Tibetan
བ་བརྡོས་པ་འདྲ། །ཚོར་བ་ཆུ་ཡི་ཆུ་བུར་བཞིན། །འདུ་ཤེས་སྨིག་རྒྱུ་ལྟ་བུ་སྟེ། །འདུ་བྱེད་རྣམས་ནི་ཆུ་ཤིང་བཞིན། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྒྱུ་མ་ལྟར། །ཉི་མའི་གཉེན་གྱིས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཉན་རང་རྣམས་ལ་འཁོར་ལོ་དང་པོར་དངོས་པོ་འཇིག་པས་ཟད་པར་བྱེད་པས་མི་རྟག་པ་དང༌། མི་རྟག་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་ཀྱང་དེ་ཉིད་དུ་རྟག་པ་མ་ཡིན་པར་འགགས་པས་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་པའི་སྟོང་ཉིད་བསྟན་པ་ན། ཉན་རང་རྟེན་དེ་ལ་དངོས་སུ་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བའི་སྐལ་བ་ཅན་དག་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་འགྱུར་ཞིང༌། ཉན་རང་རྟེན་དེར་དངོས་སུ་རྟོགས་པ་སྐྱེ་རུང་མིན་པ་དག་འདུ་བྱེད་མི་རྟག་པར་བསྟན་པས་དངོས་པོར་འཛིན་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བའི་ཉན་ཐོས་པར་ཁས་ལེན་པས་རང་ལམ་གྱི་མྱང་འདས་འཚོལ་བའི་ཆེད་དུ་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ཐོས་པ་དང་(༥༠ན) བསམ་གཏན་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་ལ་ནན་ཏན་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། རིན་ཕྲེང་ལས། ཐེག་པ་ཆེ་ལས་སྐྱེ་མེད་བསྟན། །གཞན་གྱིས་ཟད་པ་སྟོང་པ་ཉིད། །ཟད་དང་མི་སྐྱེ་དོན་དུ་ནི། །གཅིག་པ་དེ་ཕྱིར་བཟོད་པར་གྱིས། །ཞེས་དང༌། རྩ་བར།བཅོམ་ལྡན་དངོས་དང་དངོས་མེད་པ། །མཁྱེན་པས་ཀཱ་ཏྱཱ་ཡ་ན་ཡི། །གདམས་ངག་ལས་ནི་ཡོད་པ་དང༌། །མེད་པ་གཉིས་ཀའང་དགག་པར་མཛད། །ཅེས་འབྱུང་ངོ༌། །ཅི་ཉན་རང་གིས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཤེས་སྒྲིབ་སྤོང་བར་འགྱུར་སྙམ་ན། མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་ཉིད་དུ་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་སྤོང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཉན་རང་གིས་ཤེས་སྒྲིབ་སྤོང་བའི་ཆེད་དུ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་དུ་གོམས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་འབྲས་བུ་ཚེ་གསུམ་ལ་སོགས་པར་བསྒྲུབས་ནས་དེར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བསམ་པ་ལ། ཁ་ཅིག་འོ་ན་ས་དྲུག་པ་མན་གྱི་བྱང་སེམས་ཀྱིས་སྤོང་བའི་ཤེས་སྒྲིབ་རྣམས་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་ལྷག་མེད་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་སྙོམས་པར་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་དུ་ཞུགས་པ་དེ་དག་གིས་སྤོང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དག་གིས་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་དུ་མར་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་གོམས་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཉན་རང་བློ་སྟོབས་ཀྱིས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལ། དངོས་དང༌། མཚུངས་པའི་ལན་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། དེ་མི་མཚུངས་ཏེ། ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པ་དེས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པའི་འགོག་པ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པས་དེ་ལ་གོམས་པར་བྱེད་ཀྱང་ཤེས་སྒྲིབ་སྤོང་བའི་ཆེད་དུ
Chinese
犹如水泡。感受如水上的水泡。认识犹如阳焰。行犹如芭蕉树。识犹如幻术。是太阳之亲友所开示。因此，对于声闻缘觉等，在初转法轮时，以事物坏灭而穷尽，故说无常。无常的事物本身，也不是恒常不变，而是止灭，故宣说事物无自性的空性。如果声闻缘觉的根基具有真实生起证悟的因缘，则会证悟一切行无自性，从而获得寂灭。如果声闻缘觉的根基不具备真实生起证悟的因缘，则会因为宣说行无常，而执着于事物实有，从而成为声称事物实有的声闻部，为了寻求自己的解脱道，而精勤于戒律、听闻和（第五十页a）禅定等资粮。如《宝鬘论》所说：大乘宣说不生，其他宗派宣说灭尽是空性，灭尽和不生，实际上是一体的，因此应当忍耐。以及《根本慧论》中说：世尊以了知有与无，通过迦旃延的教诫，遮止了有和无两种观点。如果声闻缘觉因为证悟法无我而断除所知障，是否会这样呢？不会的。如果这样，则会变成在大乘的见道位就能断除一切障碍。因此，声闻缘觉不是为了断除所知障而于无数劫串习法无我，而是为了成就自己的果位，在三世等中修习，从而成就果位。有些人认为，那么六地以下的菩萨所断除的所知障，那些进入声闻缘觉无余涅槃界无数劫的众生，也会断除所知障，因为他们在无数劫中串习了法无我，并且声闻缘觉的智慧力量无法压制。对此，有真实和相似两种回答。首先，这并不相似，因为声闻缘觉阿罗汉安住于法无我的灭尽定中，因此串习法无我，但不是为了断除所知障。
English
Like a water bubble. Feeling is like a water bubble on water. Perception is like a mirage. Formations are like plantain trees. Consciousness is like an illusion. So taught the Kinsman of the Sun. Therefore, for the Hearers and Solitary Realizers, in the first turning of the wheel, impermanence is taught because things are exhausted by destruction. And the very nature of impermanent things is not permanent in itself, but ceases, so emptiness, the non-establishment of things, is taught. When those Hearers and Solitary Realizers who have the fortune to actually generate realization on that basis realize that all formations are without inherent existence, they will pass into nirvana. And those who are not able to actually generate realization on that basis, because the formations are taught as impermanent, will accept the Hearers who speak of the doctrine of grasping at things as real, and will diligently engage in the accumulations of morality, learning, and (50a) meditation, etc., in order to seek their own path of nirvana. As it is said in the Ratnavali: The Great Vehicle teaches non-arising, others teach emptiness as exhaustion. Exhaustion and non-arising are actually one, therefore be patient. And in the Root Wisdom: The Blessed One, knowing existence and non-existence, through the instruction of Katyayana, refuted both existence and non-existence. If the Hearers and Solitary Realizers realize the selflessness of phenomena, will they abandon the obscurations to knowledge? No, they will not. If so, it would follow that all obscurations would be abandoned in the very path of seeing of the Great Vehicle. Therefore, the Hearers and Solitary Realizers do not cultivate the selflessness of phenomena for countless eons in order to abandon the obscurations to knowledge, but because they accomplish their own fruit in three lifetimes, etc., and thus become that. Some think, "Then the obscurations to knowledge that are abandoned by the Bodhisattvas below the sixth ground will be abandoned by those who have entered the realm of the Hearers and Solitary Realizers' nirvana without remainder for countless eons, because they have cultivated the selflessness of phenomena for countless eons, and because the power of the Hearers and Solitary Realizers' minds cannot overwhelm them." To this, there are two answers, real and similar. The first is: it is not similar, because those Hearer and Solitary Realizer Arhats abide in the cessation of the selflessness of phenomena, and therefore cultivate it, but not in order to abandon the obscurations to knowledge.
Tibetan
་གོམས་པར་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། གལ་སྲིད་དེའི་ཆེད་དུ་ཉན་རང་དེས་གོམས་པར་བྱེད་ཀྱང་(༥༠བ) དབང་པོ་རྟུལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་བྱང་སེམས་ལྟར་ཤེས་སྒྲིབ་སྤོང་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཁྱབ་པ་མ་ངེས་ཏེ། ས་བདུན་པ་མན་གྱི་བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཉོན་ཡིད་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱེད་ལྟར་ན་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་གཏན་མ་རྟོགས་ཤིང༌། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཀྱང་ཡུན་རིང་དུ་མ་བསྒོམས་པའི་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་མ་ཐག་པས་དེ་དག་སྤངས་པའི་ཕྱིར་དང༌། བྱང་སེམས་ཀྱིས་བདག་མེད་གཉིས་ལ་བསྐལ་པ་དུ་མར་གོམས་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་ཐེག་ཆེན་བསྟན་པ་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཉན་རང་གི་ཐེག་པ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་བསྟན་པས་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་ཆོས་ཚུལ་ཁྱད་མེད་པའི་ཕྱིར་སྙམ་ན། ཁྱད་མེད་པ་མ་གྲུབ་སྟེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་ཆོས་ནི་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་ཁོ་ན་ཙམ་ལས་གཞན་མི་སྟོན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ས་དང་ཕར་ཕྱིན་དང་སྨོན་ལམ་ཆེན་པོ་བཅུ་དང༌། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སོགས་ཚད་མེད་པ་དང༌། བྱང་ཆེན་གྱི་ཡོངས་བསྔོ་དང༌། ཚོགས་གཉིས་དང༌། རྡུལ་ཕྲ་རབ་གཅིག་གི་སྟེང་དུ་སངས་རྒྱས་རང་ཉིད་བཞུགས་ནས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དེ་སྙེད་ཀྱི་གྲངས་དང་མཉམ་པའི་འཁོར་བསྡུས་ཏེ། ཆོས་སྟོན་པ་སོགས་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་ལ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མིན་པས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཆོས་ཉིད་མཐའ་ཡས་པ་ཡོད་པས་དེ་དག་སྟོན་པའི་ཕྱིར། ཇི་སྐད་དུ། རིན་ཕྲེང་ལས། ཉན་ཐོས་ཐེག་པ་དེ་ལས་ནི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྨོན་ལམ་དང༌། །སྤྱོད་པ་ཡོངས་བསྔོ་མ་བཤད་དེས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་ག་ལ་འགྱུར། །བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་ལ་གནས་པའི་དོན། །མདོ་སྡེ་ལས་ནི་བཀའ་མ་སྩལ། །ཐེག་པ་ཆེ་ལས་བཀའ་སྩལ་པ། །དེ་ཕྱིར་མཁས་(༥༡ན) པ་རྣམས་ཀྱིས་བཟུང༌། །ཞེས་སོ། །འདི་ལ་ཁ་ཅིག་ཉན་རང་གི་ཐེག་པར་ཕར་ཕྱིན་སོགས་མ་བསྟན་པར་མི་འཐད་དེ། དེར་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཟིན་པའི་སྦྱིན་སོགས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་སྙམ་ན། མ་ངེས་ཏེ། ཆེད་དུ་བྱ་བ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་བསྔོ་བ་སོགས་དམ་པ་དྲུག་ལྡན་ནམ། ཆོས་བཞི་ལྡན་ནམ། ཡོན་ཏན་བཞི་ལྡན་ནམ། བརྒྱད་ལྡན་ནམ། དམ་པ་བཅུ་གཉིས་དང་ལྡན་པ་སོགས་ཀྱི་སྦྱིན་སོགས་མེད་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པས་ཟིན་མ་ཟིན་གྱི་སྦྱིན་སོགས་ལ་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་ཡིན་མིན་དུ་འཇོག་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བྱང་སེམས་གཞིར་བཞག་ལ། དེ་ལྟའི
Chinese
为了不习惯，并且即使为了那个目的声闻缘觉习惯了(50b)，由于根器迟钝，也无法像菩萨一样断除所知障。第二点是，不遍及，因为会推论出七地以下的菩萨已经断除了所有的烦恼意和烦恼。按照你的说法，声闻没有彻底证悟法无我，并且声闻缘觉阿罗汉刚刚证悟，没有长期修习人无我，所以断除了这些。而菩萨已经习惯了二无我无数劫。那么大乘教法将变得毫无意义，因为声闻缘觉的乘也宣说了法无我，大小乘的法理没有差别。如果这样想，没有差别是不成立的，因为大乘的法不仅仅是宣说法无我，而是宣说菩萨们的地和波罗蜜多，以及十大愿，大悲等无量，以及大菩提的回向，二资粮，以及一个微尘上，佛陀亲自安住，并聚集与微尘数量相等的眷属，宣说佛法等，对于二谛的法，不是一切智者，所以有不可思议的无边法性。如所说，《宝鬘论》中说：从声闻乘中，没有宣说菩提心愿和行回向，怎么会成为菩提心？安住菩提行之义，经部中没有开示，大乘中开示，因此智者(51a)们受持。对此，有些人认为，在声闻缘觉的乘中，没有宣说波罗蜜多等是不合理的，因为那里有被证悟法无我的智慧所摄持的布施等。不一定，因为没有特意为了利益有情而回向等六种殊胜，或者具足四法，或者具足四功德，或者具足八种，或者具足十二种殊胜等的布施等。那么，不是以证悟法无我摄持与否来安立布施等是否是布施波罗蜜多吗？那是基于菩萨的，像那样的
English
In order not to get used to it, and even if the Shravakas and Pratyekabuddhas get used to it for that purpose (50b), due to the dullness of their faculties, they cannot abandon the obscurations to knowledge like Bodhisattvas. Secondly, it is not pervasive, because it would be inferred that Bodhisattvas below the seventh ground have already abandoned all afflictive emotions and afflictions of mind. According to your view, Shravakas have not completely realized the absence of self of phenomena, and Shravakas and Pratyekabuddhas, who have just attained Arhatship and have not cultivated the absence of self of person for a long time, have abandoned them. Whereas Bodhisattvas have become accustomed to the two absences of self for countless eons. Then the Mahayana teachings would become meaningless, because the Shravaka and Pratyekabuddha vehicle also teaches the absence of self of phenomena, and there is no difference in the Dharma principles of the Greater and Lesser Vehicles. If you think so, the absence of difference is not established, because the Dharma of the Mahayana is not just teaching the absence of self of phenomena, but also teaching the grounds and Paramitas of the Bodhisattvas, and the ten great aspirations, immeasurable things such as great compassion, and the dedication of great Bodhi, the two accumulations, and on top of one atom, the Buddha himself resides, and gathers retinues equal to the number of atoms, teaching the Dharma, etc. For the Dharma of the two truths, it is not omniscient, so there are infinite Dharmata that are inconceivable. As it is said, in the Ratnavali: From the Shravaka vehicle, the aspiration and practice of Bodhicitta are not taught, how can one become a Bodhicitta? The meaning of abiding in Bodhicitta practice, is not taught in the Sutras, it is taught in the Great Vehicle, therefore the wise (51a) hold it. Some people think that it is unreasonable that Paramitas etc. are not taught in the Shravaka and Pratyekabuddha vehicle, because there are giving etc. that are held by the wisdom of realizing the absence of self of phenomena. It is not certain, because there is no giving etc. with six perfections such as dedicating specifically for the benefit of sentient beings, or possessing four Dharmas, or possessing four qualities, or possessing eight, or possessing twelve perfections etc. Then, is it not the case that whether giving etc. is a Paramita of giving is determined by whether it is held by the realization of the absence of self of phenomena? That is based on the Bodhisattva, like that