Tibetan
་སྦྱིན་སོགས་དེ་འཇིག་རྟེན་ལས་མ་འདས་པ་ན་སྦྱིན་སོགས་ཙམ་པོ་དང༌། འདས་པ་ན་ཕར་ཕྱིན་དུ་འཇོག་ཅེས་སྤྱིར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ངག་དོན་ཉན་རང་འཕགས་པ་བདག་མེད་གཉིས་ཀྱི་རྟོགས་པས་ཟིན་པའི་སྒོ་གསུམ་གྱི་ལས་དེ་དག་ས་དང་ཕར་ཕྱིན་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་དག་གིས་གྲོལ་བ་ཙམ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཡིན་གྱི། ཆོས་ཅན་ཤེས་བྱ་མཐའ་ཡས་པ་གཞན་དོན་དུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཆེད་དུ་ས་དང་ཕར་ཕྱིན་སོགས་ལ་སློབ་ཅིང་འཇུག་པར་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པར་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མདོར་བསྡུས་པ་ཙམ་ཞིག་ངེས་པར་བསྟན་གྱི། རྒྱས་པར་ནི་མ་བསྟན་ཏེ། མདོ་ཙམ་མ་བསྟན་ན་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་རྒྱས་པར་བསྟན་ཀྱང་དེ་དག་གི་གཉེར་བྱ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཇི་སྐད་དུ། འཇིག་རྟེན་འདས་བསྟོད་ལས། མཚན་མ་མེད་པ་མ་རྟོགས་པར། །ཁྱོད་ཀྱིས་ཐར་པ་མེད་པར་གསུངས། །དེ་ཕྱིར་ཁྱོད་ཀྱིས་ཐེག་ཆེན་ལས། །དེ་ནི་ཚང་བར་བསྟན་པ་ལགས། །(༥༡བ) ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྒྱས་བསྡུས་ཀྱི་དོན། བོད་གང་དག་བསྒྲུབ་བྱ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རང་གི་ངོ་བོ་རྒྱས་བསྡུས་ཀྱི་ཆ་ནས་དང༌། སྒྲུབ་བྱེད་རིགས་པ་རྒྱས་བསྡུས་ཀྱི་ཆ་ནས་འཇོག་པ་ཡོད་ཀྱང་མི་འཐད་དེ། བསྒྲུབ་བྱ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རང་གི་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་རྒྱས་པ་དང་བསྡུས་པའང་མ་དམིགས་ཤིང༌། ཆོས་ནི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པ་ལ་ཟེར་ལ། དེ་དེས་སྟོང་པའི་མཚན་མ་དང་བྲལ་ཙམ་ཞིག་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་དུ་བརྗོད་པར་འཕགས་པ་གསུམ་ལ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དེ་ལས་ལྷག་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྒྱས་པ་བྱང་འཕགས་ཀྱིའང་རྟོགས་བྱར་མེད་དོ། །སྒྲུབ་བྱེད་བསྡུས་པས་དེར་གྲུབ་ན་སྒྲུབ་བྱེད་རྒྱས་པའང་མི་དགོས་ཏེ། གྲུབ་ཟིན་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང༌། བསྡུས་པས་དེར་མི་འགྲུབ་ན་དེ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ཉན་རང་ལའང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཆེས་རྒྱས་པར་སྟོན་རིགས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྒྱས་བསྡུས་ཀྱི་དོན། ཆོས་ཉིད་བདག་མེད་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཁྱད་གཞི་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཆོས་ཅན་མ་ལུས་པ་ཡང་རྟེན་བརྟེན་པར་འབྲེལ་བར་མངོན་དུ་མི་བྱེད་པ་དང་བྱེད་པ་ལས་དེར་འཇོག་པ་ཡིན་ཏེ། ཉན་རང་ནི་རང་རྒྱུད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ལས་ཉོན་གྱིས་འདུས་བྱས་པའི་ཆ་དང༌། ཟག་མེད་ལམ་གྱི་བདེན་པའི་ཆོས་ཙམ་ཞིག་རང་གི་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་ཀྱི། དེ་ལས་གཞན་རང་རྒྱུད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ལས་ཉོན་གྱི
Chinese
布施等，如果未超出世间，则只是布施等，超出世间则安立为波罗蜜多，这是总的说法。语意上，声闻缘觉圣者对二种无我的证悟所摄持的三门之业，不会转变为地和波罗蜜多，因为他们只是以解脱为目的。因为他们不会为了利益他人而学习和进入地和波罗蜜多等，为了让他人了解无边无际的所知。在声闻乘中，只是简略地开示了法无我，没有广说，如果不略说，声闻缘觉就不会成为阿罗汉，即使广说，也不是他们的所求。如是说：在《超世间赞》中说：未证无相，您说没有解脱。因此，您在《大乘》中，完整地开示了它。（51b）如是说。法无我广略之义。有些藏人认为，所证的法无我，从自性广略的角度，以及能证的理智广略的角度来安立，但这并不合理，因为所证的法无我自性并不成立。因此，广和略也无法确定。法是指执着于相，领悟到远离此相的空性，就称为法无我，因为对三圣者来说是平等的。除此之外，更广大的法无我，即使是菩萨圣者也无法证悟。如果以简略的能证就能成立，那么广大的能证也不需要了，因为会变成已成立的再去成立。如果简略的不能成立，那么为了成为能证，也应该为声闻缘觉开示极其广大的法无我。因此，法无我广略之义，就是法性无自性的自性，不显现或显现与差别基位的一切世俗法有关系，声闻缘觉只是证悟到自相续所摄的蕴界处，以及业烦恼所积聚的部分，以及无漏道谛的法，自性不成立，除此之外，自相续所摄的业烦恼
English
Generosity and so on, if not beyond the world, are merely generosity and so on, but when beyond, they are established as pāramitās, this is a general statement. In terms of meaning, the actions of the three doors of śrāvakas and pratyekabuddhas, which are grasped by the realization of the two selflessnesses, do not transform into bhūmis and pāramitās, because they only seek liberation as their goal. Because they do not study and enter into bhūmis and pāramitās etc. for the sake of benefiting others, in order to understand the infinite knowable objects for the sake of others. In the Śrāvakayāna, only a brief explanation of the selflessness of phenomena is taught, not extensively. If not taught briefly, śrāvakas and pratyekabuddhas will not become arhats, and even if taught extensively, it is not their object of pursuit. As it is said: In the Praise of the Transcendent World, it is said: Without realizing the signless, you said there is no liberation. Therefore, in the Great Vehicle, you have fully taught it. (51b) It is said. The meaning of the extensive and concise selflessness of phenomena. Some Tibetans think that the object to be proven, the selflessness of phenomena, is established from the aspect of its own nature being extensive and concise, and from the aspect of the reasoning that proves it being extensive and concise, but this is not reasonable, because the selflessness of phenomena to be proven is not established by its own nature. Therefore, extensiveness and conciseness are also not determined. Dharma refers to clinging to characteristics, and the understanding of emptiness that is free from these characteristics is called the selflessness of phenomena, because it is equal for the three noble ones. Beyond that, the more extensive selflessness of phenomena is not something that even bodhisattva noble ones can realize. If it can be established there by a concise proof, then an extensive proof is also not needed, because it would become proving what has already been proven. If it cannot be established there by a concise proof, then in order to become a proof, it would be appropriate to teach the extremely extensive selflessness of phenomena even to śrāvakas and pratyekabuddhas. Therefore, the meaning of the extensive and concise selflessness of phenomena is that the nature of the selflessness of dharmatā, the nature of the selflessness of dharmatā, does not manifest or manifest the relationship with all the conventional phenomena that are the basis of difference, and it is established there. Śrāvakas and pratyekabuddhas only realize that the aggregates, elements, and sources gathered by their own continuum, and the part accumulated by karma and afflictions, and the dharma of the truth of the undefiled path, are not established by their own nature. Other than that, the karma and afflictions gathered by their own continuum
Tibetan
ས་འདུས་མ་བྱས་པའི་རྒྱུ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དང༌། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱང་འཕགས་དག་གིས་བསགས་སྦྱང་གི་བྱེད་པས་རྡུལ་གཅིག་སྟེང་ན་རྡུལ་སྙེད་ཀྱི་སངས་རྒྱས་སྤྲོ་བསྡུ་ལ་སོགས་པ་སྣང་ཚུལ་ཀུན་རྫོབ་(༥༢ན) ཀྱི་ཆོས་ཉིད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དང༌། དེ་ལྟར་བསྒྲུབས་པའི་འབྲས་བུ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་སངས་རྒྱས་སའི་སྐུ་དང༌། ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཅན་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་དང་འབྲེལ་བར་ཆོས་ཉིད་དེ་མངོན་དུ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཉན་རང་དེ་དག་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཀུན་མཁྱེན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱད་པར་ཆོས་ཅན་ཆོས་སྐུ་དང་ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་ལ་བརྟེན་པའི་ཆོས་ཉིད་ནི། སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཅན་དེ་ཉིད་མ་གཏོགས་ཉན་རང་དང་བྱང་སེམས་སུས་ཀྱང་རྟོགས་བྱ་མིན་ཏེ། སྒྲིབ་གསུམ་གྱི་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་མ་སངས་པའི་ཤེས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སློབ་དཔོན་འདི་ཁོ་ནར་མ་ཟད། སློབ་དཔོན་ལེགས་ལྡན་བྱེད་ཀྱང་བཞེད་དེ། དབུ་མ་སྙིང་པོར། གྲངས་མེད་བསོད་ནམས་ཚོགས་ལྡན་ཅིང༌། །ཤེས་བྱ་མཐའ་ཡས་མཁྱེན་གྱུར་པའི། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་འདི། །སྤྲོས་པ་ཉེར་ཞི་ཞི་བ་ཡིན། །ཤ་ཡི་མིག་གིས་དེ་ལྟ་མིན། །ལྷ་ཡི་མིག་གིས་ལྟ་མ་ཡིན། །རྟོག་བཅས་རྣམ་རྟོག་མེད་པ་ཡི། །ཤེས་པས་ཀྱང་ནི་མཐོང་བར་དཀའ། །མཐོ་རིས་སྡིག་ཅན་ཡུལ་མིན་དང༌། །ཉོན་མོངས་མེད་པ་དེ་བཅས་མིན། །ཉི་མ་དམུས་ལོང་ཡུལ་མིན་ལྟར། །དེ་ཡང་རྟོག་གེའི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །ཅེས་འབྱུང་ངོ༌། །ཡང་གྲུབ་མཐའ་ལས་གྲོལ་ཞིང་རྟོགས་པ་ཐོབ་པའི་ཉན་རང་དེ་དག་ནི་འགོག་བདེན་རྫས་གྲུབ་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཆ་ནས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པར་འཇོག་ཀྱང༌། འགོག་བདེན་དེ་འདུས་མ་བྱས་སུ་རྟོགས་པ་ཞིག་ཡོད་པས་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྒྱས་པ་བསྒོམ་པར་མ་སོང་ཞེས་བརྗོད་པའང་རྣམ་གྲངས་གཅིག་ཏུ་བརྗོད་ན་རུང་སྟེ། འདུས་(༥༢བ) བྱས་ཀྱི་ཆོས་བདེན་པར་མེད་པའི་བདག་མེད་པ་མདོ་ཙམ་དུ་རྟོགས་ཀྱང་དེར་མེད་པའི་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱང་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བར་རྒྱས་པ་དཔྱིས་ཕྱིན་པར་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ནའང་བསྒྲུབ་བྱ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཀྱི་ཆ་ནས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྒྱས་པར་རྟོགས་པར་མ་སོང་སྟེ། བསྒྲུབ་བྱ་བདག་མེད་དང་བདེན་མེད་ཙམ་ལ་རྒྱས་བསྡུས་དང་བྲལ་བའི་དགག་རྐྱང་རྟོགས་སུ་ཟིན་ཀྱང་སྒྲུབ་གཞིའི་ཆོས་བདེན་པ་བཞི་ལས་ཆོས་འགའ་ཞིག་གི་གཞི་ལྡོག་ལ་བདག་ཡོད
Chinese
未造作之因如来藏，以及依此，诸圣者所积聚净化的作用，一微尘上显现微尘数佛之舒聚等，一切显现世俗（５２a）之法性不可思议，如是修证之果，法身与法界之智慧，即佛地之身与智慧等一切法性所摄之所知，由于不显现此法性，即声闻缘觉非遍知一切所知之全知。特别是，法性所摄之法身与法界智慧所依之法性，唯有佛之法身才能证悟，声闻缘觉与菩萨皆不能证悟，因为未清净三障之分别习气之识的行境。不仅此论师如此认为，论师善护亦如是认为。于《中观宝鬘论》中云：“无量福德资粮具，所知无边遍知者，诸佛之法身此乃，戏论寂灭寂静性。血肉之眼不能见，天人之眼亦不见，有分别与无分别，识亦难以得见彼。高处罪人非其境，无有烦恼彼非具，如日盲者非其境，彼亦分别之行境。”又，从宗派解脱且获得证悟之声闻缘觉，从不执着于实有成立之灭谛之角度而言，可安立为证悟了法无我，然而，由于证悟了灭谛为非造作，因此也未修习广大之法无我，如此说来，也可算是一种说法，即，虽然仅仅证悟了少分已造作之法无有真实之自性，但对于彼处不存在的非造作之法，也未证悟其远离戏论之广大究竟。如此一来，从所证之法无我之角度而言，也未证悟广大之法无我，即，虽然仅仅证悟了所证之无我与无实有之遮遣，远离了广大与简略，但对于能立之四法真实，对于某些法的基之反体，仍有我。
English
The cause of the unconditioned is the Tathagatagarbha, and based on this, the accumulation and purification activities of the noble ones, the appearance of Buddhas in the form of gathering and dispersing on a single atom, and all the appearances of conventional (52a) nature are inconceivable. The result of such practice is the Dharmakaya and the wisdom of Dharmadhatu, that is, the body and wisdom of the Buddha-ground, and all knowable things included in the nature of reality. Because this nature of reality is not manifested, the Shravakas and Pratyekabuddhas are not omniscient knowers of all knowable things. In particular, the nature of reality that depends on the Dharmakaya and the wisdom of Dharmadhatu, which are included in the nature of reality, can only be realized by the Dharmakaya of the Buddha, and cannot be realized by Shravakas, Pratyekabuddhas, and Bodhisattvas, because it is not the object of the consciousness that has not cleared the habitual tendencies of the three obscurations. Not only this teacher thinks so, but also the teacher Lekdenjed thinks so. In the Madhyamaka Jewel Garland, it is said: "Possessing immeasurable merit and accumulation, knowing the infinite knowable, this Dharmakaya of the Buddhas is the peaceful nature of the cessation of elaboration. The eye of flesh cannot see it, nor can the eye of gods see it. With or without conceptualization, it is difficult for consciousness to see it. The high place is not the realm of sinners, and it does not possess freedom from afflictions. Just as the sun is not the realm of the blind, so it is not the object of conceptualization." Furthermore, those Shravakas and Pratyekabuddhas who are liberated from sectarian views and have attained realization, from the perspective of not clinging to the truly established cessation of suffering, can be established as having realized the selflessness of phenomena. However, because they realize that the cessation of suffering is unconditioned, they have not cultivated the extensive selflessness of phenomena. Saying this can also be considered one way of speaking, that is, although they only realize a small portion of the selflessness of conditioned phenomena as not truly existing, they have not realized the extensive and thorough absence of elaboration of the unconditioned phenomena that do not exist there. In this way, from the perspective of the object to be proven, the selflessness of phenomena, they have not realized the extensive selflessness of phenomena, that is, although they only realize the negation of the object to be proven, selflessness and non-truth, which are free from extensiveness and brevity, they still have a self in the basis of the four truths, which are the basis of proof, in the reversal of the basis of some phenomena.