Tibetan
་ལ་མི་སྲིད་པ་དེ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པར་བཞེད་དོ་ཞེས། ཁྱེད་འདོད་པ་དེ་ལྟར་བདེན་ན། སྟོན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནང་འགལ་བླ་ན་མེད་པ་སྨྲ་བ་པོར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁྱབ་(༡༢བ) ཚད། འདོད་ན། ཅི་ཁྱེད་ཅག་ཤཀྱཱའི་རྒྱལ་པོའི་རིང་ལུགས་ལས་གྲུབ་པའི་བདུད་རྩི་མཆོག་ཐོབ་པར་ཁས་འཆེ་བ་དེ་མི་རིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་འདི་མི་འཇིགས་པར་དམ་བཅའ་བའི་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་མ་ཡིན་པར་ནང་འགལ་སྨྲ་བ་པོར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་མེད་སྙམ་ན་ཡོད་པར་གྲུབ་སྟེ། ཤཱཀྱའི་རིང་ལུགས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་བདུད་རྩི་མཆོག་ཐོབ་པ་དེ་གྲུབ་པའི་བདུད་རྩི་མཆོག་ཡིན་པར་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ནང་འགལ་སོགས་ནོར་འཁྲུལ་སྨྲ་བའི་སྟོན་པའི་ངག་གི་རྗེས་སུ་ཞུགས་ནས་ཉམས་སུ་བླངས་པས་ཐོབ་པའི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དབང་ཕྱུག་གིས་བྱིན་པའི་མཆོག་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་འདི་ལ་བུའི་ལུགས་འཛིན་པ་ནི་ཅི་ཞིག་གི་ཆེད་དུ་ཡིན། ཀྱེ་མ། རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་ཉིད་ཅེས་སྨྲས་མོད། ཚིག་ཙམ་ལས་དོན་དུ་འགྱུར་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ག་ལ་ཡོད་དེ། འདུས་མ་བྱས་པ་དང་རྟག་པ་ལ་རྣམ་པ་ཡོད་ན་རི་བོང་གི་རྭའི་ཁང་བཟང་གི་ནང་དུ་ནམ་མཁའི་པདྨ་དང་ནོར་བུས་བརྒྱན་ནས་སྡོད་པར་གྱིས་ཤིག དོན་དམ་པ་རྟེན་འབྲེལ་ལས་འདས་ན་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་རྟགས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་རྒྱལ་བ་སྲས་དང་བཅས་པ་དག་གིས་མཛད་པའི་ཕྱོགས་ཆོས་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་བ་དང༌། རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཚུལ་བལྟོས་ནས་འབྱུང་བའི་དོན་ཅན་ཡིན་པས་དོན་དམ་འདུས་མ་བྱས་དང༌། རྟག་པ་ཡིན་ན་དེ་ཡང་འདུས་བྱས་དང༌། མི་རྟག་པ་ལ་བལྟོས་ནས་རྟག་པ་དང་འདུས་མ་བྱས་པར་འཇོག་དགོས་པས། དོན་དམ་བདེན་པ་རྟེན་འབྲེལ་མ་ཡིན་པའང་རང་ཚིག་གིས་རང་གི་དམ་བཅའ་སུན་ཕྱུང་བར་བྱས་པ་དང༌། ངག་དོན་ཁྱོད་ཀྱི་དོན་དམ་བདེན་པ་རྟག་པ་དང་འདུས་མ་བྱས་པ་དེ་མངོན་རྗེས་ཀྱི་ཚད་མ་གཉིས་ཀས་རྟོགས་བྱར་(༡༣ན) མི་འཐད་དེ། རྟག་པ་དང་འདུས་མ་བྱས་པའི་སྤྱི་མཚན་གྱི་ཆོས་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་ཡང་དག་ཡོད་ཀྱང་དེ་ལྟའི་རྟག་སོགས་དེ་དོན་དམ་བདེན་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྟག་པ་དང་འདུས་མ་བྱས་པའི་རང་མཚན་གྱི་ཆོས་ཡོད་པར་རྟོགས་ན་ལོག་ཤེས་སུ་འགྱུར་ལ། ཁྱོད་ཀྱིས་དོན་དམ་བདེན་པ་འདུས་མ་བྱས་དང་རྟག་པ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པར་སྨྲས་པའི་ཕྱིར། མངོན་སུམ་ཚད་མས་རྟོགས་ན་གཞལ་བྱར་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་དགོས་པ་ལས། རྟག་པ་དང་མ་བྱས་པའི་ཆོས་མངོན་སུམ་གྱིས་འཇལ་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། ནམ་མཁའ་མངོན་སུམ་གྱི་བཟུང་བྱར་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཁྱེད་འདོད་པའི་དོན་དམ་བདེན་པ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་ཐར་པ་འདོད་པ་གང་གིའང་རྟོགས་བྱར་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་དུ་སྨྲ་དགོས་པར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་ཁྱོད་རང་ལ་ཡང་དེར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱོད་རང་ཡང་དོན་དམ་བདེན་པ་བློའི་ཡུལ་ལས་འདས་པར་སྨྲ་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མི་མཚུངས་ཏེ། ཁོ་བོས་དོན་དམ་རྟོགས་བྱར་མ་བྱུང་བར་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཉིད་རྟོགས་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན། དངོས་ཆོས་མངོན་རྗེས་ཀྱི་ཚད་མའི་ཡུལ་དུ་མ་བྱུང་བ་ན་ནམ་མཁའི་དེ་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འཇོག་པ་བཞིན་ནོ། །ཁྱོད་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་དེ་ལྟར་མི་རུང་ཞིང༌། ཁྱེད་དོན་དམ་བདེན་པ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་བློ་ཡུལ་ལས་འདས་ཤིང༌། དོན་དམ་བདེན་པའི་བློ་ཡུལ་ལས་མ་འདས་པར་སོ་སོ་རང་རིག་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཞལ་བྱར་ཡང་འདོད་ལ། དེ་ལྟར་ན་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གཞལ་བྱ་དང་འཇལ་བྱེད་དུ་སོང་བ་ན་དེ་གཉིས་ཕྲད་དམ་མ་ཕྲད། ཕྲད་ན་འདུས་མ་བྱས་ལས་ཉམས། མ་ཕྲད་ན་དེས་དེ་རིག་པར་ཇི་ལྟར་(༡༣བ) འཇོག འདི་ལྟར་དཔྱད་པ་ན་དོན་དམ་བདེན་པ་དཔྱད་བཟོད་ཀྱི་ཡུལ་མིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་ན། དོན་དམ་བདེན་པའང་སྒྱུ་མ་ལྟར་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་སོགས་ནས་བཤད་པས་དེ་ཇི་ལྟར་དཔྱད་དུ་མི་རུང་བའི་ཆོས་སུ་གྲུབ། གང་སྟོན་པ་བདེ་བར་གཤེགས་པས་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དོན་དམ་དཔྱད་བཟོད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྲུབ་པ་ལས། དཔྱད་བཟོད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་མ་གྲུབ་ན། དོན་དམ་སྟོང་ཉིད་དུའང་མི་འགྲུབ་པས། ཁྱེད་སྨྲ་བ་དེ་ནི་རིགས་པ་འཐད་ལྡན་གྱི་དཔུང་མ་བཟོད་པ་ན་ལན་འདེབས་ཀྱི་སྤོབས་པ་དང་བྲལ་བས་བདག་གིས་དོན་འདི་ལས་ཆ་མ་འཚལ་ལོ། །ཞེས་དོན་གྱིས་འཕེན་པའི་སྒྱུ་ཚིག་ཏུ་ཟད་དོ། །འདོད་པ་གཉིས་པ་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡང་བློ་ཁྱད་ཀྱིས། །གོང་མ་གོང་མ་རྣམས་ཀྱིས་གནོད། །ཅེས་འབྱུང་བས་དབུ་མའི་རིགས་པས་སེམས་ཙམ་རྣམ་བདེན་རྫུན་གྱི་གྲུབ་པ་ལ་གྲགས་པའི་བདེན་གྲུབ་སོགས་སྤྲོས་མཐའ་ཐམས་ཅད་བཀག་ཟིན་པའི་རྗེས་ལ། སེམས་ཙམ་པའི་ནང་གསེས་ཀྱི་མཐར་ལྟ་ཞིག་དབུ་མའི་དོན་དུ་ངལ་བ་ཆེན་པོས་བསྒྲུབས་ན། དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པའི་དབུ་མ་པ་དེ་ལས་ཆེས་མི་རིགས་པར་སྨྲ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན། སེམས་ཙམ་པ་ཞིག་མདོ་སྡེ་པ་འདོད་པའི་ཕྱི་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་མ་ལུས་བཀག་ཟིན་པའི་རྗེས་ལ། སླར་
Chinese
说那个不可能存在的是胜义谛。如果你的观点那样是正确的，那么导师薄伽梵就会变成一个自相矛盾、无与伦比的说话者。理由是周遍（12b）成立。如果承认，那么你们这些自称从释迦国王的宗派中获得了最殊胜的甘露，这就不合理了。因为你们已经承认释迦牟尼不是一个无畏的导师佛陀，而是一个自相矛盾的说话者。如果认为没有周遍，那么周遍是成立的。因为从释迦宗派中获得的殊胜甘露，不一定是已成立的殊胜甘露。因为那是追随了宣说自相矛盾等错误的导师的语言，通过修行而获得的法。就像自在天所赐予的殊胜物一样。因此，为了什么要坚持这个儿子的宗派呢？唉！虽然说了具足一切殊胜相的空性，但除了言辞之外，实际上一点也没有。如果未生和常有自性，那么就在兔角的楼阁里，用天上的莲花和珍宝装饰着居住吧。如果胜义谛超越了缘起，那么诸佛菩萨以缘起的理由来证明一切法皆为空性的宗义就不会成立。并且，缘起的法具有观待而生的意义，所以胜义谛是未生和常有的话，那么这也必须观待有为和无常才能安立常有和未生。因此，胜义谛不是缘起，这也用自己的话推翻了自己的誓言。并且，你的胜义谛是常有和未生，这也不应该被现量和比量两种量所证知（13a）。即使有能证知常有和未生之总相法的正确比量，但那样的常有等也不是胜义谛。如果证知常有和未生的自相法存在，那么就会变成邪见。因为你说了胜义谛的未生和常有是以自己的自性而成立的。如果用现量来证知，那么必须通过完全确定所量的方式来证知。但是，常有和未生之法
English
To say that what is impossible to exist is the ultimate truth. If your view is true in that way, then the teacher, the Bhagavan, would become a self-contradictory and unparalleled speaker. The reason is that the pervasion (12b) is established. If you admit it, then it is unreasonable for you to claim to have obtained the most excellent nectar from the lineage of the Shakya king. Because you have admitted that Shakyamuni is not a fearless teacher Buddha, but a self-contradictory speaker. If you think there is no pervasion, then it is proven that there is. Because obtaining the supreme nectar established by the Shakya lineage is not necessarily the supreme nectar that has been established. Because it is the Dharma obtained by following the words of a teacher who speaks of self-contradictions and other errors, and practicing it. It is like the supreme object given by Ishvara. Therefore, for what purpose is it to hold onto the son's lineage in this? Alas! Although it is said that emptiness is endowed with all supreme aspects, there is hardly any actual transformation beyond mere words. If the unconditioned and the permanent have characteristics, then dwell in a mansion made of rabbit horns, adorned with celestial lotuses and jewels. If the ultimate is beyond dependent origination, then the proposition made by the Buddhas and their heirs to prove all phenomena as emptiness by the sign of dependent origination will not be established. Moreover, since the nature of dependent origination has the meaning of arising in dependence, if the ultimate is unconditioned and permanent, then it must also be established as permanent and unconditioned in relation to the conditioned and impermanent. Therefore, the ultimate truth not being dependent origination also refutes one's own assertion with one's own words. Furthermore, your ultimate truth, which is permanent and unconditioned, should not be cognized by both perception and inference (13a). Even if there is a valid inference that cognizes the general characteristic of the permanent and unconditioned, such permanence and so on are not the ultimate truth. If one cognizes that the particular characteristic of the permanent and unconditioned exists, then it will become a false consciousness. Because you have said that the unconditioned and permanent of the ultimate truth are established by their own characteristics. If one cognizes with direct perception, then one must cognize through the means of completely determining the object to be measured. However, the nature of the permanent and unconditioned
Chinese
因为无法以现量来衡量，它也不会以现量来证悟，就像虚空不是现量的所取境一样。因此，你所希求的胜义谛，对于任何希求解脱者来说，都必然要说成是无法证悟的。那么，你也会变成那样，因为你也说胜义谛超离了心的境界。这并不相同，因为我认为，在胜义没有成为所证悟的境之前，仅凭证悟本身就能证悟它。例如，当事物没有成为现量和比量之量（ प्रमाण ）的境时，就认为已经领会了虚空的实性。你的观点是不允许这样的，而且你认为胜义谛超离了世俗谛的心境，并且在胜义谛的心境没有超离时，也认为是各自自证智的衡量对象。这样一来，境和有境、所衡量和衡量者成为一体时，那么这两者是相合还是不相合？如果相合，就会失去非为所作的性质；如果不相合，它又如何能认识它（胜义谛）呢？这样考察时，如果说胜义谛不是能经受考察的境，那么，胜义谛也像幻化一样，在《胜母经》等中已经阐述，那它怎么会成为不能经受考察的法呢？因为导师善逝已经说过，胜义谛是空性。胜义谛已经成立为能经受考察的境，如果不能成立为能经受考察的境，那么胜义也就不能成立为空性。因此，你说的那种说法，在无法忍受合理论证的力量时，就失去了回答的勇气，我说我对这件事一无所知，这只不过是用意义来引申的诡辩之词罢了。第二个观点也不合理，因为“瑜伽士也因智慧的差别，被上上者所损害”，因为中观的理性能够阻碍唯识宗所说的真假成立等一切戏论边。在唯识宗的内部分析中，如果以极大的努力来论证中观的意义，那么，还有什么比说这样做中观宗的人更不合理呢？例如，一个唯识宗的人在完全驳斥了经部宗所承认的外境差别之后，又
English
Because it cannot be measured by direct perception, it will also not be realized by direct perception, just as space is not an object of direct perception. Therefore, such a ultimate truth that you desire, for any who desire liberation, it must be said that it cannot be realized. Then, you will also become like that, because you also say that ultimate truth transcends the realm of the mind. This is not the same, because I believe that before the ultimate truth becomes an object to be realized, it can be realized by the realization itself. For example, when things do not become the object of valid cognition (pramana) of direct perception and inference, it is considered that the reality of space has been understood. Your view does not allow this, and you believe that ultimate truth transcends the mind of conventional truth, and when the mind of ultimate truth does not transcend, it is also considered to be the object of measurement of each self-aware wisdom. In this way, when the object and the subject, the measured and the measurer become one, then are these two in agreement or disagreement? If they agree, they will lose the nature of being unconditioned; if they do not agree, how can it recognize it (ultimate truth)? When examining in this way, if it is said that ultimate truth is not an object that can withstand examination, then, ultimate truth is also like illusion, as has been explained in the 《Mother Sutra》 and so on, how can it become a dharma that cannot withstand examination? Because the teacher, the Sugata, has said that ultimate truth is emptiness. Ultimate truth has been established as an object that can withstand examination, if it cannot be established as an object that can withstand examination, then ultimate truth cannot be established as emptiness either. Therefore, that statement of yours, when unable to withstand the force of valid reasoning, loses the courage to answer, and I say that I know nothing about this matter, it is nothing more than sophistry that is extended by meaning. The second view is also unreasonable, because "Yogis are also harmed by the higher and higher ones due to the difference in wisdom," because the reasoning of Madhyamaka can hinder all the extremes of elaboration such as the establishment of true and false of the Mind-Only school. In the internal analysis of the Mind-Only school, if one argues for the meaning of Madhyamaka with great effort, then, what could be more unreasonable than saying that the Madhyamaka person who does so is? For example, a Mind-Only person, after completely refuting the differences in external objects admitted by the Sutra school, again