Tibetan
བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། མི་ཤེས་པ་དང་ཤེས་པ་གཅིག་པར་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཡང་དེར་སེམས་མེད་ན་མཁྱེན་པ་པོ་མེད་པར་དབུ་མ་པ་ཁྱོད་ཀྱིས་གཞན་ལ་འདི་ལྟ་བུའི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུབ་བོ་ཞེས་སུ་ཞིག་གིས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་དེ་ཡང་མི་རིགས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པ་མི་འཐད་པ་སྤང་བ་དང༌། འཇིག་རྟེན་ལ་དེ་ཉིད་སྟོན་པ་མི་(༣༦༩ན) འཐད་པ་སྤང་བ་གཉིས། དང་པོ་ནི། གང་ཚེ་སྐྱེ་མེད་དེ་ཉིད་ཡིན་ཞིང་བློ་ཡང་སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་བ། །དེ་ཚེ་དེ་རྣམས་སྟེན་ལས་དེ་ཡིས་དེ་ཉིད་རྟོགས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། །ཇི་ལྟར་སེམས་ནི་གང་གི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་དེ་ཡིས་ཡུལ། །དེ་ཡོངས་ཤེས་པ་དེ་བཞིན་ཐ་སྙད་ཉེ་བར་བརྟེན་ནས་རིག་པ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་སེམས་ནི་སྔོན་པོ་སོགས་ཀྱི་ཡུལ་གང་གི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་བའི་སེམས་དེ་ཡིས་ཡུལ་སྔོ་སོགས་དེ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་མདོ་སྡེ་པ་སོགས་བརྗོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་གང་ཚེ་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་མེད་ཡིན་ཅིང༌། ཡུལ་ཅན་རྣལ་འབྱོར་པའི་བློ་ཡང་སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་བར་གྱུར་པ་དེ་ཚེ་ཡེ་ཤེས་དེ་ཡུལ་སྐྱེ་མེད་དེའི་རྣམ་པ་དེ་སྐྱེ་བ་མེད་པར་བསྟན་པ་ལས་མཁྱེན་པ་དེ་ཡིས་ཡུལ་གྱི་དེ་ཉིད་རྟོགས་པ་ལྟ་བུར་བཞག་སྟེ། དེ་ཡང་གཞན་གྲགས་ཐ་སྙད་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་ཉིད་རིག་པ་ཡིན་པར་བཞག་གི། དངོས་སུ་ན་ཡུལ་འགའ་ཞིག་ཡུལ་ཅན་འགའ་ཞིག་གིས་བཅད་པ་ནི་མིན་ཏེ། གཉིས་ཀ་ཡང་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། འདི་དག་གི་དོན་ནི་དབུ་མ་རང་ལུགས་ལ་སངས་རྒྱས་ལ་ཡེ་ཤེས་ཡོད་མེད་གང་དུའང་མི་སྨྲ་ལ། དེ་ལྟར་ནའང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ངོར་ཤེས་བྱ་རྟེན་འབྲེལ་དང་མཐུན་པར་སྨྲ་བའི་རྗེས་སུ་ཟློས་ན་མ་དཔྱད་ཐ་སྙད་དུ་སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་དང་ཤེས་པ་ལ་ནི་མ་རིག་ལ་སོགས་ཀྱི་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ཚོགས་གྲངས་ཚང་བས་སྐྱེ་འགག་སོགས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་ཡོད་ལ། སངས་རྒྱས་ལ་དེ་མེད་པས་སངས་རྒྱས་རང་ངོར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐྱེ་འགག་གི་རྒྱུ་བ་མེད་དོ། ། དེ་ལྟར་ནའང་གདུལ་བྱ་གཞན་ངོར་སངས་རྒྱས་ལ་སྟོབས་སོགས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཡོད་པ་ལྟར་སྣང་སྟེ། དེའི་རྒྱུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཉེ་བར་བསགས་པའི་འབྲས་བུ་རྟེན་འབྱུང་ཙམ་དུ་བསླུ་བ་མེད་པར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། འོ་ན་གཞན་ངོར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་དྲི་བྲལ་གྱི་ཡེ་ཤེས་འབྲས་བུར་འབྱུང་ན་ཡེ་ཤེས་དངོས་པོའི་རང་མཚན་ཅན་དུ་ཐལ་ཅེ་ན། མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟའི་རྒྱུ་འབྲས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བཏགས་ནས་བཞག་པའི་(༣༦༩བ) བཏགས་བཞག་གི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་དངོས་སྨྲ་བ
Chinese
因为转变的缘故，因为不知和知晓相违的缘故，又在那里没有心，那么没有知晓者，中观派的你对别人说“像这样的意义已经领会了”，由谁来指示呢？这也是不合理的。第二，分为遣除证悟真如不合理，和遣除向世间显示真如不合理两种。第一是：何时无生即是彼，心亦远离生灭性，尔时彼等依仗力，如是彼证彼真如。如何心成何者相，即由彼者知彼境，如是名言近依止，即是了知之道理。如心成为蓝色等境的何种相，由彼心完全知晓彼蓝色等境，如经部等所说的那样，何时一切皆是无生，有境瑜伽士的心也变成远离生灭，那时智慧是境无生的相，从显示无生中，知者如是证悟境之真如，这也是依靠他称名言而安立为识，实际上，并非某一境被某一有境所断定，因为二者都是无生的缘故。这些的意义是，中观自宗对佛陀有无智慧都不说，即使那样，在世俗的层面，如果随顺与缘起相符的说法，那么在未经观察的名言中，众生的心和识，因为无明等的迷惑之因集合完整，所以有生灭等的因果。佛陀没有这些，所以佛陀自证的层面没有智慧的生灭因果。即使那样，在所化众生的层面，佛陀似乎有力量等的智慧，因为其因是智慧之集合的果，仅仅是缘起，无欺地产生。那么，如果在他者的层面，从智慧之集合的因中，产生无垢的智慧作为果，那么智慧岂不是成了实有的自相吗？不会转变，因为像那样的所有因果，也都是假立安设的（369b）假立安设之法。对此，实事论者
English
Because of the transformation, because ignorance and knowledge contradict each other, and also if there is no mind there, then there is no knower, how can you, the Madhyamika, tell others "such a meaning has been understood"? Who will indicate that? This is also unreasonable. Secondly, it is divided into two: refuting the unreasonableness of realizing Suchness, and refuting the unreasonableness of showing Suchness to the world. The first is: When the unborn is that itself, and the mind is also free from arising and ceasing, then at that time, relying on those, it is like that realizing that Suchness. How the mind becomes the aspect of what, that is, by that one knows that object, in this way, relying on close nominal terms, it is the reason for knowing. Just as the mind becomes the aspect of whatever object such as blue, by that mind, that object such as blue is completely known, just as the Sutra school and others say, when everything is unborn, and the mind of the yogi who has an object also becomes free from arising and ceasing, then at that time, wisdom is the aspect of the object unborn, from showing the unborn, the knower thus realizes the Suchness of the object, this is also established as knowledge by relying on other-name nominal terms, in reality, it is not that a certain object is determined by a certain object-possessor, because both are unborn. The meaning of these is that the Madhyamika Svātantrika does not say whether the Buddha has wisdom or not, even so, on the worldly level, if we follow the statement that is in accordance with dependent origination, then in the unexamined nominal terms, the mind and consciousness of sentient beings have the cause and effect of arising and ceasing because the collection of causes of delusion such as ignorance is complete. The Buddha does not have these, so the Buddha's self-realized level does not have the cause and effect of the arising and ceasing of wisdom. Even so, on the level of other beings to be tamed, the Buddha seems to have the wisdom of power and so on, because the cause of this is the fruit of the collection of wisdom, which is merely dependent origination, arising without deception. Then, if on the level of others, from the cause of the collection of wisdom, stainless wisdom arises as a result, then wouldn't wisdom become a real self-characteristic? It will not change, because all such causes and effects are also nominally established (369b) nominally established dharmas. To this, the realist