Tibetan
འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཤེས་བྱ་རྟེན་འབྲེལ་དང་མཐུན་པར་མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ལུགས་ལྟར་ཁྱེད་སྨྲ་ན་ཁྱེད་ལ་འགལ་བ་ཆེན་པོར་འགྱུར་ཏེ། འདི་(༣༣༥བ) ལྟར་དོན་དམ་བདེན་པ་ཀུན་རྫོབ་པར་མི་བདེན་པར་ཐལ། དོན་དམ་བདེན་པ་དོན་དམ་པར་མི་བདེན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་མེད་སྙམ་ན་ཤེས་བྱ་རྟེན་འབྲེལ་དང་མཐུན་པར་རྗེས་བརྗོད་དུ་སྨྲ་བའི་ཀླུ་སྒྲུབ་དང་ཟླ་གྲགས་ཀྱིས་བརྗོད་པ་ལྟར་ན་ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། དོན་དམ་པར་མི་བདེན་ན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་མི་བདེན་དགོས་ཤིང༌། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བདེན་ན་དོན་དམ་པར་ཡང་བདེན་དགོས་སོ་ཞེས་ཐ་སྙད་གཞན་གྲགས་ཀྱི་རིགས་ཚུལ་འདི་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པའི་ལུགས་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས་ཆོས་བླ་ན་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་ཤེས་བྱ་ལ་མེད་པས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་ཆོས་ཅན། གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཤེས་བྱའི་ཆོས་ཅན་ལ་རྗེས་སུ་ཞུགས་པའི་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་དབྱེར་མེད་པ་དེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་ཤེས་བྱ་ལ་མེད་པའི་དངོས་པོ་བདེན་གྲུབ་པས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་ཡིན་པ་གང་ཞིག དེ་ཤེས་བྱ་རང་རང་ལ་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་བདག་བདེན་དུ་གྲུབ་པས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་དུ་མ་སོང་བའི་ཕྱིར། རྟགས་ཕྱི་མ་མ་གྲུབ་ན་དགག་བྱའི་བདག་ཤེས་བྱ་ལ་གྲུབ་པར་ཐལ། ཤེས་བྱ་རང་རང་ལ་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་བདག་བདེན་དུ་གྲུབ་པས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་ཁྱེད་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཁྱེད་ཅག་ཁྱབ་པ་མེད་དེ། ཤེས་བྱ་དངོས་པོ་རང་རང་ལ་བདག་བདེན་ཡོད་པ་དེ་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱའི་བདག་ཤེས་བྱ་རང་རང་ལ་ཡོད་པ་དེ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་འདྲའི་ཤེས་བྱ་བདེན་གྲུབ་པར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་སྙམ་ན། ཀྱེ་མ་ལ། ཁོ་བོ་ཅག་ཤེས་བྱ་རྫས་བཏགས་སུ་བདེན་པར་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་བདེན་གྲུབ་དཔྱད་ན་ཤེས་བྱ་དང་ཤེས་བྱ་མ་ཡིན་པ་འགར་ཡང་མི་འགྲུབ་(༣༣༦ན) མོད་ཀྱང༌། མ་དཔྱད་པ་ན་འཇིག་རྟེན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བློས་བཏགས་བཞག་གི་ཤེས་བྱ་དངོས་པོར་རང་རང་སོ་སོ་དེ་ཉིད་ལ་དེ་དང་དེར་བདག་བདེན་དུ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པར་བྱེད་ལ། དེའང་དེ་ལ་ཁྱེད་ཅག་ནི་དེ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མས་གྲུབ་ཅིང༌། རིགས་ཤེས་ཚད་མས་མི་གནོད་པས་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་མིན་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར། གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་སྟོང་གཞིའི་ཆོས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཉིད་མ་ཡིན་པར་ལྷག་མར་ལུས་པས་མི་སྟོང་པར་ཁས་ལེན་ན་ཁོ་བོས་ཅི་བྱར་ཡོད། དེ་ལྟར་གྱི་ཚེ
Chinese
如果你们像圣者龙树那样，认为世俗谛的所知与缘起相符，那么你们就会有很大的矛盾。像这样，胜义谛不真实于世俗谛，因为胜义谛不真实于胜义谛。如果你们认为没有遍及，那么就像龙树和月称所说的那样，所知与缘起相符，并且以随说的方式来说，那就是有遍及的。如果胜义上不真实，那么在世俗上也不得不不真实。如果在世俗上真实，那么在胜义上也不得不真实。因为这种名称他称的理路，是胜过自续派无上殊胜之法。再说，作为理由的所破在所知上没有，所以是空性的空性，法性。对于从色到一切智之间的所知法来说，随顺的法性空性与色等的自性无别，那是不对的。那是因为它是以所知上没有的实有成立的事物为空的空性。因为它不是以所知各自具有的自性实有成立的事物为空的空性。如果后面的理由不成立，那么所破的我在所知上成立。因为你们已经承认了以所知各自具有的自性实有成立的事物为空的空性。再说，你们没有遍及，因为所知事物各自具有的自性实有，不是作为理由的所破的我，存在于所知各自之上。因为不可能存在那样一个成为实有成立的所知事物。如果你们这样认为，唉呀！我们认为，如果分析以名言假立而实有成立的事物，那么所知和非所知任何一个都不能成立（336a）。但是，如果不分析，那么世间俱生之识所假立的所知事物，各自都会执取和认为自身是自性实有。而且，你们认为那是被名称的量所成立，并且不被理智量所损害，所以不是理由的所破。如果你们承认从色到一切智之间的所有空性之基的法，因为剩余而没有成为空性，所以是不空的，那我又能做什么呢？如果是那样的话。
English
If you, like the venerable Nagarjuna, consider the conventional truth of knowables to be in accordance with dependent origination, then you will have a great contradiction. Like this, the ultimate truth is not true in the conventional truth, because the ultimate truth is not true in the ultimate truth. If you think there is no pervasion, then as Nagarjuna and Chandrakirti say, the knowable is in accordance with dependent origination, and in the way of subsequent expression, there is pervasion. If it is not true ultimately, then it must also be untrue conventionally. If it is true conventionally, then it must also be true ultimately. Because this reasoning of other-renowned terms is the supreme and unsurpassed Dharma that surpasses the Svatantrika school. Furthermore, the object of negation of the sign is not in the knowable, so it is the emptiness of emptiness, the Dharma-nature. For the knowable dharmas from form to omniscience, the Dharma-nature of emptiness that follows is inseparable from the nature of form, etc., that is not the case. That is because it is the emptiness of emptiness that is empty of things that are truly established that are not in the knowable. Because it is not the emptiness of emptiness that is empty of things that are established as self-nature truly existing in each of the knowables. If the latter sign is not established, then the self to be negated is established in the knowable. Because you have admitted the emptiness of emptiness that is empty of things that are established as self-nature truly existing in each of the knowables. Furthermore, you do not have pervasion, because the self-nature truly existing in each of the knowable things is not the self to be negated of the sign that exists in each of the knowables. Because it is impossible for such a knowable thing to exist as a truly established thing. If you think so, alas! We think that if we analyze the things that are nominally imputed and truly established, then neither the knowable nor the non-knowable can be established (336a). However, if we do not analyze, then the knowable things that are imputed by the innate consciousness of the world, each grasps and considers itself to be self-nature truly existing. Moreover, you think that it is established by the measure of terms, and is not harmed by the measure of reason, so it is not the object of negation of the sign. If you admit that all the dharmas of the basis of emptiness from form to omniscience are not empty because they remain as remainder, then what can I do? If that is the case.
Tibetan
་ནའང་ཁྱེད་ལ་འདིར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་ལ་ཐ་སྙད་ཚད་གྲུབ་ཏུ་ཁྱེད་ཅག་སྨྲ་བའི་གཟུང་འཛིན་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དེ་ཉིད་ཆོས་ཅན། བདག་བདེན་གྱིས་དབེན་པའི་སྟོང་ཉིད་དུ་ཁྱེད་ཅག་ཁས་ལེན་རིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཉིད་ཁོ་ཁོ་རང་གིས་མི་སྟོང་ཡང་དེ་ཉིད་སྟོང་ཉིད་དུ་སྨྲས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་གཟུང་འཛིན་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་རང་རང་གིས་མི་སྟོང་པའི་ཆོས་དེ་ག་བདག་མེད་དང༌། བདེན་མེད་དང༌། སྟོང་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། འདོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ན་ནི་གནས་ལུགས་སུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བདག་བདེན་ཁེགས་པའི་བདག་བདེན་གྱིས་དབེན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་མི་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟའི་བདག་བདེན་ཉིད་བདག་མེད་དང་བདེན་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་འདོད་ན་དེང་སང་སྒོམ་ཆེན་པར་འབོད་པ་ཁ་ཅིག་ལྟར་བདག་དེ་ག་བདག་མེད་དང༌། བདེན་གྲུབ་དེ་ག་བདེན་མེད་ཡིན་ཞེས་སྨྲ་བའི་ཕྱོགས་ལ་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཁྱེད་འདོད་པའི་སྟོང་ཉིད་དེ་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་ཐམས་ཅད་དང་དབྱེར་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་མ་ཡིན་པར་ཐལ་ཅེས་ཐལ་འགྱུར་དུ་འཕངས་པ་དེ་ཁྱེད་(༣༣༦བ) ཅག་ཟལ་ཆག་མང་པོས་མི་འདོད་པ་ལྟར་བྱེད་ཀྱང་སྙིང་ཐག་པ་ནས་ཞེ་འདོད་ནི་འདི་ཁོ་ནར་སྣང་སྟེ། རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱའི་བདེན་པ་ལེགས་པར་ཁེགས་པའི་རྗེས་སུ་ཡང་གང་ཟག་དང་ཕུང་སོགས་དངོས་པོ་རང་ཉིད་དོན་བྱེད་པར་བདེན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་བདེན་པ་བ་དང༌། དངོས་པོ་དང༌། དེར་བལྟ་བ་དང༌། འཛིན་པ་མཚན་འཛིན་ཡིན་པར་མི་འདོད་ནས་དེ་འགོག་པར་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར་ན་ཁྱོད་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་ཡ་མཚན་ཅན་དེ་རྟོགས་པ་ན་དངོས་སྨྲ་བའི་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ལས་དབུ་མ་པའི་སྟོང་ཉིད་དུ་འགྱུར་རེ་ཀན་དུ་བས་ཏེ། གང་ཟག་དང་ཕུང་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་དོན་བྱེད་ནུས་སུ་བདེན་པ་འདི་རང་རང་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་མ་ནུས་ཤིང༌། དེ་ལས་གཞན་པའི་དངོས་བདེན་ཤེས་བྱ་ལ་མེད་པ་ཞིག་བརྟག་པ་མཐའ་བཟུང་གིས་ཡོད་པར་བྱས་ནས། དེས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་ནི་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་བདུད་རྩི་བླ་ན་མེད་པའོ་ཞེས་ཁྱེད་རང་འདོད་པའི་ཕྱིར། ཐལ་བ་འཕངས་པ་འདི་ཁྱེད་རང་གིས་མ་གྲུབ་དོགས་ནས་སྙིང་ལ་ལྕགས་གཟེར་བཏབ་པ་ལྟ་བུའི་ཟུགས་རྔུ་ལངས་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་ཡང་དག་པ་དེ་ཡིན་ཏེ། བདེན་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་པས་མ་ཁྱབ་པས་བདེན་གཉིས་གཅིག་མ་ཡིན་ཅེས་ཞེན་དོན་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་དངོས་ཆོས་ལ
Chinese
然而对您来说，这里会变成这样：正如你们在世间所说的名言量成立的能取所取之自性的世俗谛，作为法，你们理应承认其为空性，即远离自性真实的空性，因为即使它本身不空，你们也说它是空性。如果你们承认，那么能取所取之自性的世俗谛，即各自不空的法，就会变成无我、无实和空性，因为你们承认。这样一来，在实相中，一切法上破除了自性真实的，远离自性真实的空性就不会成立，因为那样的自性真实就是无我和无实。如果你们这样承认，就会像现在一些被称为大修行者的人一样，处于说“我就是无我，实有成立就是无实”的立场。因此，你们所希求的空性，不应是与色等一切法无别的法性，这样提出的反驳，即使你们（336b） 很多人假装不乐意，但内心深处似乎只喜欢这样：在能立的所破之真实被很好地破除之后，仍然不愿否定人、蕴等事物本身在作用上是真实的，以及事物、对它们的观察和执着是实执，因此不去破除它们。那样会变成什么呢？当你们证悟了那种奇特的空性时，就会从实事论者的空性宗派转变为中观宗的空性，因为你们无法承认人、蕴等事物在作用上是真实的，并且各自以自性为空的空性，而是通过臆造一个在实有识法中不存在的事物，并断定它存在，然后说以它为空的空性是无上的空性甘露。这个反驳之所以提出，是因为你们怀疑自己没有成立，就像在心里钉入铁钉一样感到刺痛，这才是真正的立宗，因为二谛不是本体一，所以二谛不是一，执着于境，对于世俗的色等实法
English
However, for you, it will become like this: Just as you say in the world that the conventional truth of the nature of grasping and being grasped, which is established by valid cognition of terms, as a phenomenon, you should admit it as emptiness, that is, emptiness devoid of self-nature, because even if it is not empty by itself, you say it is emptiness. If you admit, then the conventional truth of the nature of grasping and being grasped, that is, the phenomena that are not empty by themselves, will become selflessness, unreality, and emptiness, because you admit it. In that case, in reality, the emptiness devoid of self-nature, which refutes self-nature in all phenomena, will not be established, because that kind of self-nature is selflessness and unreality. If you admit it in that way, you will be in the position of saying, "I am selflessness, and real establishment is unreality," like some people who are now called great practitioners. Therefore, the emptiness that you desire should not be the nature of phenomena that is inseparable from all phenomena such as form, etc. Even though many of you (336b) pretend to dislike it, it seems that you only like this from the bottom of your heart: After the truth of the refutation of the sign is well refuted, you still do not want to deny that persons, aggregates, etc., are true in themselves in terms of function, and that things, their observation, and attachment are real clinging, so you do not refute them. What will happen from that? When you realize that strange emptiness of yours, you will change from the emptiness system of the realists to the emptiness of the Madhyamikas, because you cannot admit that persons, aggregates, etc., are true in their ability to function, and that emptiness is empty of its own nature, but instead, by fabricating something that does not exist in real knowable things, and determining that it exists, you say that emptiness that is empty of it is the supreme nectar of emptiness. The reason why this refutation is put forward is because you doubt that you have not established it, and you feel a stinging pain like a nail being hammered into your heart, which is the real thesis, because the two truths are not one in essence, so the two truths are not one, clinging to the object, for the real phenomena such as form, etc., of the conventional