Tibetan
་སྙམ་ན་མ་ཁྱབ་པས་དེར་མི་འགྱུར་ཏེ། བལྟོས་བཞག་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆོས་ཉིད་ལས་གང་ལ་མི་རིགས་པ་ཞིག་གྲགས་ན་རིགས་པ་ཞིག་གིས་དེ་ལྟར་འགོག་པར་གྲགས་པ་ཤེས་བྱ་ན་སྲིད་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་ཤེས་བྱ་རྟེན་འབྲེལ་དང་མཐུན་པར་སྨྲ་བའི་གཞན་གྲགས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རིགས་པས་ཤེས་བྱ་རྟེན་འབྲེལ་དང་མི་མཐུན་པ་དངོས་པོ་བདེན་པར་ལྟ་བའི་ལོག་རྟོག་ཇི་ལྟར་འགོག་སྙམ་ན། དེའི་ཚེ་ཤེས་བྱ་རྟེན་འབྲེལ་དང་མཐུན་པའི་གཞན་གྲགས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རིགས་པ་དེས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་ཆོས་ཅན་གྱི་རང་ལྡོག་ལ་དངོས་པོ་བདེན་པ་སོགས་ཀྱི་སྤྲོས་མཐའ་བཅད་པ་ཡིན་གྱི། དེ་ལྟར་བཅད་ནས་དོན་དམ་བདེན་པའི་གནས་ལུགས་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ཡང་ཤེས་བྱ་རྟེན་འབྲེལ་དང་མཐུན་པར་སྨྲ་བ་དག་གིས་མ་དཔྱད་པར་གཞན་གྲགས་སུ་བརྗོད་ལ། ལུགས་དེས་དཔྱད་ན་ནི་དེར་ཡང་མི་འགྲུབ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་ལ་སྐྱེ་བ་བཀག་པས་དོན་དམ་པར་སྐྱེ་མེད་དུའང་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ལ་སྐྱེ་བ་མེད་ན་དོན་དམ་པར་སྐྱེ་མེད་ཉིད་ཀྱང་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བརྗོད་ན་ལུགས་(༣༩༡ན) དེའང་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་བདེན་པ་སྤྲོས་མེད་ཀྱི་རང་ལྡོག་དེ་ནི་གཞན་གྲགས་ཀྱི་རིགས་པས་དགག་སྒྲུབ་གང་དུ་ཡང་དཔྱད་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཤེས་བྱ་རྟེན་འབྲེལ་དང་མཐུན་པར་སྨྲ་བ་དག་གིས་དཔྱད་ན་དགག་སྒྲུབ་གང་དུའང་བྱར་མེད་པར་མ་ཟད། དཔྱད་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་པོ་ཁས་ལེན་པ་ནའང་དེ་དགག་སྒྲུབ་གང་དུའང་བྱར་མེད་པར་སྨྲ་བའི་ཕྱིར། དཔེར་ན། ཐ་སྙད་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུའང་མ་དཔྱད་པར་འཇམ་དབྱངས་ཀྱིས་འཕགས་པ་ལི་ཙ་བི་དྲི་མ་མེད་པར་གྲགས་པ་ལ་དོན་དམ་བདེན་པ་དྲིས་པས་ཅིར་ཡང་མ་བརྗོད་པ་ལྟ་བུའི་ཕྱིར་དང༌། དེས་ཐོས་བསམ་སྒོམ་པ་དང་འཇིག་རྟེན་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཀྱང་དངོས་ཡུལ་དུ་བྱར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་དགག་སྒྲུབ་དང་ཡོད་མེད་གང་དུ་བསྒྲུབ་ཀྱང་དེའི་གནས་ཚུལ་དང་མི་མཐུན་པ་ལོག་པ་ཁོ་ན་ཞིག་ཏུ་རྟོག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གནད་ཀྱི་དབང་འདི་གཟིགས་ནས་སློབ་དཔོན་སྒྲ་གཅན་འཛིན་བཟང་པོས། མཐའ་ཡིས་མ་གོས་དྲི་མ་མེད་པའི་སྙིང་པོ་ནི། །རང་བཞིན་གདོད་ནས་གྲུབ་པ་ཀུན་གྱིས་དཔྱད་བྱ་མིན། །གལ་ཏེ་དཔྱད་ན་དུག་སྦྲུལ་གཙེས་པ་ཁོ་ནར་ཟད། །ཅེས་འབྱུང་ལ། གནད་འདི་མ་རྟོགས་པར་གྲུབ་ཐོབ་ཀྱི་དོ་ཧ་རྣམས་སུ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་མེད་དཔྱད་པའི་དཔྱད་པ་གཏན་བྱར་མི་རུང་བར་འགོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་རང་གི་ཟོང་
Chinese
如果这样想，那是不周遍的，因为不会变成那样。因为从观待安立缘起的法性来说，如果某处被称为不合理，那么用一种道理去那样遮止也是可能的，因为可以知道。那么，如果有人问，以宣说知识对缘起有利的他称法性之理，如何遮止与知识缘起不相符的、认为事物是真实的邪分别呢？那时，知识与缘起相符的他称法性之理，是对世俗谛的法性的自相，断除了事物真实等戏论边。这样断除之后，通达胜义谛的实相，也是宣说知识与缘起相符的人们不经观察而以他称的方式说的。如果用那种方式观察，那么在那里也不会成立，因为遮止了世俗中的生，在胜义中也不会成立无生。因为如果世俗中没有生，那么胜义中的无生本身也是不合理的。如果这样说，那么那种方式(391a)也会被摧毁。因此，法性胜义谛无戏论的自相，不是用他称的道理去进行任何破立的观察对象。如果那些宣说知识与缘起相符的人们去观察，不仅在破立的任何方面都无能为力，而且在承认仅仅是观察的世俗时，也说在那破立的任何方面都无能为力。例如，就像文殊菩萨没有观察仅仅是名言如幻，当被问及无垢的圣者离车毗的胜义谛时，什么也没有说一样。而且，用闻思修和世间人的智慧，也不能在实有境上有所作为。而且，无论在那破立和有无的任何方面进行论证，都会变成与那情况不符的邪分别。看到这个要点，学士善星说：不为边际所染，无垢的精华，自性本来成就，不是所有人观察的对象。如果观察，只会像触碰毒蛇一样。这样说。如果不明白这个要点，就在成就者的道歌中，说对世俗的法进行自性有无的观察，是完全不能允许的遮止，这只是自己的货物。
English
If one thinks like that, it is not pervasive, because it will not become like that. Because from the nature of dependent origination based on reliance, if something is called unreasonable somewhere, then it is possible to prevent it in that way with a reason, because it can be known. Then, if someone asks, how does the reason of the other-proclaimed nature of reality, which speaks of knowledge being in accordance with dependent origination, prevent the wrong conception of viewing things as true, which is incompatible with knowledge of dependent origination? At that time, the reason of the other-proclaimed nature of reality, which is in accordance with knowledge of dependent origination, is to cut off the extremes of elaboration such as the truth of things on the self-aspect of the nature of phenomena of conventional truth. After cutting off like that, understanding the state of reality of ultimate truth is also spoken of in the way of other-proclamation by those who speak of knowledge being in accordance with dependent origination without examining it. If one examines it in that way, then it will not be established there either, because by preventing birth in the conventional, it will not be established as unborn in the ultimate either. Because if there is no birth in the conventional, then the unbornness itself in the ultimate is also unreasonable. If one says that, then that way (391a) will also be destroyed. Therefore, the self-aspect of the nature of reality, the ultimate truth, which is free from elaboration, is not an object of examination in any way of refutation or establishment by the reason of other-proclamation. If those who speak of knowledge being in accordance with dependent origination examine it, not only are they unable to do anything in any aspect of refutation or establishment, but also when they admit that it is merely the conventional of examination, they also say that they are unable to do anything in any aspect of refutation or establishment. For example, just as Manjushri did not examine that it was merely nominal illusion, and when asked about the ultimate truth of the stainless noble Licchavi, he said nothing at all. Moreover, with hearing, thinking, meditation, and the wisdom of worldly people, one cannot do anything in the realm of reality. Moreover, no matter in which aspect of refutation or establishment, existence or non-existence, one argues, it will become a wrong conception that is incompatible with that situation. Seeing this key point, the scholar Sragchen Dzin Zangpo said: The essence that is not stained by extremes, the stainless essence, whose nature is originally established, is not an object of examination by all. If one examines it, it will only be like touching a poisonous snake. Thus it appears. If one does not understand this key point, then in the dohas of the accomplished ones, saying that examining the existence or non-existence of the nature of phenomena of the conventional is a prevention that is absolutely not allowed, is only one's own merchandise.
Tibetan
རྫོགས་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ནི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པ་དག་གི་ཤེས་པས་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་དངོས་ཡུལ་དུ་བྱར་ཡོད་པ་གཞན་གྲགས་ཀྱི་རིགས་པས་ཆོས་ཅན་ཀུན་རྫོབ་པ་དགག་པ་དང༌། སྒྲུབ་པའི་དཔྱད་པ་ལས་གནས་དོན་དང་མཐུན་པར་ཁོང་(༣༩༡བ) དུ་ཆུད་པ་ཙམ་ཞིག་ནི་མ་དཔྱད་པ་ཐ་སྙད་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་པོ་ཁས་ལེན་པ་ནའང་བསྙོན་མེད་དུ་དེ་ལྟར་འབྱུང་རུང་བས་ཤེས་བྱ་རྟེན་འབྲེལ་དང་མཐུན་པར་སྨྲ་བ་དག་གིས་མ་དཔྱད་པ་ན་དེ་ལྟར་འཇོག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ཤེས་བྱ་རྟེན་འབྲེལ་དང་མཐུན་པར་སྨྲ་བ་དག་གིས་མ་དཔྱད་པ་ནའང་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་བདེན་པའི་རང་ལྡོག་ལ་རྣམ་གཅོད་དང་ཡོངས་གཅོད་གང་ཡང་བཏུབ་པར་མི་འཇོག་སྟེ། ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་བདེན་པ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཅིང༌། དེའི་ངོ་བོ་སྐྱེ་འཕགས་གང་གིས་ཀྱང་དངོས་པོར་མཐོང་བྱར་མ་གྲགས་ཤིང༌། ཆོས་ཅན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་ངོ་བོ་ནི་བྱིས་པ་སོ་སྐྱེའི་འཁྲུལ་ངོར་མཐོང་བ་མ་བཀག་པ་ཙམ་ཞིག་ཡོད་དོ་ཞེས་སྨྲ་བའི་ཕྱིར། ཇི་སྐད་དུ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བྱུང་ཡང་རུང་མ་བྱུང་ཡང་རུང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལས་བཅོས་དཀྲུགས་སུ་བྱར་མེད་པ་དེ་ཁོ་ནར་གནས་པའོ། །ཞེས་བཀའ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་གསུང་རབ་ནས་ལན་གཅིག་མིན་པར་རྣམ་གྲངས་དུ་མར་བཤད་དོ། །དེ་ལྟར་ནའང་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་བདེན་པ་སྟོང་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་ལ་རྟོག་གེ་པ་དག་གིས་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བཏགས་པ་དེའི་ཚེ། དབུ་མ་པས་ཤེས་བྱ་རྟེན་འབྲེལ་དང་མཐུན་པར་སྨྲ་བའི་གཞན་གྲགས་ཀྱི་དཔྱད་པས་ལོག་པར་འཛིན་པ་དེ་བསལ་བར་བྱེད་ནུས་ཀྱི། དེ་བསལ་བའི་ཚེ་ལོག་པར་གྲུབ་པའི་ལོག་ལྟ་ཞིག་བསལ་བར་བྱས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡོད་མེད་དུ་འཛིན་པའི་ལོག་ལྟ་དེ་དབུ་མ་རང་ལུགས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་རིགས་པས་ནི་འགོག་པ་མིན་ཏེ། རང་ལུགས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་རིགས་པ་ནི་རང་ལུགས་ཀྱིས་ནམ་ཡང་གྲུབ་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཤེས་བྱ་རྟེན་འབྲེལ་(༣༩༢ན) དང་མཐུན་པའི་གཞན་གྲགས་ཀྱི་རིགས་པས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ཅན་དེའི་རང་ལྡོག་དཔྱད་པ་ན། དེའི་ངོ་བོ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་རྙེད་པ་དེ་ལ་ཤེས་བྱ་རྟེན་འབྲེལ་དང་མཐུན་པར་སྨྲ་བ་དག་གིས་ཐ་སྙད་དུ་མ་དཔྱད་པར་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཟླས་ཕྱེ་བའི་དོན་དམ་བདེན་པར་གྲགས་ཤིང་རློམ་ན་ཡང་དེ་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་བདེན་པར་ནི་མ་སོང་སྟེ། དེ་ཐོས་བསམ་སྒོམ་པའི་བསམ་བརྗོད་ཀྱི་ཡུལ
Chinese
已经完成了。另外，世俗谛不是这样的，因为世间人的意识可以作为破立的对境，以他称之理破斥有法世俗，并且在成立的观察中，与实义相符的仅仅是心中(391b)领会，即使在未经观察的名言中承认仅仅是世俗，也无可否认地可以这样产生，因此，与所知缘起相符的论者们在未经观察时会这样安立。与所知缘起相符的论者们即使在未经观察时，也不会认为法性胜义谛的自相可以进行任何的别断和遍断，因为法性胜义谛没有自性，并且它的自性无论声闻阿罗汉或圣者都未曾听闻可以作为实有显现，而有法世俗谛的自性仅仅是未遮止在凡夫俗子的错觉前显现，所以这样说。如是所说：诸法的法性，如来出世也好，不出世也好，都是那个自性，无法改变扰乱，就那样安住。如是佛经和论典的教言中不止一次地以多种方式宣说。即使那样，对于法性胜义谛空性离戏，如果思辨者们颠倒地安立为有无等的时候，中观师能够以符合所知缘起的他称观察来遣除那些邪执，但遣除之时，并不是遣除了成立为错误的邪见。即使那样，执著胜义谛为有无的邪见，不是以中观自宗成立的理来遮破，因为自宗成立的理，自宗是永远不可能成立的。因此，当以符合所知缘起(392a)的他称之理观察世俗有法的自相时，对于它的自性丝毫也未寻得，对此，与所知缘起相符的论者们，即使在名言中未经观察而称扬为二谛所分的胜义谛，那也不是非异名的胜义谛，因为它不是闻思修的思议对境。
English
It is completed. Furthermore, the conventional truth is not like that, because the consciousness of worldly people can be the object of refutation and establishment, and with the reasoning of other-assertion, refuting the subject of conventionality, and in the examination of establishment, merely understanding in the mind (391b) in accordance with the actual meaning, even in the unexamined nominality, admitting merely as conventional, it can undeniably arise in that way, therefore, those who speak in accordance with knowable dependent origination establish it in that way when unexamined. Those who speak in accordance with knowable dependent origination, even when unexamined, do not consider that the self-aspect of the nature of reality, the ultimate truth, can be subjected to any kind of distinction or complete exclusion, because the nature of reality, the ultimate truth, has no self-nature, and its self-nature has not been heard to appear as real by any Shravaka Arhat or noble being, while the self-nature of the subject of conventional truth is merely that which is not prevented from appearing before the mistaken perception of ordinary children, so they say. As it is said: The nature of phenomena, whether the Tathagatas appear or do not appear, is that very nature, which cannot be altered or disturbed, and remains just as it is. Thus, in the teachings of the sutras and shastras, it is taught in various ways more than once. Even so, when speculative thinkers perversely impute existence, non-existence, etc., to the nature of reality, the ultimate truth, emptiness, free from elaboration, the Madhyamika is able to dispel those wrong conceptions with the other-assertion examination that accords with knowable dependent origination, but when dispelling them, it is not dispelling a wrong view that has been established as wrong. Even so, the wrong view of grasping the ultimate truth as existence or non-existence is not refuted by the reasoning established by the Madhyamika's own system, because the reasoning established by one's own system can never be established by one's own system. Therefore, when examining the self-aspect of the conventional subject with the reasoning of other-assertion that accords with knowable dependent origination (392a), when not even a little of its self-nature is found, those who speak in accordance with knowable dependent origination, even if they nominally praise it as the ultimate truth divided by the two truths without examination, that is not the ultimate truth that is not a mere name, because it is not an object of thought and expression of hearing, thinking, and meditation.