Tibetan
རྣམ་རིག་མིན་པའི་ཕྱི་དོན་གྱི་གཟུགས་ཞིག་སེམས་ཙམ་པའི་གྲུབ་མཐར་ངལ་བ་ཆེན་པོས་བསྒྲུབས་ན། དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པའི་སེམས་ཙམ་པ་ལས་མཚར་ཆེ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཁྱེད་ཀྱི་དབུ་སེམས་ཀྱི་འབྱེད་བྱེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་དེ་དག་ནི་བློ་རྩེ་གཏད་ས་གཏིང་ཚུགས་འདི་ལྟ་བུའོ་ཞེས་མེད་བཞིན་དུ་ཁ་ཞེ་མ་མཐུན་པའི་ཟོལ་ཚིག་དམ་པའི་ལས་སུ་མ་གྱུར་པ་འབའ་ཞིག་བརྗོད་པར་ཟད་དེ། (༡༤ན) ཁྱད་པར་འབྱེད་བྱེད་བར་པ་གཉིས་སེམས་ཙམ་རྣམ་བདེན་རྫུན་གྱི་ཁྱད་པར་དབུ་སེམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་འབྱེད་བྱེད་དུ་སྨྲས་པས། གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར། ཐུབ་ཚུལ་བཤིག་པར་བྱེད་པ་ནི་རྣམ་པར་དཀར་བའི་བགྱི་བ་མིན་པར་འཁུམས་ཏེ། སེམས་ཙམ་པ་དང་དབུ་མ་པའི་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་ངོ་ཤེས་པ་དེ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་བཤད་པར་དེའི་ཁྱད་པར་འབྱེད་བྱེད་མིན་པ་དུ་མ་དེའི་ཁྱད་འབྱེད་བྱེད་དུ་བཀོད་སྣང་བའི་ཕྱིར། འོ་ན་དེའི་ཁྱད་འབྱེད་བྱེད་དངོས་དེ་གང་ཞེ་ན། སེམས་ཙམ་པས་སེམས་དང་ཤེས་པ་དང་རིག་པ་དང་བློ་དང་མཁྱེན་པ་དང་ཡེ་ཤེས་དོན་གཅིག་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་པ་ཞིག་དོན་དམ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ཤེས་བྱ་ཡོངས་གྲུབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་འདོད་ལ། ཤེས་བྱ་ཡོངས་གྲུབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དེ་ལྟར་འཇོག་ན་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐར་ལྷུང་བས་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་སྤངས་ཏེ་གྲུབ་མཐའ་དེ་ལས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བར་སྨྲ་བ་དེ་དབུ་མ་པའོ། །སེམས་དོན་དམ་བདེན་གྲུབ་པར་འདོད་པ་གཞིར་བྱས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་ལ་རྣམ་པ་ཡོད་མེད་གཉིས་སུ་བྱུང་བ་ནི། དང་པོས་ཕྱི་དོན་ལ་བལྟོས་པའི་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་པས་དེར་བལྟོས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སེམས་ཙམ་དུ་ཁས་ལེན་ཀྱང་ནང་ཤེས་པ་ལ་བལྟོས་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པའི་གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་ཁས་ལེན་ལ། གཉིས་པས་དེ་ལྟར་ན་ནང་ཤེས་པ་ལ་བལྟོས་པའི་གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་ཁས་བླངས་པས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མི་འབྱུང་བས་རྣམ་པ་དེ་དག་སྐྲ་ཤད་ལྟར་བརྫུན་པ་ཉིད་དུ་སྨྲས་ནས་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སམ་རྣམ་ཤེས་ཉིད་བདེན་གྲུབ་པར་སྨྲའོ། །དེའི་དང་པོ་ལ་སྒོ་ང་ཕྱེད་ཚལ་པ་དང༌། གཟུང་འཛིན་གྲངས་མཉམ་པ་དང༌། སྣ་ཚོགས་གཉིས་མེད་པ་གསུམ་བྱུང་ལ། གཉིས་པ་(༡༤བ) ལ་ཡེ་ཤེས་དེ་ལ་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པས་མ་གོས་ཀྱང༌། དེ་ལྟའི་ཀུན་མཁྱེན་ཡེ་ཤེས་ལ་ཡུལ་སྣང་མི་སྣང་ལས་དྲི་བཅས་རྣམ་རྫུན་དང་དྲི་མེད་རྣམ་རྫུན་པ་གཉིས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །སེམས་རིག་པ་ཤེས་པ་བློ་སོགས་དོན་གཅིག་
Chinese
如果唯识宗以极大的努力去论证一个非心识的外境之色，那么还有什么比这样论证的唯识宗更可笑的呢？因此，你们所说的区分中观和唯识的差别，是像这样深入思考的结果吗？这只不过是口是心非的虚伪之词，并没有成为神圣的事业。（14a）你们所说的中间的两种区分，即唯识真假和中观唯识的区分，因为宗派的分类与佛陀的教义不符，所以摧毁这种说法并非纯洁的行为。你们没有丝毫提及唯识宗和中观宗的观点差别，却把许多非区分点当作区分点来列举。那么，真正的区分点是什么呢？唯识宗认为，心、识、觉、智、意、知和智慧，这些同义词在胜义谛中是真实存在的，具有圆成实的自性。如果这样安立圆成实的自性，就会堕入常断二边，因此，超越常断二边，宣称自己的宗义比它更殊胜的，就是中观宗。以心在胜义谛中真实存在为基础的宗派，又分为有相和无相两种。第一种认为，由于对外境来说没有能取和所取二者，因此相对于外境的一切法都承认为唯识，但对于内在的识来说，承认相对于境的相的能取和所取是不同的实体。第二种认为，如果这样承认相对于内在的识的能取和所取是不同的实体，就不会产生法无我，因此宣称这些相就像头发的幻影一样是虚假的，从而宣称无二的智慧或识本身是真实存在的。第一种又分为鸡蛋半个派、能取所取数量相等派和多样无二派三种。第二种（14b）认为，虽然智慧没有被能取所取的相所染污，但对于这样的全知智慧来说，根据境显现与否，又分为有垢相虚假派和无垢相虚假派两种。心、觉、识、智等意义相同。
English
If the Mind-Only school exerts great effort to prove an external object of form that is not mind, then what could be more ridiculous than a Mind-Only school that proves in this way? Therefore, are the distinctions you make between Madhyamaka and Mind-Only the result of such deep thought? These are merely hypocritical words that do not become a sacred undertaking. (14a) The two intermediate distinctions you mention, namely the distinction between true and false Mind-Only and the distinction between Madhyamaka and Mind-Only, are not pure actions because the classification of tenets does not accord with the Buddha's teachings. You have not mentioned at all the difference between the views of the Mind-Only school and the Madhyamaka school, but you seem to have listed many non-distinguishing points as distinguishing points. So, what is the real distinguishing point? The Mind-Only school believes that mind, consciousness, awareness, intelligence, intellect, knowledge, and wisdom, these synonyms, are truly existent in the ultimate truth, possessing the nature of the perfectly established. If the nature of the perfectly established is established in this way, it will fall into the extremes of permanence and annihilation. Therefore, the Madhyamaka school surpasses the extremes of permanence and annihilation, claiming that its own tenet is more excellent. The schools that are based on the belief that mind truly exists in the ultimate truth are divided into two types: those with aspects and those without aspects. The first type believes that since there is no duality of grasper and grasped with respect to external objects, all phenomena relative to external objects are accepted as Mind-Only, but with respect to inner consciousness, the grasper and grasped of the aspects of objects are accepted as different entities. The second type believes that if the grasper and grasped relative to inner consciousness are accepted as different entities, then the selflessness of phenomena will not arise. Therefore, they proclaim that these aspects are false like the illusion of hair, and thus proclaim that non-dual wisdom or consciousness itself is truly existent. The first type is further divided into three schools: the half-egg school, the equal number of grasper and grasped school, and the diverse non-dual school. The second type (14b) believes that although wisdom is not tainted by the aspects of grasper and grasped, for such omniscient wisdom, depending on whether objects appear or not, there are two types: the tainted aspect false school and the untainted aspect false school. Mind, awareness, consciousness, intellect, etc., have the same meaning.
Tibetan
མིང་གི་རྣམ་གྲངས་པར་བརྗོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་འགའ་ཡང་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱོགས་ལ་སེམས་ལ་འཆར་བའི་རྣམ་པ་མེད་པར་སྨྲ་བ་ཙམ་གྱིས་དབུ་མར་འཇོག་བྱེད་ཡང་དག་པར་ཅིས་འགྲོ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་པ་སོགས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བས་དབུ་མ་དེར་མ་གྲུབ་ན་ནི་རྣམ་པ་དེར་སྨྲས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་དེ་མི་འགྲུབ་ལ། ཆོས་ཐམས་ཅད་དེ་ལྟར་མ་གྲུབ་པར་མ་སྨྲས་ན་ནི་རྣམ་པ་ཙམ་དེར་སྨྲས་པས་ནི་དབུ་མ་པར་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དབུ་སེམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་ས་ཕྱོགས་དག་པར་བུམ་པའི་དོན་བདེན་པར་གྲུབ་པ་དང་མ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་ལས་སེམས་ཙམ་པ་དང་དབུ་མ་པའི་ཁྱད་པར་འཇོག་རིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་རྟགས་མ་གྲུབ་ཀྱི་ལན་འདེབས་དེ་འདིར་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རྣམ་རྫུན་པ་དབུ་མར་སྨྲས་པས་རང་ཚིག་འགལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་ཞེན་དོན་དྲུངས་ཕྱུང་བར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་རྣམ་རྫུན་པ་དེ་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞི་གང་དུ་སྡུད། དབུ་མར་སྡུད་དོ་སྙམ་ན། འོ་ན་ཁྱེད་དབུ་མའི་དབྱེ་བར་དེ་མི་འདྲེན་པར་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་དེ་སེམས་ཙམ་པའི་དབྱེ་བར་འདྲེན་ཅིང༌། དབུ་མ་པའི་དབྱེ་བར་མདོ་སྡེ་སྤྱོད་པ། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ། གྲགས་སྡེ་སྤྱོད་པ་རྣམས་འདྲེན་པར་བྱེད་པས། སེམས་ཙམ་པའི་དབྱེ་བར་རྣམ་རྫུན་པ་བགྲངས་ནས་སླར་དེ་བྱམས་མགོན་བཞེད་པའི་དབུ་མ་ཁྱད་འཕགས་སོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ལས་མི་རིགས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། སྤྱིར་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་དང་བྱམས་མགོན་ལ་སངས་རྒྱས་སུ་ཁྱད་པར་(༡༥ན) མེད་ཀྱང་ཞིང་འདིའི་སྟོན་པ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ཉིད་ཡིན་ཅིང༌། དེས་དབུ་སེམས་ཀྱི་སྲོལ་འབྱེད་དུ་ཀླུ་སྒྲུབ་དང་ཐོགས་མེད་གཉིས་ལུང་བསྟན་པས། ཞིང་འདིའི་བསྟན་པ་ལ་དབུ་མ་པ་ཡིན་ན་ཀླུ་སྒྲུབ་རྗེས་འབྲངས་ཀྱི་དབུ་མ་དང་ངེས་པར་མཐུན་པ་ཞིག་དགོས་ལ། དེ་ལྟར་མིན་པར་བྱམས་མགོན་ལུགས་ཀྱི་དབུ་མ་སོགས་རྟོག་བརྟགས་མང་དུ་སྨྲ་ནའང་སུ་ཞིག་ཡིད་ཆེས་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་བྱང་སེམས་ཉེ་སྲས་བརྒྱད་ཀྱིས་བཞེད་པའི་དབུ་མ་བརྒྱད་དང༌། བསྐལ་བཟང་གི་སངས་རྒྱས་སྟོང་གིས་བཞེད་པའི་དབུ་མ་མ་གཅིག་པ་སྟོང་ལ་སོགས་ཐུག་མེད་དུ་འཇོག་རིགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཁྱེད་ཀྱི་གཟུ་ལུམས་སུ་བྱམས་མགོན་བཞེད་པའི་དབུ་མས་དབུ་མའི་གོ་མི་ཆོད་ན། ཀླུ་སྒྲུབ་བཞེད་པའི་དབུ་མས་ཀྱང་དབུ་མའི་གོ་མི་ཆོད་པར་འགྱུར་ཏེ། འཕགས་པ་ཡིན་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་དེ་ནི། འོ་ན་སྟོན་པས་ཉན་རང་གི་ཐེག་པ་གསུངས་པ་དེའང་ཐེག་པ་ཆེན་པོར་འགྱུར་ཏེ།
Chinese
仅仅是说，名相的陈述等一些法，在不成立为真实的方面，心中没有显现的形象，怎么能成为正确的建立中观的方式呢？如果一切法都与真实等戏论相离的中观不成立，那么仅仅说那种形象也不能成立。如果不说一切法那样不成立，那么仅仅说那种形象也不能成立为中观派。如果不成立，那么在区分中观和唯识时，从认为地处清净，瓶子的意义真实成立与不成立，就可以区分唯识派和中观派了。因为你对“所立不成”的回答在这里也同样适用。因此，说假相为中观，实际上是以自相矛盾摧毁了自己的执着对象。那么，假相派属于四种宗派中的哪一种呢？如果认为是中观，那么，为什么你不把假相派列入中观的分类中，而把瑜伽行派列入唯识的分类中呢？在中观的分类中，却列入经部行派、瑜伽行派、俗世行派等。既然在唯识的分类中列举了假相派，又说那是弥勒怙主所赞同的殊胜中观，这有什么不合理的呢？一般来说，释迦牟尼佛和弥勒怙主作为佛陀并没有差别（15a），但此刹土的导师却是释迦牟尼佛。他曾授记龙树和无著将开创中观和唯识的传统。因此，如果在此刹土的教法中是中观派，就必须与龙树的后随中观相一致。如果不是这样，即使说了再多关于弥勒怙主的中观等的臆测，又有谁会相信呢？如果那样，那么八大近子菩萨所赞同的八种中观，以及贤劫千佛所赞同的一千种不同的中观等，就可以无止境地安立了。你妄加指责说，如果弥勒怙主所赞同的中观不能成立为中观，那么龙树所赞同的中观也不能成立为中观，因为他们都是圣者。如果是这样，那么导师所说的声闻和独觉的乘也都会变成大乘了，因为
English
How can merely stating that some dharmas, such as the expression of names, do not truly exist, without any mental image arising in the mind, be a correct way to establish Madhyamaka? If Madhyamaka, which is free from elaborations such as the truth of all dharmas, is not established, then merely stating that appearance will not establish it. And if one does not say that all dharmas are not established in that way, then merely stating that appearance will not establish one as a Madhyamika. If it is not established, then the difference between Madhyamaka and Cittamātra would be that the difference between Cittamātra and Madhyamaka can be distinguished by whether one believes that the meaning of a pot is truly established in a pure place or not. Because your answer of 'the sign is not established' is the same here. Therefore, by stating that false appearances are Madhyamaka, one has uprooted one's own object of attachment by the very contradiction of one's own words. So, in which of the four philosophical schools is the false appearance school included? If you think it is included in Madhyamaka, then why do you not include it in the divisions of Madhyamaka, but include Yoga practice in the divisions of Cittamātra? In the divisions of Madhyamaka, you include Sutra practice, Yoga practice, and popular practice. Since you have enumerated false appearances in the divisions of Cittamātra, what is unreasonable about saying that it is the superior Madhyamaka approved by Maitreya? In general, there is no difference between Śākyamuni and Maitreya as Buddhas (15a), but the teacher of this field is Śākyamuni himself. He prophesied that Nāgārjuna and Asaṅga would be the founders of Madhyamaka and Cittamātra. Therefore, if one is a Madhyamika in the teachings of this field, one must be in agreement with the Madhyamaka that follows Nāgārjuna. If not, who would believe even if they said many speculations about the Madhyamaka of Maitreya, etc.? If that were the case, then the eight Madhyamakas approved by the eight close sons of the Bodhisattvas, and the thousand different Madhyamakas approved by the thousand Buddhas of the Fortunate Aeon, etc., could be established endlessly. If the Madhyamaka approved by Maitreya does not establish Madhyamaka in your biased view, then the Madhyamaka approved by Nāgārjuna will also not establish Madhyamaka, because they are equally noble. That is to say, if the Teacher taught the vehicles of the Hearers and Solitary Realizers, then that would also become the Great Vehicle, because