Tibetan
།ཅེས་ལྡན་རྫས་ཇི་སྙེད་ཀྱི་བྲལ་རྫས་དེ་སྙེད་དུ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་དང༌། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་མྱང་འདས་འགོག་བདེན་བདེན་གྲུབ་པའི་དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློ་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ལྟ་བ་ངན་པའི་འཛིན་པ་བཟློག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བདུན་པ་ནི། རྐྱེན་ལས་བྱུང་ཕྱིར་ཁམས་གསུམ་པོ། །འདུས་བྱས་ཡིན་པར་ངེས་པར་བསྙད། །དེ་ནི་དེ་ཡིས་སྟོང་ཉིད་གང༌། །དེ་ནི་འདུས་བྱས་སྟོང་ཉིད་གསུངས། །ཁམས་གསུམ་པོ་རྣམས་འདུས་བྱས་ཡིན་པར་ངེས་པར་མདོ་ལས་བསྙད་དེ། རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ཁམས་གསུམ་པོ་དེ་ནི་དེའི་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་ཉིད་གང་དེ་ནི་འདུས་བྱས་སྟོང་ཉིད་དུ་གསུངས་སོ། །བརྒྱད་པ་ནི། གང་ལ་སྐྱེ་གནས་མི་རྟག་ཉིད། །དེ་དག་མེད་པ་འདུས་མ་བྱས། །དེ་ནི་དེ་ཡིས་སྟོང་ཉིད་གང༌། །དེ་ནི་འདུས་མ་བྱས་སྟོང་ཉིད། །གང་ལ་ཐོག་མར་སྐྱེ་བ་དང༌། བར་དུ་གནས་པ་དང༌། ཐ་མར་མི་རྟག་པ་ཉིད་དེ་འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གསུམ་པོ་དེ་དག་མེད་པ་ནི་འདུས་མ་བྱས་ཡིན་ལ། དེ་ནི་འདུས་མ་བྱས་དེ་ཡིས་སྟོང་ཉིད་གང་དེ་ནི་འདུས་མ་བྱས་སྟོང་ཉིད་དོ། །འདི་ནི་ནམ་མཁའ་སོགས་འདུས་མ་བྱས་ལ་རྟག་འཛིན་བཟློག་པའོ། །དགུ་པ་ནི། གང་ལ་མཐའ་ནི་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ནི་མཐའ་ལས་འདས་པར་བརྗོད། །དེ་དེ་ཁོ་ནས་སྟོང་པ་ཉིད། །མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་ཉིད་བསྙད། །གང་ལ་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་ནི་ཡོད་པ་མིན་པ་མཐའ་གཉིས་དང་བྲལ་(༣༤༣བ) བ་དབུ་མའི་ལམ་དེ་ནི་མཐའ་ལས་འདས་པར་བརྗོད་དོ། །མཐའ་ལས་འདས་པ་དེ་མཐའ་ལས་འདས་པ་དེ་ཁོ་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྙད་དོ། ། ཁ་ཅིག་མཐའ་ལས་འདས་པའི་དབུ་མའི་ལམ་རྟག་དངོས་སུ་འདོད་པའང་གཞུང་འདི་ཉིད་ཀྱིས་བཀག་གོ། །བཅུ་པ་ནི། ཐོག་མ་དང་པོ་ཐ་མ་མཐའ། །དེ་དག་མེད་པས་འཁོར་བ་ནི། །ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད་པར་བརྗོད། །འགྲོ་འོང་བྲལ་ཕྱིར་རྨི་ལམ་ལྟའི། །སྲིད་འདི་དེ་ཡིས་དབེན་ཉིད་གང༌། །དེ་ནི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ། །མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དོ་ཞེས། །བསྟན་བཅོས་ལས་ནི་ངེས་པར་བསྙད། །འཁོར་བ་ནི་ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད་པར་བརྗོད་དེ། ཐོག་མ་དང་པོ་དང་ཐ་མ་ནི་མཐའ་སྟེ་དེ་དག་མེད་པས་སོ། །ཐོག་མཐའ་དབུས་གསུམ་མེད་པའི་དོན་ཡང་ཀུན་རྗོབ་འཁྲུལ་ངོར་ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་དོན་ལ་མི་བཟུང་གི། འཁོར་བ་རང་བཞིན་མེད་པ་སྐྱེ་འཇིག་གནས་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་འཇོག་གོ། །རྨི་ལམ་ལྟ་བུའི་སྲིད་པ་འདི་དེའི་ངོ་བོས་དབེན་པ་ཉིད་གང་དེ་ནི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་འ
Chinese
如是，为了遮止那些认为有多少有为法，就有多少无为法成立，以及瑜伽行派中那些执着涅槃、灭谛为真实成立之实有者的恶见执着，第七是：因缘所生故，三界诸法，定说为有为。彼即彼性空，彼说有为空。三界诸法，经中 निश्चित说为有为，因为三界诸法是由因缘所生的缘故，彼即是彼之自性空，彼即说为有为空。第八是：何有生住无常性，彼等无者即无为。彼即彼性空，彼即无为空。何者具有最初的生，中间的住，以及最后的无常性，即有为的三种特征，彼等没有的即是无为。彼即是无为，彼之自性空，彼即是无为空。此是为了遮止对虚空等无为法的常执。第九是：何者无有边，彼说为离边。彼即彼性空，说彼离边空。何者没有常断二边的边际，远离二边(343b) 的中观之道，彼即说为离边。离边即是离边，彼之自性空性，即说为离边空。有些人认为离边的中观之道是常有实有的，此论也遮止了这种观点。第十是：初始第一终末边，彼等无故轮回是，说为无始亦无终，去来离故如梦幻。此有彼性寂灭性，彼即初始与终末，无有空性如是说，经论之中 निश्चित宣说。轮回是说为无始无终的，因为没有初始第一和终末即是边际的缘故。无有始中末三者的意义，也不应在世俗的错觉中执着于无始无终的意义。而应安立于轮回自性本空，远离生灭住之上。如梦幻般的有，彼之自性寂灭性，彼即是无始无终的空性，如是经论之中 निश्चित宣说。
English
Thus, in order to prevent those who believe that as many conditioned phenomena as there are, that many unconditioned phenomena are established, and the evil views of those Yogachara practitioners who manifestly cling to Nirvana and the cessation of truth as truly established entities, the seventh is: Because they arise from conditions, the three realms, are definitely said to be conditioned. That which is empty of its own nature, that is said to be the emptiness of the conditioned. The three realms are definitely stated in the sutras to be conditioned, because the three realms arise from causes and conditions, that which is empty of its own nature is said to be the emptiness of the conditioned. The eighth is: Whatever has arising, abiding, and impermanence, that which is without these is unconditioned. That which is empty of its own nature, that is the emptiness of the unconditioned. Whatever has arising in the beginning, abiding in the middle, and impermanence in the end, which are the three characteristics of the conditioned, that which is without these is unconditioned. That which is unconditioned, which is empty of its own nature, that is the emptiness of the unconditioned. This is to prevent the clinging to permanence in unconditioned phenomena such as space. The ninth is: Whatever has no end, that is said to be beyond extremes. That which is empty of itself, is said to be the emptiness of that which is beyond extremes. Whatever has no extremes of permanence and annihilation, the Middle Way that is free from the two extremes (343b) is said to be beyond extremes. That which is beyond extremes, which is empty of itself, is said to be the emptiness of that which is beyond extremes. Some people believe that the Middle Way that is beyond extremes is permanent and substantial, but this treatise also refutes this view. The tenth is: Beginning, first, end, limit, because these are absent, samsara is said to be without beginning or end, like a dream because it is free from going and coming. This existence is devoid of that nature, that is the emptiness of beginning and end, thus it is definitely stated in the scriptures. Samsara is said to be without beginning or end, because there is no beginning, first, or end, which are limits. The meaning of the absence of beginning, middle, and end should not be taken in the sense of absence of beginning and end in the illusion of conventional truth. Rather, it should be established on the emptiness of the nature of samsara, which is free from arising, ceasing, and abiding. This existence, like a dream, is devoid of that nature, that is the emptiness of beginning and end, thus it is definitely stated in the scriptures.
Tibetan
ཆོས་སྐྱོབ་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའི་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ལས་ནི་ངེས་པར་བསྙད་དོ། །ཐོག་མཐའ་དབུས་གསུམ་བྲལ་བ་ལ་སྔ་མ་ནས་འདིར་འོང་བ་དང་འདི་ནས་གཞན་དུ་འགྲོ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཅུ་གཅིག་པ་ནི། དོར་བ་ཅེས་བྱ་འཐོར་བ་དང༌། །འབོར་བ་ལ་ནི་ངེས་པར་བརྗོད། །དོར་མེད་གཏོང་བ་མེད་པ་སྟེ། །འགའ་ཡང་དོར་མེད་གང་ཡིན་པའོ། །དོར་བ་མེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས། །དེ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཡིན། །དེ་དེའི་ཕྱིར་ན་དོར་མེད་པ། །སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བར་བརྗོད། །དོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནིའཐོར་བ་དང་འབོར་བ་ལ་ནི་ངེས་པར་བརྗོད་ཅིང༌། དོར་མེད་ནི་ཐ་སྙད་དུ་གཏོང་བམེད་པ་སྟེ་དོར་བྱ་མིན་ཅིང་འགར་ཡང་འབོར་བ་མེད་པ་བླང་བྱ་ཚོགས་གཉིས་ཀྱི་དགེ་བ་གང་ཡིན་པའོ། །དོར་བ་མེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དོར་བ་མེད་པ་དེ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྒྱུ་མཚན་དེའི་ཕྱིར་ན་དོར་བ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བར་བརྗོད་དོ། །བཅུ་གཉིས་པ་ནི། འདུས་བྱས་ལ་སོགས་ངོ་བོ་ཉིད། །གང་ཕྱིར་སློབ་མ་རང་སངས་རྒྱས། །རྒྱལ་སྲས་དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་ཀྱིས། །མ་མཛད་དེའི་ཕྱིར་འདུས་བྱས་ལ། །སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད། །རང་བཞིན་ཉིད་དུ་བསྙད་པ་སྟེ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་སྟོང་ཉིད་གང༌། །དེ་ནི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད། །འདུས་བྱས་མ་བྱས་ལ་སོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ནི་གང་ཕྱིར་སློབ་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་དང༌། རྒྱལ་སྲས་དང༌། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་མཐོང་གིས་མ་མཛད་དེ། དེ་དག་བྱོན་རུང་མ་བྱོན་རུང་(༣༤༤ན) ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་གདོད་ནས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་མཛད་པ་དེའི་ཕྱིར་འདུས་བྱས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ནི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་བསྙད་པ་སྟེ། རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་རང་བཞིན་དུ་མིང་བཏགས་པའོ། །འོ་ན་དབུ་མའི་གསུང་རབ་ཀྱི་བརྡ་འདིར་མེའི་རང་བཞིན་ཚ་བ་སོགས་ལའང་རང་བཞིན་དུ་བརྗོད་རིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་འཕགས་སོགས་ཀྱིས་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་སྙམ་ན། མ་དཔྱད་པ་དེར་བརྗོད་པ་མི་འགོག་མོད། འོན་ཏེ་ཚ་སོགས་འཕགས་པས་མ་བྱས་ཀྱང་གཞན་གྲགས་ཀྱི་རིགས་པས་རང་བཞིན་ཡིན་པར་མི་རིགས་ཏེ། རང་བཞིན་ནི་བཅོས་མིན་བལྟོས་མིན་ཡིན་དགོས་པས་ཚ་སོགས་ནི་མ་རིག་པ་སོགས་ཀྱིས་བྱས་པའི་ཕྱིར། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་འཕགས་པས་བྱས་སམ་སྙམ་པར་དོགས་གཞི་ཡོད་དེ། དེས་བྱིས་པའི་དུས་མ་རྟོགས་ལ་འཕགས་པས་མངོན་སུམ་དུ་གཟིགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལ། དེ་འཕ
Chinese
具有护法功德的般若经论中，必定会提到。远离初始、终结、中间三者，因为远离从先前到此来，以及从此到他处去。第十一是：舍弃，名为散乱，对于遗失，则是确切的言说。无舍，即没有舍弃，任何也无舍弃是何者。无舍弃的彼者，彼者是何空性。因此之故，无舍弃者，被称为空性。舍弃，名为散乱，对于遗失，则是确切的言说，无舍弃，名言中没有舍弃，不是所舍弃，任何也无遗失，是应取的二资粮之善。无舍弃的彼者，无舍弃的彼者是何空性，那是因为那个理由，无舍弃被称为空性。第十二是：有为等自性，何故声闻缘觉，佛子如来等，未作故有为，等者诸法之自性，说为自性之体性，彼者是何空性，彼即自性空性。有为无为等诸法之自性，那是何故声闻，缘觉，佛子，如来等，以知见未作，彼等出现也好不出现也好(344n)，一切法之自性，本来就是空性的空性之故。未作之故，有为等诸法之自性空性，那是说为自性之体性，无自性而命名为自性。那么中观的论典的用语中，火的自性热等也应说为自性，因为那不是圣者等所作的吗？如果没有考察，那么说也不遮止，然而热等虽然不是圣者所作，但以其他名声的道理，不应是自性，因为自性必须是不造作不观待的，而热等是被无明等所作的缘故。空性是圣者所作的吗？有这样的疑惑，因为他在孩童时未证悟，而圣者则现量见到之故，
English
In the Prajñāpāramitā treatises endowed with the merit of protecting the Dharma, it is definitely mentioned. It is free from the three: beginning, end, and middle, because it is free from coming here from before and going from here to elsewhere. The eleventh is: Abandoning is called scattering, and for losing, it is a definite statement. Non-abandonment means there is no abandonment, and what is it that nothing is abandoned? By that very non-abandonment, what emptiness is that very thing? Therefore, the non-abandonment is called emptiness. Abandoning is called scattering, and for losing, it is a definite statement, and non-abandonment means there is no abandonment in name, it is not to be abandoned, and nothing is lost, it is the virtue of the two accumulations to be taken. By that very non-abandonment, what emptiness is that very non-abandonment, that is because of that reason, non-abandonment is called emptiness. The twelfth is: The nature of conditioned things, etc., why is it that disciples, self-enlightened ones, sons of the Buddhas, and Tathāgatas, etc., did not make it, therefore, the nature of conditioned things, etc., is said to be the nature of self, what emptiness is that, that is the emptiness of self-nature. The nature of phenomena such as conditioned and unconditioned, etc., is that why disciples, self-enlightened ones, sons of the Buddhas, and Tathāgatas, etc., did not make it with knowledge and vision, whether they appear or not (344n), because the nature of all phenomena is originally the emptiness of emptiness. Because it was not made, the emptiness of the nature of phenomena such as conditioned things, etc., is said to be the nature of self, naming non-self as self. Then, in the terminology of the Madhyamaka scriptures, the nature of fire, heat, etc., should also be said to be self, because it was not made by the noble ones, etc.? If there is no examination, then saying it is not prohibited, but although heat, etc., were not made by the noble ones, it should not be self by the reason of other fame, because self must be uncreated and independent, and heat, etc., are made by ignorance, etc. Is emptiness made by the noble ones? There is such a doubt, because he did not realize it in childhood, but the noble ones saw it directly,