕུང་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་ལ་མངོན་ཞེན་ཡོད་མེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་བྱེད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། ཡང་རིན་ཕྲེང་ལས། ཇི་ལྟར་མིག་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིས། །མགལ་མེའི་འཁོར་ལོ་འཛིན་བྱེད་པ། །དེ་བཞིན་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། །ད་ལྟའི་ཡུལ་དག་འཛིན་པར་བྱེད། །དབང་པོ་དང་ནི་དབང་དོན་རྣམས། །འབྱུང་བ་ལྔ་ཡི་རང་བཞིན་འདོད། །འབྱུང་བ་སོ་སོར་དོན་མེད་པས། །འདི་དག་དོན་དུ་དོན་མེད་དོ། །འབྱུང་རྣམས་སོ་སོར་ཐ་དད་ན། །བུད་ཤིང་མེད་པའི་མེར་ཐལ་འགྱུར། །འདུས་ན་མཚན་ཉིད་མེད་འགྱུར་ཏེ། །ལྷག་མ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་ངེས། །དེ་ལྟར་འབྱུང་རྣམས་རྣམ་གཉིས་སུའང༌། །དོན་མེད་པས་ན་འདུས་དོན་མེད། །འདུས་པ་དོན་མེད་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། །གཟུགས་ཀྱང་དོན་དུ་དོན་མེད་དོ། །རྣམ་ཤེས་ཚོར་དང་འདུ་ཤེས་དང༌། །འདུ་བྱེད་རྣམས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་དུ། །སོ་སོར་བདག་ཉིད་དོན་མེད་ཕྱིར། །དམ་པའི་དོན་དུ་དོན་མེད་དོ། །ཇི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་ཕྱིར་བཅོས་ལ། །དོན་དུ་བདེ་བར་ང་རྒྱལ་བྱེད། །དེ་བཞིན་བདེ་འཇོམས་བྱུང་བ་ལས། །སྡུག་བསྔལ་དུ་ཡང་ང་རྒྱལ་བྱེད། །དེ་ལྟར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཕྱིར། །བདེ་དང་ཕྲད་པའི་སྲེད་པ་དང༌། །སྡུག་བསྔལ་བྲལ་བའི་སྲེད་པ་སྤོང༌། །དེ་ཕྱིར་དེ་ལྟར་མཐོང་བས་གྲོལ། །གང་གིས་མཐོང་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། །ཐ་སྙད་དུ་ནི་སེམས་ལ་བརྗོད། །སེམས་བྱུང་མེད་པར་སེམས་མེད་དེ། །དོན་མེད་ཕྱིར་ན་ཡོད་མི་འདོད། །དེ་ལྟར་ཡང་དག་ཇི་བཞིན་དུ། །འགྲོ་བ་དོན་མེད་ཤེས་ནས་ནི། །རྒྱུ་མེད་པ་ཡི་མེ་བཞིན་དུ། །གནས་(༤༩བ) མེད་ལེན་མེད་མྱ་ངན་འདས། །ཞེས་ཕུང་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་མ་ཤེས་ན་མྱང་འདས་མི་ཐོབ་པར་བསྟན་ཏོ། །ལུང་དེ་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གསུངས་སོ་སྙམ་ན། མིན་ཏེ། དངོས་པོ་རྣམས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཉན་རང་ཆད་པའི་མྱང་འདས་མངོན་དུ་བྱེད་ལ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་བྱང་འཕགས་ནི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ལུང་དེའི་མཇུག་ཏུ། དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཀྱང༌། །མཐོང་ནས་བྱང་ཆུབ་ངེས་པར་འདོད། །འོན་ཀྱང་དེ་ནི་སྙིང་རྗེ་ཡིས། །བྱང་ཆུབ་བར་དུ་སྲིད་མཚམས་སྦྱོར། །ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །ཁྱད་པར་ཉན་ཐོས་རྣམས་ལ་ཉོན་སྒྲིབ་སྤོང་བའི་སླད་དུ་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་མདོར་ཡང་བསྟན་ཏེ། གཟུགས་ནི་དབུ་བ་བརྡོས་པ་འདྲ། །ཚོར་བ་ཆུ་ཡི་ཆུ་བུར་བཞིན། །འདུ་ཤེས་སྨིག་རྒྱུ་ལྟ་བུ་སྟེ། །འདུ་བྱེད་རྣམས་ནི་ཆུ་ཤིང་བཞིན། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྒྱུ་མ་ལྟར། །ཉི་མའི་གཉེན་གྱིས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཉན་རང་རྣམས་ལ་འཁོར་ལོ་དང་པོར་དངོས་པོ་འཇིག་པས་ཟད་པར་བྱེད་པས་མི་རྟག་པ་དང༌། མི་རྟག་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་ཀྱང་དེ་ཉིད་དུ་རྟག་པ་མ་ཡིན་པར་འགགས་པས་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་པའི་སྟོང་ཉིད་བསྟན་པ་ན། ཉན་རང་རྟེན་དེ་ལ་དངོས་སུ་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བའི་སྐལ་བ་ཅན་དག་
Chinese
而且，从中观宗派产生的坏聚见和无明等，不能通过修习从俱舍论中所说的真实的相状来断除，必须通过修习从中观宗派所说的（48b）法无我来断除。因此，必须了解作为所断除的粗品人我见和细品人我见的差别。说这种话是极大的错误。因为在三乘的一切见道所断和修道所断的三种烦恼中，无论是从俱舍论还是从般若经，都没有任何一个字句表明所断除的烦恼有粗细之分。而且，如果现量证悟了粗品人无我，就会成为圣者。但是您不承认证悟了粗品人无我就是圣者。通过比量证悟，凡夫也有，因此，也不能真正断除坏聚见。对此，有人会想，通过观察蕴为无常等，可以遣除常一自在等的我执，因此可以断除一切烦恼。但这是不可能的。因为，认识到与蕴不同的常一等的我无有，并不能遣除安立在蕴上的有因的我执和烦恼。而且，常一等的我不是俱生我执的所依，而且，没有这种我执的人也有我执和烦恼。经中如是说：宝鬘论中说：只要有对蕴的执着，就有对我的执着。只要有对我的执着，就会有业。从业又会产生轮回。三条道路无始无终无中，轮回的轮转如火轮一般，如火轮一般互相为因，这就是轮回。这（49a）无论是自己还是他人，在三时中都无法见到，因此，我执就会灭尽。之后，业和生也会灭尽。因此说，轮回是随着对蕴等事物的实执的有无而进退的。又如宝鬘论中说：如眼睛因错乱而执着于火轮，同样，诸根也执着于现在的对境。诸根和诸根境，都认为是五大种的自性。五大种各自没有意义，这
English
Moreover, afflictive views of the transitory and ignorance, which arise from the Madhyamaka system, cannot be abandoned by meditating on the aspects of truth as explained in the Abhidharma. Rather, they must be abandoned by meditating on the absence of inherent existence of phenomena as explained in the Madhyamaka. (48b) Therefore, one must understand the difference between the coarse and subtle views of self of persons, which are to be abandoned. To say this is an unsurpassed error, because in all three vehicles, in the three kinds of afflictions to be abandoned on the paths of seeing and meditation, there is not a single letter in the Abhidharma or Prajnaparamita scriptures that indicates that there are coarse and subtle afflictions to be abandoned. Moreover, if one directly realizes the coarse absence of self of persons, one becomes an Arya. But you do not accept that realizing the coarse absence of self is being an Arya. Even ordinary beings have inferential realization, so it does not directly abandon the afflictive view of the transitory. In response to this, one might think that by viewing the aggregates as impermanent, etc., one can reverse the grasping at a self that is permanent, single, and independent, etc., and therefore all afflictions will be abandoned. But this is not possible, because realizing that there is no self that is permanent, single, etc., different from the aggregates, does not reasonably reverse the grasping at a self and afflictions that are imputed on the aggregates. Moreover, the self that is permanent, single, etc., is not the basis of the coemergent grasping at self, and even those who do not have such a grasping at self are seen to have grasping at self and afflictions. As the scripture says, in the Ratnavali: As long as there is grasping at the aggregates, there is grasping at self. As long as there is grasping at self, there is karma. From karma, there is again rebirth. The three paths have no beginning, end, or middle. The wheel of samsara is like a wheel of fire. Like a wheel of fire, this, which is the cause of each other, becomes samsara. This (49a) is not seen by either oneself or others, in any of the three times. Therefore, grasping at self will be exhausted. After that, karma and birth will also be exhausted. Thus, it is taught that samsara advances and retreats according to whether or not there is clinging to phenomena such as the aggregates. Also, as the Ratnavali says: Just as the eye, through delusion, grasps at a wheel of fire, so too do the senses grasp at present objects. The senses and their objects are considered to be the nature of the five elements. Since the elements are individually meaningless, this
Chinese
彼等皆无意义。诸要素若各自相异，如无薪之火成灰烬。若聚合则无自性，其余亦如是确定。如是诸要素于二者中，皆无意义故聚合无意义。聚合既无意义之故，色亦实则无意义。识、受、想与行，于一切时，各自自体无意义故，于胜义谛亦无意义。如为痛苦而疗治，反以安乐而生骄慢。如是安乐毁灭生起时，亦以痛苦而生骄慢。如是自性空故，舍弃与乐相遇之贪，及离苦之贪。是故如是见而解脱。何者能见耶？于世俗中谓之心。无心所则无心，以无意义故不欲有。如是如实了知，有情无意义后，如无因之火，无处无取而入涅槃。如是若不了解蕴等事物无自性，则不能获得涅槃。若谓此经是就无住涅槃而说，则不然。因了悟诸法无自性之声闻缘觉，能现证断灭涅槃，而如是了悟之菩萨则非如此。故此经末云：如是菩萨亦，见已定欲菩提。然彼以悲心，连接生死至菩提。如是说。特别是，为使声闻众舍弃烦恼障，于声闻经中亦说诸行皆无自性，如云：色如水泡之喻，受如水中之水泡，想如阳焰，行如芭蕉树，识如幻术。日之亲友如是说。是故，于声闻缘觉等，初转法轮时，因事物坏灭而尽故说无常，且无常之事物本身亦非恒常，因灭尽故未成立为事物之空性，当宣说时，声闻缘觉等具足于彼所依上真实生起证悟之分者。
English
They are all meaningless. If the elements are separate and distinct, like fire without fuel, they turn to ashes. If they are combined, they become without characteristics, and the same is true for the rest. Thus, since the elements are meaningless in both ways, combination is meaningless. Since combination itself is meaningless, form is also truly meaningless. Consciousness, feeling, perception, and formations, at all times, are meaningless in their individual essence, and therefore meaningless in the ultimate sense. Just as one becomes arrogant with happiness when treating suffering, similarly, one becomes arrogant with suffering when happiness is destroyed. Therefore, since it is devoid of inherent nature, abandon the craving for encountering pleasure and the craving for separation from suffering. Therefore, liberation comes from seeing it in this way. If asked, by what does one see? It is referred to as mind in conventional terms. Without mental factors, there is no mind, and since it is meaningless, it is not desired to exist. Thus, having truly and correctly understood that beings are meaningless, like a fire without cause, one passes into nirvana without a place and without taking. It is taught that if one does not understand that phenomena such as the aggregates are without inherent nature, one will not attain nirvana. If you think that this sutra was spoken in the context of non-abiding nirvana, it is not so. Because the Shravakas and Pratyekabuddhas who realize that phenomena are without inherent nature manifest the nirvana of cessation, but the Bodhisattvas who realize in this way are not like that. Therefore, at the end of that sutra, it says: "Thus, even Bodhisattvas, having seen this, definitely desire enlightenment. However, they connect to existence until enlightenment with compassion." It is said. In particular, for the sake of abandoning the afflictive obscurations for the Shravakas, it is also taught in the Shravaka sutras that all formations are without inherent nature, as it says: "Form is like a mass of foam, feeling is like a bubble in water, perception is like a mirage, formations are like a plantain tree, consciousness is like an illusion. Thus spoke the Kinsman of the Sun." Therefore, for the Shravakas and Pratyekabuddhas, in the first turning of the wheel, impermanence is taught because phenomena are destroyed and exhausted, and emptiness is taught because even the impermanent phenomena themselves are not permanent in that state, because they cease and do not become established as phenomena. When it is taught, those Shravakas and Pratyekabuddhas who have the potential to actually generate realization on that basis...