Tibetan
ནས་ཚུལ་དུ་ཞུགས་པའི་རྟག་དངོས་ཡིན་ལ། (༣༣༢བ) ཀུན་རྫོབ་དབང་མི་བཙན་པས་གནས་ཚུལ་དུ་མེད་པའི་ཀུན་བརྟགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱེད་ཀྱི་ལུགས་ལྟར་ན་ཤེས་བྱའི་ཕྱེད་ཀྱིས་རྟགས་ཆད་ཀྱི་མཐའ་རེ་རེ་བཟུང་བར་ཐལ། དོན་དམ་བདེན་པས་རྟག་མཐའ་བཟུང་ནས་ཆད་མཐའ་སེལ་ཅིང༌། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པས་ཆད་མཐའ་བཟུང་ནས་རྟག་མཐའ་སེལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། འདོད་པ་ལས་འོས་མེད། དེ་ལྟར་ན་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱིས་རྟེན་འབྲེལ་དུ་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པར་ཐལ། རྟག་པ་དང་ཆད་པ་ལ་བྱ་བྱེད་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཇོ་ནང་པ་ན་རེ། ཤེར་ཕྱིན་ལྔ་བརྒྱ་པར། གང་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གཟུགས་རང་བཞིན་མེད་པ་དང༌། སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང༌། འགག་པ་མེད་པ་དང༌། གཟོད་མ་ནས་ཞི་བ་དང༌། རང་བཞིན་གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དགོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པར་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའོ། །ཞེས་གང་སྨྲ་བ་དེ་དག་ནི་ཕྱི་རོལ་པ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའོ། །ཕྱོགས་ལ་བརྟེན་པའོ་ཞེས་ང་སྨྲའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཚོར་བ་དང་ཞེས་སོགས་འབྱུང་བས་འཁོར་ལོ་བར་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་སྟོང་དུ་གསུངས་པ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་མིན་པར་འཁོར་ལོ་བར་པ་ཉིད་ནས་ཀྱང་བཤད་དོ་ཞེས་སྨྲའོ། །ལུང་དེ་དག་གི་དོན་ནི་སྔོན་ཉིད་ནས་མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་རྒྱ་ཆེར་བཤད་ཟིན་པས། མ་དག་པས་དག་པ་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པའི་སྐབས་འཕྲོགས་པར་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ལུང་དེ་དག་གིས་གཟུགས་རྟག་པ་བཀག་ནས་མི་རྟག་པར་མི་སྒྲུབ་པ་དང༌། མི་སྟོང་པ་བཀག་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་མི་བསྒྲུབ་པ་དང༌། དེས་ན་སྟོང་ཉིད་དང་སྐྱེ་མེད་སོགས་ཀྱང་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་དེ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བཟུང་ན་མུ་སྟེགས་པའི་ཕྱོགས་སུ་འགྱུར་བས་སྟོང་ཉིད་སྐྱེ་མེད་སོགས་ཀྱང་རང་རང་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ཉིད་སྒྲ་(༣༣༣ན) ཇི་བཞིན་པའི་ངེས་དོན་དུ་ཤེས་པར་བྱ་རིགས་པའི་ཕྱིར། ཇི་སྐད་དུ། མི་སྟོང་ཅུང་ཟད་ཡོད་མིན་ན། །སྟོང་པའང་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར། །ཞེས་ལེགས་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཡང་ཇོ་ནང་པ་ཆེན་པོ་དང་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་དག་ན་རེ། བདེན་གཉིས་ཐ་དད་ཡིན་ཏེ། ངོ་བོ་གཅིག་པ་བཀག་པའི་ཐ་དད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དོན་ལ་མེད་ཅིང་དོན་དམ་བདེན་པ་དོན་ལ་ཡོད་པས། དེ་གཉིས་ཡོད་མེད་གཅིག་ཏུ་མི་རུང་བས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་མེད་པ་ལས་དོན་དམ་བདེན་པ་གཞན་དུ་ཐ་དད་པར་ཡོད་པར་གྲུབ་བོ།།ཡང་བདེན་གཉིས་གཅིག་ཡིན་ཏེ། ངོ་བོ་ཐ་དད་བཀག་པའི་གཅིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དོན་དམ་བདེན་པ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པར་ཡོད་པ་མིན་ཅིང༌། དེས་ན་དོན་དམ་བདེན་པ་ལས་ཟུར་དུ་ཀུན་རྫོབ་མེད་པས་བདེན་གཉིས་གཅིག་ལས་དེའི་ཟླ་བོ་གཉིས་སུ་མ་གྲུབ་ཅིང༌། བདེན་གཉིས་གཏན་མེད་ཀྱང་མིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལྟར་ན། བདེན་གཉིས་ཆོས་ཅན། ངོ་བོ་གཅིག་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ངོ་བོ་གཅིག་པ་བཀག་པའི་ཐ་དད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་ངོ་བོ་ཐ་དད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ངོ་བོ་ཐ་དད་བཀག་པའི་གཅིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་རང་ཚིག་འགལ་བར་མ་ཟད། དེ་ལྟར་ན་ཐ་སྙད་དུའང་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་གཏན་མེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཐ་སྙད་རྣམ་གཞག་བྱེད་པ་ན། བདེན་གཉིས་གཅིག་དང་ཐ་དད་མིན་པའི་ལན་བཏབ་པར་སོང་བས་བདེན་གཉིས་གཏན་མེད་མིན་ཅེས་པའི་རང་ཚིག་ཀྱང་སྙིང་པོ་མེད་པར་སོང་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་ནི་ཐ་སྙད་དུ་བདེན་གཉིས་ལ་གཅིག་ཐ་དད་གང་ཡིན་ཞེས་འདྲི་ཞིང་ལན་འདེབས་མི་རིགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྣམ་(༣༣༣བ) གཞག་བྱེད་པ་ནའང་གཏན་མེད་ན་དེ་ཐ་སྙད་དུའང་དོན་དམ་བདེན་པ་དང་གཅིག་ཐ་དད་དུ་དོགས་པ་རྟོག་ལྡན་ལ་སྐྱེ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། རི་བོང་གི་རྭ་དང་དོན་དམ་བདེན་པ་གཅིག་ཐ་དད་མི་དཔྱོད་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་བདེན་གཉིས་གཅིག་དང་ཐ་དད་མིན་པར་སྒྲུབ་བྱེད་འདིས་ནི་བདེན་གཉིས་ལ་ལོག་རྟོག་གི་སྒྲོ་སྐུར་ཆེན་པོ་ཞིག་བཏབ་པའི་ལས་སོག་པ་ལས་གཞན་དུ་མ་མཐོང་སྟེ། དོན་དམ་བདེན་པ་རྟག་གྲུབ་དང་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་འགར་ཡང་མི་དམིགས་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། ཁོ་བོ་ཅག་གི་བརྗོད་པ་ལྟར་ན་མ་དཔྱད་ན་བདེན་གཉིས་གཅིག་པ་དང་ཐ་དད་པ་གང་ཡང་མི་དཔྱོད་པར་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བླང་དོར་ལ་འཇུག་པའི་ཚེ། ཆོས་ཅན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ལ་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་བདེན་པས་དོར་བར་མ་གྱུར་པ་དེ་ཉིད་ལ་བླང་དོར་དུ་འཇུག་པ་སྟེ། དཔྱད་པ་ན་དེ་གཉིས་ལ་གཅིག་པ་དང་ཐ་དད་པ་གཉིས་ཀ་བཀག་ནས་དེ་གཉིས་གཅིག་ཐ་དད་གང་དུའང་མི་ལྟ་བ་ལ་ལྟ་སྒོམ་དུ་བྱེད་པ་ལས། ཁྱེད་ལྟར་གཅིག་བཀག་ནས་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་མཐར་བལྟ་བ་སོགས་ལྟ་སྒོམ་གྱི་སྙིགས་མ་ལ་ཡིད་དགའ་བདེའི་ཚོར་བས་གདུང་བར་བྱེད་པ་ག་ལ་ཡིན། ཡང་གངས་ཅན་གྱི་ལྗོངས་འདིར་རྗེ་བཙུན་འཇམ་པའི་དབྱངས་ཀྱི་ཞལ་ལུང་ལ་བརྟེན་ནས་ཟླ་བ་གྲགས་པའི་ལུགས་མཆོག་སྔོན་མེད་དུ་དབྱེ་བ་ཤར་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོ་ན་རེ། སྟོང་གཞི་གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་སྟོང་བྱ་བདག་དང་བདེན་གྲུབ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ལ། དང་པོར་དེའི་ཟློག་ཕྱོགས་ཀྱི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་ངོས་ཟི
Chinese
是进入状态的常实。 (332b) 因为世俗是无自主的，是无状态的遍计。按照你们的观点，知识的一半会执取常断的边，因为胜义谛执取常边而遣除断边，世俗谛执取断边而遣除常边。只能这样认为。这样一来，两个谛就无法在缘起中起作用了，因为常和断不可能有作用。还有觉囊派说，《五百颂般若经》中说：“凡是世尊所说的色无自性、无生、无灭、本来寂静、自性涅槃，都不是不了义，而是如言取义。”凡是这样说的人，都是外道凡夫，是依赖于一方的，我是这样说的。同样，受等也出现，因此在第二法轮中说一切法自空不是如言取义，而是第二法轮自身也这样说的。这些经文的意义，以前怙主龙树已经广说了，这是夺取了以不净驳斥清净的机会，因为世尊的这些经文遮止了色常，但并不成立无常，遮止了非空，但并不成立空性。因此，如果将空性和无生等如言取义地执为它的自性，就会变成外道的一方，因此空性、无生等也应知各自的自性是空性的，这是如言取义的决定意义。如是说：如果不是稍微没有空，哪里会有空呢？已经善说了。还有觉囊派大师及其追随者说，二谛是他异，因为是遮止本体一的异，因为世俗谛在意义上没有，而胜义谛在意义上有，所以二者有无不能成为一，因此从世俗谛没有中成立胜义谛在他异中存在。又，二谛是一，因为是遮止本体异的一，因为世俗谛
English
It is the permanent reality that enters into the state. (332b) Because conventional truth is not independent, it is a completely fabricated thing that is not in the state of affairs. According to your system, half of the knowable would hold onto each extreme of permanence and annihilation, because ultimate truth holds onto the extreme of permanence and eliminates the extreme of annihilation, and conventional truth holds onto the extreme of annihilation and eliminates the extreme of permanence. There is no choice but to accept this. If that were the case, the two truths would not be able to function in interdependence, because there is no action or agent in permanence and annihilation. Furthermore, the Jonangpas say that in the Five Hundred Prajñāpāramitā, "Whatever the Blessed One has said about form being without self-nature, without birth, without cessation, peaceful from the beginning, and naturally in nirvāṇa, is not of hidden meaning, but is exactly as it sounds." Whoever says such things is an outsider, a common person. I say that they rely on one side. Similarly, feelings and so on appear, so in the intermediate turning of the wheel, it is said that all dharmas are empty of self, which is not exactly as it sounds, but is explained from the intermediate turning of the wheel itself. The meaning of these scriptures has already been extensively explained by the protector Nāgārjuna himself, so it is like seizing the opportunity to refute purity with impurity. Because these scriptures of the Blessed One negate the permanence of form, but do not establish impermanence, and negate non-emptiness, but do not establish emptiness itself. Therefore, if emptiness and unbornness, etc., are grasped as their own essence exactly as they sound, they will turn into the side of the heretics. Therefore, emptiness, unbornness, etc., should also be understood as the definitive meaning of emptiness of their own essence exactly as it sounds. As it is said: If there is not even a little bit of non-emptiness, how could there be emptiness? It has been well explained. Furthermore, the great Jonangpas and their followers say that the two truths are different, because they are different in that they negate being of one entity, because conventional truth does not exist in reality, while ultimate truth does exist in reality, so the two, existence and non-existence, cannot be one. Therefore, it is established that ultimate truth exists as different from the non-existence of conventional truth. Also, the two truths are one, because they are one in that they negate being of different entities, because conventional truth
Chinese
胜义谛的自性并非与世俗谛相异。因此，由于胜义谛之外没有世俗谛，所以二谛并非由一而分成二。然而，二谛也并非完全不存在。他们这样说。如此一来，二谛，作为所立宗，不应是自性一体，因为遮止了一体性之后就是异体性。同样，不应是自性相异，因为遮止了异体性之后就是一体性。这不仅是自相矛盾。如此一来，在名言上，由于世俗谛完全不存在的缘故，在进行名言安立时，回答说二谛非一非异，这样一来，二谛并非完全不存在的自语也变得毫无意义。如此一来，在名言上询问二谛是一还是异，以及回答，都是不合理的，因为如果世俗谛在进行世俗安立时也完全不存在，那么有分别念者不可能对它与胜义谛是一还是异产生怀疑。就像不会去思考兔子角与胜义谛是一还是异一样。因此，以二谛非一非异来作为论证，除了是对二谛施加了巨大的邪分别妄加诽谤之外，别无其他，因为他们说胜义谛是常有的，而世俗谛在任何时候都不可见。按照我们的说法，如果不进行分析，就不会去思考二谛是一还是异，在进行世间和出世间的取舍时，对于作为所立宗的世俗谛，如果其自性没有被胜义谛所舍弃，就对其进行取舍。而在分析时，对二者的一和异都加以遮止，不对二者作一异之想，而是以此作为见修行。像你们那样，遮止了一之后就只看另一边，等等，被视为见修的糟粕，却还以欢喜和快乐的感觉来折磨自己，这怎么可以呢？此外，在这雪域藏地，宗喀巴大师依靠至尊文殊菩萨的教言，将无与伦比的月称论师的宗风开显出来，他说：对于作为空性之基础的补特伽罗和法，认识到所空之法，即我与实有成立是不存在的。首先，要确定其反面的有法，即所破。
English
The nature of the ultimate truth is not different from the conventional truth. Therefore, since there is no conventional truth apart from the ultimate truth, the two truths are not formed from one into two. However, the two truths are also not completely non-existent. That's what they say. In that case, the two truths, as the subject of debate, should not be of one nature, because what is different is what remains after one nature has been negated. Likewise, they should not be of different natures, because what is one is what remains after different natures have been negated. This is not only self-contradictory. In that case, in terms of convention, since the conventional truth is completely non-existent, when making conventional designations, saying that the two truths are neither one nor different, the self-statement that the two truths are not completely non-existent becomes meaningless. In that case, it would be unreasonable to ask whether the two truths are one or different in terms of convention, and to answer, because if the conventional truth is completely non-existent even when making conventional designations, then it is impossible for those with discriminating minds to doubt whether it is one or different from the ultimate truth. It's like not considering whether a rabbit's horn is one or different from the ultimate truth. Therefore, using the argument that the two truths are neither one nor different is nothing more than a great act of defamation and false accusation against the two truths, because they say that the ultimate truth is permanent and that the conventional truth is not visible at any time. According to our statement, if we do not analyze, we will not consider whether the two truths are one or different. When engaging in acceptance and rejection in worldly and transworldly matters, for the conventional truth as the subject of debate, if its nature is not abandoned by the ultimate truth, then we engage in acceptance and rejection of it. When analyzing, we reject both the oneness and the difference of the two, and we do not regard the two as either one or different, but take this as our view and practice. Like you, rejecting one and only looking at the other, etc., are regarded as the dregs of view and practice, but you torment yourselves with feelings of joy and happiness. How can this be? Furthermore, in this snowy land of Tibet, relying on the instructions of the venerable Manjushri, the great Tsongkhapa revealed the unparalleled tradition of Chandrakirti, saying: Regarding the individual and phenomena as the basis of emptiness, realizing that the object of emptiness, namely self and true existence, do not exist. First, identify the object to be negated, which is the opposite of that, the sign.