Tibetan
པ་བཤད་པ་ཡིན་པས་ཐལ་རང་གི་ཁྱད་པར་ཡང་རང་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དངོས་སུ་བཀོད་མ་བཀོད་ཀྱི་དབང་ལས་དབུ་མ་ཐལ་རང་སོ་སོར་གྱེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་འཆད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་དངོས་སུ་བདག་སྐྱེ་འགོག་པའི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་མ་བཀོད་པས་ཚར་བཅད་ཀྱི་གནས་སུ་སོང་ཞེས་བརྗོད་པ་ལ་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་དངོས་སུ་མ་བརྗོད་ཀྱང་ཤུགས་ལ་བརྗོད་དོ་ཞེས་སྨྲས་པས། ད་དུང་ཚར་བཅད་ཀྱི་གནས་སུ་སོང་བའི་ཉེས་པ་སོ་ན་གནས་པ་ལས་དེར་མ་སོང་བའི་གནས་ལས་སློང་མ་ཐུབ་པས་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཚར་བཅད་ཀྱི་གནས་(༡༡༤བ) སུ་སོང་བའི་ཁར་སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་རང་དེར་འགྲོ་ཡི་དོགས་ནས་བདག་སྐྱེ་འགོག་པའི་སྐབས་འདིར་རང་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དངོས་སུ་རྒྱས་པར་བཀོད་པའི་ཕྱིར་ཐལ་འགྱུར་བ་ལས་ངོ་ལོག་ནས་རང་རྒྱུད་པར་སོང་བས། ད་ནི་ཐལ་འགྱུར་བའི་ཕྱོགས་ལས་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་མ་གཏོགས་ཆེར་མ་ལུས་པས་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་ལྷ་དར་མི་དར་ལ་སོང་འདུག་གོ། །འདིར་ཟི་ལུང་ཤཱཀྱ་པ་ཆེན་པོ་ན་རེ། དོན་དམ་ལ་དཔྱོད་པའི་སྐབས་སུ་ཐ་སྙད་ཀྱི་བདེན་པ་ཚད་མས་མི་གྲུབ་པ་ནི་ཐལ་རང་གི་སློབ་དཔོན་གཉིས་ཀའི་ལུགས་ལ་ཡང༌། ལེགས་ལྡན་བྱེད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་ཞལ་གྱིས་བཞེས་ནས་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་དགག་པ་ལ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་མཛད་པ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའ་གཏིང་མ་ཚུགས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བའི་ཞབས་ཀྱིས་བྷ་བྱ་བཀག་པའི་རིགས་པ་དྲི་མ་མེད་པའོ་ཞེས་དང༌། ཡང་ཐལ་འགྱུར་བས་སྤྱོད་པས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་འཇུག་པ་དེའི་ཚེ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པ་ཡིན་ཏེ། མེད་པ་སྐུར་འདེབས་ཀྱི་མཐའ་སེལ་ཚུལ་རང་སྡེ་དངོས་སྨྲ་བ་དང་མཐུན་པར་བཞེད་པའི་ཕྱིར། ཇི་སྐད་དུ། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས། ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་གནས། །མེད་ཉིད་རྣམ་པར་བཟློག་ཟིན་གྱི། །རིགས་པ་གང་གིས་ཡོད་པ་ཡང༌། །བཟློག་པར་འགྱུར་བ་མཉན་པར་བྱོས། །ཞེས་འབྱུང་བས་སོ། །ཞེས་དངོས་སུ་བྲིས་གདའ་བས་དེའི་ཤུགས་ལ་ལྟ་བས་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་སོག་ལ་འཇུག་པ་ན། རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཞལ་གྱིས་མི་བཞེས་ཞེས་པ་ཞིག་ཀྱང་ཁས་ལེན་པར་སྣང་ངོ༌། །དེ་ལྟར་སྨྲ་བ་དེ་ལ་དཔྱད་ན། ཕྱོགས་རེ་མཐོང་བ་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པའི་ཚེ་ཕྱོགས་རེ་མངོན་པར་ལྷག་ནས་སྒྲིབ་པ་ལ་ཉེ་བ་ན། དེ་ལས་ཕྱོགས་(༡༡༥ན) གཞན་པ་ཞིག་ལྷག་སྟེ་དེ་ཡང་ཇི་ལྟ་བར་མཐོང་བ་ལ་སྒྲིབ་པ་ལྟ་བུའི་ཅལ་ཅོལ་གྱི་ཚིག་ཏུ་གོ་སྟེ། ལེགས་ལྡན་གྱིས་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་དགག་པ་ལ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཐ་སྙད་ཀྱི་བདེན་པས་ཚད་མས་གྲུབ་ཅེས་བྱ་བ་འདི་དོན་དམ་པར་ཚད་མས་གྲུབ་བམ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཚད་མས་གྲུབ། དང་པོ་ལྟར་ན་ནི་ལེགས་ལྡན་གྱིས་མི་བཞེད་ལ། གཉིས་པ་ལྟར་རོ་ཞེ་ན་མི་རིགས་པ་མེད་ཀྱང་ཁྱེད་ཅག་འདི་ལྟ་བུའི་ལྡོག་ཆ་མ་རྟོགས་པར་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་ཡིད་ལ་ཝལ་ཝལ་དུ་ཤར་ཡང་ཞིབ་ཆ་ཁར་འབྱིན་མ་ནུས་པས་ནོངས་སོ། །ཐལ་འགྱུར་བས་སྤྱོད་པས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་གསོག་ལ་འཇུག་པ་ན་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཁས་ལེན་དགོས་ཏེ། མེད་པ་སྐུར་འདེབས་ཀྱི་མཐའ་སེལ་ཚུལ་རང་སྡེ་དངོས་སྨྲ་བ་དང་མཐུན་པར་བཞེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་ཁྱབ་པ་མ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། ཐལ་འགྱུར་བས་མེད་པ་སྐུར་འདེབས་ཀྱི་མཐའ་སེལ་བ་ལ་ཐུན་མོང་དུ་དངོས་སྨྲ་བའི་རིགས་པས་སེལ་བ་ལྟར་སེལ་ཡང༌། དེ་སེལ་བའི་གཏན་ཚིགས་དང་སྒྲུབ་ངག་དང་ཐལ་བ་སོགས་ཀུན་རྫོབ་ཏུའང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་རང་ལུགས་ལ་འཇོག་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་སྨྲ་བས་ཐ་སྙད་དུ་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་འགོག་པའི་རིགས་པ་དེ་དབུ་མ་པས་བརྗོད་པའི་ཚེ་རིགས་པ་དེ་དངོས་པོ་རང་བདེན་དུ་གྲུབ་པར་དབུ་མ་པས་མི་འདོད་བཞིན་དུ་ཁས་ལེན་དགོས་པའི་བདག་གཅིག་དང་དེ་བྱུང་འབྲེལ་གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དངོས་སྨྲ་བས་རིགས་པར་སྨྲ་བའི་རིགས་པ་དབུ་མ་པས་བརྗོད་ན། དབུ་མ་པས་རིགས་པ་དེ་རང་ལུགས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་རང་བདེན་པར་ཁས་ལེན་པས་ཁྱབ་བོ་སྙམ་པ་ནི་དབང་རྟུལ་གྱི་ཤེས་(༡༡༥བ) རབ་ཀྱིས་ཤེས་བྱའི་འཇུག་པ་ཕྲ་མོ་མ་མཐོང་བར་ཟད་དོ། །ཁྱད་པར་ཐལ་འགྱུར་བས་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་གསོག་ལ་འཇུག་པ་ན་རང་རྒྱུད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཞལ་གྱིས་མི་བཞེས་ཞེས་པ་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་རང་ལུགས་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཞལ་གྱིས་མི་བཞེས་པ་ཡིན་ནམ། གཞན་གྲགས་ཀྱི་རང་རྒྱུད་ཞལ་གྱིས་མི་བཞེས་པ་གང་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་རོ་ཞེ་ན། ཁོ་བོས་ཀྱང་དེར་བརྗོད་པས་འཐད་དུ་ཆུག གཉིས་པ་ལྟར་ན་ནི་ལྟ་བས་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་གསོག་ལ་འཇུག་པས་ན་མཐའ་བཞི་ལས་བདག་སྐྱེ་འགོག་པའི་སྐབས་འདིར་ཟླ་གྲགས་ཀྱིས་གཞན་གྲགས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། རང་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་བའི་ངག་ཡན་ལག་ལྔ་ལྡན་དུ་བཀོད་པའི་ཕྱིར། རང་རྒྱུད་ཞལ་གྱིས་མི་བཞེས་པ་མི་རིགས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ཁོ་བོ་ཅག་ནི་ཐལ་འགྱུར་བས་ཚོགས་གཉིས་གང་བསགས་པ་ལ་འཇུག་ཀྱང་བདེན་པ་གཉིས་ཆར་རང་ལུགས་ཚད་གྲུབ་ཀྱི་རང་རྒྱུད་ནི
Chinese
因此，分别承许自续和不承许自续的区别，也是在于是否实际运用自续论式，由此中观分为应成派和自续派。如此宣讲。如果是这样，由于佛护论师没有实际运用遮止自生的自续论式，因此被说是落入了被驳斥的境地，对此有人说，虽然佛护论师没有直接说，但是暗示说了。这样一来，仍然存在落入被驳斥境地的过失，无法从没有落入该境地的位置上挽救，因此佛护论师不仅落入了被驳斥的境地(114b)，而且由于担心月称论师自己也落入该境地，因此在遮止自生的时候，实际详细地运用了自续论式，从而从应成派叛变，成为了自续派。现在，由于应成派方面除了佛护论师之外几乎没有剩下什么人，因此中观自续派们已经到了神兴人衰的地步了。这里孜隆释迦巴大师说：在观察胜义谛的时候，名言的谛实不被量成立，这也是应成派和自续派两位论师共同的观点。善巧慧论师如此承认，并且为了遮止四边生，运用自续的理证，这是没有彻底建立宗派的缘故。说这是月称论师遮止“bhA”的无垢道理。而且，应成派在以行持进入福德资粮的时候，承许自续的理证，因为他们认为消除断灭的边，与自宗的实事师相同。如云：《六十正理论》中说：“一切过失生之处，断无有已善遮遣，以何理性能有者，遮遣亦应谛听闻。”因为这样实际写着，所以从其暗示来看，在进入智慧资粮的时候，似乎也承认不承许自续的理证。如果考察这样说，当专注于看到某个方面时，某个方面会显得过于突出，接近于遮蔽，从那方面(115a)又会突出另一方面，这也就像是遮蔽了如实见到的胡言乱语。善巧慧论师的四边生
English
Therefore, the difference between accepting and not accepting Svatantrika is also whether or not to actually use the Svatantrika syllogism, and thus Madhyamaka is divided into Prasangika and Svatantrika. This is how it is explained. If this is the case, since Buddhapalita did not actually use the Svatantrika syllogism to refute self-origination, he was said to have fallen into a state of being refuted. To this, someone said that although Buddhapalita did not directly say it, he implied it. In this way, the fault of falling into a state of being refuted still remains, and it is impossible to rescue him from the position of not falling into that state. Therefore, Buddhapalita not only fell into a state of being refuted (114b), but also, fearing that Chandrakirti himself would fall into that state, he actually and extensively used the Svatantrika syllogism in refuting self-origination, thus rebelling from the Prasangika and becoming a Svatantrika. Now, since there are almost no Prasangikas left except for Buddhapalita, the Madhyamaka Svatantrikas have reached a state of divine prosperity and human decline. Here, the great Zilong Shakyapa says: When examining ultimate truth, the truth of conventional reality is not established by valid cognition, which is also the common view of both the Prasangika and Svatantrika masters. Lektendzin acknowledged this and, in order to refute the four extremes of origination, used Svatantrika reasoning, which is why the tenets of the school were not thoroughly established. Saying that this is Chandrakirti's immaculate reasoning for refuting "bhA." Moreover, when Prasangikas engage in accumulating merit through practice, they accept the Svatantrika syllogism, because they believe that eliminating the extreme of annihilation is the same as their own school's realists. As it is said in the Sixty Stanzas on Reasoning: "The place where all faults arise, the negation of non-existence has been well refuted, by what reasoning can existence also be refuted, listen carefully." Because it is actually written in this way, from its implication, when engaging in the accumulation of wisdom, it seems to be acknowledged that the Svatantrika syllogism is not accepted. If we examine this statement, when focusing on seeing one aspect, that aspect will appear too prominent, approaching obscuration, and from that aspect (115a), another aspect will become prominent, which is like obscuring the true view with meaningless chatter. Lektendzin's four extremes of origination
Chinese
关于破除生起，说自续因的术语以世俗谛的量成立，这究竟是以胜义谛的量成立，还是以世俗的世俗量成立？如果是前者，则乐天的论师不承认。如果是后者，虽然没有不合理之处，但你们没有领悟到这样的反面，就说自续因，虽然在心中闪现，但因为无法详细说出，所以是过失。应成派在以行积累福德资粮时，必须承认自续因，因为他们认为消除无有谤的边与自宗的实事师相同，这种说法是不确定的。应成派在消除无有谤的边时，虽然像共同以实事师的理来消除一样消除，但消除它的因和立宗以及应成等，即使在世俗中也以世俗的量成立，在自宗中也不需要安立，因为实事师在名言中遮止名言的有和无的理，当中观派说这种理时，中观派不希望这种理成立为实有自性，但也没有必须承认的自主和彼生关系。因此，实事师说理的理，如果中观派说，中观派就认为必须承认理是自宗成立的实有自性，这样想的人，只是钝根的智慧(115b) 没有见到所知细微的行相而已。特别是应成派在行持智慧资粮时，不承诺自续因，这是在二谛中都不承诺以自宗的量成立的因，还是不承诺他宗承认的自续？如果是前者，我也这样说，可以认可。如果是后者，因为以见行持智慧资粮，所以在遮止四边生起中的我生时，月称论师以他宗承认的方式，安立了自续的五支论式，所以不承认自续是不合理的。这样，我们应成派无论行持哪种二资粮，在二谛中都不（承认）自宗量成立的自续。
English
Regarding refuting arising, is it that the term of the svatantrika reason, which is established by valid cognition in conventional truth, is established by valid cognition in ultimate truth, or is it established by conventional valid cognition in conventional truth? If it is the former, then Lekden does not accept it. If it is the latter, although there is no unreasonableness, you have not realized such a reverse aspect, and saying 'svatantrika reason' is a fault because, although it flashes in your mind, you cannot express it in detail. When the prasangikas engage in accumulating merit through conduct, they must accept the svatantrika reason, because they consider the way to eliminate the extreme of denying existence to be the same as their own school of realists. This statement is not definite, because although the prasangikas eliminate the extreme of denying existence in common with the way realists eliminate it with reasoning, it is not necessary to establish in their own system that the reason for eliminating it, the statement of proof, and the consequence, etc., are established by conventional valid cognition even in conventional truth. This is because when the realists express the reasoning that refutes existence and non-existence in conventional terms, the Madhyamikas do not want that reasoning to be established as inherently existent, but there is no autonomous or dependent relationship that they must accept. Therefore, if the Madhyamikas express the reasoning that the realists speak of, the Madhyamikas think that they must accept that the reasoning is inherently existent, established by their own system, which is simply that the intelligence of dull faculties (115b) has not seen the subtle aspects of the objects of knowledge. In particular, when the prasangikas engage in accumulating the accumulation of wisdom, is it that they do not accept the svatantrika reason, which is the reason established by their own system in both truths, or is it that they do not accept the svatantrika reason that is accepted by others? If it is the former, I also say that, and it can be accepted. If it is the latter, because they engage in accumulating the accumulation of wisdom through view, in this case of refuting self-arising from the four extremes, Chandrakirti, by way of what is accepted by others, has composed the five-membered statement of the svatantrika reason, so it is unreasonable not to accept the svatantrika reason. Thus, we prasangikas, no matter which of the two accumulations we engage in accumulating, do not (accept) the svatantrika reason established by our own system in both truths.