Tibetan
བླངས་པ་དེ་ནི་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འབྲས་བུའི་དོན་དུ་སྐྱེས་པ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་སྨྲ་སྟེ། འདིར་རེ་ཞིག་ཕ་རོལ་པོས་ཀུན་བརྟགས་པ་ས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་གི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་སྐྱེ་བ་དང་(༨༠བ) འཇིག་པ་མི་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་ལྟར་རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡོད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་འདི་རྣམས་ལ་ནི་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་ལྟར་རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡོད་པ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་འདི་རྣམས་ལ་རྒྱུ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་སྐྱེ་བ་སྒྲུབ་པས་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པར་རིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རང་ཉིད་ལ་འབྲས་བུའི་དོན་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང༌། གཞན་ལ་གྲུབ་པ་གཏན་ཚིགས་སུ་ཁས་ལེན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་མི་རིགས་པར་ཁས་བླངས་པས་ཕ་རོལ་པོ་བཟློག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་རྟག་པ་འབྲས་བུའི་དོན་ཉིད་དུ་ཁས་བླང་བར་རིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འདིས་གཞན་གྱི་དམ་བཅའ་བ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང༌། འགལ་བ་བརྗོད་པ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་གཉིས་ཀ་ལ་གྲུབ་པ་ཁོ་ནས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་འབྱུང་བས། དེའི་དོན་ནི་རྟོག་གེ་པ་དག་ནི་གཞི་བརྒྱ་པའི་ཊཱིཀ་བྱེད་ཞིག་སྟེ། བྱེ་བྲག་པས་འབྱུང་བཞིའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་མ་སྐྱེས་པར་ཁས་ལེན་པ་ན། དེ་དག་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྐྱེ་བ་གྲུབ་པས་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱིས་བཏགས་པའི་འབྱུང་བཞི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དངོས་པོར་མི་རུང་བས། སྐབས་འདིར་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་ཅེས་བཤད་ནས། ཆོས་ཅན་དེའི་སྟེང་དུ་འབྲས་བུའི་དོན་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པ་རང་ལ་མ་གྲུབ་པས་གཏན་ཚིགས་སུ་མི་འགྱུར་ལ། རང་ལ་མ་གྲུབ་ཀྱང་གཞན་ལ་གྲུབ་པ་གཏན་ཚིགས་སུ་ཁས་ལེན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་ཅིང༌། གཞན་ལ་གྲུབ་པ་དེ་རེ་ཞིག་རང་གིས་ཁས་བླངས་པས་ཕ་རོལ་པོའི་ལུགས་བཟློག་པར་སེམས་ན་རང་གིས་མི་རིགས་པ་ཁས་བླངས་ནས་དེས་གཞན་གྱི་འཁྲུལ་པ་(༨༡ན) བཟློག་པར་འདོད་པ་ཡང་ཤིན་ཏུ་མི་རིགས་ཤིང༌། ཕ་རོལ་ལ་གནོད་པ་བརྗོད་པ་ཡང་གཉིས་ཀ་ལ་གྲགས་པས་གྲུབ་པ་ཞིག་དགོས་ཏེ། རང་གི་ངེས་པ་གཏན་མེད་ཀྱི་ངག་གིས་ནི་གཞན་རྒྱུད་ལ་ཚད་མ་རྣམ་དག་བསྐྱེད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། གནོད་པའི་དོན་ཡང་ཕྱིར་རྒོལ་ལ་ངེས་ཤེས་བསྐྱེད་ནས་དེས་ཁོའི་ལོག་རྟོག་སེལ་བར་བྱེད་དགོས་སོ་ཞེས་གཞན་གྲགས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ངན་པས་གཞན་ངོར་ལོག་རྟོག་བཟློག་མི་ནུས་པའི་སྐབས
Chinese
所取的那个是生，因为是果之义故，如为果之义而生一样。如是说，此处暂且对方所遍计的地、水、火、风的极微，对于不具生和（80b）灭的那些，如虚空之花般，以无因之故，存在本身并非有。这些非有，如虚空之花般，以无因之故，存在本身并非有。对于这些非有，假立为因，以成立生，而成立无常，道理也不应理，因为自己未成立果之义，若承认于他成立作为理由，则太过分。以承认事物不应理，故应遮止对方，因此，承认常恒作为果之义也不应理。以此对于他人的承诺进行随后的推测，以及陈述相违，也不应理，因为那唯有在二者都成立的情况下才能陈述。如是说，其意义是，论理学家们是《百论》的注释者，若胜论师承认四大极微未生，则那些是生的，因为是因，如是以成立生来成立无常，是不应理的，因为他人所假立的四大极微不应理作为事物，故此处所立宗不成，如是宣说。在所立宗之上，具有果之义的因，于自己不成，故不成理由，自己不成，若承认于他成立作为理由，则太过分，暂时自己承认于他成立，若认为可以遮止对方的宗派，则自己承认不应理，以彼遮止他人的错乱（81a），也是极不应理的。对于对方陈述损害，也需要以二者都著名的成立来成立，因为以自己的不确定的言语，不能在他人的相续中生起清净的正量。损害的意义也需要于反驳者生起定解，进而以彼消除他的邪分别，如是以他称的恶劣理由，不能在他人的面前遮止邪分别之时。
English
That which is taken is birth, because it is the meaning of fruit. It is said that it is like being born for the sake of fruit. Here, for the time being, the opponent's imputed atoms of earth, water, fire, and wind, for those that do not possess birth and (80b) destruction, like a sky flower, because of having no cause, existence itself is not existent. These non-existents, like sky flowers, because of having no cause, existence itself is not existent. For these non-existents, to falsely establish them as causes, and to establish impermanence by establishing birth, is also not reasonable, because the meaning of fruit is not established for oneself, and if one accepts what is established for others as a reason, it becomes too extreme. Since it is accepted that things are not reasonable, one should refute the opponent, therefore, it is also not reasonable to accept permanence as the meaning of fruit. With this, to infer based on the promises of others, and to state contradictions, is also not reasonable, because that can only be stated when it is established for both. As it is said, the meaning of that is that logicians are commentators on the "Hundred Treatises." If the Vaisheshikas admit that the atoms of the four elements are unborn, then it is not reasonable to establish impermanence by establishing birth, saying that those are born because they are causes, because the atoms of the four elements falsely established by others are not reasonable as things, therefore, the subject is not established here, as it is said. On top of the subject, the cause with the meaning of fruit is not established for oneself, therefore it does not become a reason. Even if it is not established for oneself, if one accepts what is established for others as a reason, it becomes too extreme. If one temporarily accepts what is established for others, and thinks that one can refute the opponent's system, then it is extremely unreasonable to accept what is unreasonable oneself and thereby refute the delusions of others (81a). To state harm to the opponent also requires something established that is famous to both, because one cannot generate pure valid cognition in the mindstream of others with one's own uncertain words. The meaning of harm also needs to generate certainty in the respondent, and then eliminate his wrong conceptions with that. Thus, with the bad reason that is famous to others, one cannot refute wrong conceptions in front of others.
Tibetan
་ནི་ཆེས་མང་བས་སྐབས་དེ་ལྟ་བུ་དེ་སྦྱར་བྱ་མ་ཡིན་པ་ནི་གསང་བའི་གནད་ཆེས་ཆེ་བ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་རང་ཉིད་དབུ་མ་པ་དག་གིས་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པའི་གྲུབ་མཐའ་བསྲུང་བ་ན། རང་གི་སྡེ་པ་འོག་མ་ལྟ་བུའི་ཁ་བཟུང་ནས་གཞན་སྡེ་འགོག་པའི་ཚེ་གཞན་སྡེའི་རིགས་པ་ཚད་མར་སྨྲ་ན་རང་སྡེའི་གྲུབ་པ་ལ་སྨོད་པར་འགྱུར་བ་དང༌། ནང་གི་མུ་སྟེགས་བྱེད་དང་དབུ་མ་པ་རྩོད་པ་ནའང་ནང་གི་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱིས་ཕུང་སོགས་ཀྱི་ཆོས་བདེན་པར་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་རང་རྒྱུད་ལྟ་ཅི་སྨོས། གཞན་གྲགས་ཀྱི་ཚད་མ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་དེ་ལྟའི་གཞན་གྲགས་ཀྱི་ཚད་མའང་ཁས་ལེན་པར་མི་རིགས་ཞེས། སློབ་དཔོན་ཟླ་བས་རབ་བྱེད་བཅུ་དྲུག་པའི་འགྲེལ་པར། སྟོང་ཉིད་རིགས་པར་སྨྲ་བ་ནི་གཞུང་ལུགས་གཞན་དུ་གྲགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཁས་ལེན་པ་མེད་དེ། གཞན་གྱི་གཞུང་ལུགས་དེ་ཉིད་མི་རིགས་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར། གང་དུ་རྒོལ་བ་རྣམས་ལ་ལྟ་བ་ཡོད་པ་དེར་ནི་གཉིས་ཀས་ཀྱང་དོན་ཁས་བླངས་པས་ཚད་མ་ཉིད་དུ་རིགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། རིགས་པར་སྨྲ་ན་ནི་འཐད་པ་དང་བཅས་པའི་དོན་མ་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཁོ་ན་འཛིན་ཏེ། ཞེས་འབྱུང་ལ། དེའི་དོན་ཡང་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་དངོས་པོའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་རྩོད་པ་ན་གཉིས་ཀས་ཀྱང་ཚད་མས་གནོད་པ་མ་མཐོང་བའི་(༨༡བ) ཡུལ་ཁོ་ན་ལ་རིགས་པས་འཇུག་དགོས་ཀྱི། རང་ངམ་གཞན་ལ་གྲགས་པའི་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱོགས་རེ་ལ་བདེན་ཞེན་གྱིས་སྨྲ་ན་ནི་རྒྱལ་བ་དང་ཕམ་པ་གང་ཡང་མེད་ཅིང༌། དངོས་པོ་དེའི་དེ་ཉིད་དུ་གང་ཞུགས་ཀྱང་རྒོལ་བ་དེ་དག་གི་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་དགོངས་སོ། །ཁྱད་པར་རྒོལ་བ་གཞན་དང་རྩོད་པ་ན་དཔལ་ལྡན་ཕྱོགས་གླང་གྲགས་པའི་ལུགས་ཀྱི་དགག་སྒྲུབ་དང་མཐུན་པར་ཐལ་འགྱུར་བས་ཡེ་མི་རྩོད་ཅེས་པ་དང༌། ཐལ་འགྱུར་བས་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་ཁྱད་ཆོས་ཐུན་མོང་མིན་པ་འགལ་བ་བརྗོད་པའི་ཐལ་འགྱུར་སོགས་ལྔ་ཁས་ལེན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་རང་ཚིག་འགལ་བ་བླ་ན་མེད་པར་སོང་བ་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་བསྒྲུབ་བྱ་དང་མཚུངས་པའི་མ་གྲུབ་པ་དང༌། རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་མགོ་སྙོམས་གཉིས་ནི་ཕྱོགས་གླང་གྲགས་པའི་ལུགས་ལ་སུན་འབྱིན་ལྟར་སྣང་གི་ལན་ལ་རྟགས་དང་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་པའི་ལན་དུ་བཤད་ལ། འགལ་བ་བརྗོད་པའི་ཐལ་འགྱུར་ནི་དེའི་ལུགས་ལ་གཞན་ཕྱོགས་དགག་པའི་ཐལ་འགྱུར་ཡང་དག་ཏུ་བཤད་པ་དང༌། གཞན་གྲགས་ཀྱི་རྗེས་དཔག་ཀྱང་དེའི་རིགས་ཚུལ་ལ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལུགས་དེར་རྒོལ་བ་ཕ་རོལ་པོ་ལ་རྗེས
Chinese
因为非常多，所以那种时候不应该混合，这是秘密中最重要的关键。特别是，如果自宗中观派守护内道佛教的宗义，如果袒护自己下部的宗派，在遮止其他宗派的时候，如果说其他宗派的道理是量，就会诽谤自己宗派的宗义。内部的顺世外道和中观派辩论的时候，内部的顺世外道为了成立蕴等的法是真实的，不要说自续，其他的名声的量也是不存在的，所以不应该承认那样其他的名声的量。月称论师在《入中论》第十六品释中说：说空性道理的人不承认其他论典中著名的理由，因为想要显示其他的论典本身是不合理的。无论在哪里，凡是辩论者有见解的地方，双方都承认意义，所以仅仅是量才是道理。如果说道理，那么只会抓住包含理由和未成立的边。这里面所说的意义是，辩论双方在争论事物的如实性的时候，双方都必须以道理进入到没有被量所损害的(81b)境地中。如果以对自他名声的量承认的某一方的真实执着而说，那么无论胜负都没有，无论进入到事物的那种如实性中，辩论者们都不会理解。特别是，和其他辩论者辩论的时候，随顺圣者陈那法称的名声的论典的破立，应成派根本不辩论。应成派不共的破立的特点，承认表达相违的应成等五种，这是自相矛盾到了极点。成立者和所成立者相同的未成立，以及理由相同的均势二者，在陈那法称的论典中，如同反驳一样，说是对不成立的理由和周遍的回答。表达相违的应成，在他的论典中，说是遮止他方应成派的真实。其他的名声的现量也不是没有，因为那个论典中，对于辩论者对方有追随。
English
Because there are so many, such a time should not be mixed, this is the most important key among secrets. In particular, if the Svātantrika-Madhyamikas protect the tenets of the inner Buddhist schools, if they favor their own lower schools, when preventing other schools, if they say that the reasoning of other schools is valid, they will be slandering the tenets of their own schools. When the inner Lokāyatas and the Madhyamikas debate, the inner Lokāyatas, in order to establish that the dharmas of the skandhas, etc., are real, not to mention the Svātantrika, other famous valid cognitions also do not exist, so it is not appropriate to acknowledge such other famous valid cognitions. Ācārya Candrakīrti says in the commentary on the sixteenth chapter of the Madhyamakāvatāra: Those who speak of the reasoning of emptiness do not acknowledge the reasons that are famous in other treatises, because they want to show that the other treatises themselves are unreasonable. Wherever there are debaters who have views, both sides acknowledge the meaning, so only valid cognition is the reason. If one speaks of reason, then one will only grasp the extreme of not establishing the meaning together with the reason. The meaning of this is that when the two sides of the debate are arguing about the reality of things, both sides must enter into the (81b) state that has not been harmed by valid cognition. If one speaks with attachment to the truth of one side that is acknowledged as valid cognition by oneself or others, then there is neither victory nor defeat, and no matter what enters into the reality of that thing, the debaters will not understand it. In particular, when debating with other debaters, the Prasangikas do not debate at all in accordance with the refutation and establishment of the system of the glorious Dignāga and Dharmakīrti. The Prasangikas' uncommon characteristics of refutation and establishment, acknowledging five such as the Prasanga that expresses contradiction, is an unsurpassed self-contradiction. The unestablished that is the same as the establisher, and the two equalities of reason, in the system of Dignāga and Dharmakīrti, are said to be answers to the unestablished reason and pervasion, as if they were refutations. The Prasanga that expresses contradiction, in his system, is said to be the true Prasanga that refutes the other side. Other famous inferences are not absent in that system, because in that system, there is a follower for the opponent in the debate.