Tibetan
འདི་ནི་ངོ་ཚ་མེད་པར་མ་སྨྲས་སམ། དེས་ན་སེམས་ཙམ་གྱི་གཞུང་ལ་ལར། གཉིས་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་དང༌། ལ་ལར་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དང༌། ལ་ལར་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ཙམ་དང༌། ལ་ལར་གཉིས་མེད་ཀྱི་བློ་དང་རིག་པ་ཞེས་སོགས་མཐའ་ཀླས་པར་འབྱུང་ལ། དེ་ལྟར་འབྱུང་བའི་གནད་ཅི་སྙམ་ན། ཛྙཱ་ཞེས་པ་(༡༧བ) ཤེས་པའམ་མཁྱེན་པ་ཙམ་ལ་འཇོག་པ་དང༌། སཾ་ཛྙཱ་ན་དང་བི་ཛྙཱ་ན་ཞེས་འབྱུང་བ་ཡང་དག་པར་ཤེས་པ་དང༌། ཀུན་ནས་ཤེས་པ་དང༌། རབ་ཏུ་ཤེས་པ་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང༌། ཡེ་ཤེས་སོགས་སྐབས་ཐོབ་ཀྱིས་སྦྱར་བ་མ་གཏོགས་སེམས་ཙམ་པ་འདོད་པའི་སེམས་སམ་ཤེས་པ་ལ་རྣམ་ཤེས་ཞེས་ངེས་བཟུང་གི་སྒྲ་སྦྱོར་དགོས་པ་དང༌། དབུ་མ་པ་འདོད་པའི་སེམས་སམ་ཤེས་པ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྒྲ་སྦྱོར་དགོས་པའི་ངེས་གཟུང་གསུང་རབ་དང་སྒྲ་རིག་སོགས་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །དེས་ན་རྣམ་ཤེས་ཀྱང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྒྲ་དོན་ཅན་ཡིན་ལ། ཡེ་ཤེས་ཀྱང་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སྒྲ་དོན་ཅན་ཡིན་པས། དེ་གཉིས་སྒྲ་དོན་འཇུག་པ་གཏན་འགལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་གནས་གྱུར་གྱི་ཤེས་པ་ཡིན་མིན་གྱི་རྣམ་ཤེས་དང༌། ཡེ་ཤེས་ལ་ཁྱད་པར་མེད་དོ་ཞེས་ནི་ཁོ་བོའང་མི་སྨྲ་མོད། ཡང་རྣམ་རྫུན་པས། གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་ཤེས་མིན་ཏེ། རྣམ་ཤེས་ཡིན་ན་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་གང་རུང་ཡིན་དགོས་པ་ལས་དེ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་སྨྲས་པ་ནི་རང་གི་བློ་གྲོས་ཀྱི་ནུས་པ་བསྟན་པར་ཟད་དེ། འོ་ན་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཅན། རྣམ་ཤེས་ཡིན་པར་ཐལ། འོད་གསལ་བའི་སེམས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཁྱབ་པ་མེད་དེ། འོད་གསལ་བའི་སེམས་དེ་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་གང་ཡང་མིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སེམས་བྱུང་མིན་པ་གྲུབ་ཏུ་ཆུག་སེམས་མིན་ན་འོད་གསལ་གྱི་སེམས་ཆོས་ཅན། བེམས་པོར་ཐལ། དངོས་པོ་ཡིན་པ་གང་ཞིག་ཤེས་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། དེར་མ་ཟད་ཁྱེད་ལྟར་ན་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པས་ཆོས་ཉིད་མཉམ་གཞག་སྣང་བཅས་སུ་འདོད་པ་དང༌། ཀུན་མཁྱེན་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཀུན་རྫོབ་མཁྱེན་པ་ནའང་དེར་རྣམ་ཤེས་ལས་ཡེ་ཤེས་མེད་(༡༨ན) པར་སྨྲ་དགོས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་ཅན་གཉིས་སྣང་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཡིན་ན་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པར་འགལ་བའི་ཕྱིར། འབྱེད་བྱེད་བཞི་པའང་འབྱེད་བྱེད་ཡང་དག་ཏུ་མ་ངེས་ཏེ། སེམས་ཙམ་རྣམ་རྫུན་པས་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སྒྲོ་བཏགས་ལས་མ་གཏོགས་སེམས་སུ་ཁས་མི་ལེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དབུ་མ་པའོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང༌། ཁྱེད་རྣམ་རྫུན་པས་གང་སྣང་ཆོས་དབྱིངས་སུ་བཤད་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། སྣང་
Chinese
这难道不是无耻之言吗？因此，在一些唯识宗的论著中，有“二无之识”，有的有“二无之智慧”，有的仅有“无二之识”，有的有“二无之智和明”等等，出现的情况数不胜数。那么，出现这种情况的关键是什么呢？“ཛྙཱ་”（藏文，梵文天城体ज्ञा，梵文罗马拟音jñā，汉语字面意思：智）这个词（17b）仅仅是作为识或知来安立的，而“སཾ་ཛྙཱ་ན་” （藏文，梵文天城体：संज्ञाना，梵文罗马拟音：saṃjñāna，汉语字面意思：正知）和“བི་ཛྙཱ་ན་”（藏文，梵文天城体：विज्ञाना，梵文罗马拟音：vijñāna，汉语字面意思：识）出现时，是正确地知、完全地知、极好地知、分别地知、智慧等等，除了根据情况配合使用外，唯识宗所承许的心或识，必须加上“རྣམ་ཤེས་”（藏文，梵文天城体：vijñāna，梵文罗马拟音：vijñāna，汉语字面意思：识）这个词来确定，而中观宗所承许的心或识，必须加上“ཡེ་ཤེས་”（藏文，梵文天城体：ज्ञान，梵文罗马拟音：jñāna，汉语字面意思：智慧）这个词来确定的说法，在经文和声明学等中也完全没有。因此，རྣམ་ཤེས་（藏文，梵文天城体：vijñāna，梵文罗马拟音：vijñāna，汉语字面意思：识）也具有ཡེ་ཤེས་（藏文，梵文天城体：ज्ञान，梵文罗马拟音：jñāna，汉语字面意思：智慧）的词义，而ཡེ་ཤེས་（藏文，梵文天城体：ज्ञान，梵文罗马拟音：jñāna，汉语字面意思：智慧）也具有རྣམ་ཤེས་（藏文，梵文天城体：vijñāna，梵文罗马拟音：vijñāna，汉语字面意思：识）的词义，因此，这两者在词义上完全相悖是不可能的。然而，我也不认为，在是否是转依之识的རྣམ་ཤེས་（藏文，梵文天城体：vijñāna，梵文罗马拟音：vijñāna，汉语字面意思：识）和ཡེ་ཤེས་（藏文，梵文天城体：ज्ञान，梵文罗马拟音：jñāna，汉语字面意思：智慧）之间没有差别。还有，རྣམ་རྫུན་པ་（藏文，汉语字面意思：假相唯识宗）说：“二无之智慧不是རྣམ་ཤེས་（藏文，梵文天城体：vijñāna，梵文罗马拟音：vijñāna，汉语字面意思：识），因为如果是རྣམ་ཤེས་（藏文，梵文天城体：vijñāna，梵文罗马拟音：vijñāna，汉语字面意思：识），就必须是心和心所中的任何一个，但它不是。” 这只不过是在炫耀自己的智慧能力。那么，二无之智慧，应是རྣམ་ཤེས་（藏文，梵文天城体：vijñāna，梵文罗马拟音：vijñāna，汉语字面意思：识），因为是光明心。对此，没有遍，因为光明心既不是心也不是心所。如果这样说，即使承认不是心所，如果不是心，那么光明心，应是无情物，因为凡是事物都不是识。不仅如此，按照你的观点，自续派中观宗认为法性等性是有相的，并且全知智慧在知世俗时，也必须说那里没有智慧，只有རྣམ་ཤེས་（藏文，梵文天城体：vijñāna，梵文罗马拟音：vijñāna，汉语字面意思：识）（18a），因为如果是有境、有二取相的识，那么与是智慧相违。第四个区分也不一定是正确的区分，因为假相唯识宗不承认一切显现是心，而只认为是假立的，因此才说“是中观宗”，并且你们假相唯识宗所说的任何显现都是法界，这是相违的，因为显现
English
Isn't this an unashamed statement? Therefore, in some Mind-Only treatises, there is 'non-dual consciousness,' in some there is 'non-dual wisdom,' in some there is merely 'non-dual consciousness,' and in some there are 'non-dual intellect and awareness,' and so on, appearing endlessly. So, what is the key to such occurrences? The term "jñā" (Tibetan, Devanagari: ज्ञा, Romanized Sanskrit: jñā, literal Chinese meaning: wisdom) (17b) is merely established as consciousness or knowing. And when "saṃjñāna" (Tibetan, Devanagari: संज्ञाना, Romanized Sanskrit: saṃjñāna, literal Chinese meaning: correct knowledge) and "vijñāna" (Tibetan, Devanagari: विज्ञाना, Romanized Sanskrit: vijñāna, literal Chinese meaning: consciousness) appear, they are correctly knowing, completely knowing, excellently knowing, distinctly knowing, wisdom, etc., applied according to the occasion. Apart from that, the Mind-Only proponents must use the term "vijñāna" (Tibetan, Devanagari: vijñāna, Romanized Sanskrit: vijñāna, literal Chinese meaning: consciousness) to specifically designate the mind or consciousness they accept. And there is absolutely nothing in the scriptures or grammar, etc., that requires the Madhyamikas to use the term "jñāna" (Tibetan, Devanagari: ज्ञान, Romanized Sanskrit: jñāna, literal Chinese meaning: wisdom) to designate the mind or consciousness they accept. Therefore, vijñāna (Tibetan, Devanagari: vijñāna, Romanized Sanskrit: vijñāna, literal Chinese meaning: consciousness) also has the meaning of jñāna (Tibetan, Devanagari: ज्ञान, Romanized Sanskrit: jñāna, literal Chinese meaning: wisdom), and jñāna (Tibetan, Devanagari: ज्ञान, Romanized Sanskrit: jñāna, literal Chinese meaning: wisdom) also has the meaning of vijñāna (Tibetan, Devanagari: vijñāna, Romanized Sanskrit: vijñāna, literal Chinese meaning: consciousness). Therefore, it is impossible for these two to be completely contradictory in meaning. However, I do not say that there is no difference between vijñāna (Tibetan, Devanagari: vijñāna, Romanized Sanskrit: vijñāna, literal Chinese meaning: consciousness) and jñāna (Tibetan, Devanagari: ज्ञान, Romanized Sanskrit: jñāna, literal Chinese meaning: wisdom) in terms of whether or not they are transformed consciousness. Furthermore, the False Aspectarian says, "Non-dual wisdom is not vijñāna (Tibetan, Devanagari: vijñāna, Romanized Sanskrit: vijñāna, literal Chinese meaning: consciousness), because if it were vijñāna (Tibetan, Devanagari: vijñāna, Romanized Sanskrit: vijñāna, literal Chinese meaning: consciousness), it would have to be either mind or mental factor, but it is not." This is merely showing off the power of one's own intelligence. So, the subject, non-dual wisdom, should be vijñāna (Tibetan, Devanagari: vijñāna, Romanized Sanskrit: vijñāna, literal Chinese meaning: consciousness), because it is the mind of clear light. There is no pervasion there, because that mind of clear light is neither mind nor mental factor. If you say that, even if it is established that it is not a mental factor, if it is not mind, then the subject, the mind of clear light, should be matter, because whatever is a thing is not consciousness. Moreover, according to your view, when the Svatantrika Madhyamikas consider the nature of reality as having appearances in equipoise, and when the omniscient wisdom knows the conventional, it must be said that there is no wisdom there, only vijñāna (Tibetan, Devanagari: vijñāna, Romanized Sanskrit: vijñāna, literal Chinese meaning: consciousness) (18a), because if it is a consciousness that is an object-possessor and has dualistic appearances, then it contradicts being wisdom. The fourth distinction is also not necessarily a correct distinction, because the False Aspectarian Mind-Only proponents do not accept all appearances as mind, but only as imputed, and therefore say, "It is Madhyamika." And it is contradictory that you, the False Aspectarians, explain whatever appears as the dharmadhatu, because appearance
Tibetan
བ་ཐམས་ཅད་སྒྲོ་བཏགས་ཡིན་པ་གང་ཞིག གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལ་སྣང་བའང་སྒྲོ་བཏགས་ཡིན་པས་ཆོས་དབྱིངས་སུ་འགལ་ཞིང༌། ཡེ་ཤེས་བདེན་གྲུབ་པ་དེའི་སྣང་བ་ཡིན་པར་འགལ་བའི་ཕྱིར། མདོར་ན། རྣམ་རྫུན་པས་གང་སྣང་ཆོས་དབྱིངས་སུ་བཤད་པས་དབུ་མ་པ་ཡིན་པར་སྨྲས་པའི་ཆོས་དབྱིངས་དེ་རྣམ་རྫུན་འདོད་པའི་དོན་དམ་བདེན་གྲུབ་དེ་ཡིན་ནམ། དབུ་མ་པས་འདོད་པའི་སྟོང་ཉིད་མེད་དགག་དེ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན། ཀླུ་ཞབས་རྗེས་འབྲངས་དང་བཅས་པ་ལ་དབུ་མའི་དྲི་ཙམ་ཡང་མི་བྲོ་བར་ཟད་དེ། དེ་དག་གི་ལུགས་སུ་ཆོས་ཉིད་ལ་མཉམ་གཞག་གི་ཡུལ་ངོ་ན་དོན་དམ་བདེན་གྲུབ་ཀྱི་སྣང་བ་འགའ་ཡང་མི་བཞེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། གཉིས་པ་ལྟར་ན། མེད་དགག་སྣང་བའི་རང་བཞིན་ཅན་མིན་པའི་ཕྱིར་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བར་ག་ལ་ཡོད། ཁྱད་པར་རྣམ་པ་བདེན་རྫུན་གྱི་ལུགས་འདི་ནི་ནོར་བ་མེད་པའི་ལུགས་ཡིན་པར་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་བླ་ན་མེད་པར་ཆེས་ཆེར་བཀག་པ་ལས་བསྒྲུབས་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ། སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་བླ་ན་མེད་པར་འཁྲུལ་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་གཉིས་སྣང་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དོན་དམ་པའི་གནས་ལུགས་རྟོགས་པའི་ཆ་ནས་དོན་དམ་བདེན་པར་མིང་བཏགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་དེ་ནི་རྣམ་པ་མེད་པ་ཅན་(༡༨བ) མ་ཡིན་ཏེ། ཡིན་ན་ཡེ་ཤེས་མཆོག་གི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཚོར་བ་དགའ་བ་དང༌། ཆགས་པ་ཆེན་པོ་དང༌། མཆོག་གི་རྒྱུ་བ་ཅན་གྱི་དབུགས་དང་ལྷན་ཅིག་པ་དང༌། དེ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་བཅས་དེས་རིགས་ལྡན་མ་མཆོད་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཉིད་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་དང་དྲི་ཆུའི་རྣམ་པ་ཅན་དང༌། མཆོག་གི་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་མཐོང་བ་ལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱད་པས་ཆགས་པར་འགྱུར་བ་དང༌། སྙིང་རྗེ་དང་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་དང༌། སྒྲིབ་པ་གཅོད་བྱེད་ལམ་བདེན་གྱི་ངོ་བོར་སྐྱེ་བའི་ཤེས་རབ་དང༌། དེ་ཡུལ་རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པར་བཤད་པ་ལས་བཟློག་སྟེ་བཤད་དགོས་པ་ལས་མ་བཤད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དགའ་བའི་རང་བཞིན། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་སྤངས་པ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ། དབུགས་ཆེན་པོ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་རྒྱུ་དང་བྲལ་བ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ། རྣལ་འབྱོར་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་རིག་པ། ཡུལ་དང་དབང་པོ་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པར་གྱུར་པ། ལྟེ་བར་གཏུམ་མོ་འབར་བས་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་བསྲེ
Chinese
鉴于一切都是虚构的，显现于无二智慧中的事物也是虚构的，因此与法界相违背。因为与智慧是真实成立的事物的显现相违背。总而言之，由于说凡是虚假显现的都是法界，那么声称是中观派的法界，是想要虚假的胜义谛真实成立的那个吗？还是中观派所认为的空性无遮？如果是前者，那么龙树师徒等人连中观的边都不沾，因为按照他们的观点，法性在等持的境界中，根本不承认有胜义谛真实成立的显现。如果是后者，因为无遮不是显现的自性，怎么会存在于无二智慧的显现中呢？特别是，这种真假二取的观点，是无可辩驳的观点，在无上金刚乘中被极力驳斥，没有丝毫成立之处。因为在密咒无上乘中，从证悟消除错觉习气的二取显现的智慧，即胜义谛的实相的角度，将瑜伽士的世俗谛命名为胜义谛，它不是无相的（18b）。 如果它是无相的，那么具有殊胜智慧自性的感受，即喜乐，以及大贪欲，以及具有殊胜运行的呼吸，以及如此这般的有相智慧，如何能是种姓女供养者的形象，以及菩提心滴和尿液的形象，以及因为享用见到殊胜诸根的对境形象而生贪欲，以及慈悲和证悟空性的智慧平等具备，以及作为断除障碍的道谛自性而生起的智慧，以及说它与一切对境形象的殊胜具备，这与应该反过来说却没说的情况相悖。如薄伽梵金刚手所说：俱生喜乐的自性，舍弃能取和所取，金刚持，大呼吸，远离业手印和智慧手印的因，从大手印的因中产生，瑜伽士的智慧自证，对境和诸根融为一体，在脐轮处拙火燃烧，焚烧五蕴、十八界和十二处。
English
Since everything is fabricated, what appears to non-dual wisdom is also fabricated, thus contradicting the Dharmadhatu. Because it contradicts the appearance of wisdom being truly established. In short, since it is said that whatever appears falsely is the Dharmadhatu, is the Dharmadhatu claimed to be Madhyamaka the ultimate truth that wants falsehood to be truly established? Or is it the emptiness non-affirming negation that Madhyamaka believes in? If it is the former, then Nagarjuna and his followers do not even touch the edge of Madhyamaka, because according to their view, in the state of equanimity, the nature of reality does not admit any appearance of ultimate truth being truly established. If it is the latter, since non-affirming negation is not the nature of appearance, how can it exist in the appearance of non-dual wisdom? In particular, this view of true and false duality is an irrefutable view, which is greatly refuted in the unsurpassed Vajrayana, and there is no establishment at all. Because in the unsurpassed Mantrayana, from the perspective of realizing the wisdom that eliminates the dualistic appearance of the habit of delusion, the yogi's conventional truth, which is named as the ultimate truth, is not without form (18b). If it were formless, then how could the feeling of the nature of supreme wisdom, which is joy, and great desire, and the breath with supreme movement, and such formed wisdom, be the image of the lineage female offering, and the image of the bodhicitta drop and urine, and the desire arising from enjoying seeing the images of the objects of the supreme senses, and the wisdom of compassion and realization of emptiness equally possessed, and the wisdom arising as the nature of the path truth that cuts off obstacles, and it is said that it is possessed of the supreme of all object images, which contradicts the case where it should be said the opposite but it is not said. As the Bhagavan Vajrapani said: The nature of co-emergent joy, abandoning the grasper and the grasped, Vajradhara, great breath, free from the cause of karma mudra and wisdom mudra, arising from the cause of the great mudra, the yogi's wisdom self-awareness, the objects and senses merged into one, the fierce fire burning in the navel, burning the five aggregates, eighteen realms, and twelve sources.