Tibetan
་བ་འདི་ནི་མདོར་བཞག་པའི་ངག་དེའི་བགྲེལ་པའི་ངག་དེའི་རྒྱས་བཤད་ཡིན་ལ། ངག་འདིས་ནི་བདག་སྐྱེ་མེད་པའི་ཆོས་མཐུན་པའི་དཔེ་གཞན་གྲངས་ཅན་ལ་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་མངོན་གསལ་གྱི་བུམ་པ་ལྟ་བུ་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བདག་སྐྱེ་མེད་པ་དང༌། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་རང་གི་བདག་ཉིད་ཡོད་པའི་ཆོས་དང་ལྡན་པ་ཉེ་བར་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟའི་ཁྱབ་པ་ཉེ་བར་བཟུང་བ་དེ་ལ་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་གཏན་ཚིགས་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། ། སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་རྒོལ་ངོར་མི་འདོད་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཐལ་བར་འཕངས་ཏེ་འཛིན་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཇི་ལྟར། སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ། (༡༠༩བ) བྱས་པ་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱས་པ་ནི་མི་རྟག་པར་མཐོང་སྟེ། དཔེར་ན། བུམ་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་ཡང་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདིར་ཉེ་བར་སྦྱར་བས་གསལ་བར་བྱས་པའི་བྱས་པ་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་སྒྲ་མི་རྟག་བསྒྲུབ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་དཔེ་རྟགས་ཅན་གྱི་ངག་ཡན་ལག་ལྔ་ལྡན་བཀོད་པ་དཔེར་བྱས་སོ། །སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་འདིར་ཡང་དངོས་པོ་རྣམས་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་དེ་ཞེས་པ་ནི་སྒྲ་མི་རྟག་ཅེས་པ་ལྟ་བུའོ། །རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་ལ་ཡང་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་བྱས་པ་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །འདི་ན་ཇི་ལྟར་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་མདུན་ན་གནས་ཤིང་གསལ་བར་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་ནི་ཡང་སྐྱེ་བ་ལ་མི་བལྟོས་པར་མཐོང་བ་ཞེས་པ་ནི་བྱས་པ་ནི་མི་རྟག་པར་མཐོང་སྟེ། དཔེར་ན། བུམ་པ་བཞིན་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་བཞིན་དུ་འཇིམ་པའི་གོང་བུ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་གལ་ཏེ་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པའི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཡང་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་དེ་ལ་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་སྒྲ་ཡང་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངག་སྦྱར་བར་མཛད་ལ། སྦྱོར་བའི་ངག་འགོད་ཚུལ་ལ། དངོས་སྨྲ་བའི་རིགས་པའི་བསྟན་བཅོས་ལ་སྦྱོར་ཚུལ་གཉིས་ཏེ། གཏམ་བརྒྱུད་མ་སྣ་ཚོགས་པའི་སྒོ་ནས་གོ་གསལ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་ཡན་ལག་ལྔའི་སྦྱོར་བ་དང༌། སྒྲུབ་པ་ངེས་ལྡན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཚིག་ཡན་ལག་གཉིས་ཀྱི་སྦྱོར་བའོ། །དང་པོ་ནི། དམ་བཅའ་དང་རྟགས་དང་དཔེ་དང་རྟགས་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ཉེ
Chinese
這段話是對前面所說的簡要之語的闡釋和詳細說明。這句話是要用眾所周知的、像顯而易見的瓶子一樣的例子，來證明自性無生的法，以及作為證明者的具有自性的法。像這樣接近普遍性的事物，被稱為具有自性，這就是持有理由。而「因為生是沒有意義的」這句話，是將反對者不希望的、需要證明的法，以過失的方式提出來，並使其接受。例如：聲音是無常的。（109b）因為它是被造作的，凡是被造作的，都被認為是無常的。例如，瓶子就是這樣。同樣，聲音也是被造作的，因此，因為它被造作，所以是無常的。像這樣，通過在這裡應用，清楚地表明了「被造作」是理由。同樣，為了證明聲音是無常的，列舉了具有能立、例子和標誌的五支論證。佛護（Buddhapālita）在這裡說：「事物不是從自性產生的」，這就像說「聲音是無常的」一樣。「對於具有自性的事物來說，生也是沒有意義的」，這就像說「因為它是被造作的，所以是無常的」一樣。在這裡，就像瓶子等事物在眼前顯現，並且清楚地具有自性，因此不依賴於生一樣，這就像說「凡是被造作的，都被認為是無常的，例如，瓶子就是這樣」一樣。同樣，在泥團等情況下，如果認為存在具有自性的瓶子等事物，那麼在那個時候，具有自性的事物是不會產生的。這就像說「聲音也是被造作的，因此，因為它被造作，所以是無常的」一樣，他這樣應用了這些話。關於應用論證的方式，實在論者的論理學論著中有兩種應用方式：一種是通過各種各樣的傳說故事，為了便於理解，而進行五支論證的應用；另一種是為了確定能立，而進行兩支論證的應用。第一種是：立宗、因、喻、合、結，即將因與需要證明的法相聯繫。
English
This passage is an explanation and detailed elaboration of the previously stated concise words. This statement aims to prove the dharma of selflessness, which is similar to the well-known and obvious example of a pot, and to affirm the dharma that possesses its own nature as the proof. Approaching universality in this way, being called having its own nature, is what holds the reason. And the statement, "because birth is meaningless," is to present the dharma that the opponent does not want to prove, in a way that it is a fault, and to make them accept it. For example: Sound is impermanent. (109b) Because it is created, whatever is created is seen as impermanent. For example, like a pot. Similarly, sound is also created, therefore, because it is created, it is impermanent. Like this, by applying it here, it clearly shows that "created" is the reason. Similarly, in order to prove that sound is impermanent, the five-membered argument with the proof, example, and sign is listed as an example. Buddhapālita here says, "Things do not arise from themselves," which is like saying "sound is impermanent." "For things that have their own nature, birth is also meaningless," which is like saying "because it is created, it is impermanent." Here, just as things like pots appear in front of us and clearly have their own nature, so they are seen as not depending on birth, which is like saying "whatever is created is seen as impermanent, for example, like a pot." Similarly, in the case of clay lumps and so on, if one thinks that there are pots and so on that have their own nature, then at that time, the things that have their own nature will not arise. This is like saying, "sound is also created, therefore, because it is created, it is impermanent," and he applied these words in this way. Regarding the way of applying the argument, there are two ways of applying it in the logical treatises of the realists: one is the application of the five-membered argument through various stories, in order to facilitate understanding; the other is the application of the two-membered argument in order to establish the proof. The first is: proposition, reason, example, application, and conclusion, that is, connecting the reason with the dharma to be proven.
Tibetan
ར་སྦྱོར་དང༌། མཇུག་སྡུད་དེ་ཡན་ལག་(༡༡༠ན) ལྔ་པོ་འདི་ནི་རིམ་བཞིན་གྲུབ་བསལ་མེད་ལ་སྒྲུབ་པར་འདོད་པ་དང༌། རྟགས་སུ་བཀོད་པ་ལྟར་རྩོད་གཞིའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པ་དང༌། གོ་བྱ་གོ་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་དང་ལྡན་པ་དང༌། གཏན་ཚིགས་དང་དམ་བཅའ་གསལ་བྱེད་གཉིས་ཏེ་ལྔའོ།།གཉིས་པ་ནི། ཁྱབ་པ་དང་ཕྱོགས་ཆོས་ཀྱི་ཡན་ལག་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། ཕྱོགས་ཆོས་དེ་ཆས་ཁྱབ་པ་ཡི། །ཞེས་འབྱུང་ལ། དངོས་སྨྲ་བ་དག་རང་ལུགས་ལ་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་སྒྲུབ་པའི་ངག་འགོད་ལ། འདིར་ནི་རྩོད་པའི་ཆེད་དུ་ངག་ཀྱང་རང་ལུགས་ཀྱི་དེར་གྲུབ་པ་ཞིག་འགོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྲགས་ཀྱི་རྗེས་དཔག་བསྐྱེད་ཆེད་གཞན་གྱི་རྟགས་དཔེས་གཞན་འདོད་སུན་འབྱིན་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ངག་ཡིན་ལ། ཡན་ལག་ལྔ་ལྡན་གྱི་ངག་འདིར་འགོད་པ་ནི་རྟོག་གེ་པ་སྔ་རབས་པ་ལ་དར་ཆེ་བས་དེའི་དབང་དུ་བྱས་སོ་ཞེས་གྲགས་ཤིང༌། རྟོག་གེ་པ་སྔ་ཕྱི་ནི་སློབ་དཔོན་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ཀྱི་དུས་སུ་གྲགས་པའི་རིགས་ཚུལ་ལ་སྔ་རབས་དང༌། ཕྱོགས་གླང་ཆོས་གྲགས་ཀྱིས་ཞིབ་མོར་དཔྱད་པའི་རིགས་ཚུལ་ལ་ཕྱི་རབས་པའི་བརྡ་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེས་ལོ་ཙཱ་ཆེན་པོ་གསུང་ངོ་ཞེས་གྲགས་སོ། །དེ་ལྟར་འཇིག་རྟེན་ན་ཚད་མར་གྲགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཉེ་བར་སྦྱར་བས་བདག་སྐྱེ་མེད་པ་གསལ་བར་བྱས་པ་ཡང་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་དགག་པ་ལ་མི་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་གྲངས་ཅན་རང་ཉིད་ཀྱི་ཁས་ལེན་གྱི་རྟགས་ཀྱིས་གྲངས་ཅན་ལ་རང་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔགས་པས་འགལ་བ་བརྗོད་པར་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་མ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་དང་ཞེས་ཅི་སྟེ་རྗོད་པར་བྱེད། སློབ་དཔོན་(༡༡༠བ) སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ནི་གཏན་ཚིགས་དང༌། དཔེ་མ་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། གཞན་གྲངས་ཅན་གྱིས་སྨྲས་པའི་ཉེས་པ་མ་བསལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ཉེས་པ་བསལ་ཅེ་ན། གྲངས་ཅན་པ་དག་མདུན་ན་གནས་པའི་བུམ་པ་མངོན་པར་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཡང་མངོན་པར་གསལ་བར་མི་འདོད་ཅིང༌། མངོན་གསལ་གྱི་བུམ་པ་དེ་ཉིད་འདིར་རྟགས་ཆོས་གཉིས་ལྡན་གྱི་དཔེ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་མ་ཡིན་ལ། མངོན་གསལ་གྱི་བུམ་པ་དེ་བསྐྱེད་པར་ནུས་པ་རྒྱུའི་ངོ་བོར་གྱུར་ཅིང༌། མངོན་པར་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ཅན་མ་ཡིན་པའི་བུམ་པའི་ངོ་བོར་ཡོད་པ་དེ་ཁྱད་གཞི་གསེར་བུམ་གྱི་སྟེང་དུ་སླར་སྐྱེ་བ་བཀག་པས་ཁྱ
Chinese
立宗和结论，即支分（110a）这五个是依次成立而无须排除，想要成立，并且如所立宗那样存在于争论的主体上，具有能知和所知的法，以及理由和立宗能阐明二者，总共是五。第二是周遍和法相的支分，如所说：‘法相由彼周遍。’这样说。实事论者在自己的宗派中安立以量成立的成立语。这里为了辩论，安立的语并非是自己宗派中已成立的，而是为了生起他人的名声的现量，以他人的理由和比喻，成立驳倒他人所许的语。在此安立具有五支分的语，是因为在早期的正理学家中非常盛行，所以是随顺他们的说法，这样说。据说早期和后期的正理学家，是指在学问家无著兄弟时代所盛行的理路为早期，以及陈那法称详细分析的理路为后期，大译师这样说。像这样，在世间上以被认为是量成立的理由而结合，从而阐明了无我生，对于驳斥从我而生不会错乱，因为以自己自性的存在本身，以数论自己承诺的理由，对数论者说出了以自己随后的比量而相违。因此，佛护的结合是不合理的，因为没有说出理由和比喻，如果说了会怎样呢？学问家（110b）佛护不仅是没有说出理由和比喻，而且也没有排除其他数论者所说的过失。如何排除过失呢？数论者不承认摆在面前的瓶子是显现的自性，而显现的瓶子本身，在此是作为具有理由和法相二者的比喻的体性而成立的，所以不是相违的。并且，能生起显现的瓶子，是作为因的体性而存在，以及存在于非显现自性的瓶子的体性，因为遮止了在差别基础金瓶上的再次产生，所以是差别。
English
The proposition and the conclusion, which are the limbs (110a). These five are sequentially established without the need for exclusion, desiring to establish, and as stated in the proposition, existing in the subject of debate, possessing the qualities of knowable and knowing, and the reason and the proposition that clarify both, totaling five. The second is the limbs of pervasion and property of the subject, as it is said: 'The property of the subject is pervaded by that.' Thus it appears. The realists establish the statement of proof that is established by valid cognition in their own system. Here, for the sake of debate, the statement that is established in one's own system is not established, but it is a statement that establishes the refutation of others' assertions by means of others' reasons and examples in order to generate the inference of others' fame. The reason for establishing the statement with five limbs here is that it was very popular among early logicians, so it is said to be in accordance with their views. It is said that the early and later logicians refer to the reasoning that was prevalent during the time of the scholar brothers Asanga as early, and the reasoning that Dignāga and Dharmakīrti analyzed in detail as later, according to the great translator. In this way, by applying the reason that is known as valid cognition in the world, it is clarified that there is no self-birth, and there is no confusion in refuting self-birth, because by the very existence of one's own nature, by the reason of the Samkhyas' own commitment, it is stated that it contradicts the Samkhyas by their own subsequent inference. Therefore, the combination of Buddhapālita is not reasonable, because the reason and the example are not stated, and what if they were stated? The scholar (110b) Buddhapālita not only did not state the reason and the example, but also did not eliminate the faults stated by other Samkhyas. How are the faults eliminated? The Samkhyas do not accept that the pot in front of them is of a manifest nature, and the manifest pot itself is established here as the nature of the example that possesses both the reason and the property of the subject, so it is not contradictory. Moreover, the manifest pot that is able to produce exists as the nature of the cause, and it exists as the nature of the pot that is not of a manifest nature, because the re-arising on the basis of the difference, the golden pot, is prevented, so it is a difference.