Tibetan
་དཔག་བསྐྱེད་ནུས་ཀྱི་སྒྲུབ་པའི་ཐལ་འགྱུར་གང་དུ་མ་དང་འབྲེལ་ན་ཆ་དང་བཅས་པས་ཁྱབ། དཔེར་ན། སྣོད་ཐ་དད་ཀྱི་རྒྱ་ཤུག་བཞིན། བ་ལང་གི་སྤྱི་ཡང་རང་གི་གསལ་བ་དུ་མ་དང་འབྲེལ་བར་ཁས་བླངས་སོ། །ཞེས་པའི་ངག་དེ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཕྱོགས་གླང་གྲགས་པའི་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་ལུགས་ལས་ཐལ་འགྱུར་བའི་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་ཚུལ་གཞན་དུ་ཡིན་ཅེས་སྨྲ་བའང་གསོག་གསོབ་པོར་མ་གྱུར་ཏམ། ཡང་རང་ལུགས་ལ་དམ་བཅའ་མེད་པའོ་ཞེས་(༨༢ན) པ་དེའང་ཐལ་འགྱུར་བའི་རང་ལུགས་ཀྱི་ཁྱད་ཆོས་སུ་མི་རུང་སྟེ། ཐལ་འགྱུར་བ་ལ་རང་ལུགས་འདི་ཡིན་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་པ་དང་བྲལ་ཞིང༌། དེས་དམ་བཅའ་མེད་པའོ་ཞེས་ཀྱང་བསམ་བརྗོད་ཀྱིས་རྟོག་པར་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སློབ་དཔོན་མཻ་ཏྲི་པས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བཅུ་པར། དབུ་མའི་ལུགས་སུ་སྨྲ་ན། སློབ་དཔོན་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཟླ་གྲགས་ཀྱི་ལུགས་ལྟར་སྨྲ་དགོས། ཞེས་གསུངས་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བཅུ་པའི་འགྲེལ་པར། སློབ་དཔོན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རྡོ་རྗེས་ཟླ་གྲགས་ཀྱི་ལུགས་དེ་སྐྱོང་བའི་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ནི་ཕྱོགས་གླང་གྲགས་པའི་ལུགས་ལྟར་སྨྲ་དགོས་ལ། གཞན་དུ་མི་རིགས་པ་ཚར་གཅོད་ཅིང་རིགས་པ་ལ་དབུགས་འབྱིན་པའི་ནུས་པ་མེད་དོ་ཞེས། ཇི་སྐད་དུ། ལམ་འདིར་ཡང་ཕལ་མོ་ཆེ་དག་ཚད་མ་པ་རྣམས་ཀྱི་གཙུག་གི་ནོར་བུ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས་བརྩམས་ཤིང་ཞུགས་པའི་ལུགས་ཀྱི་ལམ་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཐམས་ཅད་སྦྱོར་བར་བྱེད་ཀྱི། རང་དབང་ཁོ་ནར་སྨྱོན་པའི་འགྱིང་བ་འདི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་འབྱུང་ལ། དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བས། དགག་སྒྲུབ་བྱེད་པ་ན་དེ་ལུགས་ཀྱི་དགག་སྒྲུབ་ལ་བརྟེན་ཀྱང་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བས་དེ་ལྟའི་ཚད་མ་དེ་བདེན་པ་གཉིས་ཅར་དུ་རང་བཞིན་ཚད་གྲུབ་ཏུ་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་དེར་དེའི་ལམ་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ན་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་ཡང་འགྱུར་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་དགོས་པའི་དབང་གིས་རེ་ཞིག་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རྒྱ་ཆེར་རྣམ་པར་གཞག་པར་མཛད་ན་ཡང་རིགས་པ་ཕྱི་མས་དེ་བརྩད་ནས་ཕྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །གཉིས་པ་ནི། སྤྱིར་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་དང་ཐལ་འགྱུར་བ་གཉིས་ལ་ཆོས་དབྱིངས་ཟབ་མོ་སྟོང་པ་ཉིད་དོན་དམ་བདེན་པའི་བལྟ་བྱའི་(༨༢བ) ཡུལ་དང༌། དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་བློའི་འཇུག་པ་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་ཞི་བའི་ཚུལ་ལ་ཐལ་འགྱུར་དུ་སྨྲ་བ་ལས་རང་རྒྱུད་དུ་སྨྲ་བའི་བཞེད་པ་ཐ་དད་དུ་མེད་དེ། བལྟ་བྱ་ཡུལ་གྱི
Chinese
能生比量的辩论，如果与众多相关联，则全部包含部分。例如：如同不同容器中的芥子。承许牛的总体也与其众多的显现相关联。因为这是那句话本身。因此，说应成派的辩论方式不同于陈那法称的辩论方式，难道不是一种杂乱无章的说法吗？还有，说“没有自宗的承诺”也不应成为应成派自宗的特点。因为应成派远离说、想、表达“这是自宗”，因此，说“没有承诺”也不应以思辨来臆测。因此，弥勒论师在《现观庄严论》第十章中说：“如果说中观，必须按照圣者月称的宗派来说。”并且在《现观庄严论》的注释中，莲花生金刚说：“为了维护月称的宗派，进行辩论的量，必须按照陈那法称的宗派来说，否则就不能断除不合逻辑之处，也不能赋予理智以活力。”正如所说：“在此道中，大多数人也追随顶戴量论师之宝冠——法称论师所著述和遵循的宗派之路，从而结合一切安立，而不是独自疯狂地傲慢。”文中说，中观应成派在进行辩论时，虽然依赖于该宗派的辩论，但中观应成派不会将那样的量在二谛中都说成是自性成立的量。如果说，在那里追随它的道路，也会变成自性成立吗？不是的。正如由于需要的缘故，暂时广泛地安立外境，但后来的理智会对此进行诘难并将其推翻。第二，一般来说，对于中观自续派和应成派来说，甚深法界空性是胜义谛的观察之境，并且如此证悟的智慧的行境，在远离一切戏论的寂静之理上，应成派的说法与自续派的说法并没有差别。观察之境的
English
The consequence that generates estimation, if related to many, is all-encompassing with parts. For example, like mustard seeds in different containers. It is also accepted that the generality of a cow is related to its many manifestations. Because that is the very statement itself. Therefore, isn't it a jumbled statement to say that the way of debating of the consequentialists is different from the way of debating of Dignāga and Dharmakīrti? Also, saying "there is no commitment to one's own system" should not be a characteristic of the consequentialist's own system. Because the consequentialists are free from saying, thinking, and expressing "this is one's own system," therefore, saying "there is no commitment" should not be speculated with thought and expression. Therefore, Master Maitrīpa said in the Tenth Chapter of the Reality Itself: "If one speaks of the Madhyamaka system, one must speak according to the system of the great master Candrakīrti." And in the commentary on the Reality Itself, Vajra Born Together said: "The valid cognition that maintains the system of Candrakīrti and engages in refutation and establishment must be spoken according to the system of Dignāga and Dharmakīrti, otherwise it will not be able to cut off illogicalities and give vitality to reason." As it is said: "In this path, most also follow the path of the system composed and entered by Dharmakīrti, the jewel on the crown of logicians, and thus combine all establishments, but this is not the arrogance of being madly independent." It appears that when the Madhyamaka consequentialists engage in refutation and establishment, although they rely on the refutation and establishment of that system, the Madhyamaka consequentialists should not say that such valid cognition is self-established in both truths. If one follows its path there, will it also become self-established? No, it is not. Just as, due to the need, one temporarily extensively establishes external objects, but later reason will question and refute it. Secondly, in general, for both the Madhyamaka Svātantrika and the consequentialists, the profound Dharmadhātu emptiness is the object of observation of the ultimate truth, and the engagement of the mind that realizes it in the peaceful manner free from all elaborations, there is no difference in the views of the consequentialists and the Svātantrikas. The object of observation of
Tibetan
་སྟོང་ཉིད་ལས་བརྩམས་ནས་མཚོན་མེད་མཚོན་པར་མཛད་པའི་སྟོན་པ་ལ་བསྔགས་པ་ནི། རྟོག་གེ་འབར་བར། གང་གིས་དེ་ཉིད་རབ་བརྟགས་མིན། །རྣམ་ཤེས་བྱ་མིན་གཞི་མ་ཡིན། །མཚོན་མིན་རྟགས་མིན་རིག་བྱ་མིན། །སྐྱེ་འཇིག་མེད་ཅིང་བདེ་བ་དང༌། །རྣམ་བཏགས་མ་ཡིན་སྣང་བ་མེད། །མཚན་མ་མེད་ཅིང་གསལ་བྱེད་མེད། །གཉིས་མིན་གཉིས་མེད་མ་ཡིན་དང༌། །ཞི་དང་བློ་འཇུག་རྣམ་སྤངས་པ། །ཡི་གེ་མེད་པ་ཡི་གེ་ཡི། །ཐུགས་རྗེ་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་མཛད་པ། །སྟོན་པ་མ་ནོར་བ་ཉིད་གསུངས། །དེ་ལ་གུས་པར་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་དང༌། ཟབ་མོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བལྟ་བྱའི་ཡུལ་གྱི་རང་ངོ་ནས་མཐོང་བྱ་མིན་པ་ལ་མཐོང་བྱར་ཐ་སྙད་བྱས་སོ་ཞེས། དེར། རབ་ཏུ་བརྟགས་མིན་རྣམ་ཤེས་མིན། །བརྟག་བྱ་མ་ཡིན་དཔེ་མེད་པ། །མཚན་མ་མེད་ཅིང་སྣང་བ་མེད། །རྣམ་རྟོག་མེད་ཅིང་ཡི་གེ་མེད། །ལྟ་བའི་བློ་ཡིས་རྟོགས་བྱ་བ། །མཐོང་བ་མེད་པས་དེ་མཐོང་ཡིན། །ཅེས་འབྱུང་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་བྱ་དང་ཤེས་པའི་འཇུག་པ་ཐམས་ཅད་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་དོན་དམ་པའི་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་ལས་བཞེངས་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དེ་ལ་སངས་རྒྱས་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་གདུལ་བྱ་དག་གིས་བརྡ་བྱེད་པར་ཟད་ཀྱི། ཡང་དག་པར་ན་ཆོས་དེ་ལྟ་བུ་ནི་བརྡ་འབྲེལ་གྱི་ཡུལ་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ཐལ་རང་གི་སློབ་དཔོན་དག་དབྱངས་གཅིག་(༨༣ན) མགྲིན་གཅིག་སྨྲ་བར་གོ་སྟེ། རྟོག་གེ་འབར་བར། རབ་རིབ་བྲལ་བར་གྱུར་པའི་མིག །རྣམ་རྟོག་དྲི་མ་མེད་པ་ལ། །སྐྲ་དང་སྦྲང་བུ་ཟླ་གཉིས་དང༌། །རྨ་བྱའི་མདོངས་སོགས་མི་སྣང་ལྟར། །མཁས་པས་ཉོན་མོངས་ཤེས་བྱ་ཡི། །སྒྲིབ་མུན་རབ་རིབ་བྲལ་གྱུར་ཅིང༌། །ཡང་དག་མཁྱེན་སྤྱན་དྲི་མེད་ལ། །དེ་བཞིན་ཅི་ཡང་སྣང་བ་མེད། །དཔེར་ན་གཉིད་ལོག་གཉིད་དབང་གིས། །བུ་དང་བུད་མེད་གཞལ་ཡས་ཁང༌། །གནས་ལ་སོགས་པ་མཐོང་གྱུར་པ། །སད་ན་དེ་དག་མི་མཐོང་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཀུན་རྫོབ་ཤེས་པ་དག །བློ་གྲོས་མིག་ནི་ཕྱེ་གྱུར་ཅིང༌། །མི་ཤེས་གཉིད་དང་བྲལ་གྱུར་ནས། །སད་པའི་ཚེ་ནི་མི་མཐོང་ངོ། །དཔེར་ན་མཚན་མོ་མུན་ཁྲོད་ན། །འབྱུང་པོ་ཡང་དག་མིན་མཐོང་བ། །ཉི་མ་ཤར་ཅིང་མིག་བྱེའི་ཚེ། །སྣང་བར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ལྟར། །དེ་བཞིན་མཁས་པས་ཡང་དག་གི། །ཤེས་པའི་ཉི་མས་མི་ཤེས་པའི། །བག་ཆགས་མ་ལུས་བཅོམ་པའི་ཚེ། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཡུལ་མི་མཐོང
Chinese
从空性出发，赞叹将不可表达之义表达出来的导师：在思辨之光中，谁没有彻底考察那本身？不是意识，不是基础。不是象征，不是标志，不可认知。没有生灭，以及安乐，不是分别假立，没有显现。没有相状，也没有显现者。不是二，没有二，不是。寂静和智慧融入，完全舍弃。没有文字的文字。以慈悲本身来教导。宣说导师没有错谬。我对TA恭敬顶礼。像这样，甚深空性的观察对象的自性，从本来面目来说不是可见的，却被安立为可见。其中说：没有彻底考察，不是意识。不是可考察的，没有比喻。没有相状，也没有显现。没有分别念，也没有文字。以观察的智慧所能领悟的。因为没有看见，所以是看见。这样，证悟空性的智慧，由于远离了能境和所境的戏论，对于所知和能知的行境全部不住留的寂灭，从胜义谛的大海中，没有生起的法身，被调伏者们称之为佛陀和如来。但实际上，这样的法超越了名言概念的范畴。对此，自续派和应成派的论师们都一致（８３页） 异口同声地宣说。在思辨之光中： 远离了翳障的眼睛，对于没有分别念垢染的眼睛来说，就像头发和蚊子、双月，以及孔雀的羽毛等不显现一样。智者们，对于烦恼和所知的，遮蔽黑暗翳障已经远离，以及清净的真实智慧之眼来说，同样什么也不显现。例如，睡眠和睡眠的力量，儿子和女人、宫殿，处所等等，在梦中看见，醒来时那些都不再看见一样。同样，世俗的知识，当智慧的眼睛睁开，远离了无明的睡眠之后，在醒来的时候就看不见了。例如，在夜晚的黑暗中，看见的不是真实存在的鬼怪，当太阳升起，眼睛睁开的时候，就不会显现一样。同样，智者以真实的智慧之日，摧毁了所有无明的习气之后，心和心所，以及对境都不会看见。
English
Praise to the teacher who, starting from emptiness, expresses the inexpressible: In the light of reasoning, who has not thoroughly examined that itself? It is not consciousness, not a basis. Not a symbol, not a sign, not knowable. Without birth or death, and bliss, not conceptually constructed, without appearance. Without characteristics, and without a clarifier. Not two, without two, not. Peace and wisdom enter, completely abandoned. The letterless letter. Taught by compassion itself. The teacher is said to be without error. To that, I respectfully prostrate. Thus, the very nature of the object of observation of profound emptiness, from its own face, is not something to be seen, but it is labeled as something to be seen. There it says: Not thoroughly examined, not consciousness. Not something to be examined, without comparison. Without characteristics, and without appearance. Without conceptualization, and without letters. What is to be realized by the wisdom of observation. Because there is no seeing, that is seeing. Thus, the wisdom that realizes emptiness, because it is separated from the elaboration of object and subject, the nirvana where all the entrances of knowable and knowing do not abide, from the great ocean of ultimate truth, the dharmakaya that does not arise, is what those to be tamed call Buddha and Tathagata. But in reality, such a dharma is truly beyond the realm of conceptual connection. To this, the teachers of Svatantrika and Prasangika agree (page 83a) and speak with one voice. In the light of reasoning: For the eye that is free from cataracts, to the eye that is without the stain of conceptualization, just as hair and mosquitoes, a double moon, and peacock feathers, etc., do not appear. Likewise, for the wise, the obscuring darkness of afflictions and knowable things has been removed, and for the immaculate eye of true wisdom, nothing appears in the same way. For example, due to sleep and the power of sleep, sons and women, palaces, places, etc., are seen in dreams, but when awakened, those are no longer seen. Similarly, conventional knowledge, when the eye of wisdom is opened, and after being separated from the sleep of ignorance, one does not see when awakened. For example, in the darkness of night, one sees ghosts that are not truly existent, but when the sun rises and the eyes are opened, they do not appear. Similarly, when the wise one, with the sun of true wisdom, destroys all the habits of ignorance, the mind and mental factors, and the object, are not seen.