Tibetan
ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་དེ་དག་དེ་ལྟར་རྟོགས་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། ཁ་ཕྱིར་ལྟའི་ཤེས་བྱའི་དམིགས་རྣམ་མཐའ་དག་འཇལ་བྱེད་ནི་དེ་མ་ཡིན་ཅིང༌། ནང་ལྟ་ཤེས་པའི་ཤེས་བྱ་ལ་ནི་ཤེས་པའི་གཞལ་བྱ་དང་དེ་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀས་དབེན་པའི་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སེམས་ཙམ་རྣམ་བདེན་རྫུན་དག་གིས་འདོད་པའི་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་དེ་དག་གི་གསུང་རབ་ལས་རྒྱ་ཆེར་འབྱུང་མོད་ཀྱི། གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དེའི་བྱེད་པས་ཚོགས་གཉིས་སོག་པ་དང༌། སྒྲིབ་གཉིས་(༣༩བ) སྤང་བའི་བྱ་བ་ཐ་སྙད་དུའང་བྱེད་མི་ནུས་ཏེ། ཁ་ཕྱིར་ལྟའི་ཤེས་བྱ་ལ་བྱ་བ་བྱེད་པའི་རྒྱུན་ཆད་ཅིང༌། ཁ་ནང་ལྟའི་ཤེས་བྱ་ལ་བྱ་བ་བྱེད་པ་ན་བྱེད་པ་དེ་རྟག་པ་ཐེར་ཟུག་ཏུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར། རྟགས་ཕྱི་མ་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། དེར་ཐལ། ཁ་ནང་ལྟ་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དེ་རང་གིས་རང་རིག་པ་ནའང་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ལ་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་ཅིང༌། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་རྫས་སུ་དབྱེར་མེད་པའི་བདེན་པར་གྲུབ་པའི་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་ཁྱབ་བོ་སྙམ་ན། ཁྱབ་པར་ཐལ། ཆ་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བདེན་གྲུབ་དེ་དེར་རྟག་པ་གང་ཞིག དེ་རྟག་ན་དེའི་བྱེད་པ་དེ་རྟག་པ་ཐེར་ཟུག་ཏུ་སོང་བའི་ཕྱིར། རྟགས་དང་པོ་མ་གྲུབ་ན། ཆ་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བདེན་གྲུབ་དེ་དེར་མ་གྲུབ་པར་ཐལ། དེ་དེར་གྲུབ་པ་དེ་དེར་རྟག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་མ་གྲུབ་ན། ཆ་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བདེན་གྲུབ་ཁོ་རྟག་པ་ཡིན་ལ། དེའི་བྱེད་པ་མི་རྟག་པ་ཡིན་པར་ཐལ། མ་གྲུབ་པ་དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན་རྟག་པ་ལས་མི་རྟག་པ་འབྱུང་བར་ཐལ། ཆ་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བདེན་གྲུབ་རྟག་པའི་ངོ་བོ་ལས་དེའི་བྱེད་པ་མི་རྟག་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། འདོད་ན། རྒྱུ་འབྲས་འཆོལ་བར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ལས་དེ་འབྱུང་བའི་ཚེ་ཡེ་ཤེས་དེ་འགྱུར་རམ་མི་འགྱུར། དང་པོ་ལྟར་ན། ཆ་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བདེན་གྲུབ་དེ་མི་རྟག་པར་ཐལ། ཆ་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བདེན་གྲུབ་ལས་དེའི་བྱེད་པ་འབྱུང་བའི་ཚེ་ཆ་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན། རྒྱུ་འབྲས་དུས་མཉམ་པ་དང༌། ཆ་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དེའི་བྱེད་པ་རྟག་ཏུ་འབྱུང་བར་ཐལ། ཆ་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བདེན་གྲུབ་དེ་མ་འགྱུར་བར་དེ་ལས་དེའི་བྱེད་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། ཡང་ན། དེ་དེ་ལས་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་ལས་དེ་འབྱུང་བའི་ཚེ་དེ་འགྱུར་བ་ཅུང་(༤༠ན) ཟད་ཀྱང་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་ནི་ཞར་ལས་འོངས་པའོ། །གཉི
Chinese
那样的智慧并不是那样去证悟的。它不是衡量一切外向知识所缘境的尺度。对于内向知识来说，因为成立为远离能知所知二者的二取执着的无二智慧。因此，唯识宗的真假唯识论者所承认的无二智慧，虽然在他们的经典中广泛出现，但是，以无二智慧的作用，积累二资粮，断除二障（39b）的事业，连名言上也无法做到。因为对于外向知识来说，作用的连续性已经断绝。对于内向知识来说，如果起作用，那么作用就会变成常恒。如果说后面的理由不成立，那么，因为内向的无二智慧，即使自己认识自己，在认识的体性上也是没有刹那部分的，并且因为成立为境与有境无别之真实的胜义谛。如果认为不周遍，那么，因为周遍。无分之智慧，真实成立的那个，在那里有什么是常的呢？如果它是常的，那么它的作用就变成常恒了。如果第一个理由不成立，那么，无分之智慧，真实成立的那个，在那里不成立。因为在那里成立的那个，在那里不是常的。如果第二个理由不成立，那么，无分之智慧，真实成立的它本身是常的，而它的作用是不常的。因为不成立的缘故。如果承认，那么，常法产生无常法。因为从无分之智慧，真实成立的常的自性中，产生它的作用无常的缘故。如果承认，那么，因果错乱。因为承认的缘故。再者，从它产生它的时侯，智慧是变化还是不变化？如果按照第一种情况，那么，无分之智慧，真实成立的那个，是不常的。因为从无分之智慧，真实成立的那个产生它的作用的时侯，无分之智慧变化了的缘故。如果按照第二种情况，那么，因果同时，并且，无分之智慧的作用恒常产生。因为无分之智慧，真实成立的那个没有变化，而从它产生它的作用的缘故。或者，它不是从它产生的。因为从它产生它的时侯，它一点（40a）变化也没有做的缘故。这些是从旁而来的。二
English
That wisdom is not the means to realize things as they are. It is not the measure of all objects of knowledge that are outwardly directed. For inwardly directed knowledge, it is established as non-dual wisdom, free from the duality of the knowable object and the grasping subject that measures it. Therefore, the non-dual wisdom that is asserted by the Mind-Only proponents of true and false aspects, although it appears extensively in their scriptures, the activity of accumulating the two accumulations and abandoning the two obscurations (39b) cannot be done even nominally by the function of that non-dual wisdom. Because the continuity of activity towards outwardly directed knowledge is severed. For inwardly directed knowledge, if activity occurs, then that activity would become permanent and unchanging. If it is said that the latter reason is not established, then it is entailed that it is so. Because even when that inwardly directed non-dual wisdom knows itself, there is no moment of division in the nature of knowing, and because it is established as the ultimate truth, which is the inseparability of object and subject. If it is thought that it is not pervasive, then it is entailed that it is pervasive. What is permanent there in that partless wisdom, truly established? If it is permanent, then its activity would become permanent and unchanging. If the first reason is not established, then it is entailed that that partless wisdom, truly established, is not established there. Because that which is established there is not permanent there. If the second is not established, then it is entailed that the partless wisdom, truly established, is itself permanent, and its activity is impermanent. Because of that which is not established. If it is accepted, then it is entailed that the permanent arises from the impermanent. Because from the nature of the permanent, the partless wisdom, truly established, arises its activity, which is impermanent. If it is accepted, then it is entailed that cause and effect are confused. Because of that acceptance. Furthermore, when that arises from that, does wisdom change or not change? According to the first case, then it is entailed that the partless wisdom, truly established, is impermanent. Because when its activity arises from the partless wisdom, truly established, the partless wisdom changes. According to the second case, then it is entailed that cause and effect are simultaneous, and the activity of that partless wisdom always arises. Because the partless wisdom, truly established, does not change, and from it arises its activity. Or, it is entailed that it does not arise from that. Because when it arises from that, it does not make any (40a) change at all. This is something that came up incidentally. Two