Tibetan
གྲུབ་དབུ་མ་མཆོག་ཡིན་པར་ག་ལ་བསྔགས། གཉིས་པ་(༡༦ན) དེའོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དེ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་སྨྲའི་དབུ་མ་ལས་དམན་ན་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་སྨྲ་ལས་འོས་ཅི་ཡོད། ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་པར་སྨྲ་ན་རྣམ་རྫུན་པ་འབའ་ཞིག་དེར་སྨྲ་ཅི་དགོས་ཏེ། ཕྱི་ནང་གི་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འདོད་པ་དབུ་མ་དང་དེ་ལྟར་སྨྲ་བ་པོ་ཐམས་ཅད་དབུ་མ་པར་རིགས་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལྟར་ན། དེ་དང་དེ་མཆོག་དམན་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་དབུ་མ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་ན་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་དབུ་མ་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་པའི་དབུ་མར་འགྱུར་བའམ། ཡང་ན་དོན་དམ་བདེན་གྲུབ་དོན་དམ་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །ངག་དོན་རྣམ་རྫུན་དབུ་མར་མི་གནས་ཏེ། དབུ་མར་གནས་ན་རང་གི་གོང་ན་གྲུབ་མཐའ་གཞན་བླ་བཅས་སུ་མེད་ཅིང༌། ཕྱི་ནང་གི་རིགས་པ་གང་གིས་ཀྱང་གནོད་པ་མི་འཇུག་པར་གྲུབ་དགོས་པ་ལས་དེ་ལྟར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན། སྟོང་པ་ལ་རྟེན་འབྱུང་འཐད་པ་ལ་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་སུས་ཀྱང་གནོད་པས་བརྫི་བར་མི་ནུས་ལ། གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བདེན་གྲུབ་ལ་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པ་བཞིན། དེའི་ཚུལ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། རྣམ་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་ཤེས་རིག་གི་མཚན་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱོད་ལ་གང་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་མེད་པའི་ཕྱིར། དབུ་མ་རྒྱན་ལས། འདི་ལྟར་གང་ལ་རྣམ་པ་མེད། །དེ་ལ་དེ་ཤེས་ཡོད་མ་ཡིན། །བདེ་བ་མིན་ལ་བདེ་སོགས་དང༌། །དཀར་བ་རྣམས་ལ་མི་དཀར་བཞིན། །ཅེས་དང༌། སེམས་འགྲེལ་ལས། རིག་པོས་རིག་བྱ་རིག་བྱེད་ན། །རིག་བྱ་མེད་པས་རིག་བྱེད་མེད། །ཅེས་དང༌། རྣམ་རྫུན་པ་རང་ཡང༌། གཟུང་བ་མེད་ན་དེར་འཛིན་མེད། །ཅེས་སྨྲ་བ་དང་འགལ་ཞིང༌། གཉིས་སྟོང་གི་ཤེས་པ་ཤེལ་གོང་འདྲ་བ་ལ་ནི་དམིགས་བྱེད་མེད་དེ། རྒྱན་ལས། རྣམ་པ་མེད་པ་དེ་ཉིད་(༡༦བ) ཀྱིས། །ཤེས་དེ་ཡང་ནི་མེད་པར་འགྱུར། །ཤེལ་གོང་དག་པ་འདྲ་བ་ཡི། །ཤེས་པ་རབ་ཏུ་ཚོར་བ་མེད། །ཅེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་མྱོང་བ་བདེན་གྲུབ་ཡོད་དེ། མེད་ན་འཁོར་འདས་གང་ཡང་འབྱུང་བའི་གཞི་མེད་པའི་ཕྱིར་སྙམ་ན། འོ་ན་དེ་ཡོད་པ་ལས་དེ་འབྱུང་ན་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྫུན་སྣང་འདི་དང་དོན་དམ་བདེན་གྲུབ་གཉིས་དེ་ལ་བདག་གཅིག་འབྲེལ་དང་དེ་བྱུང་འབྲེལ་ཡོད་དམ་མེད། མེད་ན་རི་བོང་གི་རྭ་ལས་ཀྱང་དེ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཞིང༌། ཡོད་ན་དོན་དམ་བདེན་གྲུབ་དེའང་གཟུང་འཛིན་གྱི་ཆོས་ལྟར་རྫུན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་དང་རང་བཞིན་གཅིག་པའམ་འབྲས་བུ་རྒྱུའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་སློབ་དཔོན་དཔའ་བོས། ཁ་ཅིག་ཤེས་རབ་རྩལ་གྱིས་ནི། །གཟུང་བ་སྟོང་པར་རབ་ཤེས་ཀྱང༌། །འཛིན་པ་རྫས་སུ་གྲུབ་པར་བལྟ། །ཞེས་རྣམ་བདེན་པ་དང༌། ཁ་ཅིག་ཆོས་ཀུན་རང་རིག་ལུས། །སྣ་ཚོགས་བཏགས་པས་རྣམ་པར་དབེན། །དཔེར་ན་རྨི་ལམ་ཉམས་མྱོང་བཞིན། །གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་གྲུབ་པར་འདོད། །ཅེས་དང༌། སེམས་ཉིད་སྣང་མེད་མཁའ་འདྲ་བ། །དོན་དམ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པར་འདོད། །ཅེས་རྣམ་རྫུན་པ་དང༌། དེ་གཉིས་ཀ་དབུ་མ་མིན་པས་དེ་ཉིད་མི་མཐོང་བ་ནི་རིམ་པ་ལྟར། ལྷག་མ་ཀུན་ལས་རྣམ་གྲོལ་བའི། །དོན་དམ་འཇམ་དཔལ་མངོན་སུམ་མིན། །ཅེས་དང༌། རྣམ་ཤེས་ཆོས་ཉིད་ལས་འདས་པའི། །ཆོས་དབྱིངས་འཇམ་དཔལ་མཐོང་བ་མིན། །ཞེས་འབྱུང་བས། གཟུང་འཛིན་གྱི་དོན་གྱི་ངོ་ཁྱད་འཛིན་པ་མེད་པས་རྣམ་ཤེས་སམ་རིག་པའི་དོན་ལ་ཞུགས་པས་ཤེས་ཙམ་དེ་ལ་ཡེ་ཤེས་སུ་བཏགས་ནས་དེ་དོན་དམ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་རློམ་པ་དེས་འཇམ་དཔལ་ཏེ་གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་མ་རྟོགས་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་སོ།།ཁྱེད་ཀྱིས་ཤེས་པ་དེ་ལ་རྣམ་ཤེས་(༡༧ན) སུ་བཏགས་ནས་དེ་ཡོད་པར་རློམ་ན། རྣམ་པར་ཤེས་པ་དོན་དམ་ཡོད། །ཅེས་པ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་གཞུང༌། །ཞེས་བྱས་ཀྱི། ཡེ་ཤེས་དམ་པའི་དོན་དུ་ཡོད། །ཅེས་པ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་གཞུང༌། །ཞེས་མི་འབྱུང་བས་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བདེན་གྲུབ་ཏུ་སྨྲ་བ་དབུ་མ་པར་གྲུབ་བོ་ཞེས་སྙིང་པོ་མེད་པའི་སྨྲ་བ་དེ་ཆེས་བསལ་བར་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་རྣམ་རྫུན་པས་ཡེ་ཤེས་སམ་ཆོས་དབྱིངས་དང་ཡང་དག་མཐའ་དང་མཚན་མ་མེད་པ་དང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་མིང་གང་དུ་བཏགས་ཀྱང༌། དེ་བདེན་གྲུབ་པར་ལྟ་བ་དེ་ནི་སེམས་ཙམ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། དབུ་མ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཙམ་པ་ནི་སེམས་ཉིད་དོན་དམ་པར་ཡོངས་གྲུབ་ཏུ་སྨྲ་བས་ཁྱད་པར་རབ་ཏུ་འབྱེད་པའི་ཕྱིར། ཡང་དབུ་སེམས་འབྱེད་བྱེད་དང་པོ་དེའང་འབྱེད་བྱེད་ཆེས་ཕོངས་ནས་སྨྲས་པར་ཟད་དེ། གཞན་འཇིག་རྟེན་འདིར་བསྟན་བཅོས་སྨྲ་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཙམ་པས་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པས་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་དབུ་མའི་ལུས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་དབུ་མ་པར་མ་ཆུད་དོ་ཞེས་རླུང་ལྟར་གྲགས་པའི་ཕྱིར། ཁྱེད་སེམས་ཙམ་པས་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བདེན་གྲུབ་པར་ཁས་ལེན་པ་མེད་དོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་རང་གི་དམ་བཅའ་ཉེས་པས་ཉེས་པ་དུ་མ་ཞར་བྱུང་དུ་ཁས་ལེན་དགོས་བྱུང་བའི་ཕྱིར། རྫུན་གྱི་ཚིག་རྒྱབ་རྫུན་གྱིས་སྐྱོང་དགོས་བྱུང་བ་
Chinese
怎能赞叹是殊胜的中观呢？第二（16a） 如果这样，那么它比主张无自性的中观更低劣，难道比主张有自性的更好吗？如果说主张有自性的也是中观派，那又何必在那里说虚假显现呢？因为所有内外道外道徒的观点都是中观，所有这样说的人都可以被认为是中观派。按照第三种说法，为了将它和那个置于同等高低的地位，那么无自性的中观就会变成有自性的中观吗？或者胜义谛实成就就会变成胜义谛不成就吗？名言的虚假显现不住于中观，如果住于中观，那么在其之上就没有其他更高的宗派，而且必须通过任何内外道的理证都无法损害才能成立，但事实上并没有这样成立。例如，空性中安立缘起，任何主张实有的人都无法用损害来驳倒它，而二无二的智慧实成就却并非如此。应当讲述它的道理：无相的识，作为法，你将会失去识觉的定义，因为你没有所识的对境。中观庄严论中说：如此，对于没有相的，那里就没有识。对于不是乐的，就没有乐等，对于白色，就没有不白。心释中说：如果识通过能识、所识和识者来识，那么因为没有所识，就没有能识。虚假显现者自己也说：如果没有所取，那里就没有能取。这与上述说法相违背。对于二空的识，如同水晶球一样，没有能缘，因为庄严论中说：没有相的那个，识也会因此而不存在。如同清净的水晶球一样的识，没有强烈的感受。因为这样说的缘故。如果认为这样的体验是实成就的，因为如果没有它，轮回和涅槃就都没有产生的依据。那么，如果从它产生，那么这个能取所取的虚假显现和胜义谛实成就，这两者与它之间是一体关系还是因果关系？如果没有，那么它也会从兔角中产生，如果存在，那么胜义谛实成就也会像能取所取的法一样变成虚假的，因为它与它具有相同的自性或者果
English
How can it be praised as the supreme Madhyamaka? Second (16a) If so, then if it is inferior to the Madhyamaka that asserts no self-nature, what is better than asserting self-nature? If one says that those who assert self-nature are also Madhyamikas, then why is there a need to speak of false appearances there? Because the views of all internal and external heretics are Madhyamaka, and all who speak in this way can be considered Madhyamikas. According to the third statement, in order to place it and that on an equal footing of superiority and inferiority, would the Madhyamaka of no self-nature become the Madhyamaka of self-nature? Or would ultimate truth become not ultimately established? False appearances of words do not abide in Madhyamaka, for if they abide in Madhyamaka, then there is no other higher tenet above it, and it must be established without being harmed by any internal or external reasoning, but it is not established in that way. For example, in emptiness, the arising of interdependence is reasonable, and no one who asserts substance can refute it with harm, but the wisdom of non-duality, which is truly established, is not like that. Its manner should be explained: That consciousness without aspects, as a dharma, you will lose the definition of consciousness, because you do not have an object to be known. The Ornament of Madhyamaka says: Thus, for that which has no aspect, there is no consciousness of it. For that which is not bliss, there is no bliss, etc., for white things, there is no non-white. The Commentary on Mind says: If consciousness knows through the knower, the known, and the act of knowing, then because there is no known, there is no knower. The false appearance itself also says: If there is no grasping, there is no grasper there. This contradicts the above statement. For the consciousness of two emptinesses, like a crystal ball, there is no object of focus, because the Ornament says: That which has no aspect (16b) By that, that consciousness also becomes non-existent. Like a pure crystal ball, that consciousness has no intense sensation. Because it appears in this way. If it is thought that such an experience is truly established, because if it were not, there would be no basis for the arising of either samsara or nirvana. Then, if it arises from that which exists, is there a relationship of identity or causality between this false appearance of grasper and grasped and the truly established ultimate truth? If not, then it would also arise from a rabbit's horn, and if it exists, then the truly established ultimate truth would also become false like the dharma of grasper and grasped, because it has the same nature or result as it.
Chinese
为了追随，因此导师英雄说：有些以智慧之力，善知所取为空性，却视能取为实有。这是随真相者。有些认为诸法皆为自明之身，远离种种假立，譬如梦境之体验，认为无二智慧成立。这是随假相者。心性无相如虚空，认为成立为胜义。这是随假相者。此二者皆非中观，故不能见其真实，如次第般：从一切余者解脱之，胜义文殊非现前。以及，识超出法性之，法界文殊不得见。如是说故，不执著所取能取之义差别，故入于识或明之义，仅知彼即名之为智慧，而自以为彼是胜义实有成立，故未证得文殊，即实相之义。您若将彼知认作是识(17a)，而自以为彼存在，则有“识是胜义有”之说，此乃瑜伽行派之论典。而无“智慧是胜义有”之说，此乃瑜伽行派之论典。故说无二智慧实有成立，是中观派所许，此无意义之说已被极力破除。对于如是之知，以随假相故，无论将之命名为智慧或法界，或真实边际，或无相，或空性，若视彼为实有成立，则唯是唯识宗，而非中观宗。因唯识宗说心性是胜义圆成实，故有极大差别。又，最初之区分中观与唯识者，亦仅是因区分之法极度匮乏而说而已。其他，此世间一切论典之作者，皆因唯识宗认为无二智慧实有成立，故未能领会远离一切边之中观之身圆满的中观宗，如风般广为流传。您唯识宗不承认无二智慧实有成立，如是说乃因自己之立宗错误，故不得不顺带承认诸多过失。虚假之语，必须以虚假来维护。
English
In order to follow, therefore the teacher Hero says: Some, with the power of wisdom, well know that what is taken is emptiness, but regard the taker as truly existent. This is the one who follows the true aspect. Some think that all dharmas are the body of self-awareness, free from various imputations, like the experience of a dream, and think that non-dual wisdom is established. This is the one who follows the false aspect. The nature of mind is without appearance, like the sky, and they think that it is established as ultimate truth. This is the one who follows the false aspect. Since both of these are not Madhyamaka, they do not see the truth itself, like the order: The ultimate truth Manjushri, who is completely liberated from all the rest, is not manifest. And, the Manjushri of the Dharmadhatu, who transcends the nature of consciousness, is not seen. As it is said, since there is no grasping of the difference between the meaning of what is taken and what is taken, therefore, by entering into the meaning of consciousness or awareness, merely knowing that is named as wisdom, and presuming that it is established as ultimately true, therefore, Manjushri, that is, the meaning of reality, is not realized. If you regard that knowledge as consciousness (17a) and presume that it exists, then there is the saying, "Consciousness is truly existent," which is the treatise of the Yogacara school. But there is no saying, "Wisdom is truly existent," which is the treatise of the Yogacara school. Therefore, saying that non-dual wisdom is truly established is accepted by the Madhyamikas, this meaningless statement has been strongly refuted. For such knowledge, because of following the false aspect, no matter what name is given to it, whether it is wisdom or Dharmadhatu, or true limit, or without characteristics, or emptiness, if it is regarded as truly established, then it is only the Mind-Only school, and not the Madhyamika school. Because the Mind-Only school says that the nature of mind is the perfectly established reality, there is a great difference. Also, the first distinction between Madhyamaka and Mind-Only is only said because the method of distinction is extremely lacking. Others, all the authors of treatises in this world, because the Mind-Only school thinks that non-dual wisdom is truly established, therefore they have not understood the Madhyamika school, which is the complete body of Madhyamaka that is free from all extremes, and it is as famous as the wind. You Mind-Only school do not admit that non-dual wisdom is truly established, saying so is because your own proposition is wrong, so you have to admit many faults as a side effect. False words must be maintained with falsehood.