English
It is not the case that grasping at arising, etc. As it is said in the Ornament Root Commentary: If all dharmas are asserted to be without inherent existence, then is it not the case that inference and the term 'to be inferred' cannot be established because the qualities of direction, etc., are not established in themselves? Therefore, how does the inferrer ascertain? Furthermore, if the reason for establishing all dharmas as being without inherent existence is not stated, then because it is not established without a reason, the desired meaning is not established. If it is stated, then there is a reason, but even so, all dharmas are not established as being without inherent existence, so the desired meaning is not established. This is because, in this way, the distinctions arising from the scriptures, having abandoned the subject of the thesis, among the wise, women, and children, all the well-known entities, the entities of proof and what is to be proven, completely and correctly enter. If it is not so, then the basis is not established. How should answers such as these be given? I do not deny the entities that are of the nature of appearance. Therefore, the establishment of proof and what is to be proven is not confused. All terms of inference and what is to be inferred, having completely abandoned the different subjects of the thesis generated by mutually inconsistent tenets (93a), enter relying on the subject of the thesis, such as sound, which is a division of the nature of appearance to the consciousness of the eye and ear, etc., among the wise, women, and children. If it is not so, then the basis of the reason for all that is intended to be proven, such as smoke and existence, fire and impermanence, etc., will not be established, because the nature of the subject of the thesis, the limb and the qualities of space, etc., are not established. Thus, the subject of the example that possesses both qualities will also not be established. If others also accept the terms of proof and what is to be proven in this way, then what is the use of the fame of surpassing the wise? In this way, one only sees the faults of others' positions without looking at one's own position. I also do not eliminate the entities that are of the nature of appearance to the consciousness of the eye, etc., but if examined with wisdom and knowledge, like the trunk of a water tree, because not even a little essence appears, it is not accepted as ultimately true. Therefore, the meaning of appearance is not refuted.
Tibetan
པ་ཉིད་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་སྒྲུབ་པ་དང་སྒྲུབ་པའི་ཐ་སྙད་འཇུག་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་སྨྲ་བ་ལ་གནོད་པ་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །ཇི་སྐད་དུ། འཛིན་པ་དྲུག་པ་མི་བརྟེན་ན། །ཐ་སྙད་རབ་ཏུ་འགྲུབ་འགྱུར་ལ། །ཐ་སྙད་རྣམས་ལ་མཁས་གྱུར་ན། །བསྟན་བཅོས་དོན་ལ་རྨོངས་པ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་དང༌། བདེན་གཉིས་རྩ་འགྲེལ་ལས། འདི་ལྟར། རྒོལ་བ་གཉིས་ཀའི་ཤེས་པ་ལ། །ཇི་ཙམ་སྣང་བའི་ཆ་ཡོད་པ། །དེ་ཙམ་དེ་ལ་བརྟེན་(༩༣བ) ནས་ནི། །ཆོས་ཅན་ཆོས་ལ་སོགས་པར་རྟོག །དེ་ཚེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འབྱུང༌། །གང་གི་ཚེ་ན་གཞན་ན་མིན། །དེ་བས་རིགས་པར་སྨྲ་བ་རྣམས། །དེ་སྐད་སྨྲ་ལ་སུ་ཞིག་འགོག །རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་ནི་རྒོལ་བ་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་དག་གི་བློ་ལ་སྣང་བའི་ཆ་ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་དང་དཔེ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་འབྱུང་གི། ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ལ་སོགས་པ་གཉིས་ཀ་ལ་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འབྱུང་བ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར། གཞན་ན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞུང་ལུགས་ཐ་དད་པ་ལ་གནས་པ་རྣམས་ནི་གང་ལ་ཡང་བློ་མཚུངས་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཅན་དེ་ལྟ་བུ་ལ་གནས་པ་རྣམས་ནི་གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཁོ་ནས་ཡང་དག་པར་ན་ཡོད་དམ་མེད་ཅེས་སེམས་པར་བྱེད་པར་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་རིགས་པར་སྨྲ་བའང་དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པར་འབྱུང་བར་བྱེད་ན་སུ་ཞིག་འགོག་པར་འགྱུར། འདི་ནི་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པས་འདིར་ནི་རྒྱ་མི་བསྐྱེད་དོ། །ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །དེས་ན་རང་རྒྱུད་པའི་སློབ་དཔོན་ཕྱི་མ་དག་ཕྱོགས་དང་དེའི་ཆོས་སོགས་རྒོལ་བ་གཉིས་མཐུན་གྲུབ་མི་འབྱུང་བས་རྒོལ་བ་གཉིས་ཀའི་མ་དཔྱད་པའི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བའི་མྱུག་སོགས་ལྟ་བུ་རྩོད་ངོར་འཛིན་ཞེས་དང༌། ཐལ་འགྱུར་བས་རང་རྒྱུད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱོགས་དང་དེ་ཆོས་རྒོལ་བ་གཉིས་མཐུན་གྲུབ་མི་སྲིད་པས་འཇིག་རྟེན་གཞན་གྱིས་བརྗོད་པའི་ཕྱོགས་དང༌། དེའི་ཆོས་སོགས་རྩོད་ངོར་རྒོལ་བ་དང་མཐུན་པར་རྒོལ་བ་གཉིས་པས་ཀྱང་རྗེས་བརྗོད་དུ་བྱེད་ཅེས་བརྗོད་པ་ནི་ཚིག་གི་འདོན་ཚུལ་ཐ་དད་པ་མ་གཏོགས་ཐུགས་རྩེ་གཏད་མཚམས་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཟབ་མོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ལ་(༩༤ན) ཐལ་རང་གི་སློབ་དཔོན་དག་དགོངས་པ་མི་གཅིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བདེན་པ་མངོན་སུམ་དུ་གཟིགས་ནས་སེམས་ཅན་མཐའ་དག་དེ་ཁོ་ནར་གཞུ
Chinese
因此，对于无有实执的论证和论证的名称所适用的诸法，说为无自性没有任何妨害。如云：“若不依六执，则能善成立名言，若于名言善巧，则于论典义不愚。”等等。又，《二谛根本释》中说：“如此，于二诤论者之识中，有多少显现之分，则依于彼等，而了知有法、法等等。尔时，随念乃生起，于何时而非耶？故说理者，谁能遮彼如是说？随念与随念所应之事之名称，乃于诤论者与反驳者之心中，显现之分，安立为有法、法与譬喻自性。以于有法与法等二者皆未成立之随念，生起是不容有之故。于他者则非也，以安住于不同宗派者，于任何事皆无有相同之意故。安住于如是有法者，应承许唯以如是之因等等，而思择为真实有或无。如是故，若说理者亦如是随念而生起，则谁能遮止耶？此乃成立为相同性而决定，故于此不广说。”如是说。因此，自续派的后代论师说，由于论敌双方不共同承认所立和它的法等，所以在论敌双方未经观察的识中显现的苗芽等，作为争论的对境而执持。而应成派则说，由于自续派所成立的所立和它的法，论敌双方不可能共同承认，所以世间其他所说的所立和它的法等，作为争论的对境，与论敌相同，第二个论敌也随之复述。这所说的是词句的表达方式不同，除了词句的表达方式不同之外，在思想的着重点上是相同的。因此，对于甚深空性的所证和能证的方式，应成派和自续派的论师们的观点并非不一致，因为他们全部都是现量见到了法性的真理，而引导一切有情都进入那唯一的真理之中。
English
Therefore, for the proof without clinging to inherent existence and for all phenomena to which the terms of proof apply, there is no harm in saying that they are without inherent existence. As it is said: "If one does not rely on the six clingings, then conventionalities will be well established. If one is skilled in conventionalities, then one will not be ignorant of the meaning of the scriptures." And in the commentary on the Two Truths Root Text, it says: "Thus, in the minds of both disputants, to the extent that there is an appearance, to that extent, relying on that, one understands the subject, the predicate, and so on. At that time, inference arises. When is it not otherwise? Therefore, those who speak reasonably, who would prevent them from speaking in that way? The terms of inference and what is to be inferred are established as the subject, the predicate, and the example itself in the aspect that appears in the minds of the disputant and the opponent. Because it is not possible for inference to arise when both the subject and the predicate, and so on, are not established. It is not otherwise, because those who abide in different philosophical systems do not have the same mind in anything. Those who abide in such a subject should acknowledge that they think about whether it truly exists or not only with such a reason and so on. Therefore, if those who speak reasonably also cause inference to arise in that way, who would prevent it? This is established as the same, so I will not elaborate here." It says. Therefore, the later teachers of the Svātantrika school say that because the subject and its qualities, etc., are not commonly established by both disputants, the sprout, etc., that appears in the minds of both disputants without examination is held as the object of dispute. And the Prāsaṅgikas say that because the subject and its qualities established by the Svātantrikas cannot be commonly established by both disputants, the subject and its qualities, etc., spoken by others in the world are the object of dispute, and the second disputant also repeats it in accordance with the disputant. What is said is that the way of expressing the words is different, but apart from the different ways of expressing the words, the focus of thought is established as the same. Therefore, regarding the way of proving and what is to be proven of the profound emptiness, the views of the teachers of the Prāsaṅgika and Svātantrika schools are not different, because they all directly see the truth of the nature of reality and lead all sentient beings into that one truth.
Tibetan
ག་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ནའང་སྒྲོས་ཅུང་ཟད་མི་མཐུན་པ་ནི་སྨན་པ་མཁས་པས་ནད་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་མནར་བའི་ནད་པ་ལ་མངར་སྐྱུར་གྱི་སྨན་ཐ་དད་པ་བྱིན་ནས་ནད་སེལ་བར་བྱེད་པ་ལྟར་དངོས་འཛིན་སྣ་ཚོགས་ཅན་ལ་ཆོས་སྟོན་ཚུལ་ཐ་དད་པས་དངོས་འཛིན་སྣ་ཚོགས་དྲུངས་འབྱིན་པར་བྱེད་པས་ཆོས་སྟོན་པའི་རྣམ་གྲངས་མཐའ་ཡས་པའི་ཚུལ་དེས་སློབ་དཔོན་དེ་དག་གི་དགོངས་པ་མི་མཐུན་པར་སུ་ཞིག་དོགས། དེས་ན་ཕྱོགས་བཅུ་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་དཔའ་བོ་མཁའ་འགྲོ་ཆོས་སྐྱོང་སྲུང་མ་སྟེ། འཕགས་པའི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཆོས་དབྱིངས་སྤྲོས་བྲལ་ཟབ་མོར་དགོངས་པ་གཅིག་ཅིང༌། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་བརྗོད་མེད་བརྗོད་པའི་གསུང་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དབྱངས་གཅིག་མགྲིན་གཅིག་པའོ་ཞེས་རྒྱལ་བ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་སྐྱོབ་པ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་མགོན་པོ་འབྲི་གུང་པས་བཀའ་སྩལ་པ་ཉིད་ལྟར་ལེགས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། རྗེ་བཙུན་འཇམ་པའི་དཔལ་དངོས་སུ་བསྙེན་པའི་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོ་བཞེད་པའི་དབུ་མའི་སྲོལ་དེར་ཐལ་རང་གི་འདོད་པ་གྱེས་ཚུལ་འཆད་པ་ན། དེའི་སྲས་ཀྱི་ཐུ་བོ་མཁས་གྲུབ་པའི་ཡི་གེའི་ངག་དོན་འདིར་བཀོད་པ་ནི། ཐལ་འགྱུར་བས་ཆོས་ཅན་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པའི་གཞལ་བྱ་འཇལ་བའི་ཚད་མ་ཐ་སྙད་དུའང་མེད་པ་དེའི་ཆ་ནས་ཆོས་ཅན་ཚད་མས་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་མཐུན་གྲུབ་མི་སྲིད་ཀྱང༌། སྤྱིར་ཆོས་ཅན་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་ཀ་ལ་ཚད་མས་གྲུབ་ཅིང༌། ཆོས་ཅན་དང་ཕྱོགས་ཆོས་སོགས་(༩༤བ) ཕྱིར་རྒོལ་གྱི་ལུགས་ལའང་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཁས་བླངས་ལ་འཁྲིས་ནས་བཀོད་པའི་གཏན་ཚིགས་ནི་གཞན་གྲགས་ཀྱི་རྗེས་དཔག་དང༌། ཐལ་འགྱུར་ཙམ་གྱིས་གཞན་ལ་བདེན་མེད་ཀྱི་རྟོགས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ལ། རང་རྒྱུད་པས་ནི་ཡུལ་གྱི་སྡོད་ལུགས་ནས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་གཞལ་བྱ་ལ་མ་འཁྲུལ་བའི་རྙེད་དོན་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་ཀའི་ལུགས་ལ་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་གྱི་སྟེང་དུ་སྔར་རྒོལ་གང་ལ་དཔག་འདོད་ཞུགས་པའི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་སུ་བཀོད་པ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རྟགས་ཀྱི་དོན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་འཆད་པར་སྣང་ལ། ཡང་དེ་སྲས་གུང་རུ་རྒྱལ་བཟང་གི་ཡི་གེའི་ངག་དོན་བཀོད་པ་ནི། རྟགས་ཆོས་དོན་གསུམ་གྱི་ཐ་སྙད་བཏགས་དོན་བཙལ་ཏེ་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་ཀར་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་པ་ནི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ལུགས་དང༌། རྟགས་ཆོས་དོན་གསུམ་གྱི་བཏགས་དོན་བཙལ་
Chinese
因为是何等的菩萨摩诃萨。 即使如此，稍微有些说法不一致，就像名医给被各种疾病折磨的病人给予甜酸等不同的药物来治愈疾病一样，对于具有各种实执的人，以不同的方式宣说佛法，从而根除各种实执，因此，以无量的方式宣说佛法，谁会怀疑这些导师们的观点不一致呢？ 因此，十方三世的诸佛菩萨、勇士、空行母、护法神等，所有圣众都在法界离戏甚深中具有相同的见解。 并且，所有宣说它的不可言说之语，也都是一个声音，一个喉咙啊。正如一切知者、救怙主、三界之怙主直贡巴所说的那样，非常好！ 第三，宣讲宗喀巴大师亲自依止文殊菩萨所持的中观宗风中，应成派和自续派的观点差异的方式。 在此引用其子克珠杰的文字意义： 应成派认为，作为有法，以自相成立的所量，衡量它的量在名言中也不存在，就此而言，有法不可能与量成立的敌对双方相一致。 然而，一般来说，有法为敌对双方的量所成立。 有法和同品等（94b），在敌对双方的宗派中，也依据量所成立的承诺而安立的理由是，以他称的比量和仅仅应成式就能使他人生起无实的证悟。 而自续派则认为，从境的住法上，对于不迷乱以自相成立的所量之所缘境，在敌对双方的宗派中，在共许显现上成立的有法之上，将先前敌对者想要衡量而加入的所立之法安立为能立的理由，这就是自续的宗义。 似乎是这样宣说的。 另外，引用其子贡汝嘉赛的文字意义： 寻求理由、法和意义这三者的名称所指，依靠在敌对双方都共许显现上成立的这一点来进行破立，这是自续派的宗风。 寻求理由、法和意义这三者的名称所指
English
Because they are great Bodhisattvas. Even so, the slight differences in expression are like a skilled doctor giving different medicines such as sweet and sour to patients suffering from various diseases to cure them. Similarly, for those with various forms of clinging to reality, the Dharma is taught in different ways to eradicate these clingings. Therefore, who would doubt that the views of these teachers are inconsistent, given the infinite ways of teaching the Dharma? Thus, all the Buddhas and Bodhisattvas, heroes, dakinis, Dharma protectors, and guardians of the ten directions and three times, all the noble assemblies, have the same understanding in the profound, non-elaborate Dharmadhatu. And all the inexpressible words that express it are of one voice and one throat. As the all-knowing Victorious One, the protector, the lord of the three realms, Drikungpa, has said, it is excellent! Thirdly, explaining how the views of the Prasangika and Svatantrika schools differ within the Madhyamaka tradition held by the great Tsongkhapa, who personally relied on Manjushri. Here, the meaning of the words of his son, Khedrup Je, is quoted: The Prasangikas believe that, as a subject, the measurable, which is established by its own characteristics, does not exist even nominally as a valid means of measurement. In that respect, it is impossible for the subject to be consistent with the opponent and proponent established by valid cognition. However, in general, the subject is established by valid cognition for both the opponent and proponent. The reason established based on the acceptance of what is established by valid cognition in the tenets of the opponent and proponent, such as the subject and the probandum (94b), is the inference of what is known to others, and merely by the Prasangika argument, it causes others to generate the realization of non-reality. The Svatantrikas, on the other hand, believe that, from the way things abide in their objects, the object of cognition that is not confused about being established by its own characteristics, the reason for attainment, is the subject established in the common appearance in the tenets of both the opponent and proponent. Upon that, the Dharma to be proven, which the previous opponent wanted to measure and engage in, is established as the reason for establishing, which is the meaning of the sign of Svatantra. That is how it seems to be explained. Also, quoting the meaning of the words of his son, Gungru Gyaltsang: Searching for the meaning of the terms "reason," "property," and "meaning," and relying on what is established in the common appearance for both the opponent and proponent to make assertions and refutations, is the tenet of the Svatantrika school. Searching for the meaning of the terms "reason," "property," and "meaning"