Tibetan
གོ། །དེ་ལྟ་བུའི་དྭངས་མའི་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བྱེད་པོ་དང་བདག་པོའི་ངོ་བོར་འཇོག་ཀྱང་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་བདེན་ནི་མེད་དེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་བདག་མེད་པ་ཁས་ལེན་དགོས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་ཟེར་རོ། །ཤར་ཙོང་ཁ་པ་ནི། བློ་རྟོག་པས་ཕར་བཞག་མིན་པའི་ཡུལ་རང་ངོས་ནས་གྲུབ་པའི་བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་ལ་མདོ་སྔགས་ཀྱི་དབུ་མའི་ལྟ་བ་ལ་མཆོག་དམན་མེད་ཀྱང༌། དེ་ངེས་བྱེད་ཤེས་རབ་མའི་རེག་བྱ་ཚོར་བ་དེས་ལྟ་བ་དེ་རྟོགས་བྱེད་ཡོད་མེད་ལ་མདོ་སྔགས་ཀྱི་ལམ་མཆོག་དམན་ཆེས་ཆེ་བ་ཡིན་ཏེ། མདོར་དེ་མེད་པས་དེ་ཇི་ལྟ་བར་རྟོགས་མི་ནུས་པ་དེ་ཙམ་གྱིས་ཤེས་སྒྲིབ་ཕྲ་མོ་ཡང་བཅོམ་མི་ནུས་ལ། སྔགས་ལམ་དུ་དེས་ཇི་ལྟ་བར་རྟོགས་ནས་ཤེས་སྒྲིབ་ཕྲ་མོ་ཡང་བཅོམ་ནུས་པའི་ཕྱིར། བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འཚང་རྒྱ་བ་ལ་མདོའི་ལམ་ལ་(༡༡བ) སྔགས་ལམ་བསྣོན་མར་མ་བཏབ་ན་མདོ་ལམ་ཁོ་ནས་འཚང་རྒྱ་བར་མི་ནུས་ལ། གནད་འདི་ཙོང་ཁ་པ་ཉིད་འཇམ་དབྱངས་དང་མཇལ་ནས་ཀྱང་ཕྱིས་དབེན་པ་སོགས་བསྟེན་ནས་ཐུགས་དམ་ལ་སྐྱེད་ཆེན་པོར་བོགས་མ་ཐོན་གྱི་བར་དུ་ཐུགས་སུ་མ་བྱོན་པས། སྔགས་ལམ་རིམ་བརྩམས་དུས་དང་རིམ་ལྔ་གསལ་སྒྲོན་བརྩམས་དུས་གཉིས་ཐུགས་དམ་རྩལ་རྫོགས་མ་རྫོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས། སྔགས་དོན་གྱི་ཟབ་ཁྱད་ཞིབ་མོ་རྣམས་རིམ་ལྔ་གསལ་སྒྲོན་ཉིད་དུ་དཔྱིས་ཕྱིན་པའི་ཟུར་ཐོན་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སྨྲའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་མི་འཐད་དེ། མདོ་སྔགས་ཀྱི་དབུ་མ་མཐའ་དག་གིས་དགག་པར་བྱ་བའི་དོན་པོ་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་ཆེན་པོ་འདི་གཉིས་ཡིན་ཏེ། འདིར་མ་འདུས་པའི་མཐའ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་སུ་གཉིས་དང༌། ཤུགས་ལས་དེ་གཉིས་ཡིན་གྱི། ཕུང་གསུམ་དང་གཉིས་མིན་གྱི་ཕུང་གསུམ་སྟེ། མཐའ་བཞི་པོ་འདི་དང་བྲལ་ན་མཐར་འཛིན་གྱི་ལྷག་མ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་ལུས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཁྱེད་ཅག་དངོས་སུ་གཞན་སྟོང་དོན་དམ་བདེན་པ་འདུས་མ་བྱས་རྟག་པ་ལ་བྱས་པས། དེའི་དབང་གིས་རྟག་པ་ལ་བྱ་བ་མེད་པས་དོན་དམ་བདེན་པ་ལས་བརྩམས་པའི་བྱ་བྱེད་ལས་གསུམ་རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར་ཞིང༌། དེ་ཆད་ན་དོན་དམ་བདེན་པ་རྟོགས་པ་ལས་བརྩམས་པའི་རྣམ་གྲོལ་རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ཆད་ན་འཁོར་བའི་ཆོས་ཀྱང་རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར་ཏེ། འཁོར་བ་ཀུན་རྫོབ་པ་ནི་དོན་དམ་མྱང་འདས་ལ་འཁྲུལ་ནས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བྱུང་བར་འདོད་པ་གང་ཞིག དོན་དམ་མྱང་འདས་ནི་ཡོད་དུ་མི་རུང་བའི་ཁྱད་པར་ཁས་ལེན་དགོས་བྱུང་ཞིང༌། མྱང་འདས་མེད་ན་དེར་བལྟོས་ཀྱི་འཁོར་བ་ཡང་མེད་པས་ཆད་པར་ཁས་མི་ལེན་ཀ་མེད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེ་(༡༢ན) ལས་ཅིར་འགྱུར་སྙམ་ན། ཅི་མདོ་སྔགས་ཀྱི་དབུ་མའི་ཆོས་ཚུལ་མཐའ་དག་ཏུ་རྟག་ཆད་ཀྱི་སྒྲོ་སྐུར་དྲུངས་ཕྱུང་སྟེ་དབུ་མའི་དོན་ལ་འཇུག་པར་བཤད་པ་དེ་མི་འཐད་པར་ཐལ། དངོས་སུ་དོན་དམ་བདེན་པ་མ་བྱས་པའི་རྟག་པ་དེ་དབུ་མ་མཆོག་གི་ལུགས་ཡིན་པར་ཁས་བླངས་ཤིང༌། དེ་བླངས་པའི་ཤུགས་ལ་དོན་དམ་བདེན་པ་འདུས་མ་བྱས་པའི་ཆད་པའང་དོན་གྱིས་ཁས་ལེན་དགོས་སུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁྱབ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མཛད། འདོད་ན། མདོ་སྔགས་ཀྱི་དབུ་མའི་གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་དུ་རྟག་ཆད་མཐར་ལྟར་གསུངས་པ་དོན་མེད་པའམ་དྲང་བའི་དོན་ཅན་གང་རུང་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་ཞིང༌། དང་པོ་ལྟར་ན། གསུང་རབ་དེ་དག་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ལ། གཉིས་པ་ལྟར་འདོད་དེ། རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་བཀག་པ་དེ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ལ་དགོས་ཀྱི། དོན་དམ་བདེན་པ་ལ་མི་དགོས་སྙམ་ན་ནི། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དེས་རྟག་ཆད་དང་བཅས་པའི་ཆ་དོན་དམ་བདེན་པ་དང༌། དེ་བྲལ་བའི་ཆ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་བཞེད་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་ན་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་མི་འཇིགས་པར་དམ་བཅའ་བ་པོ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ངེས་དོན་གྱི་གསུང་རབ་ཏུ་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་དེ་ལ་དོན་དམ་བདེན་པར་བཤད་པ་ལས། སྟོན་པས་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་བྲལ་དེ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་འཇོག་བྱེད་དང༌། རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་གཉིས་ཡིན་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུའང་མི་རུང་ཞིང་ཤེས་བྱ་ལ་མི་སྲིད་པ་དེ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པར་བཞེད་དོ་ཞེས། ཁྱེད་འདོད་པ་དེ་ལྟར་བདེན་ན། སྟོན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནང་འགལ་བླ་ན་མེད་པ་སྨྲ་བ་པོར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁྱབ་(༡༢བ) ཚད། འདོད་ན། ཅི་ཁྱེད་ཅག་ཤཀྱཱའི་རྒྱལ་པོའི་རིང་ལུགས་ལས་གྲུབ་པའི་བདུད་རྩི་མཆོག་ཐོབ་པར་ཁས་འཆེ་བ་དེ་མི་རིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་འདི་མི་འཇིགས་པར་དམ་བཅའ་བའི་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་མ་ཡིན་པར་ནང་འགལ་སྨྲ་བ་པོར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་མེད་སྙམ་ན་ཡོད་པར་གྲུབ་སྟེ། ཤཱཀྱའི་རིང་ལུགས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་བདུད་རྩི་མཆོག་ཐོབ་པ་དེ་གྲུབ་པའི་བདུད་རྩི་མཆོག་ཡིན་པར་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ནང་འགལ་སོགས་ནོར་འཁྲུལ་སྨྲ་བའི་སྟོན་པའི་ངག་གི་རྗེས་སུ་ཞུགས་ནས་ཉམས་སུ་བླངས་པས་ཐོབ་པའི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དབང་ཕྱུག་གིས་བྱིན་པའི་མཆོག་བཞིན་ནོ། །དེས་ན
Chinese
གོ། །像这样的清净的补特伽罗和法的作者和所有者的体性而安立，但补特伽罗和法的真实我并不存在，因为必须承认周遍一切法的无我。如是说。东宗喀巴说：不被分别念所舍弃的，从境自性成立的，以真实成立所空的空性，显密的中观见并没有高下之分，但是，能确定它的智慧母的所触觉受，对于此见解是否能证悟，显密之道的高下差别极大，总之，因为没有它，就不能如实证悟它，仅凭此也不能摧毁细微的所知障，但在密道中，以它如实证悟后，也能摧毁细微的所知障的缘故。为了证得无上菩提，如果不在显宗道上(11b) 加上密宗道，就仅凭显宗道不能成佛，这个要点宗喀巴自己也是在拜见文殊后，后来依止寂静处等，在修持上没有产生巨大的增益之前，心中没有领会，因此，在著述密道次第时和著述《五次第明灯论》时，两者在修持力量圆满不圆满上有差别，但密宗意义的甚深差别细节都在《五次第明灯论》中彻底显露出来。如是说。对此，首先不合理，因为显密的一切中观所要破斥的要点就是常断二大边，因为没有不包括在此的其他的边，因为实际上是二，而且，从语势上也是那二，即蕴三和非二的蕴三，如果远离这四边，则执边的剩余一点也不会留下。因此，你们实际上将他空胜义谛执着为无为常法，因此，由于常法上没有作用，所以从胜义谛出发的能作所作事业三种就会中断，如果它中断，则从证悟胜义谛出发的解脱也会中断，如果它中断，则轮回的法也会中断，因为轮回的世俗是对于胜义涅槃迷惑后颠倒产生的，这又有什么用呢？必须承认胜义涅槃是不可能存在的差别，而且涅槃不
English
Go. Although such a pure person and the nature of the agent and owner of the Dharma are established, there is no true self of the person and the Dharma, because it must be admitted that there is no self that pervades all Dharmas. So it is said. Shar Tsongkhapa said: Although there is no difference between the Madhyamaka views of Sutra and Tantra on emptiness, which is empty of true existence established from the object itself, not abandoned by conceptual thought, the difference between the paths of Sutra and Tantra is very great depending on whether the tactile sensation of the wisdom mother that determines it can realize that view. In short, because without it, one cannot realize it as it is, and one cannot destroy even the subtle obscurations of knowledge. But in the Tantric path, because one can realize it as it is and destroy even the subtle obscurations of knowledge. In order to attain unsurpassed enlightenment, if the Tantric path is not added to the Sutra path (11b), one cannot attain Buddhahood by the Sutra path alone. Tsongkhapa himself did not understand this point until after meeting Manjushri, and later relying on secluded places, etc., he did not gain great benefit in his practice. Therefore, there is a difference between the time when he composed the stages of the Tantric path and the time when he composed the "Lamp Illuminating the Five Stages" in terms of whether the power of his practice was complete or not. However, the subtle details of the profound meaning of Tantra are thoroughly revealed in the "Lamp Illuminating the Five Stages." So it is said. To this, the first is unreasonable, because the main point to be refuted by all Madhyamaka of Sutra and Tantra is these two great extremes of permanence and annihilation, because there is no other extreme that is not included here, because in reality there are two, and also from the force of the words, there are those two, namely the three aggregates and the three non-dual aggregates. If one is separated from these four extremes, then not even a little bit of clinging to extremes will remain. Therefore, you actually cling to other-emptiness ultimate truth as unconditioned and permanent. Therefore, because there is no action on permanence, the three actions of agent, object, and action that arise from ultimate truth will be interrupted. And if it is interrupted, then liberation arising from the realization of ultimate truth will also be interrupted. And if it is interrupted, then the Dharmas of samsara will also be interrupted, because samsara, which is conventional, arises from being confused about ultimate nirvana and being inverted. What is the use of that? One must admit the distinction that ultimate nirvana cannot exist, and nirvana does not
Chinese
那么，因为没有依赖于它的轮回，所以不得不承认是断灭。那么，从那（12a）会变成什么呢？难道显密中观的一切法理中，将常断的诽谤连根拔起而趋入中观之义的说法不应理吗？实际上，你们承认未作究竟胜义谛的常法是殊胜中观的宗义，并且随着承认它，实际上也必须承认未作究竟胜义谛的断灭。理由是，（上述）宗法周遍是圆满佛所作。如果你们承认，那么，显密中观的一切经论中所说的常断二边要么变得无意义，要么变成具有权义。如果像第一种情况那样，那么，这些经论就不是圆满佛的教言。如果像第二种情况那样认为，那么，遮止常断二边是为了世俗谛的需要，而不是为了胜义谛的需要。那么，因为这种想法，那位圆满佛会将具有常断的部分视为胜义谛，而将脱离常断的部分视为世俗谛。如果是这样，那么导师佛陀就不是无畏的立誓者了。因为在他的了义经论中，将脱离一切常断之边者说为胜义谛，而导师将脱离常断之边者安立为世俗谛，并且常断二边是颠倒的，仅仅是世俗，甚至是不合理且在所知中不可能存在者，却认为是胜义谛。如果你们的想法是这样，那么，导师薄伽梵就变成了自相矛盾的无上语者。理由是，（上述）宗法周遍（12b）是确定的。如果你们承认，那么，你们自诩为从释迦王（释迦牟尼佛）的宗派中获得殊胜甘露就不合理了。因为你们已经承认释迦牟尼不是无畏的立誓者导师佛陀，而是自相矛盾的语者。如果认为没有周遍，那么就已经成立了有周遍。因为从释迦宗派中获得的殊胜甘露，不一定是已成立的殊胜甘露。理由是，这是追随宣说自相矛盾等错误的导师之语后，通过修持而获得的法。如同自在天所赐予的殊胜物一样。因此。
English
Then, since there is no samsara dependent on it, it is inevitable to admit annihilation. So, what will become of that (12a)? Is it not unreasonable that in all the Dharma teachings of the Madhyamaka of Sutra and Tantra, the imputations of permanence and annihilation are uprooted and it is said to enter the meaning of Madhyamaka? In reality, you admit that the permanence that has not been made the ultimate truth is the tenet of the supreme Madhyamaka, and with the force of admitting it, it is actually necessary to admit the annihilation that has not been made the ultimate truth. The reason is that the (above) subject-predicate pervasion is made by the complete Buddha. If you admit it, then all the scriptures of the Madhyamaka of Sutra and Tantra, which say that permanence and annihilation are at the extremes, will either become meaningless or have provisional meaning. If it is like the first case, then those scriptures will not be the words of the complete Buddha. If you think it is like the second case, then the blocking of the extremes of permanence and annihilation is necessary for the conventional truth, but not for the ultimate truth. Then, because of this idea, that complete Buddha would consider the part with permanence and annihilation to be the ultimate truth, and the part without it to be the conventional truth. If that is the case, then the teacher Buddha would not be a fearless vow-maker. Because in his definitive scriptures, it is said that the ultimate truth is that which is free from all extremes of permanence and annihilation, but the teacher establishes that which is free from the extremes of permanence and annihilation as the conventional truth, and the two extremes of permanence and annihilation are reversed, merely conventional, and even unreasonable and impossible to exist in the knowable, but considers it to be the ultimate truth. If your idea is true, then the teacher Bhagavan would become the supreme speaker of self-contradiction. The reason is that the (above) subject-predicate (12b) is certain. If you admit it, then it is unreasonable for you to claim to have obtained the supreme nectar that has been established from the lineage of the Shakya king (Shakyamuni Buddha). Because you have admitted that Shakyamuni is not the teacher Buddha who makes fearless vows, but a speaker of self-contradiction. If you think there is no pervasion, then it has been established that there is pervasion. Because the supreme nectar obtained from the Shakya lineage is not necessarily the established supreme nectar. The reason is that this is the Dharma obtained by following the words of the teacher who speaks of self-contradiction and other errors, and practicing it. Like the supreme object given by Ishvara. Therefore.