Tibetan
མ་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ངས་རྣམ་པར་བྱང་བ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏེ། མཉམ་པ་ཉིད་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོགས་རྒྱ་ཆེར་འབྱུང་ལ། ལུང་འདིའི་དོན་འགྲེལ་པ་ལ་འཕགས་པའི་ཡུལ་དུ་མཉམ་ཉིད་ཀྱི་དོན་མ་རྟོགས་ན་མྱང་འདས་ཙམ་ཡང་མི་ཐོབ་ཅེས་དང༌། མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་མི་ཐོབ་ཅེས་ལུགས་གཉིས་བྱུང་ལ། ལྔ་བརྒྱ་ཐ་མར་བྱུང་བའི་བོད་ཁ་ཅིག1མངོན་པ་གོང་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་མ་རིག་པ་དང༌། འཇིག་ལྟ་སོགས་ལུགས་དེ་ནས་བྱུང་བའི་བདེན་པའི་རྣམ་པ་དག་པ་སྒོམ་པས་སྤོང་ནུས་ལ། དེ་ལྟར་ནའང་དབུ་མའི་ལུགས་ལས་འབྱུང་བའི་འཇིག་ལྟ་དང་མ་རིག་པ་སོགས་ནི་མངོན་པ་ནས་བཤད་པའི་བདེན་པའི་རྣམ་པ་དག་པ་སྒོམ་པས་སྤོང་མི་ནུས་ཀྱི། དབུ་མ་ནས་བཤད་པའི་(༤༨བ) ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་བསྒོམས་ནས་སྤོང་དགོས་པས། གང་ཟག་གི་བདག་ལྟ་རགས་པ་སྤོང་བྱེད་དང༌། ཕྲ་བ་སྤོང་བྱེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཤེས་དགོས་སོ། །ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་ནོར་བ་བླ་ན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཐེག་པ་གསུམ་་ཆར་གྱི་མཐོང་སྤང་ཀུན་སྦྱོར་གསུམ་པོ་ལ། མངོན་པ་དང་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་གསུང་རབ་ཐ་དད་ལས་སྤང་བྱ་ལ་ཕྲ་རགས་ཡོད་པར་སྟོན་པའི་ཡི་གེ་ན་གཅིག་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རགས་པ་དེ་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་ན་འཕགས་པར་འགྱུར་ཞིང༌། རགས་པ་རྟོགས་པ་དེ་ཁྱེད་འཕགས་པར་ཁས་མི་ལེན་ལ། རྗེས་དཔག་གིས་རྟོགས་པ་ནི་སོ་སྐྱེ་ལའང་ཡོད་པས། དེས་འཇིག་ལྟ་དངོས་སུ་སྤོང་བར་ཡང་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་འདི་སྙམ་དུ་ཕུང་པོ་ལ་མི་རྟག་སོགས་སུ་བལྟས་པས་རྟག་གཅིག་རང་དབང་ཅན་སོགས་ཀྱི་བདག་འཛིན་བཟློག་པའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མི་འགྱུར་ཏེ། ཕུང་པོ་ལས་དོན་གཞན་པའི་རྟག་གཅིག་སོགས་ཀྱི་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པས་ཕུང་པོ་ལ་གདགས་པའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་བདག་འཛིན་དང་ཉོན་མོངས་ཟློག་པར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྟག་གཅིག་སོགས་ཀྱི་བདག་དེ་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་རྟེན་མ་ཡིན་པ་དང༌། དེ་ལྟའི་བདག་འཛིན་མེད་པ་རྣམས་ལའང་ངར་འཛིན་པ་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཡོད་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལུང་ནི་ཇི་སྐད་དུ། རིན་ཕྲེང་ལས། ཇི་སྲིད་ཕུང་པོར་འཛིན་ཡོད་པ། །དེ་སྲིད་དེ་ལ་ངར་འཛིན་ཡོད། །ངར་འཛིན་ཡོད་ན་ཡང་ལས་ཏེ། །དེ་ལས་ཡང་ནི་སྐྱེ་བ་ཡིན། །ལམ་གསུམ་ཐོག་མཐའ་དབུས་མེད་པ། །འཁོར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་མགལ་མེ་ཡི། །དཀྱིལ་འཁོར་ལྟ་བུར་ཕན་ཚུན་གྱི། །རྒྱུ་ཅན་འདི་ནི་འཁོར་བ་འགྱུར། །དེ་ནི་(༤༩ན) རང་གཞན་གཉིས་ཀ་དང༌། །དུས་གསུམ་ཉིད་དུའང་མ་མཐོང་ཕྱིར། །ངར་འཛིན་པ་ནི་ཟད་པར་འགྱུར། །དེ་ནས་ལས་དང་སྐྱེ་བ་ཡང༌། །ཞེས་གསུངས་པས། འཁོར་བ་ཕུང་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་ལ་མངོན་ཞེན་ཡོད་མེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་བྱེད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། ཡང་རིན་ཕྲེང་ལས། ཇི་ལྟར་མིག་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིས། །མགལ་མེའི་འཁོར་ལོ་འཛིན་བྱེད་པ། །དེ་བཞིན་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། །ད་ལྟའི་ཡུལ་དག་འཛིན་པར་བྱེད། །དབང་པོ་དང་ནི་དབང་དོན་རྣམས། །འབྱུང་བ་ལྔ་ཡི་རང་བཞིན་འདོད། །འབྱུང་བ་སོ་སོར་དོན་མེད་པས། །འདི་དག་དོན་དུ་དོན་མེད་དོ། །འབྱུང་རྣམས་སོ་སོར་ཐ་དད་ན། །བུད་ཤིང་མེད་པའི་མེར་ཐལ་འགྱུར། །འདུས་ན་མཚན་ཉིད་མེད་འགྱུར་ཏེ། །ལྷག་མ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་ངེས། །དེ་ལྟར་འབྱུང་རྣམས་རྣམ་གཉིས་སུའང༌། །དོན་མེད་པས་ན་འདུས་དོན་མེད། །འདུས་པ་དོན་མེད་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། །གཟུགས་ཀྱང་དོན་དུ་དོན་མེད་དོ། །རྣམ་ཤེས་ཚོར་དང་འདུ་ཤེས་དང༌། །འདུ་བྱེད་རྣམས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་དུ། །སོ་སོར་བདག་ཉིད་དོན་མེད་ཕྱིར། །དམ་པའི་དོན་དུ་དོན་མེད་དོ། །ཇི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་ཕྱིར་བཅོས་ལ། །དོན་དུ་བདེ་བར་ང་རྒྱལ་བྱེད། །དེ་བཞིན་བདེ་འཇོམས་བྱུང་བ་ལས། །སྡུག་བསྔལ་དུ་ཡང་ང་རྒྱལ་བྱེད། །དེ་ལྟར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཕྱིར། །བདེ་དང་ཕྲད་པའི་སྲེད་པ་དང༌། །སྡུག་བསྔལ་བྲལ་བའི་སྲེད་པ་སྤོང༌། །དེ་ཕྱིར་དེ་ལྟར་མཐོང་བས་གྲོལ། །གང་གིས་མཐོང་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། །ཐ་སྙད་དུ་ནི་སེམས་ལ་བརྗོད། །སེམས་བྱུང་མེད་པར་སེམས་མེད་དེ། །དོན་མེད་ཕྱིར་ན་ཡོད་མི་འདོད། །དེ་ལྟར་ཡང་དག་ཇི་བཞིན་དུ། །འགྲོ་བ་དོན་མེད་ཤེས་ནས་ནི། །རྒྱུ་མེད་པ་ཡི་མེ་བཞིན་དུ། །གནས་(༤༩བ) མེད་ལེན་མེད་མྱ་ངན་འདས། །ཞེས་ཕུང་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་མ་ཤེས་ན་མྱང་འདས་མི་ཐོབ་པར་བསྟན་ཏོ། །ལུང་དེ་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གསུངས་སོ་སྙམ་ན། མིན་ཏེ། དངོས་པོ་རྣམས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཉན་རང་ཆད་པའི་མྱང་འདས་མངོན་དུ་བྱེད་ལ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་བྱང་འཕགས་ནི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ལུང་དེའི་མཇུག་ཏུ། དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཀྱང༌། །མཐོང་ནས་བྱང་ཆུབ་ངེས་པར་འདོད། །འོན་ཀྱང་དེ་ནི་སྙིང་རྗེ་ཡིས། །བྱང་ཆུབ་བར་དུ་སྲིད་མཚམས་སྦྱོར། །ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །ཁྱད་པར་ཉན་ཐོས་རྣམས་ལ་ཉོན་སྒྲིབ་སྤོང་བའི་སླད་དུ་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་མདོར་ཡང་བསྟན་ཏེ། གཟུགས་ནི་དབུ་
Chinese
凡是“如是”之性，我已显示为完全清净，平等性即是真如。等等广说。对此经文的意义进行解释时，在圣地（印度）有这样的说法：如果不领悟平等性的意义，就连仅仅的寂灭也无法获得。并且出现了两种观点：无法获得不住涅槃。在末法时期出现的某些藏人，认为通过修习从上下部《俱舍论》中产生的无明和坏聚见等，以及从这些观点中产生的真实的相状，可以断除（烦恼）。如果是这样，那么从中观宗派中产生的坏聚见和无明等，就无法通过修习《俱舍论》中所说的真实的相状来断除，而必须通过修习中观宗派所说的(48b) 法无我来断除。因此，必须了解对粗品人我见的断除和对细品人我见的断除之间的区别。这样说是一种无上的错误。因为在三乘的一切见道所断和修道所断的三种烦恼中，无论是从《俱舍论》还是从《般若经》的不同的经典中，都没有任何文字表明所断的烦恼有粗细之分。并且，如果现量证悟了粗品人无我，就会成为圣者。但您并不承认证悟了粗品人无我就是圣者。而通过比量证悟粗品人无我，即使是凡夫也能做到。因此，这并不能直接断除坏聚见。对此，有人会想：通过观察蕴为无常等，可以遣除常一自在等的我执，从而断除一切烦恼。但这是不可能的。因为仅仅通过证悟与蕴不同的常一等我无，并不能遣除以蕴为所依的具有因的（错误的）我执和烦恼。并且，常一等我不是俱生我执的所依。而且，即使对于没有这种我执的人，也能看到有我执和烦恼。经中如是说：如《宝鬘论》所说：只要有对蕴的执着，就有对我的执着。只要有对我的执着，就有业。从业又产生轮回。三条道路无始无终无中，轮回的轮转就像火轮一样。就像火轮一样，互相之间具有因果关系，这就是轮回。这就是(49a) 自己和他人，以及
English
Whatever is 'suchness' itself, I have shown to be completely purified, and equality is suchness. And so on, extensively. When explaining the meaning of this scripture, in the holy land (India) it is said that if one does not understand the meaning of equality, one cannot even attain mere nirvana. And two views arose: one cannot attain non-abiding nirvana. Some Tibetans who appeared in the degenerate age of the five hundred years think that ignorance and the view of the aggregates, etc., arising from the upper and lower Abhidharma, and the true aspects arising from those views, can be abandoned by meditation. If that is the case, then the view of the aggregates and ignorance, etc., arising from the Madhyamaka school, cannot be abandoned by meditating on the true aspects spoken of in the Abhidharma, but must be abandoned by meditating on the (48b) selflessness of phenomena spoken of in the Madhyamaka school. Therefore, one must know the difference between abandoning the gross view of self of a person and abandoning the subtle view of self of a person. To say this is an unsurpassed mistake. Because in all the three vehicles, in the three kinds of afflictions to be abandoned on the path of seeing and the path of cultivation, there is not a single word in the different scriptures of the Abhidharma and the Prajnaparamita that shows that the afflictions to be abandoned have gross and subtle aspects. And if one directly realizes the gross selflessness of a person, one will become a noble being. But you do not admit that realizing the gross selflessness of a person is being a noble being. And even ordinary beings can realize the gross selflessness of a person through inference. Therefore, this does not directly abandon the view of the aggregates. To this, someone might think: by observing the aggregates as impermanent, etc., one can reverse the clinging to a self that is permanent, single, and independent, etc., and thus abandon all afflictions. But this is not possible. Because merely by realizing that a self that is permanent, single, etc., is different from the aggregates, one cannot reverse the (erroneous) clinging to a self that has the aggregates as its basis and the afflictions. And the self that is permanent, single, etc., is not the basis of the innate clinging to self. Moreover, even for those who do not have such clinging to self, one can see that there is clinging to self and afflictions. As the scripture says: As the Ratnavali says: As long as there is clinging to the aggregates, there is clinging to self. As long as there is clinging to self, there is karma. From karma, there is again rebirth. The three paths have no beginning, no end, and no middle. The wheel of samsara is like a fire wheel. Like a fire wheel, they have cause and effect relationships with each other. This is samsara. This is (49a) oneself and others, and
Chinese
由于在过去、现在、未来三时中都无法见到，所以我执将会灭尽，之后业和生也会灭尽。如是说，这表明轮回是随着对蕴等事物的执着的有无而进退的。又如《宝鬘论》中说：犹如眼睛因错觉，执持火轮一般，同样，诸根也执持现在的对境。诸根和诸根境，被认为是五大的自性。由于每个大种都无意义，所以这些在意义上也是无意义的。如果诸大种各自不同，就会变成没有木柴的火。如果聚合，则会失去自性，对其余的也应如此确定。因此，诸大种在两种情况下，都是无意义的，所以聚合也是无意义的。由于聚合本身是无意义的，所以色在意义上也是无意义的。识、受、想和行，在任何情况下，各自的自性都是无意义的，所以在胜义谛中也是无意义的。犹如为了消除痛苦而进行治疗，实际上却对快乐感到自豪。同样，在摧毁快乐的事情发生时，也会对痛苦感到自豪。因此，由于没有自性，所以应舍弃与快乐相遇的贪爱，以及脱离痛苦的贪爱。因此，通过如是见解而解脱。如果有人问：谁能见到呢？答：在名言中，称之为心。没有心所就没有心，因为无意义，所以不希望存在。如是如实地，在知晓众生无意义之后，犹如无因之火一般，无处可去，无所取，而入于寂灭。如是说，如果不知道蕴等事物没有自性，就无法获得寂灭。如果有人认为，此论是就无住涅槃而说的，那是不对的。因为证悟诸法无自性的声闻缘觉，会现证断灭的涅槃，而如是证悟的菩萨圣者则不是这样。因此，此论的结尾说：如是菩萨，在见到之后，必定希求菩提。然而，他是以慈悲心，连接到菩提之间的有。特别是为了让声闻们断除烦恼障，在声闻的经典中也宣说了诸行皆无自性，如色即是空。
English
Since it is not seen in the three times, the clinging to self will be exhausted, and then karma and birth will also be exhausted. Thus it is said, which shows that samsara advances and retreats according to whether there is attachment to the objects of the aggregates, etc. Also, as it says in the Ratnavali: Just as the eye, through delusion, grasps a wheel of firebrands, so do the senses grasp present objects. The senses and their objects are considered to be the nature of the five elements. Since each element is meaningless, these are also meaningless in meaning. If the elements are separate, it would be like fire without fuel. If they are combined, they would lose their characteristics, and the same should be determined for the remainder. Thus, the elements are meaningless in both ways, so combination is also meaningless. Since combination itself is meaningless, form is also meaningless in meaning. Consciousness, feeling, perception, and formations, in all cases, their individual nature is meaningless, so they are also meaningless in the ultimate sense. Just as one is proud of happiness when treating suffering, so too one is proud of suffering when happiness is destroyed. Therefore, since there is no inherent nature, one should abandon the craving for encountering happiness and the craving for separation from suffering. Therefore, one is liberated by seeing in this way. If one asks, "Who will see?" the answer is, "In conventional terms, it is called mind." Without mental factors, there is no mind, and since it is meaningless, it is not desired to exist. Thus, knowing that beings are meaningless as they truly are, like a fire without cause, one passes into nirvana without a place to go and without taking anything. Thus it is said, if one does not know that the aggregates, etc., are without inherent nature, one will not attain nirvana. If one thinks that this scripture is spoken in terms of non-abiding nirvana, that is not correct. Because the Shravakas and Pratyekabuddhas who realize that phenomena are without inherent nature manifest the nirvana of cessation, but the Bodhisattva Aryas who realize in this way are not like that. Therefore, at the end of this scripture, it says: Thus, even a Bodhisattva, having seen this, will definitely desire enlightenment. However, with compassion, he connects to existence until enlightenment. In particular, in order for the Shravakas to abandon the afflictive obscurations, it is also taught in the Shravaka sutras that all conditioned phenomena are without inherent nature, such as form is emptiness.