Tibetan
སུ་དཔག་བྱའི་རྟོགས་པ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་འཇོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མ་འཁྲུལ་པ་ལས་ཕྱོགས་གཞན་འཁྲུལ་པར་རང་ལུགས་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ཁས་བླངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་རང་ལུགས་སུ་ཡོད་པའི་རྗེས་དཔག་གཏིང་ཚུགས་འཇོག་རྒྱུར་མི་རྙེད་དེ། དེ་རྙེད་པ་ལ་གཞན་ལུགས་ཀྱི་མེད་པའི་རྗེས་དཔག་གཏིང་ཚུགས་འཇོག་དགོས་པ་ལས། ལུགས་འདིར་དེ་ལྟར་འཇོག་པ་ཡང་དགག་བྱ་ཁོ་ནར་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་སྐད་དུ་འཕགས་པ་ལྷས།ཡོད་དང་མེད་དང་ཡོད་མེད་ཅེས། །ཕྱོགས་ནི་གང་ལ་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ན་ཡུན་ནི་རིང་པོ་ནའང༌། །ཀླན་ཀ་བརྗོད་པར་ནུས་མ་ཡིན། །ཅེས་བཤད་དོ། །རྩོད་པ་ཟློག་པ་ལས་ཀྱང༌། གལ་ཏེ་དབུ་མ་པ་ངས་རང་ལུགས་ཀྱི་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཡོད་མེད་དངོས་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་དམ་བཅས་པ་འགའ་ཡོད་ན། དེས་ན་ང་ལ་རྟགས་དཔེ་མ་བཀོད་པ་དང༌། གཞན་གྱིས་སྨྲས་པའི་ཉེས་པ་མ་བསལ་བའི་སྐྱོན་དེ་ཡོད་རིགས་ཀྱང༌། དོན་དམ་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ཞིང༌། ཀུན་རྫོབ་སྣང་ཙམ་བལྟོས་བཞག་ལས་ང་ལ་བདེན་གཉིས་འདི་གྲུབ་ཀྱི་རང་ལུགས་ཚད་གྲུབ་(༡༠༦ན) ཀྱི་དམ་བཅའ་མེད་པས་ན། ང་ལ་ནི་བདག་སྐྱེ་མེད་པའི་རྟགས་དཔེ་མ་བཀོད་པའི་སྐྱོན་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན། གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའི་ཚད་མ་བཞི་པོས་དངོས་དོན་གྱི་ཆོས་འགའ་ཞིག་གྲུབ་པར་དམིགས་ན་ནི། དེ་རང་ལུགས་སུ་བསྒྲུབ་པའམ་རང་ལུགས་ལས་བཟློག་པར་བྱ་བ་ཞིག་ཡོད་ན་འགྲུབ་ཏུ་ཆུག་ཀྱང༌། དེ་འདྲ་མེད་ཕྱིར་དབུ་མ་པ་ང་ལ་རང་ལུགས་ཀྱི་རྟགས་དཔེ་མ་བརྗོད་པ་སོགས་ཀྱི་ཀླན་ཀ་མེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཡང་ཁ་ཅིག་དབུ་མ་པ་ལ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་དམ་བཅའ་མེད་ཅེས་པ་དེ་ཡོངས་གཅོད་སྒྲུབ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དེར་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི། རྣམ་བཅད་དགག་བྱའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་བཅད་དགག་ཙམ་ནི་ཡོད་མེད་གང་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དབུ་མ་པའི་བསྒྲུབ་བྱའང་རྣམ་བཅད་མེད་དགག་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་ཟེར་རོ། །འོ་ན་དབུ་མ་པ་ལ་རྣམ་བཅད་དགག་པའི་དམ་བཅའ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། རྣམ་བཅད་དགག་ཙམ་གྱི་དམ་བཅའ་དེ་དམ་བཅར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་འདྲ་དེ་སྤྱི་ལྡོག་ནས་ཡོད་མེད་གང་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་ན་དབུ་མ་པ་ལ་ཡོངས་གཅོད་ཀྱི་སྒྲུབ་པའི་དམ་བཅའ་ཡོད་པར་ཐལ། དེ་ལ་རྣམ་བཅད་དགག་བྱའི་དམ་བཅའ་ཡོད། དེ་ཡོད་ན་དེས་རྣམ་པར་བཅད་པ་གང་ཞིག་ཡོངས་སུ་ཆོད་ལ། དེར་ཆོད་པའི་ཚད་མ་གཅིག་གི་བྱེད་པས་རྣམ་པར་བཅད་ནས་ཡོངས་སུ་མ་ཆོ
Chinese
因此，不应安立可比量的、无错乱的证悟之识，因为不承认以自宗的量成立无错乱之外的错乱。例如，在自宗中无法找到可以安立的深刻的比量，因为要找到它，必须安立他宗所没有的深刻的比量，而在本宗中，如此安立也被说成是唯有遮破的对象。如圣天所说：“有与无及有非有，于何方所皆非有，是故纵经久远时，亦不能说有争论。”又《诤论止息论》中说：如果中观派我，对于以量成立的、有无实法的自性，在二谛上有所承诺，那么我会有未立宗和未除他人所说过失的过失。然而，胜义谛远离一切戏论，世俗谛唯是观待假立，所以我没有成立二谛的自宗以量成立的（106页反面）承诺，因此我唯有未立自生之宗的过失。如果现量等四量，意在成立某些实事之法，那么如果存在需要在自宗中成立或从自宗中遣除的事物，则可以成立。然而，由于不存在这样的事物，因此中观派我没有未说自宗之宗等的争论。又有些人说，中观派没有自续宗，这是就遍遮的成立而说的，而不是就别遮的遮破而说的，因为别遮的唯遮既非有亦非无。中观派的所立也仅是别遮的无遮而已。他们这样说。那么，中观派不应有别遮的遮破之宗，因为别遮的唯遮之宗并非宗，因为这样的宗从总相上来说，既非有亦非无。或者，中观派应有遍遮的成立之宗，因为他有别遮的遮破之宗。如果他有此宗，那么他以何种方式别遮而遍遮呢？以在此遍遮的量的一个作用而别遮后未遍遮
English
Therefore, one should not establish a valid cognition that is free from error, because it is not accepted that the other side of non-erroneousness, i.e., erroneousness, is established by one's own system's valid cognition. For example, one cannot find a profound inference to establish in one's own system, because to find it, one must establish a profound inference that is not present in another system. However, in this system, such an establishment is said to be only an object of refutation. As Āryadeva said: "Existence, non-existence, and existence and non-existence, In which direction are they not present? Therefore, even after a long time, One cannot speak of a dispute." Also, in the *Refutation of Disputes*: If I, a Madhyamika, had some commitment to the nature of things, existent or non-existent, established by valid cognition in both truths according to my own system, then I would have the fault of not stating the sign and example and not removing the faults stated by others. However, since the ultimate is free from all elaborations and the conventional is merely a dependent imputation, I do not have a commitment to the two truths being established by valid cognition in my own system (106b). Therefore, I only have the fault of not stating the sign and example of self-origination. If the four valid cognitions, such as direct perception, aim to establish some real things, then it could be established if there were something to be established in one's own system or to be refuted from one's own system. However, since there is no such thing, I, a Madhyamika, do not have the dispute of not stating the sign and example of my own system, etc. Furthermore, some say that the statement that Madhyamikas do not have their own system is made in the sense of establishing a total exclusion, not in the sense of stating a specific exclusion to be refuted, because a mere specific exclusion is neither existent nor non-existent. The object to be established by Madhyamikas is also merely a non-affirming negation of a specific exclusion. They say this. Then, Madhyamikas should not have a commitment to refuting a specific exclusion, because a commitment to a mere specific exclusion is not a commitment, because such a commitment, in general, is neither existent nor non-existent. Or, Madhyamikas should have a commitment to establishing a total exclusion, because they have a commitment to refuting a specific exclusion. If they have this commitment, then what do they specifically exclude and totally exclude? By one function of the valid cognition that totally excludes it, having specifically excluded it, it is not totally excluded.