Tibetan
་དེ་ཚེ་ས་བོན་གྱི་ངོ་བོར་འགལ་བའི་ཕྱིར། བྱེ་བྲག་པས་ས་མྱུག་གི་དབྱིབས་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཐ་དད་པ་ཙམ་གྱིས་རྫས་གཅིག་པ་མི་འདོར་བས་ཁྱབ་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། ས་མྱུག་གི་དབྱིབས་སོགས་ལས་གཞན་པའི་རྫས་མི་རིགས་ཏེ། ཡོན་ཏན་དབྱིབས་སོགས་མ་བཟུང་བར་དེའི་རྫས་འཛིན་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱི་ས་བོན་མྱུ་གུ་འདི་གཞན་མ་ཡིན་ན། །ས་བོན་བཞིན་དུ་མྱུ་གུ་ཞེས་བྱ་དེ་གཟུང་མེད་པའམ། །ཡང་ན་དེ་དག་གཅིག་པས་ཇི་ལྟར་མྱུ་གུ་འདི་བཞིན་དུ། །དེ་ཡང་གཟུང་དུ་ཡོད་འགྱུར་དེ་ཕྱིར་འདི་ནི་ཁས་མི་བླང༌། །གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱི་ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་བདག་སྐྱེ་འདོད་པའི་(༡༢༨བ) སྐབས་འདིར་གཞན་མ་ཡིན་ན་ཆོས་ཅན། མྱུ་གུའི་གནས་སྐབས་ན་ས་བོན་བཞིན་དུ་མྱུ་གུ་ཞེས་བྱ་བ་དེའི་ངོ་བོའང་བཟུང་དུ་མེད་པའམ། ཡང་ན་ས་མྱུག་དེ་དག་གཅིག་པས་ཇི་ལྟར་མྱུ་གུ་བཟུང་དུ་ཡོད་པ་འདི་བཞིན་དུ་ས་བོན་གྱི་ངོ་བོ་དེ་ཡང་བཟུང་དུ་ཡོད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། གཅིག་ལ་བཟུང་མ་བཟུང་གི་ཆ་གཉིས་འགལ་བ་དེའི་ཕྱིར། ཉེས་པ་འདི་མི་འདོད་པ་དག་གིས་ས་མྱུག་གཅིག་པ་འདི་ནི་ཁས་མི་བླང་ངོ༌། །འོ་ན་རྒྱུ་འབྲས་གཞན་མིན་དུ་སྨྲ་བ་ལ་ཉེས་པ་དེ་འབྱུང་ན་དབུ་མ་པ་ལའང་ཉེས་པ་དེ་ཅིས་མི་འབྱུང་ཞེ་ན། མི་འབྱུང་སྟེ། དབུ་མ་པས་རྒྱུ་འབྲས་གཅིག་པ་དང་གཞན་པ་གང་དུའང་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱད་གཞི་རྒྱུ་འབྲས་ཉིད་དཔྱད་ན་མི་རྙེད་པ་ལ་ཁྱད་ཆོས་གཞན་དང་གཞན་མིན་གྱི་ཕྱོགས་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཐ་སྙད་དུ་རྒྱུ་འབྲས་སོགས་གཞན་ཡིན་པ་འགོག་པའི་ཚེ་གཞན་ཡིན་པར་འདོད་པ་དག་གི་ལོག་རྟོག་སེལ་བ་ཙམ་དུ་འགོག་པ་ཡིན་ལ། དོན་ལ་གཞན་ཡིན་པ་འགོག་པའང་མ་ཡིན་ཅིང༌། གཞན་མ་ཡིན་པར་བསྒྲུབ་པའང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་བ་འདི་ནི་ཐལ་རང་གི་དབུ་མ་སྨྲ་བ་དག་གི་སྤྱི་ལུགས་ཡིན་གྱི། བོད་ཁ་ཅིག་ཐལ་རང་གཉིས་ཀས་ཀྱང་གཅིག་འགོག་པ་ན་ཐ་དད་ངེས་པར་བསྒྲུབ་དགོས་ཟེར་བ་དང༌། ཁ་ཅིག་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པས་དོན་དམ་པར་དགག་སྒྲུབ་གཉིས་ཀ་མེད་ཅིང༌། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་དོན་དམ་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་སྒྲུབ་པ་མེད་ཀྱང་དོན་དམ་པར་དགག་བྱ་དགག་པའི་དགག་པ་ཙམ་ཡོད་དེ། མེད་ན་སྟོང་ཉིད་མེད་དགག་དོན་དམ་བདེན་པ་མ་ཡིན་པ་དང༌། དེ་ཤེས་བྱ་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཞེས་ཞིབ་ཆར་སྨྲ་བ་(༡༢༩ན) དེ་དག་གིས་ཐལ་རང་གི་ལུགས་བཟང་པོ་རྒྱང་རིང་ནས་དོར
Chinese
那时，因为与种子的自性相违。如果胜论派认为，仅仅因为幼苗的形状等功德各不相同，也不会舍弃本体是一体的，所以没有遍。如果这样说，幼苗的形状等之外的本体是不合理的，因为不执著功德形状等而执著它的本体是不合理的。第三，如果你的种子和幼苗不是他体，那么，像种子一样，所谓的幼苗也是不可执著的吗？或者，它们是一体的，就像幼苗一样，它也是可以执著的吗？因此，这个是不承认的。如果你的种子想要生出幼苗（128b），在这种情况下，如果不是他体，那么，在幼苗的状态下，像种子一样，所谓的幼苗的自性也是不可执著的吗？或者，种子和幼苗是一体的，就像可以执著的幼苗一样，种子的自性也是可以执著的吗？因为在一个事物上，可执著和不可执著的两个方面是相违的。不希望这个过失的人们，是不承认种子和幼苗是一体的。那么，如果说因果不是他体就会有那个过失，为什么中观派就不会有那个过失呢？不会有，因为中观派不承认因果是一体和他体。因为如果分析差别的基础因果，就找不到，所以不适合其他和他体的方面。因此，在名言中，当遮止因果等是他体的时候，仅仅是为了消除那些认为是他体的邪分别念而遮止，实际上也不是遮止他体，也不是成立不是他体。同样，将一切遮破和成立的分类都应用上，这是应成派和自续派的中观论者的共同规律。但是，有些藏人说，应成派和自续派两者在遮止一个事物时，必须确定成立是异体。还有些人说，自续中观派在胜义谛中，遮破和成立两者都没有，在世俗谛中，虽然没有要在胜义谛中成立的成立，但是仅仅有在胜义谛中遮止所遮止的遮止，如果没有，那么空性就不是无遮止，就不是胜义谛的真理，如果它是所知，那么就会成为不是存在的，因此详细地说（129a），那些人从远处抛弃了应成派和自续派的良好传统。
English
At that time, it is because it contradicts the nature of the seed. If the Vaisheshika school thinks that just because the qualities of the shape of the sprout are different, it will not abandon the fact that the substance is one, so it is not pervasive. If you say so, the substance other than the shape of the sprout is not reasonable, because it is not reasonable to hold its substance without holding the quality shape, etc. Third, if your seed and sprout are not other, then, like the seed, is the so-called sprout also ungraspable? Or, are they one, and like the sprout, is it also graspable? Therefore, this is not admitted. If your seed wants to produce a sprout (128b), in this case, if it is not other, then, in the state of the sprout, like the seed, is the nature of the so-called sprout also ungraspable? Or, are the seed and sprout one, and like the graspable sprout, is the nature of the seed also graspable? Because on one thing, the two aspects of graspable and ungraspable are contradictory. Those who do not want this fault do not admit that the seed and sprout are one. Then, if there is that fault in saying that cause and effect are not other, why doesn't the Madhyamaka school have that fault? It will not, because the Madhyamaka school does not admit that cause and effect are one and other. Because if you analyze the basis of difference, cause and effect, you cannot find it, so it is not suitable for other and non-other aspects. Therefore, in conventional truth, when preventing cause and effect, etc., from being other, it is only to eliminate the wrong conceptions of those who think it is other, and in reality, it is not preventing other, nor is it establishing non-other. Similarly, applying all the classifications of negation and affirmation, this is the common rule of the Prasangika and Svatantrika Madhyamikas. However, some Tibetans say that when both Prasangika and Svatantrika prevent one thing, it is necessary to determine that the establishment is different. Some people also say that in the ultimate truth, the Svatantrika Madhyamikas have neither negation nor affirmation, and in the relative truth, although there is no affirmation to be established in the ultimate truth, there is only the negation of what is to be negated in the ultimate truth, and if not, then emptiness is not non-negation, it is not the truth of the ultimate truth, and if it is knowable, then it will become non-existent, therefore, speaking in detail (129a), those people have abandoned the good traditions of Prasangika and Svatantrika from afar.
Tibetan
་བར་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། ཐལ་རང་གི་གཞུང་ཐམས་ཅད་དུ་བདེན་གཉིས་གང་ལས་བརྩམས་ཀྱང་དེ་ལྟར་མི་འབྱུང་ཞིང༌། དེ་ལྟར་འབྱུང་ན་ལུགས་དེ་དབུ་མ་པའི་ལུགས་ཡིན་པར་རྒྱ་ཆེར་དགག་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། ཁྱད་པར་དགག་པ་དོན་དམ་པར་ཡོད་ན། དོན་དམ་པར་བདེན་པར་ཡོད་དམ་རྫུན་པར་ཡོད། གཉིས་པ་ལྟར་ན། དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་དང་འགལ། དང་པོ་ལྟར་ན་དབུ་མ་པའི་ལུགས་ལ་དཔྱད་བཟོད་པའི་ཆོས་ཡོད་པར་ཐལ། དེ་ལྟའི་དགག་པ་དེ་དོན་དམ་པར་བདེན་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། (གཉིས་པ་ཐ་སྙད་དུ་རང་ལས་སྐྱེ་བ་དགག་པ།(1གང་ཕྱིར་རྒྱུ་ཞིག་ན་ཡང་དེ་ཡི་འབྲས་བུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །དེ་དག་གཅིག་པ་ཡིན་ཞེས་འཇིག་རྟེན་གྱིས་ཀྱང་ཁས་མི་ལེན། །དེས་ན་ཐར་པའི་དེ་ཉིད་འཚོལ་བར་འདོད་པ་གྲངས་ཅན་གྱི་ལུགས་ལ་བདག་སྐྱེ་བཀག་ནས་དེ་མི་འདོད་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ངོར་ཡང་བདག་སྐྱེ་མི་འཐད་པར་ནི་རྒྱུ་འབྲས་དེ་དག་གཅིག་པ་ཡིན་ཅེས་འཇིག་རྟེན་གྱིས་ཀྱང་ཁས་མི་ལེན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ན་རྒྱུ་ཞིག་ན་ཡང་དེའི་འབྲས་བུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། དེ་ལས་གཞན་དུ་ན་རྒྱུ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་ཡང་མི་མཐོང་བར་ཐལ། དེ་དག་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། དེ་ཕྱིར་དངོས་པོ་བདག་ལས་འབྱུང་ཞེས་རབ་ཏུ་བརྟགས་པ་འདི། །དེ་ཉིད་དང་ནི་འཇིག་རྟེན་དུ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གྲངས་ཅན་གྱིས་དངོས་པོ་རྣམས་བདག་ལས་འབྱུང་ཞེས་རབ་ཏུ་བརྟགས་པ་འདི་ནི་དོན་དམ་བདེན་པའི་དེ་ཉིད་དང་ནི་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ཀྱང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྟེ། རྒྱུ་མཚན་གོང་དུ་རིགས་པ་དང་འགལ་བར་བཤད་མ་ཐག་པ་དེའི་ཕྱིར། འདིར་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ལེགས་ལྡན་བྱེད་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་འགོག་པ་ལ་དོན་དམ་པར་གྱི་རྣམ་བཅད་བྱེད་དགོས་ཞེས་པ་དང༌། དེའི་རྗེས་འབྲངས་ཁ་ཅིག་ཐ་སྙད་དུ་སྐྱེ་བ་ན་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་ཁས་ལེན་དགོས་སོ་ཞེས་ཟེར་བ་མི་འཐད་པའི་ཚུལ་ནི། དོན་དམ་གྱི་རྣམ་བཅད་བྱ་བ་དབུ་མ་པ་དང༌། གྲངས་ཅན་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་(༡༢༩བ) པ་དང༌། རང་རྒྱུད་པ་རང་གི་ལུགས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་དང་འགལ་བས་མི་འཐད་པའི་ཚུལ་གོང་དུ་འདིའི་ཐད་ཀྱི་ཚིག་གསལ་ལ་འགྲེལ་པ་ཞིབ་བསེད་བྱས་པའི་སྐབས་སུ་བཤད་པས་ལེགས་པར་གྲུབ་མོད། ཐ་སྙད་དུ་གཞན་ལས་སྐྱེ་ན་མི་འཐད་དེ། འཐད་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རྒྱུད་ཆད་པར་ཐལ་བ་སོགས་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་རིགས་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། བདག་ལས་སྐྱེ་བར་འདོད་ན་བསྐྱེད་པར་བྱ་དང་སྐྱེད་བྱེད་དང༌། །ལས་དང་བྱེ
Chinese
这样做是因为，无论中观自续派的所有论典从二谛中的哪一个开始，都不会出现这种情况。如果出现这种情况，那这种观点就被广泛认为是驳斥中观派的观点。特别是，如果驳斥在胜义谛中存在，那么在胜义谛中是真实存在还是虚假存在？如果是后者，则与胜义谛中存在相矛盾。如果是前者，那么中观派的观点就有可以被分析的法，因为这种驳斥在胜义谛中是真实存在的。（二、遮破世俗中从自生。(1)因为原因坏灭也能见到它的结果，所以世间也不会承认这些是一个。因此，想要寻求解脱真如的人，驳斥数论派的自生，即使在不承认它的世间人面前，自生也是不合理的，因为世间也不会承认因果是一个，因为原因坏灭也能见到它的结果。否则，就像原因一样，结果也应该见不到，因为它们是一个。第三，因此，认为事物从自性产生，这种分别念，无论在真如还是世间都不合理。数论派认为诸事物从自性产生，这种分别念，无论从胜义谛的真如还是世俗谛的角度来看，都是不合理的，因为理由已经在上面说过与理相违。这里，大论师善护认为，要遮破四边生，必须进行胜义谛的区分。有些追随者说，在世俗中生起时，必须承认从他生，这种说法是不合理的。因为，进行胜义谛的区分，与中观派、数论派、世间(129b) 派以及自续派自己的宗义相违背，所以是不合理的，这种情况已经在前面解释词句清晰时详细阐述过了，所以已经很好地成立了。在世俗中，如果从他生，那也是不合理的，如果合理，那么一切事物都会断绝传承等，因为受到龙树父子的理证的损害。第二，如果认为从自生，那么所生之物和能生之物，以及业和
English
This is done because, no matter which of the two truths all the treatises of the Prasangika and Svatantrika schools start from, this does not happen. If this were to happen, then this view would be widely seen as refuting the view of the Madhyamaka school. In particular, if refutation exists in the ultimate truth, then in the ultimate truth, is it truly existent or falsely existent? If the latter, then it contradicts existence in the ultimate truth. If the former, then the Madhyamaka school has dharmas that can be analyzed, because this kind of refutation is truly existent in the ultimate truth. (2. Refuting self-origination in conventional truth. (1) Because even when the cause is destroyed, its result is seen, the world does not accept that these are one. Therefore, those who wish to seek the suchness of liberation, refuting the self-origination of the Samkhya school, even in the presence of worldly people who do not accept it, self-origination is unreasonable, because the world does not accept that cause and effect are one, because even when the cause is destroyed, its result is seen. Otherwise, just like the cause, the result should also not be seen, because they are one. Third, therefore, the imputation that things arise from themselves is not reasonable, whether in suchness or in the world. The Samkhya school believes that all things arise from themselves, this imputation is unreasonable, whether from the perspective of the suchness of ultimate truth or the conventional truth of the world, because the reason has already been stated above as contradicting reason. Here, the great teacher Lekdenjed believes that in order to refute the four extremes of origination, it is necessary to make a distinction in the ultimate truth. Some followers say that when arising in conventional truth, it is necessary to accept origination from others, which is unreasonable. Because making a distinction in the ultimate truth contradicts the tenets of the Madhyamaka school, the Samkhya school, the worldly (129b) school, and the Svatantrika school's own system, so it is unreasonable. This situation has already been explained in detail in the previous explanation of the clear words, so it has been well established. In conventional truth, if it originates from others, that is also unreasonable. If it is reasonable, then all things will be cut off from the lineage, etc., because they are harmed by the reasoning of Nagarjuna and his son. Second, if it is believed that it originates from itself, then the object to be produced and the producer, as well as the action and