Tibetan
ཅོས་སུ་བཀོད་དེ། དེས་ཐུན་མོང་དུ་དགག་སྒྲུབ་དང་བླང་དོར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཁས་བླངས་ན་ཕྱི་ནང་གི་རྟོག་གེ་པ་རྣམས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་ལ་རང་གིས་ཁས་བླངས་འགལ་བ་དང༌། གཞན་གྱི་རིགས་པས་གནོད་པ་མི་འབྱུང་མི་སྲིད་དེ། ཕྱི་ནང་གི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་འདོད་པ་རྣམས་ནི་རྨི་ལམ་དང་སྒྱུ་མ་དང་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་དང་གཟུགས་བརྙན་དང་རབ་རིབ་ཅན་ལ་སྐྲ་ཤད་སྣང་བ་ལ་སོགས་པ་དང༌། རི་བོང་གི་རྭ་ལ་སོགས་པ་བདེན་པར་བསྒྲུབས་ནས་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་དང་བེམས་པོ་དང་ཤེས་པ་དང་གཅིག་དང་ཐ་དད་དང་རང་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀ་དང་རྒྱུ་མེད་དུ་སྐྱེ་བ་སོགས་དང་སྐྱེ་འཇིག་དང་འགྲོ་འོང་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་དང་ལྡན་པར་ཁས་ལེན་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རང་གི་ཕྱོགས་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པར་མཐོང་ནས་སྒྲུབ་པར་འདོད་ཅིང༌། གཞན་གྱི་ཕྱོགས་སྐྱོན་དང་ལྡན་པར་མཐོང་ནས་འགོག་པར་འདོད་པས་ཀུན་ནས་བསླང་བས་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་པ་ན། རང་གི་ཕྱོགས་ལ་ནང་འགལ་དང་རིགས་པས་གནོད་པ་མཐའ་ཡས་པ་ཡོད་ཀྱང་མི་མཐོང་ཞིང༌། གཞན་གྱི་ཕྱོགས་ལ་ནང་(༧༥ན) འགལ་དང་ཐུན་མོང་དུ་རིགས་པས་གནོད་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་གྱི་གྲགས་པ་དང་འགལ་བ་གང་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་ནི་ཕྱོགས་འཛིན་ཅན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཡིན་པས་ཕན་ཚུན་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་ཅིང་རྒྱལ་ཕམ་དུ་མ་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་དེའི་རང་བཞིན་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་ཅན་གྱིས་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་གཞི་གང་ཡང་མ་མཐོང་བས། དེ་དག་གི་ཁྱད་ཆོས་ལ་དཔྱོད་པར་མི་རིགས་པ་བཞིན་དུ་དབུ་མ་པས་ནི་ཁྱད་གཞི་མེད་པའི་ཁྱད་ཆོས་ལ་དཔྱོད་པའི་རྟོག་གེ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཁྲུལ་པའི་ནང་མཚང་ཐམས་ཅད་རིག་སྟེ། རང་རང་གི་ནང་འགལ་དང་ཐུན་མོང་དུ་རིགས་པ་དང་གྲགས་པས་གནོད་པ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་བརྗོད་པ་ན། དེ་དག་གིས་རང་གི་རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་ནང་འགལ་ཞིང༌། རིགས་པ་དང་གྲགས་པས་གནོད་པར་མཐོང་བས་རང་གི་ཕྱོགས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ན་དབུ་མ་ལ་གུས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་སྙམ་ན། ཕྱོགས་འཛིན་ཅན་གྱི་རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་ནང་འགལ་བ་མཐོང་སྟེ། དེ་དག་ལ་མངོན་ཞེན་ལོག་པ་ན་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་དབུ་མ་པ་ལ་གུས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཕྲོས་དོན་ཅུང་ཟད་བཤད་པ་འདི་ནི། སློབ་དཔོན་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་འཕགས་པ་ཀླུ་ཞབས་ཀྱི་དགོངས་པ་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་དང༌། སློབ་དཔོན་ཟླ་བས་ལེགས་པར་བཀྲལ་བའི་ཚུལ་དཔལ་ལྡན་མར་མེ་མཛད་བཟང་པོ་ནས་ནགས་ཚོ་ལོ་ཙཱ་བ་དང༌། འབྲོམ་སྟོན་ལ་སོགས་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་སྐུ་མཆེད་གསུམ་ལས་འཕེལ་བའི་ཡིག་ཆ་རྙིང་པ་ཐམས་ཅད་དང༌། ཁྱད་པར་པ་ཚབ་ལོ་ཙཱ་བུ་བཞི་རྗེས་འབྲངས་དང་(༧༥བ) བཅས་པའི་ལུགས་དེ་གངས་ཅན་གྱི་ལྗོངས་འདིར་ཕྱིས་ཀྱི་དུས་སུ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་སྨྲ་བ་ལོ་ཆེན་སྐྱབས་མཆོག་དཔལ་བཟང་དང་རེད་མདའ་བ་གཞོན་ནུ་བློ་གྲོས་སོགས་ཉུང་ཤས་ལས་མ་བྱུང་བར་སྣང་བས་དེ་དག་གི་ལེགས་བཤད་ཀྱི་སྣང་བའི་ཆ་ཡང་འདིར་གསལ་བར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། མཐའ་བཞི་སྐྱེ་བ་དགག་པ་ལས་ཐལ་རང་གཉིས་སུ་གྱེས་ཚུལ་དང༌། མཐའ་དེ་དག་དགག་པའི་རིགས་པ་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ། དབུ་མ་པ་ལ་ཐལ་རང་གཉིས་སུ་གྱེས་པའི་ཐུགས་རྩེ་གཏད་མཚམས་གང་ཡིན་དཔྱད་པ་དང༌། དེ་ལྟར་གྱེས་ནས་ཕན་ཚུན་དགག་སྒྲུབ་ཇི་ལྟར་བྱས་པའོ། །དང་པོ་ལ། བོད་གངས་ཅན་གྱི་ཐལ་འགྱུར་བ་སྔ་རབས་པ་དག་གི་དགོངས་དོན་ཕྱིས་བྱོན་སྔ་རབས་པའི་རྗེས་འབྲངས་སུ་རློམ་པ་དག་གིས་འཆད་པ་དེ་དགོངས་དོན་དཔྱིས་མ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ། གངས་ཅན་གྱི་ཐལ་འགྱུར་བ་སྔ་རབས་པ་དག་གི་དགོངས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཁོང་དུ་ཆུད་ནས་ཚུད་པ་དེ་ཐལ་རང་གི་སློབ་དཔོན་དག་གི་དགོངས་པ་ཇི་ལྟ་བར་གནས་ཚུལ། ཕྱི་རབས་པས་བཏགས་པའི་ཐལ་རང་གི་གྱེས་ཚུལ་སྨྲས་པ་དེ་གསར་དུ་བརྩམས་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག་རང་རྒྱུད་པས་ཚུར་མཐོང་གི་མངོན་རྗེས་ཚད་མ་ཚད་མ་ཡང་དག་ཏུ་ཁས་ལེན་པ་དང༌། དེའང་དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱི་ཚད་མར་ཁས་ལེན་པ་དང༌། དེ་གཞིར་བྱས་གཞན་གྱི་ཁས་བླངས་ཙམ་མིན་པར་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཉམས་མྱོང་གིས་གྲུབ་ཅིང༌། ཁས་ལེན་པའི་ཚད་མ་ལ་བརྟེན་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཅིང༌། དེའི་ལོག་ཕྱོགས་དགག་པར་བྱེད་དོ། །དེས་ན་རང་རྒྱུད་པས་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་རྟེན་གྱི་ཚད་མའི་ཁྱད་པར་གསུམ་ཁས་ལེན་པ་དང་སྒོ་བསྟུན་ནས། ཐལ་འགྱུར་བས་སྤྱིར་སྟོང་ཉིད་ལས་(༧༦ན) བརྩམས་པའི་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་རྟེན་ཚད་མ་ཁས་མི་ལེན་པ་དང༌། གལ་ཏེ་ལེན་ནའང་དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱི་ཚད་མ་ཁས་མི་ལེན་པ་དང༌། ཡང་དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱི་ཚད་མ་ཁས་ལེན་ཀྱང་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཚད་མ་ནི་མེད་ཅིང༌། དེ་ལྟར་ནའང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་པའི་རྟེན་གྱི་ཚད་མ་ནི་གཞན་གྲགས་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ། །རང་རྒྱུད་པ་ནི་ཕྱོགས་གླང་ཆོས་གྲགས་ལུགས་ཀྱི་དགག་སྒྲུབ་ཡང་དག་དང་ལྟར་སྣང་གི་རྣམ་གཞག་དང
Chinese
被安立为法，它共同进行破立和取舍。如果承认这一点，那么外内论师们的宗义，自己所承认的会相违，并且不可能不受到其他理证的损害。因为外内宗义论者们的观点，就像梦境、幻术、乾闼婆城、影像、阳焰中显现毛发等，以及证明兔角等是真实存在一样，承认具有常与无常、有质碍与无质碍、一与异、自与他、二者皆是和无因而生等，以及生灭和来去等作用。而且，他们认为自己的观点具有功德而想要成立，认为他人的观点具有过失而想要遮破，因此由这些动机所驱使而进行破立。然而，即使自己的观点存在着无尽的自相矛盾和理证损害，也视而不见。对于他人的观点，凡是存在的自相矛盾、共同的理证损害以及与世间名声相违背之处，都会看得一清二楚。这就是所有具有偏见的宗义论者的状态，因此互相进行破立，胜负不定。就像具有了知幻术等自性的智慧者，没有见到任何幻术等的差别基，因此不应观察它们的差别特征一样，中观论者通晓所有观察无有差别基的差别特征的论师们的一切错谬之处。当他们说出各自的自相矛盾以及共同的理证和名声损害有多少时，那些人会看到自己的所有论述都是自相矛盾的，并且受到理证和名声的损害，为了遣除对自方的执着，因此就不会对中观产生恭敬。如果认为没有见到能成立的缘故，就不会恭敬中观，那么当他们见到所有具有偏见的论述都是自相矛盾的时候，对它们的执着就会消失，因此就会对远离一切偏袒的中观论者产生恭敬。略说余义，这是为了阐释导师大尊圣龙树的意趣，以及导师佛护和导师月
English
It is established as Dharma, and it commonly engages in refutation and establishment, acceptance and rejection. If this is acknowledged, then the tenets of external and internal philosophers will contradict what one has acknowledged, and it will be impossible to avoid being harmed by others' reasoning. This is because the views of those who propound external and internal tenets are like dreams, illusions, cities of gandharvas, reflections, the appearance of hairs in a mirage, and so on. And like proving that rabbit horns and so on are truly existent, they acknowledge that they possess qualities such as permanence and impermanence, materiality and immateriality, oneness and difference, self and other, both, and causeless arising, as well as functions such as arising and ceasing, and going and coming. Moreover, they want to establish their own view because they see it as possessing qualities, and they want to refute others' views because they see them as possessing faults. Therefore, they engage in refutation and establishment driven by these motivations. However, even if their own view has endless self-contradictions and logical harms, they do not see them. Regarding others' views, they see clearly all self-contradictions, common logical harms, and contradictions with worldly fame that exist. This is the state of all biased tenet holders, so they engage in mutual refutation and establishment, and victories and defeats are uncertain. Just as a wise person who knows the nature of illusions and so on does not see any basis of distinction for illusions and so on, and therefore should not examine their distinguishing characteristics, so the Madhyamika knows all the mistaken inner flaws of all philosophers who examine the distinguishing characteristics of that which has no basis of distinction. When they state all the self-contradictions and common logical and fame harms that exist, those people see that all their own assertions are self-contradictory and are harmed by logic and fame. In order to reverse their attachment to their own side, they will not be respectful to the Madhyamika. If they think that they will not respect the Madhyamika because they have not seen the means of establishment, then when they see that all biased assertions are self-contradictory, their attachment to them will disappear, and therefore they will be respectful to the Madhyamika who is free from all bias. This brief explanation of the additional meaning is to clarify the intention of the great master, the noble Nagarjuna, and the masters Buddhapalita and
Chinese
关于喇嘛善妙解释之理，从吉祥燃灯贤到纳措译师和仲敦巴等三位善知识处流传下来的所有古籍，特别是帕擦译师四子后裔等（75b） 的宗派，在雪域藏地后来的时期，像大译师觉却华桑和热达瓦·云努洛哲等少数人之外，似乎没有出现像他们那样如实宣说的人，因此这里也阐明了他们的善说之光。第二，从遮破四边生中，陈述自续和他空二者分立的方式，以及广说遮破这些边的道理。第一，考察中观派分立为应成自续二者的关键在于何处，以及如此分立后，彼此如何进行破立。第一，对于西藏雪域的早期应成派的意趣，那些自诩为后来的早期追随者的人的解释，是不彻底领会意趣的方式。如实领会雪域应成派早期之意趣，以及领会之后，其如何安住于应成自续论师们的意趣之中。以及后代人所安立的应成自续分立之说，是如何新造的。第一是，有些人认为自续派承认现见之量为真正的量，并且也承认事物力量所生的量，以此为基础，并非仅仅是其他人的承认，而是通过自续的经验所成立，依靠所承认的量来成立空性，并且遮破其相违品。因此，自续派随顺于承认破立之所依的量的三种差别。应成派则一般不承认从空性（76a） 开始的破立之所依的量。如果承认，也不承认事物力量所生的量。又或者，即使承认事物力量所生的量，也没有自续的量。即使如此，对于空性的意义进行破立之所依的量，也仅仅依赖于他称。自续派是随顺于陈那法称论师的正确和相似的破立之安立，以及
English
Regarding the manner in which the Lamas have well explained, all the ancient texts that have come down from the glorious Dipamkara and the Lotsawa Nagtso, and the three virtuous spiritual friends such as Dromton, and especially the lineage of the four sons of Patsab Lotsawa and others (75b), it seems that in this land of Tibet, in later times, apart from a few such as the great translator Kyabchok Palzang and Redawa Shyönnu Lodrö, there have been no others who speak as they did. Therefore, here also is clarified the aspect of the light of their good explanations. Secondly, from the refutation of the four extremes of arising, the manner in which the Svatantrika and Prasangika schools split, and a detailed explanation of the reasoning for refuting those extremes. Firstly, an examination of what the key point of divergence is for the Madhyamikas splitting into the Prasangika and Svatantrika schools, and how they engage in mutual refutation and establishment after such a split. Firstly, the way in which those who claim to be followers of the later early scholars explain the intentions of the early Prasangikas of Tibet, the Land of Snows, is a way of not thoroughly understanding the intention. How the intention of the early Prasangikas of Tibet, the Land of Snows, is understood as it is, and how, after understanding it, it abides in the intentions of the Svatantrika and Prasangika teachers. And how the explanation of the split between Svatantrika and Prasangika, which was established by later generations, is newly created. The first is that some Svatantrikas assert that the directly perceived valid cognition is a truly valid cognition, and they also assert that it is a valid cognition arising from the power of objects, and based on that, it is established not merely by the assertion of others, but by the experience of their own continuum, and they establish emptiness by relying on the valid cognition that is asserted, and they refute its opposite. Therefore, the Svatantrikas, in accordance with their assertion of the three differences in the valid cognition that is the basis for refutation and establishment, the Prasangikas generally do not assert the valid cognition that is the basis for refutation and establishment starting from emptiness (76a). If they do assert it, they do not assert the valid cognition arising from the power of objects. Or, even if they assert the valid cognition arising from the power of objects, there is no valid cognition of their own continuum. Even so, the valid cognition that is the basis for refuting and establishing the meaning of emptiness relies solely on what is known to others. The Svatantrikas follow the system of Dignaga and Dharmakirti in establishing correct and apparent refutation and,