Tibetan
ད་པའི་བར་དེར་ཕུང་གསུམ་སེལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། མ་ཁྱབ་བོ་ཞེ་ན། མ་ཁྱབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་དེ། བལྟོས་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། ངག་དོན་ཐལ་འགྱུར་བས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཚད་མས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ཚད་གྲུབ་ལ་དེ་ལྟའི་ཆོས་དེའི་གནས་ལུགས་དང་(༡༠༦བ) མཐུན་པའི་འཛིན་སྟངས་མ་འཁྲུལ་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་ཡོད་པར་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་པ་ཞིག་ཡོད་ན་དེ་དབུ་མ་ཡང་དག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། འཛིན་སྟངས་མ་འཁྲུལ་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མ་དེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཚད་མའི་རང་བཞིན་དུ་གྲུབ་བམ་མ་གྲུབ། མ་གྲུབ་ན་ཀུན་རྫོབ་ཏུའང་དེ་ཚད་མར་མ་སོང༌། གྲུབ་ན་དབུ་མའི་གཏན་ཚིགས་རྣམས་ཀྱིས་གཞོམ་བྱ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ཁས་བླངས་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཡ་རབས་མཐོན་པོའི་གྲལ་དུ་འདུག་ནས་མ་རབས་དམའ་བའི་བགྱི་བས་ཤ་ཐང་དུ་བྲེལ་པ་ཅི་ཞིག་ཡིན། གསུམ་པ་ནི། གང་གི་ཚེ་རང་ལུགས་ཚད་གྲུབ་མི་འཇོག་པ་དེ་ལྟར་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་པས་རང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མི་བརྗོད་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། གཞན་གྲངས་ཅན་གྱིས་དམ་བཅའ་དང་རྟགས་ལ་ཉེས་པའི་ཚེར་མ་འདི་ལྟ་སྟེ། བདག་སྐྱེ་མེད་དོ་ཞེས་དམ་བཅའ་བའི་དོན་ནི་གང་ཡིན། ཅི་བདག་ལས་ཞེས་བྱ་བ་འབྲས་བུའི་བདག་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་ཅེས་སམ། འོ་ན་ཏེ་རྒྱུའི་བདག་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཡིན་གྲང༌། དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར། གལ་ཏེ་འབྲས་བུའི་བདག་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་པར་སྨྲ་བ་ཡིན་ན་ནི་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། རྒྱུའི་བདག་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་པར་སྨྲ་བ་ཡིན་ན་ནི་འགལ་བའི་དོན་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རྒྱུའི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་དེ་ཁོ་ན་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བར། ཐལ་བ་པ་གང་ལ་བརྗོད་ནས་ཉེས་པ་འདི་དག་སེལ་དགོས་སོ་ཞེས་སྨྲ་བའི་ཉེས་པ་དེ་སེལ་དགོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁོ་བོས་བདག་སྐྱེ་ཡོད་པར་རང་ལུགས་ཚད་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པ་དེ་དགག་པར་བྱ་བའི་ཆེད་དུ་སུན་འབྱིན་གྱི་བདག་སྐྱེ་མེད་ཅེས་སྨོས་ཀྱང་རང་(༡༠༧ན) ལུགས་ཚད་གྲུབ་ཀྱི་བདག་སྐྱེ་མེད་པར་མ་བཞག་པའི་ཕྱིར། གྲངས་ཅན་པ་དག་གིས་ཕྱིར་བཟློག་པར་འགྱུར་བ་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་དེ་ཞེས་བྱ་བའི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་དམ་བཅའ་བ་ལྟ་ག་ལ་ཡོད། དེ་བཞིན་དུ་ཁོ་བོ་ཅག་ལ་ནི་གང་ཞིག་གྲུབ་པ་ལ་བསྒྲུབ་པ་ཉིད་དམ། འགལ་བའི་དོན་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཞིང༌། གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དང་འགལ་བའི་དོན་ཉིད་གང་ཡིན་པའི་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཆེད་དུ་འབད་པ་བྱེད་པར་འགྱུར་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་རང་ལུགས་ཚད་གྲུབ་ཀྱིས་བཞག་པའང་ག་ལ་ཡོད། དེ་མེད་ན་དེའི་སྐྱོན་སྤོང་ཅི་སྟེ་བྱེད་དེ། ལོ་ཏོག་མེད་པ་ལ་སེར་བ་བསྲུང་མི་དགོས་པ་བཞིན། སྨོས་མ་ཐག་པའི་རྒྱུ་མཚན་དེའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་སྨྲས་པའི་ཉེས་པར་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་དང༌། བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་འགལ་ལོ་ཞེས་པ་དེའི་ལན་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་སྔ་རབས་པའི་ཡིག་རྙིང་དུ། རང་རྒྱུད་པ་དག་འདིའི་ཉེས་པ་སྤོང་བ་ན་རྒྱུ་འབྲས་རང་བདེན་པ་གཉིས་ཀའི་བདག་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཀྱང༌། ངེད་དབུ་མ་པ་ནི་ཐ་སྙད་བརྫུན་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་སྐྱེ་ཞིང༌། དེ་ལྟའི་སྐྱེ་བ་དེ་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་སྐྱེ་བ་དང་མི་འགལ་ལ། སྐྱེ་བ་དེ་ལའང་རིགས་པས་དེ་ལྟར་དཔྱད་ན་སྐྱེ་བ་མི་འགྲུབ་ཀྱང་ཐ་སྙད་སྨྲ་བ་ན། ཐ་སྙད་ཀྱི་ཚད་མས་རྙེད་པའི་སྐྱེ་སོགས་འཇོག་ལ། ཐལ་འགྱུར་བས་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་ཡོད་མེད་སོགས་རང་ལུགས་ལ་དགག་སྒྲུབ་གང་ཡང་མ་བྱས་ཤིང༌། དེ་ལྟར་བྱེད་པའི་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་རྟེན་གྱི་ཚད་མའི་སྤྲོས་(༡༠༧བ) པ་འགའ་ཡང་མ་མཐོང་བས་སྐྱེ་ནི་སྐྱེ། སྐྱེ་ན་རྒྱུ་འབྲས་གང་གི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་ལས་སྐྱེ་ཞེས་ཉེས་པ་འགོད་པ་སྐད་དུ་རྒོལ་བ་དེས་ནི་དེ་སྐད་དུ་ཁས་ལེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་རྒོལ་བ་ལས་ཁོ་བོ་ཐལ་བ་པ་ལ་ནི་ལན་འདེབས་ཀྱི་གཉེར་ཆུང་ངོ༌། །ཞེས་བྲིས་སྣང་ངོ༌། །བཞི་པ་ནི། ཅི་སྟེ་ཡང་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བ་རྣམས་ཀྱི་ལྟར་ན་རང་ལུགས་ཚད་གྲུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་བའི་ཕྱོགས་དང་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་དག་མ་གྲུབ་པས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། རང་ལུགས་ལ་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་དགག་པའི་དམ་བཅའ་བའི་དོན་སྒྲུབ་པ་དང་རྒོལ་བ་གཉིས་ཀ་ལ་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གཞན་གྲངས་ཅན་སོགས་ཀྱི་དམ་བཅའ་བ་བསལ་བར་མ་གྱུར་མོད། འོན་ཀྱང་གྲངས་ཅན་སོགས་གཞན་གྱི་བདག་སྐྱེ་སོགས་དམ་བཅའ་བ་ལ་དམ་བཅའ་བ་པོ་རང་གི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་འགལ་བ་བརྗོད་པར་ནི་བྱ་དགོས་པས་རྗེས་དཔག་དེ་ལ་གྲངས་ཅན་རང་ཉིད་ཀྱི་བློ་ངོ་ལ་ཕྱོགས་ཏེ་དམ་བཅའ་དང་ཁྱབ་པ་རྣམས་ལ་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེའི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བ་དག་ཡོད་པར་བྱ་དགོས་སོ། །རྒྱུ་མཚན་དེའི་ཕྱིར་རང་ལུགས་ཚད་གྲུབ་ཀྱི་རྟགས་དཔེ་དེ་མ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་དང༌། དམ་བཅའ་དེའི་ཉེས་པ་སྟེ་ཚེར་མ་མ་བསལ་བའི
Chinese
在那期间，为了消除三蕴，如果说不遍及，没有不遍及的理由，因为是相对相同的缘故。语词承许论者在世俗中以世俗的量成立世俗的法，如果有一个说具有与那样的法之实相(106b)相符的不错乱的执着的量存在的应成派，那不会成为真正的应成派，不错乱的执着的量在那世俗中成立为量的自性了吗？还是没有成立？如果没有成立，在那世俗中也没有成为量。如果成立，应成派的理路所破之境，已经承诺了世俗中的世俗自性，那么身居高位，却忙于卑劣之事有何意义？第三，当不成立自宗量成立之时，那样说的应成派不说是自己相续的随念之时，其他数论者对于宗和因立这样的过失之刺，比如，什么是立“我无生”之宗的意义？是说我所（的）名为果的自性不生吗？或者说是因的自性不生呢？那会怎么样？如果说是果的自性不生，那么对于已成之事再成立有什么用？如果说是因的自性不生，那么就成了相违之义，因为具有生的一切都是因的自性中存在的那样才生的缘故。对于哪个应成派说，才能消除这些过失呢？说消除那些过失是不需要的，因为即使他们为了遮破我方所许的我生存在，而以能破之理说我无生，也没有安立自(107n)宗量成立的我无生。数论者们反驳说，怎么会有内在的生处等不是从我而生的自续宗呢？同样，对于我们来说，什么是对于已成之事再成立呢？会成为相违之义，为了舍弃什么是对于已成之事再成立和什么是相违之义而努力
English
In that period, in order to eliminate the three aggregates, if it is said that it is not pervasive, there is no reason for it not to be pervasive, because it is relatively the same. The proponents of verbal consequences establish worldly phenomena with worldly valid cognition in the conventional realm. If there is a Madhyamika who says that there exists a valid cognition with an unerring apprehension that corresponds to the reality of such phenomena (106b), then that would not be a true Madhyamika. Is that valid cognition with an unerring apprehension established as the nature of valid cognition in the conventional realm, or is it not established? If it is not established, then it has not become valid cognition in the conventional realm either. If it is established, then the object to be refuted by the Madhyamika's reasoning has already been promised to be the conventional nature in the conventional realm. Then what is the point of being in a high position but being busy with lowly deeds? Third, when the establishment of one's own system's valid cognition is not established, when the Madhyamika who says that does not speak of the subsequent recollection of his own continuum, other Samkhyas raise the thorn of faults in the proposition and the reason, such as, what is the meaning of establishing the proposition "I am unborn"? Is it saying that the nature of the effect called "I" is not born? Or is it saying that the nature of the cause is not born? What will happen from that? If it is said that the nature of the effect is not born, then what is the use of establishing what is already established? If it is said that the nature of the cause is not born, then it becomes a contradictory meaning, because all that has birth is born only because it exists in the nature of the cause. To which Prasangika should one say this to eliminate these faults? It is said that it is not necessary to eliminate those faults, because even if they say that I am unborn with the reason of refutation in order to refute that we allow that I exist, they have not established that the self (107n) of their own system's valid cognition is unborn. The Samkhyas retort, how can there be a Svātantrika proposition that the internal sources of birth, etc., are not born from the self? Similarly, for us, what is the establishment of what is already established? It will become a contradictory meaning, and we strive to abandon what is the establishment of what is already established and what is the contradictory meaning.
Chinese
由于存在“成为能烧之物”的理由，以自宗成立量所安立的宗（或“论式”）又在哪里呢？如果没有它，又如何避免它的过失呢？就像没有庄稼就不需要防冰雹一样。因为上述理由的缘故，就不会出现成为他人所说之过失的过患，因此，对于圣天论师所成立的“成立”和“所立能立相违”的回答，是不需要说的。这里，在古代的旧文献中，自续派为了避免这个过失，虽然因果不是从二者自性中产生，但我们中观派是从虚假的幻象中产生，这样的产生与缘起产生不相违背，对于这样的产生，如果以理智分析，虽然无法成立产生，但在说名言时，安立以名言量所获得的产生等。而应成派对于二谛中是否存在自性之我的产生等，在自宗中没有做任何的破立，也没有见到任何以量作为破立之依据的论述(107b)，因此产生就是产生。如果产生，从因果哪者的自性中产生呢？当提出这样的过失时，反驳者反驳的是他自己所承认的，对于我应成派来说，回答的必要性很小。有这样的记载。第四，如果按照中观应成派的观点，由于没有成立自宗成立量的宗、因、喻等，因此不陈述自续的现量。虽然以量成立的现量，对于自宗破除自生之宗的意义的成立者和反驳者二者，没有遣除其他数论师等的宗义。然而，对于数论师等他人的自生等宗义，必须陈述与立宗者自己的现量相违背之处，因此，那个现量要针对数论师自己的心意，在宗和周遍等中，必须存在没有因和喻的过失。因为这个原因，由于没有陈述自宗成立量的相和例子，并且没有消除那个立宗的过失，即刺
English
Where is the reason established by one's own system of valid cognition, which is the reason for "being something that can be burned"? If there is no such thing, how can one avoid its faults? Just as there is no need to protect against hail when there is no crop. Because of the aforementioned reason, there will be no fault of becoming a fault spoken by others, therefore, it is not necessary to answer the statement of the master Āryadeva that "establishment" and "what is to be established and the means of establishing are contradictory." Here, in the old documents of the past, the Svātantrikas, in order to avoid this fault, although cause and effect do not arise from the nature of both, we Madhyamikas arise from false illusions, and such arising is not contradictory to the arising of dependent origination. For such arising, although arising cannot be established by reasoning, when speaking of conventions, we posit arising, etc., which are found by conventional valid cognition. The Prāsaṅgikas have not made any refutation or establishment in their own system regarding whether or not there is arising from a self-existent self in the two truths, and they have not seen any elaboration of valid cognition as the basis for such refutation and establishment (107b), so arising is arising. If it arises, from which of the cause and effect does it arise? When such a fault is raised, the opponent is refuting what he himself admits, and for us Prāsaṅgikas, the need to answer is small. There is such a record. Fourth, if according to the view of the Madhyamika Prāsaṅgikas, since the subject, reason, and example of one's own system of valid cognition are not established, one does not state the inference of one's own system. Although the inference established by valid cognition, for both the establisher and the refuter of the meaning of refuting self-arising in one's own system, has not eliminated the tenets of other Sāṃkhyas, etc. However, for the tenets of others such as Sāṃkhyas, etc., it is necessary to state the contradiction with the inference of the proponent himself, therefore, that inference must be directed to the mind of the Sāṃkhya himself, and there must be no faults of reason and example in the subject and pervasion, etc. For this reason, since the sign and example of one's own system of valid cognition are not stated, and the fault of that proposition, i.e., the thorn, is not removed.