Tibetan
སྙམ་ན། ཚིག་གསལ་དུ། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་ཅན་རྟགས་(༧༩ན) བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་མི་འཁྲུལ་བ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའོ། །ཞེས་འབྱུང་བའི་རྟགས་ཞེས་པས་ཕྱོགས་ཆོས་བསྟན་ལ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་མི་འཁྲུལ་བ་ཞེས་པས་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་ཁྱབ་པའང་ཞལ་གྱིས་བཞེས་ནས་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་བརྗོད་པར་མཛད་དོ། །དེ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཚུལ་གསུམ་མ་ཡིན། གཞན་གྲགས་ཀྱི་ཚུལ་གསུམ་ཡིན་པས་དེ་འདིར་ཁས་བླངས་ཏེ་བརྗོད་པས་གདུལ་བྱ་ལ་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་བསྐྱེད་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། གཞན་གྱིས་དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གསུམ་ཁས་ལེན་མི་ལེན་ཅི་ཡིན་ཀྱང་བླའི། དེ་འདྲའི་ཚུལ་གསུམ་དེ་རྒོལ་བ་རང་གིས་དེར་བརྗོད་ནས་རྒོལ་བ་གཞན་ལ་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ན་ཚུལ་གསུམ་དེ་རྒོལ་བ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་དེར་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་རྒྱུད་ཀྱིས་དེར་དེ་མ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། དེའི་ངག་དེ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ངག་ལ་གནས་པའི་ཚུལ་གསུམ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་པ་དེ་ལས་བླུན་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་འདིར་སུ་ཞིག་ཡོད། དེས་ན་རང་ལུགས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཚུལ་གསུམ་ཞེན་དོན་ལ་མེད་ཀྱང་གཞན་གྲགས་ཀྱི་ཚུལ་གསུམ་པ་ཅན་གྱི་ཚད་མར་གྲགས་པ་རང་གིས་བརྗོད་ནས་གཞན་འགོག་པ་ན། དེ་རང་རྒྱུད་ཀྱི་བཀོད་པའི་ཚུལ་གསུམ་པ་ཅན་ཙམ་དུ་གཞན་ངོར་བཀོད་པར་སྣང་ངོ༌། །དེ་ལྟར་གྲུབ་པ་ལས་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། རྒོལ་བ་གཞན་ལ་གྲགས་ཟིན་ནམ་གྲགས་པར་མ་གྱུར་ཀྱང་གྲགས་རུང་དབུ་མ་པ་རང་གི་བློ་ལ་སྣང་བའི་གཞན་ལ་གནོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པའི་ཕྱོགས་ཆོས་སོགས་ཚིག་ཟིན་རྒོལ་བ་དབུ་མ་རང་གི་ངག་གིས་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་བླངས་ནས་བརྗོད་པའི་རང་ལུགས་དང༌། དེ་ལྟར་བརྗོད་པའི་ཕྱོགས་ཆོས་སོགས་ཀྱི་ཞེན་དོན་དབུ་མ་པ་རང་ལུགས་ཀྱི་(༧༩བ) ཚད་མ་བདེན་པ་གཉིས་ཀའམ་གང་རུང་རེར་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་དབུ་མ་པ་ལ་རང་ལུགས་མི་འཇོག་པ་གཉིས་ལས། སྔ་མ་ལྟར་བརྗོད་པའི་རང་ལུགས་ཞེས་པ་དེ་རང་ལུགས་ཞེས་བརྗོད་པའི་མིང་ཅན་ཙམ་དུ་སྨོས་ཀྱི། བརྗོད་བྱ་དོན་ལྡན་གྱི་རང་ལུགས་མ་ཡིན་ཏེ། ཡིན་ན་དབུ་མ་པ་ལ་རང་ལུགས་ཡོད་པར་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་ཡོད་ལ། ཚུལ་གསུམ་སོགས་དབུ་མ་པའི་རྒོལ་བ་རང་རྒྱུད་ཀྱིས་སྨྲས་པའི་ལུགས་ཞེས་བརྗོད་པའི་མིང་ཅན་ཙམ་ཞིག་མ་སྨོས་པར་དེའི་སྒྲ་སྦྱོར་བ་བཀག་ན་རྒོལ་བ་གཞན་དང་རྩོད་སྐབས་མི་འབྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་བདག་སྐྱེ་འདོད་པ་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། སྐྱེ་བ་དོན་མེད་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱོགས་ཆོས་ཐལ་འགྱུར་བ་རང་གི
Chinese
如果这样想。在《词句明释》中说：“以隐蔽之境为对境，从不欺骗所要证成之事物而产生的知识，就是随后的比量。”其中“相”这个词，表示了宗法；“不欺骗所要证成之事物”这句话，也承认了随后的顺逆周遍，从而阐述了比量是量。这不是自续的三相，而是他称的三相，因此在这里承诺并陈述，从而使所化生者生起比量是量。如果这样想，无论他人是否承诺那样的三相，都无关紧要。如果论敌自己在那里陈述了那样的三相，从而使其他论敌生起比量是量，那么那个三相是论敌自己相续的陈述，因为其他相续没有在那里陈述它。认为那个言语不是安住在自己相续的言语上的三相，还有谁比这更愚蠢呢？因此，即使在胜义中没有以自宗成立的三相，但当自己陈述了他称的三相的量，从而遮止他人时，那仅仅是在他人面前安立为自己相续的安立的三相。如果这样成立，会发生什么变化呢？无论其他论敌已经知道还是不知道，只要是能被知道的，显现在应成派自己心中的，能损害他人的理性的宗法等词句，应成派论敌自己以言语如实地取用并陈述的自宗，以及像这样陈述的宗法等所执著的意义，在应成派自宗的（79b）量，在二谛中的任何一个上都没有成立，因此应成派不成立自宗，在这两者中，像前者那样，被称为陈述的自宗，仅仅是被称为自宗的名言而已，不是所说的有意义的自宗，如果是，就会有应成派有自宗的过失。如果不只是说三相等应成派论敌自己所说的宗派的名言，而是遮止它的语音结合，那么在与其他论敌辩论时，就无法区分，因为存在于想要有自生的宗派中。成为生无意义的过失的宗法，是应成派自己的。
English
If you think like that. In the "Clear Words," it says, "The knowledge that arises from not deceiving the object to be proven, which has a hidden object, is subsequent inference." Among them, the word "sign" indicates the property of the subject; the phrase "not deceiving the object to be proven" also acknowledges the subsequent forward and reverse pervasion, thus explaining that inference is a valid means of cognition. These are not the three aspects of one's own system, but the three aspects of what is known to others. Therefore, by promising and stating them here, the disciples are made to generate inference as a valid means of cognition. If you think that way, it doesn't matter whether others promise such three aspects or not. If the opponent himself states such three aspects there, thereby causing other opponents to generate inference as a valid means of cognition, then those three aspects are stated by the opponent's own continuum, because other continuums have not stated them there. Who in this world is more foolish than to think that that speech is not the three aspects that abide in the speech of one's own continuum? Therefore, even if the three aspects established by one's own system do not exist in reality, when one states the valid means of cognition that has the three aspects known to others, thereby refuting others, it merely appears to be established in the eyes of others as the three aspects established by one's own continuum. If it is established in this way, what changes will occur? Whether other opponents already know it or not, as long as it can be known, the words of the property of the subject, etc., of the reasoning that harms others, which appear in the mind of the Madhyamika himself, the opponent of the Madhyamika himself takes and states verbatim with his speech, and the meaning of the property of the subject, etc., that is adhered to in this way, in the Madhyamika's own system (79b), is not established in either of the two truths as a valid means of cognition. Therefore, the Madhyamika does not establish his own system. Among these two, like the former, what is called the stated own system is merely mentioned as a name called own system, not the meaningful own system that is spoken of. If it were, there would be the fault that the Madhyamika has his own system. If one does not merely mention the name of the system spoken by the Madhyamika opponent himself, such as the three aspects, etc., but prevents its phonetic combination, then one cannot distinguish when arguing with other opponents, because it exists in the system that wants to have self-origination. The property of the subject that entails the fault of birth being meaningless is the Madhyamika's own.
Tibetan
ས་ཁའམ་ངག་ཏུ་བླངས་ནས་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ན་སྐབས་དེར་གཞན་གྱི་ལོག་རྟོག་ཟློག་པར་བྱེད་པའི་ལུགས་ཡིན་པ་ལ་བསྙོན་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་གཞན་གྲགས་ཀྱི་ཚུལ་གསུམ་གཞན་གྱི་ལོག་རྟོག་འགོག་པའི་ཆེད་དུ་དབུ་མ་པ་རང་གི་ངག་ཏུ་བླངས་ནས་རྩོད་པའི་སྐབས་སུ་བརྗོད་པ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ལ་གཏན་མེད་དོ་ཞེས་གངས་ཅན་གྱི་ཁྲོད་འདིར་མགྲིན་པ་བསྟོད་དེ་སྨྲ་བ་དེ་ལྟར་ན། རྒོལ་བ་ཐལ་འགྱུར་བ་དང་དངོས་སྨྲ་བ་རྩོད་པའི་ཚེ། ཐལ་འགྱུར་བའི་ལན་འདེབས་ཀྱི་བྱེད་པོ་དེ་མ་ཟིན་པའི་ངག་ཏུ་གྱུར་ཏེ་ཐལ་འགྱུར་བ་རང་གི་ངག་ཏུ་བརྗོད་པར་བྱེད་པའི་ལུགས་ལས་འདས་ཏེ། སྐྱེས་བུའི་རྩོལ་མ་བྱུང་གི་ངག་གཅིག་གིས་བྱེད་པ་ལས་འོས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྩོད་པའི་སྐབས་འདིར་ཚིག་ཟིན་རྒོལ་བ་རང་གི་ངག་ཏུ་བརྗོད་པའི་ལུགས་དང༌། དེ་ལྟར་བརྗོད་པའི་ཞེན་དོན་རང་གི་ལུགས་ཀྱིས་གྲུབ་མཐར་བརྗོད་པའི་རང་ལུགས་གཉིས་ལས། གཉིས་པ་མི་འདོད་པ་གཞིར་བཅས། དང་(༨༠ན) པོའི་རང་ལུགས་ངག་ཏུ་བརྗོད་པས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཁས་ལེན་བརྗོད་པ་དང༌། དེ་ལྟར་བརྗོད་པས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་རང་ལུགས་བཞག་པར་མ་སོང་ཡང༌། དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བ་རང་གི་ཚུལ་གསུམ་ཁའམ་ངག་ཏུ་ལེན་པར་བྱེད་དུ་རུང་བ་ལ་གནོད་པ་ཅི་ཡང་མེད་པ་ལ་ཡོད་དོ་ཞེས་ཞེན་ཅིང༌། ཁར་འབྱིན་པ་འདི་ནི་གངས་ཅན་གྱི་ཆེན་པོ་དག་ལ་རྣམ་པར་མི་འཚམས་པའི་དོན་མ་ཡིན་པ་ཆེན་པོ་ལ་བློ་ཆུང་གང་དག་ལེགས་བཤད་བླ་མེད་དུ་འཁྲུལ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་གནད་ཆེན་པོ་འཕྱུགས་པའོ། །གཞན་ཡང་ཐལ་འགྱུར་བས་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་པ་ན། གཞན་གྱིས་བརྗོད་པའི་གཏན་ཚིགས་ཁོ་ན་བརྗོད་དགོས་ཀྱི། རང་གི་རིགས་པ་དག་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བ་འདི་ཡང་ཐལ་འགྱུར་བའི་བཞེད་པར་མཐའ་གཅིག་ཏུ་སྨྲ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱིས་མ་ཐུབ་པར་སྨྲས་པའི་གཏན་ཚིགས་བཟང་པོ་མིན་པས་གཞན་འགོག་པར་མི་ནུས་པའི་སྐབས་སུ་ནི་དབུ་མ་པ་རང་གི་བློ་ལ་ཤར་བའི་མི་རིགས་པ་དེར་བལྟོས་ཀྱི་རིགས་པ་འཐད་ལྡན་གྱི་གཏན་ཚིགས་བཀོད་ནས་གཞན་གྱི་མི་རིགས་པ་ཚར་གཅོད་དགོས་ལ། དེ་ལྟར་མིན་པར་གཏན་ཚིགས་ངན་པ་དེ་གཞན་ལ་གནོད་པར་རེ་ནས་རང་གིས་དེ་ལྟར་སྒྲས་ཟིན་ལ་ཁས་བླངས་ཏེ་བརྗོད་ན་རང་ཉིད་ཀྱང་ཉེས་པས་གོས་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སློབ་དཔོན་ཟླ་ཞབས་བཞེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བཞི་བརྒྱ་པའི་རབ་བྱེད་དགུ་པའི་འགྲེལ་པར། རྟོག་གེ་པ་དག་ནི་གང་ཞིག་ཕ་རོལ་པོས་འབྲས་བུའི་དོན་དུ་མ་སྐྱེས་པ་ཉིད་དུ་ཁས་
Chinese
因此，当以口头或言语表达时，无可否认，那时是为了遣除他人的邪见。因此，为了遣除他人的邪见，中观自续派在辩论时，自己口头表达他宗的三相，在应成派的宗义中是完全没有的，像这样在雪域高声宣扬。如果应成派论者与实事论者辩论时，应成派的答辩者变成了无法掌握的言语，超越了应成派自己口头表达的方式，只能通过不经人力的言语来完成。因此，在这种辩论的情况下，有两种方式：一是按照对手自己的话语来表达，二是按照自己宗义的观点来表达。其中，第二种是不被允许的。第一种，虽然口头表达他宗的观点，并没有表达自续派的承诺，也没有因此而确立自续派的自宗，但是，中观应成派自己可以口头或言语接受三相，这没有任何妨碍，却有人执着于此并加以宣扬。这种说法对于雪域的智者们来说是不合适的，那些小心眼的人误以为这是无上的善说，这是对佛法要义的重大偏离。此外，应成派在进行破立时，只能说别人所说的理由，不能说自己的理路，这种说法也不是应成派的究竟观点。因为，当别人说了无法成立的理由，无法遮止对方时，就要依靠中观派自己心中产生的理路，建立合理的理由，从而驳倒别人的不合理之处。如果不是这样，而是希望不好的理由能伤害对方，自己也认可并接受了这种说法，那么自己也会被过失所染污。正如导师月称所说，在《四百论》第九品的注释中说：正理派认为，如果对方承认没有为了果而产生，
English
Therefore, when expressing orally or verbally, it is undeniable that it is to dispel the wrong views of others at that time. Therefore, in order to dispel the wrong views of others, the Svatantrika-Madhyamikas themselves verbally express the three aspects of other schools when debating, which is completely absent in the tenets of the Prasangikas. It is like proclaiming this loudly in the snowy land. If the Prasangika debater argues with the realist, the Prasangika's respondent becomes an uncontrollable speech, surpassing the Prasangika's own way of expressing it verbally, and can only be accomplished through speech that does not require human effort. Therefore, in this case of debate, there are two ways: one is to express according to the opponent's own words, and the other is to express according to one's own tenets. Among them, the second is not allowed. The first, although verbally expressing the views of other schools, does not express the commitment of the Svatantrikas, nor does it establish the Svatantrika's own tenets. However, the Prasangika-Madhyamikas themselves can accept the three aspects orally or verbally, which is not hindered in any way, but some people are attached to this and proclaim it. This statement is not appropriate for the wise people of the snowy land, and those who are narrow-minded mistake this for the supreme good saying, which is a major deviation from the essential points of the Dharma. Furthermore, when the Prasangikas make refutations and establishments, they can only say the reasons stated by others, and cannot say their own reasoning. This statement is not the ultimate view of the Prasangikas. Because, when others say reasons that cannot be established and cannot prevent the other party, one must rely on the reasoning that arises in the mind of the Madhyamika himself, establish reasonable reasons, and then refute the unreasonableness of others. If it is not like this, but one hopes that bad reasons can harm the other party, and one also recognizes and accepts this statement, then one will also be stained by faults. As the teacher Chandrakirti said, in the commentary on the ninth chapter of the Four Hundred Verses: The logicians believe that if the other party admits that it is not produced for the sake of the result,